Het deed nogal wat stof opwaaien – mijn reactie op het ‘bewust niet stemmen’ gisteren en ja, dat kwam wellicht ook door mijn toon… Ik reageerde op een artikel dat rondgaat in bepaalde kringen, waarin uitgebreid uiteen gezet wordt waarom ‘bewust niet stemmen’ zinvol zou zijn. Waarom wind ik me daarover op eigenlijk?  Omdat veel bewuste mensen zoekende zijn naar ‘de weg’ en meer specifiek ‘hun eigen weg’ en het gevoel hebben dat het ook anders kan op de wereld en ja, dat is ook zo. Dat vind ik ook. Als iedereen mee zou doen, zou durven om stappen te zetten op die weg, in het dagelijks leven, NU, met de mogelijkheden die je elke dag hebt, in alle keuzes die je maakt, ook als je boodschappen doet bijvoorbeeld, dan dragen we bij aan die verandering.

Ik zou ook graag een ander economisch en politiek systeem zien, maar ik zie ook dat die veranderingen in aantocht zijn. Het begin is er. Marianne Thieme en Jesse Klaver vertegenwoordigen naar mijn idee die vernieuwing, het lukt ze aardig om door te dringen en die boodschap uit te dragen. En ze doen het goed in de peilingen. Daarbij vindt de partij voor de dieren het belangrijker om geen concessies te doen en vast te houden aan haar idealen en op die manier invloed te hebben op het geheel, terwijl Jesse Klaver de beweging in gang zet door wel de samenwerking te zoeken met andere partijen. Maar okee, of mensen nou wel of niet gaan stemmen en waarop, dat mag iedereen natuurlijk zelf weten. Dat is ieders goed recht. Waar het mij om gaat is dat het wereldbeeld dat in de artikelen over ‘bewust-niet-stemmen’ geschetst wordt over ‘leugenachtige systemen’ die in stand gehouden worden juist ook iets creëren wat je in stand houdt.

Hoe je naar de wereld kijkt, het beeld dat je hebt, de manier waarop je kijkt, dat heeft invloed op wat je ziet. En dat creëert altijd meer tweedeling als je denkt in ‘wij’ en ‘zij’ en in anderen of in systemen ‘het kwaad’ ziet. Het is helemaal waar dat deze wereld nog grotendeels wordt geregeerd door economische belangen, maar dat zouden we toch juist graag anders zien? Daarin kunnen we juist nu andere keuzes maken, waarmee we veranderingen in gang zetten. We doen er nu eenmaal allemaal aan mee, want we leven op deze wereld. Ik neem aan dat iedereen wel eens naar de supermarkt gaat, ook daarmee ondersteun je dat ‘oude economische systeem’. Maar op het moment dat je bijvoorbeeld heel bewust ervoor kiest om alleen nog maar ‘eerlijke producten’ te kopen, maak je al een verschil. In alles wat je doet, kan je zelf een verschil maken.

Het geen vertrouwen hebben in de ontwikkelingen die gaande zijn, is naar mijn idee het grootste probleem. Als je vertrouwen hebt in jezelf, zie je een andere wereld. Dan heb je er vertrouwen in dat alles juist de goeie kant op beweegt. Dat er veranderingen mogelijk zijn. Dat we daar zelf aan bij kunnen dragen. De verandering, dat zijn wij.

Globaal bekeken kan je zeggen dat er een nieuwe balans ontstaat, we zijn op weg naar een nieuw evenwicht, yin en yang, tussen het mannelijke en het vrouwelijke, tussen geven en ontvangen, meer respect voor de aarde en minder onderdrukking of overheersing op basis van macht. Dat gaat ook over de balans in onszelf, over bewust handelen, in overeenstemming met je eigen innerlijke waarheid stappen zetten. Je niet laten onderdrukken, je uitspreken, ergens voor durven staan, zodat je jezelf trouw bent. We hebben nog een heel terrein te winnen, wat dat betreft. En waar je in gelooft, dat bepaal je zelf, maar hoe bereiken we meer vrede op de wereld? Door met elkaar in dialoog te gaan, door vertrouwen te hebben, door de eenheid te zoeken, door te begrijpen dat wat de wereld ons spiegelt ons onszelf laat zien en ons idee over de wereld en onze eigen kracht? Of door de wereld te zien als iets waar we niks mee te maken hebben, met vijanden, systemen die we niet vertrouwen en afwijzen, wat alleen nog maar meer dualiteit in de hand werkt?

Waar je aandacht aan besteedt, groeit en wat je afwijst ook. Wat is wijsheid? Je eigen gevoel volgen en je niks wijs laten maken door anderen. Want er wordt aan alle kanten gemanipuleerd, juist ook door degenen die het over manipulatie hebben. Maar je bepaalt zelf wat voor jou Waar is en of je je laat manipuleren.

Hoe zie je de wereld en hoe zou je de wereld willen zien? Wil je geloven in ‘het kwaad’ of in ‘het goede’? Geloof je in jezelf en het verschil dat jij kunt maken? Door de wereld voor je te zien zoals je hem wenst? Wat wil je wel in plaats van wat wil je niet? Elk verzet versterkt juist wat je niet wilt. Alles lost zich op als je je verzet ertegen opgeeft. Dus ja… waar maak ik me eigenlijk druk over? Ik geloof in die mooie nieuwe wereld, die we tegemoet gaan. En ik ga me focussen op alle positieve veranderingen die ik nu al zie! Ik verheug me op de vernieuwing. Het is een boeiend proces van bewustwording, waar ik graag mijn steentje aan bijdraag.

Afwijzen is geen oplossing. Er zijn mensen die denken dat het helpt om ‘bewust’ niet te stemmen om een ander systeem sneller te bewerkstelligen. En waar komt dat andere systeem dan vandaan, denk je? Komt dat zomaar uit de lucht vallen?

Vernieuwing komt van binnenuit, niet alleen vanuit onszelf, maar ook van binnenuit het ‘oude systeem’ en van binnenuit bedrijven, organisaties, gemeenschappen, landen en ja, ook vanuit de journalistiek en de politiek. Nog altijd is het een reflectie van onszelf, de veranderingen volgen op de ontwikkelingen in de samenleving, van de mensen. En daarom kun je juist beter wel meedoen in plaats van niet. Wees zelf de verandering, sla bruggen waar mogelijk, denk na over hoe het ook anders kan en neem het voortouw in je eigen omgeving.

Afwijzen is net als boos zijn en anderen de schuld ergens van geven, terwijl je toch daarmee echt ‘de macht’ buiten jezelf plaatst. Je zet jezelf buitenspel. Jezelf beter of meer waard voelen dan een ander is nooit terecht, want de ander ben je ook zelf. Wat je tegenkomt in de buitenwereld, laat je jezelf zien. Je daar tegen afzetten en het afwijzen betekent dat je nog volop in de dualiteit zit, in het gevecht, je plaatst daarmee juist veel meer macht buiten jezelf.

Kom met een alternatief, in plaats van te vechten tegen het oude. Zoek kansen en mogelijkheden en doe mee, dan heb je zeggenschap. Als je echt wilt dat er iets verandert, ga je toch niet aan de kant staan en roepen dat het allemaal anders moet en vervolgens boos mopperen dat men het niet doet? Dat is pvv-gedrag. Dat is geen verantwoordelijkheid nemen. Trouwens, als je niet stemt, moet je ook niet klagen.

‘Zien jullie de vernieuwing niet?’ zou ik willen zeggen tegen degenen die denken dat je door niet te stemmen de zogenaamde frequentie kan verhogen, dat je door er niet aan mee te doen iets kan veranderen. Kijk beter. Waar kijk je naar? En wat hou je daarmee in stand? Alles wat je afwijst blijft! Alles waar je mee vecht, bevestig je. Hoe is je wereldbeeld eigenlijk als je alles ‘manipulatie’ en ‘leugenachtig’ noemt? I’m sorry, maar dat is niet erg verlicht.

Met niet stemmen hou je juist de gevestigde orde in stand. Je kunt  wel ’tegen’ het hele politieke systeem zijn, maar stem dan gewoon voor iets anders. Er zijn nog nooit zoveel partijen geweest en er zijn ook veel partijen die juist verandering beogen van het hele systeem. Wat dacht je van het basisinkomen? Zou dat geen enorme verandering betekenen in het economische stelsel? Er zijn meerdere partijen die dit in hun programma hebben staan: De burgerbeweging, de partij voor de dieren, Mens en de Vrijzinnige partij. Misschien nog wel meer.

Je leeft op deze wereld, de verandering zijn wij. En we zijn deel van het geheel. Je zegt toch ook niet: De wereld bevalt me niet, dus ik doe niet mee? Waarom ben je hier, denk je? Om je eigen bijdrage te leveren, om te leven, om de verandering te zijn die je wenst te zien in de wereld. Daar zal je dan een weg voor moeten vinden. Jouw weg. En wat jouw weg is, bepaal je zelf. Dat is helemaal waar.

Maar door protest en tegen zijn en afwijzen van wat er is, bereik je niks. Alleen het tegendeel. Kijk waar je voor bent. Focus op de wereld zoals je hem zou willen zien en zet je eigen stappen in die richting. Spiritualiteit is niet dat je je afzondert en onttrekt, de wereld afwijst en jezelf ‘anders’ vindt dan anderen, het is juist het toepassen van de spirituele ‘wetten’ in de praktijk, waar het over gaat.  Het toepassen in je eigen leven, in de dagelijkse praktijk. Hoe kan je denken de dualiteit overstegen te zijn als je wereldbeeld zo zwart-wit is?

Er is pas vrede in de wereld als wij de vrede in onszelf gevonden hebben. Dat betekent dat wij ook een vredige wereld kunnen zien. Dat we helemaal niets afwijzen, maar alles met de ogen van liefde bekijken en zelf geen vijanden meer zien. We zijn een, weet je nog? Wat betekent eenheid? Dat wat je waarneemt je jezelf laat zien. Dat er actie-reactie is. Dat we samen de verandering zijn. En ja, we zijn allemaal deel van dat hele spel, wat hier gespeeld wordt. Overzie het spel en zie je eigen rol in het geheel. Wees de verandering die je wilt zien in de wereld.

Misschien is het toch beter om het niet meer allemaal op de voet te volgen, want nu word ik wakker in de wetenschap dat Marianne Thieme lid is van de Zevende-dags Adventisten (dat mag en het zegt op zich natuurlijk niks over de partij zegt, maar toch…) en daardoor begin ik weer terug naar Jesse Klaver te zweven. Ik vind dat hij het goed doet, ik hoop dat hij het volhoudt. Dat is echt een hele kunst in die politieke arena. In elk geval voegt hij de daad bij het woord, wat betreft ‘samen’ door niet met modder te gooien en mild te lachen om uitglijders van collega’s.

Je ziet meteen wat het punt is, het gaat al snel over de poppetjes en als ik als toeschouwer al verzeild raak in die soapachtige taferelen, die zich afspelen – en op zich best komisch zijn, hoe moet je dan ‘goed bij jezelf blijven’ als je er midden in zit?

Het schokkendste was de 57-jarige man in het publiek, die aan Pechtold vroeg waarom hij moest wachten tot z’n 75-ste om uit het leven te stappen. En het mooiste de lange stilte die Pechtold, onverwacht geconfronteerd met die vraag, durfde te laten vallen. ‘Zou iemand echt een arm om deze man heengeslagen hebben?’ vraag ik me af. Want dat zeggen ze allemaal, stuk voor stuk, van links tot rechts, dat dat het eerste is wat nodig is. Misschien wel ja.

Dan lees ik ondertussen een gechanneld bericht van Ranjana, oja, dat is de kunst, om jezelf daar steeds aan te blijven herinneren:

“Omstandigheden, situaties die er in jouw leven zijn, zijn er, omdat zij jouw gedachten vertegenwoordigen. Zoals je weet: waar je aandacht aan geeft, groeit, zowel in positieve zin als in negatieve zin. Helaas is het zo dat negativiteit een bolwerk is, waaraan iedereen verslaafd lijkt te zijn. Er wordt veel meer aandacht besteed aan negativiteit dan aan positiviteit. En dit bolwerk zou je kunnen zien als een collectieve conditionering. En Wij zouden zeggen: een collectieve verslaving.”

Dat zei White Bull ook vorige keer toen ik hem sprak, dat mensen verslaafd zijn aan drama. Het is waar. Let maar eens op, dan merk je hoe makkelijk je aandacht getrokken wordt naar ‘drama’s’. Ik geef toe, ik volg de hele soap ook…

Maar er is een groot verschil tussen bewuste en onbewuste mensen: Onbewustheid geeft situaties en anderen de schuld.

Ranjana: “Geloven in denken, maakt het denken wáár. De meeste mensen hebben last van hun gedachten, maar zij denken dat het door omstandigheden buiten hen komt. Die situaties zorgen voor het ongemak, denken zij.”

Dat is wat er echt aan de hand is hier, kijk maar naar dat hele politieke tafereel en zie hoe iedereen overal de schuld van krijgt. De een geeft de moslims de schuld, de ander ‘de elite’ of het beleid van de afgelopen jaren, enzovoort. Wij als ‘weldenkende mensen’ (neem ik aan) kunnen hier heel makkelijk zien hoe bizar het is om te geloven dat de koran ons zou bedreigen en dat er daarom hekken om het land heen zouden moeten komen. Maar mensen die zo denken, geloven dat misschien echt. Als ik ernaar kijk, kan ik me niet voorstellen dat ze echt zo denken, het komt op mij over als een vreemd en ongeloofwaardig spel. Wat ik Wilders en die Fleur van hem en trouwens ook Trump zie doen is voortdurend bizarre beschuldigingen uiten, alles is een gevaar en iedereen is een vijand, die bestreden moet worden. Een groot deel van de mensen kan op deze manier zien hoe dat werkt, als je bepaalde gedachten gaat geloven. We krijgen het uitvergroot voorgeschoteld.

Maar dan die man van 57, die gelooft ook zijn gedachten. Hij is ervan overtuigd dat het leven voor hem niet beter wordt. Ik niet, eerlijk gezegd. Iedereen kan opeens het moment meemaken dat hij ‘het licht’ ziet. Vaak gebeurt dat juist in de diepste duisternis. Neem Eckhart Tolle, die niet meer kon leven met zichzelf en zich opeens op een ochtend dat hij wakker werd, afvroeg: ‘maar wie is dat dan die zegt dat hij niet kan leven met zichzelf? Zijn er dan twee?’ Op dat moment drong het besef tot hem door dat hij dat niet was, die ‘zelf’ die hij dacht te zijn. Zoals Leonard Cohen zong: There is a crack in everything. That’s how the light gets in.

Okee, laten we vooral nog even ‘de oplossing’ aanreiken. Ranjana verwoordt het zo: “Als je iets meemaakt waarin je je ongelukkig, ongemakkelijk, niet comfortabel, boos, verdrietig of angstig voelt, word je dan vooral gewaar van de gedachten die je hebt over de situatie. LET OP: deze gedachten- precies deze gedachten- zijn er de oorzaak van dat jij deze situatie meemaakt. Het is een vicieuze cirkel: gedachten die jij gelooft, worden als het ware “materie” die zich uit als een levendige situatie. Vervolgens heb je weer dezelfde gedachten die je al geloofde, maar dit keer zie je de gedachten als een “bevestiging” dat het klopt wat je geloofde. Dit is een cruciale denkfout! De gedachten die je hebt, heb je altijd.  Het is niet zo dat ze je bevestigen. Laat dit goed tot jou doordringen. Gedachten bevestigen niets.”

Door je gedachten waar te nemen en te onderzoeken, kom je op een ander terrein terecht. “Je kunt net zo goed andere gedachten nemen,” zeg ik dan graag. “Neem gedachten die jou meer dienen, waar je je beter bij voelt. Vertel jezelf een ander verhaal.” Dat is natuurlijk nog steeds een verhaal, maar dan voel je je wel beter en creëer je ook een andere werkelijkheid voor jezelf. Je kunt gaan kiezen. Je kunt er als het ware mee gaan spelen. Je overziet het hele spel beter. Je ziet hoe je bepaalde situaties zelf hebt gecreëerd en dus kan je ze ook anders creëren.

Mocht je vastzitten in bepaalde terugkerende negatieve gedachten – over jezelf, een ander of een situatie, doe dit dan eens:

“Onderzoek ze door bijvoorbeeld te vragen: aan wie behoren deze gedachten toe? Als je zegt: “aan mij”. Vraag dan waar die “mij” is. Als je je vinger drukt in je borstgebied en zegt” hier”. Vraag dan: “waar precies?”. Vraag steeds maar door en door en door. Net zolang totdat je geen antwoord meer weet. Laat dán het wonder gebeuren! Voel dan in het innerlijk lichaam- beweging, tinteling, stroming, ademhaling die stokkerig of stromend verloopt- hoe dit volledig niet-weten voelt. Doe het, ervaar het, wees nieuwsgierig en openminded. Laat dit jouw leefwijze worden, opdat jij steeds ruimer wordt van binnen. Vrij wordt van lichamelijke spanningen en verkrampingen die al deze gedachten hebben voortgebracht.  Want, op het moment dat de gedachte oplost, vindt daarmee de oplossing van spanning ook plaats!” (Ranjana, voor de hele channeling, zie hier.)

En ik zal het je nog sterker vertellen: het probleem, de hele situatie lost zich dan zelfs op!

Dus, doe je mee? Mocht je je zorgen maken over het (politieke) klimaat, over de wereld, over Trump of over iets anders in de wereld: Neem andere gedachten! Het lost zich op als wij onze gedachten erover waarnemen en minder in de (verslaving aan) zorgen over de wereld stappen. Geloof niet alles wat je denkt, kies voor een betere wereld door ‘betere’ gedachten te nemen over de wereld. Het lost zich dan heel snel op!

En nu denk je zeker, ‘jaja, dat kan niet’? Dat is weer een gedachte! Laat die ook eens gaan en zie alle positieve ontwikkelingen. We worden ons met z’n allen steeds bewuster. Juist door alles wat er gebeurt, kunnen we het zo goed zien. Dat maakt ons bewust. En daarbij is de kracht van de Waarheid veel sterker. We hebben dus niet eerst de helft van de mensheid nodig om hier aan mee te doen, bovendien verandert je eigen wereld meteen als je deze ruimte creëert.  De rest volgt vanzelf…

Men zou kunnen zeggen dat mijn wereldbeeld beperkt is, want ik selecteer. Ik selecteer waar ik me mee bezig houd en hoe, wat ik volg en wat niet. In feite doet iedereen dat, bewust of onbewust. Ik denk ook dat het een goed idee is, om je niet te laten overspoelen door allerlei negativiteit, angsten en zorgen in de wereld. Je kunt kiezen waar je de aandacht op richt en dat is ook de bedoeling, dat je zelf kiest. Je weet inmiddels wel dat je daar dan ook meer van krijgt.

Wel volg ik de politiek en de algemene ontwikkelingen momenteel enigzins, omdat ik benieuwd ben naar de verandering. Schiet het al een beetje op met die nieuwe wereld? Ook dat hangt ervan af waar je naar kijkt. Er zijn temidden van alle chaotische taferelen in de wereld ook hele positieve ontwikkelingen zichtbaar. Voor wie het wil zien natuurlijk, maar het geeft een indicatie: Steeds vaker verschijnen mensen met nieuwe ideeën en oplossingen op het toneel. Zo was daar bijvoorbeeld Clarence Seedorf, die gisteren twee kibbelende partijleiders op de vingers tikte bij Jinek: “Jullie moeten het voorbeeld geven en samenwerken.” Of wat dacht je van de jongerenorganisaties, die samen een manifest opgesteld hebben voor een schonere wereld? Natuurlijk, het blijft allemaal een beetje ondergesneeuwd worden door het onderlinge gekissebis en de uitglijders en/of persoonlijke wroeging van bepaalde personen, ego’s die momenteel een strijd om de stemmen voeren, maar ondertussen is er wel vernieuwing zichtbaar.

Durven we ons uit te spreken? Dat is misschien wel waar het over gaat. En dan bedoel ik niet zozeer met onze stem straks op 15 maart, ja ook natuurlijk, maar vooral in het algemeen, buiten onze eigen ‘bubbel’? Met een zekere regelmaat hoor ik mensen zeggen dat ze vooral behoefte hebben aan ‘gelijkgestemden’. Okee, dat mag, maar waar ben je bang voor als je met niet-gelijkgestemden omgaat? Durf je je dan niet uit te spreken? Durf je dan niet te laten zien wie je bent?

Come on, doe daar wat aan. Heb het lef om dat toch te doen. Het is onze uitdaging om niet alleen in ons eigen veilige wereldje rondjes te blijven draaien, maar om helemaal aanwezig te zijn. Je bent nog niet ‘klaar’ met je ‘werk’ als je bang bent voor anderen en als je bang bent jezelf te zijn. Vergroot je terrein een beetje door zelf open te staan voor anderen en hen niet af te wijzen. Zie het als een uitdaging. Weet dat jouw veiligheid helemaal niks te maken heeft met de buitenwereld, maar met de veiligheid die je in jezelf kunt voelen en versterken. Ik zeg niet dat je de hele dag allemaal discussies moet gaan voeren, maar voel je wel vrij om het voorbeeld te zijn, jezelf trouw te blijven, geen concessies te doen aan jouw eigen ‘waarheid’, want daar heb je recht op.

De wereld wordt gevormd door hoe wij hem waarnemen. Dus als wij ‘bang’ zijn voor de wereld, krijgen we ook een wereld om bang voor te zijn. Voed het vertrouwen in jezelf door regelmatig met jezelf af te stemmen: Wat voel ik, wat vind ik, wat wens ik? En durf dat te zijn, durf achter jezelf te gaan staan. Durf tevoorschijn te komen. Durf de aandacht ergens anders op te richten als dat nodig is. We hoeven niet mee te doen met iedereen die klaagt en zeurt en intolerant is. Maar we hoeven hen ook niet al die ruimte te geven en ons bang te laten maken.

Laten we proberen om daar dwars doorheen te kijken en te focussen op wie die anderen echt zijn. Dat kan als je je niet laat afschrikken, als je over jezelf heen stapt, vanuit de wetenschap dat alles maar een houding is. Iedereen wil uiteindelijk gezien en gehoord worden in wie hij werkelijk is. We zouden al die ‘problemen’ niet hebben als we niet zo naar elkaar zouden wijzen en oordeelden over anderen. Dat doen we ook als we het over ‘gelijkgestemden’ hebben, want indirect zeggen we daarmee dat we die anderen afwijzen en ons niet thuisvoelen bij hen. Ieder mens is in de eerste plaats een mens, met een hart. En alleen vanuit het hart hebben we echt contact. Dat verzacht. Dat geeft ruimte. Dat verbindt en dat brengt vreugde.

Als je zelf durft te zijn wie je echt bent – en wie je echt bent is liefdevol, geduldig en krachtig – nodig je dat ook in de ander uit. Laat je niet misleiden, blijf het mooiste zien in elk mens  dat je tegenkomt. Laat het mooiste van jezelf ook zien. Er is geen goede reden om dat niet te doen.

Sommigen noemen dat ‘kwetsbaar’, maar ik vind het juist sterk en er is niets ‘kwetsbaars’ aan eerlijkheid. Jouw ware zelf kan niet aangetast worden, dat hebben we onszelf wijs gemaakt, maar dat klopt niet. In die zin moeten we ons zelf niet zo afvallen. Voel de kracht van wie je werkelijk bent. Don’t let anything dull your sparkle.

Ik herinner je op dit punt graag aan de woorden van White Bull:

“Pure Love casts out fear.”

Het is juist je bescherming. Het licht kan niet aangetast worden door het donker. Het donker kan wel verlicht worden. Iets om te onthouden. De dagen lengen, het zonlicht wordt alweer sterker.

Als wij zelf niet afgewezen willen worden, moeten we anderen ook niet afwijzen en zullen we vooral onszelf niet moeten afwijzen. Er is altijd een punt te vinden waarop we de verbinding kunnen vinden, waarin onze ‘sparkle’ die van een ander raakt en doet oplichten of andersom.

Kijk je naar de verschillen of naar de overeenkomsten? Laat je een ander in zijn waarde, zie je z’n waarde? Natuurlijk, we zien veel mensen die dat niet doen, maar is het niet aan ons om dat te doorbreken? Om het voorbeeld te zijn?

Daar gaat het over in deze tijd en daarom is het dus juist zaak de angst in onszelf te overwinnen. Dat maakt ons sterker en dat maakt de wereld mooier. Verstop je niet, kom tevoorschijn. Net als de lente! Fris en stralend, optimistisch en vrolijk, al die bloemetjes die tevoorschijn komen, maken ons blij.

Stel, we zouden kiezen voor een heel ander politiek systeem, hoe zou dat er dan uit moeten zien? Daar heb ik over nagedacht, omdat ik van mening ben dat ergens ‘tegen’ zijn geen zin heeft, daar hebben we niet zoveel aan. Net zo goed als niet stemmen niet helpt. Het leek mij wel een goed idee als we twee stemmen uit konden brengen. Dat zou in elk geval een genuanceerder beeld opleveren. Wat dacht je bijvoorbeeld van een stem op de partij, waarvan je wilt dat die gaat regeren en een stem op iemand die jou vertegenwoordigt in de tweede kamer? Zou het niet ideaal zijn als de Tweede Kamer echt een afspiegeling was van de samenleving? Als iedereen zich vertegenwoordigd voelde? Een beetje zoals in het Lagerhuis op tv? Dat het niet zozeer gaat om hoeveel politieke ervaring en ambitie men heeft, maar om daadwerkelijke vertegenwoordiging van iedereen: Zowel ouderen als jongeren, studenten, werkenden, zelfstandigen, diversiteit in alle opzichten, dus ook qua geloof, cultuur, geslacht, geaardheid en opleiding. Dan zou je dus op iemand moeten stemmen die het meest op jou lijkt, qua ‘profiel’ en dat is dan jouw vertegenwoordiger. Maar voor het kabinet kiezen we deskundigen, mensen met ervaring op het desbetreffende terrein, die echt weten waar het over gaat omdat ze het van nabij meegemaakt hebben en die hun eigenbelang kunnen overstijgen. Het doel is samenwerking op elk terrein.

Dat gaat dwars door alle partijen heen, links en rechts is toch al een achterhaald begrip. Ik vind mezelf niet links en niet rechts, want ik ben een voorstander van meer vrijheid, flexibiliteit en vernieuwing, maar ook van een veel beter milieubeleid en gezonde multiculturele samenleving, wereld zelfs, waarin iedereen tot z’n recht komt. Minder regels en meer basisvoorzieningen, die voor iedereen geregeld zijn. Kan dat? Ja, dat lijkt me wel. Als we daarvoor zouden kiezen, zouden we dat mogelijk maken.
Het grote voordeel van een basisinkomen is bijvoorbeeld dat we mensen niet meer betuttelen, dat er heel veel regels en controle afgeschaft kunnen worden, dat mensen (ouderen met aow-uitkering bijvoorbeeld) gewoon samen kunnen wonen zonder gekort te worden. Dat iedereen aan de slag kan zoals hij of zij dat wenst, of dat nou deeltijd, full-time, vrijwillig, mantelzorg of het opzetten van een eigen bedrijfje is. Het zou zeker een positief effect hebben op de werkgelegenheid, een betere verdeling van arbeid teweeg brengen en in elk geval veel angst en zorgen wegnemen. De basisvoorzieningen, ook zorg en (bij-)scholing, zijn voor iedereen geregeld en daarnaast heeft iedereen de vrijheid èn de verantwoordelijkheid om er zelf wat van te maken. Onbetaalbaar, roept men dan al snel, maar stel je eens voor wat het oplevert: Meer vrije tijd voor iedereen, meer sociale samenhang, meer tijd om goed voor jezelf en anderen te zorgen, dat komt de gezondheid en het klimaat ten goede. We besparen heel veel op bureaucratie en gezondheidszorg, reken maar. Iedereen heeft de mogelijkheid zichzelf te blijven ontwikkelen en zo bewegen we met z’n allen makkelijker mee in de onvermijdelijke veranderingen die het nieuwe tijdperk met zich meebrengt.

Ik zie namelijk een verandering die onontkoombaar is en waar het ‘oude systeem’ niet meer op aansluit. Mijn visie is zeker beïnvloed door die van Reinier Castelein van De Unie, met wie ik samen heb gewerkt aan het boek ‘Welzijn is de nieuwe welvaart’. Kijk eens wat er echt gebeurt in de wereld van de economie: Er zijn minder banen, door automatisering en robotisering, de oude werkgever-werknemer-structuren zijn achterhaald omdat arbeid an sich veranderd is. De wereld verandert in rap tempo: grote internationale bedrijven als Google, Apple en Facebook hebben in feite meer ‘zeggenschap’ dan onze nationale overheid, oei, waar hebben we het dan nog over?
De nieuwe wereld vraagt zeker om sociaal-ondernemerschap. Grote bedrijven die hun verantwoordelijkheid nemen voor wat er in de wereld gebeurt. Dat zien we, gelukkig, ook al wel een beetje gebeuren. Maar het wordt onderschat. Wie maakt daar internationaal regels voor? In elk geval iets om over na te denken voor je roept dat je ‘tegen’ de Europese Unie bent…
Ondertussen kermen wij over ‘oude’ banen, die niet meer bestaan. Inderdaad, in ‘het midden’ is heel veel werk verloren gegaan door automatisering en digitalisering en het lijkt me onontkoombaar dat er straks door robotisering en andere technologische ontwikkelingen nog minder menselijke handelingen nodig zijn. Waar we dan nog wel mensen voor nodig hebben, vraagt natuurlijk om bijscholing: Inspelen op die nieuwe ontwikkelingen en het in goede banen leiden. Processen begeleiden en de kaders bepalen. Mensen met vernieuwende ideeën over wat we met die technologie kunnen doen. Het vraagt ook om nieuwe ethische kaders.
Dus waar gaat dan deze hele discussie over? Laten we het daar eens over hebben. We zijn bang onze zekerheden te verliezen, zijn we bang voor al die grote veranderingen? We zijn er wel deel van. Internet heeft de wereld kleiner gemaakt. Iedereen kan tegenwoordig z’n eigen webshop beginnen, je kunt zelf iets in China bestellen, als je dat wilt. Ondertussen word je meer dan je in de gaten hebt beïnvloed en gevolgd door de social media en de reclame-op-maat. Deze ontwikkelingen hebben meer impact op de wereld dan waar we het nu allemaal over gaat in het politieke debat. Het geeft ons enerzijds meer mogelijkheden en anderzijds meer verantwoordelijkheden. We kunnen onze eigen keuzes maken, we hebben wel degelijk macht, maar zijn we ons daar wel van bewust? Bij alles wat we kopen brengen we in feite al een stem uit: Kies ik voor een gezonde, eerlijke wereld?

Al die internationale en technologische ontwikkelingen hebben voordelen en nadelen, aan de ene kant maakt internet de wereld een stuk democratischer, aan de andere kant vraagt het om internationaal beleid – net zoals het milieu om internationaal beleid vraagt. Alles vraagt om internationale samenwerking in het algemeen belang. Het is op z’n minst kortzichtig om dan ‘grenzen dicht’ te gaan roepen. Wat ik veel politici (maar zeker niet alle!) nu zie doen is inspelen op de angsten van mensen, niet alleen wat betreft vluchtelingen en moslims, maar ook als het gaat over werk, gezondheidszorg en ouder worden. Ik vraag me af of dat wel de goeie insteek is. Sowieso wordt daarmee de angst juist aangewakkerd, het loopt uit de hand, maar ondertussen verliezen we uit het oog waar het echt over gaat. Als er angst is voor de grote – naar mijn idee onvermijdelijke veranderingen – verzin dan oplossingen, loop vooruit, neem die verantwoordelijkheid. Leg het uit en speel erop in.

Als ik je een stemadvies mag geven: Stem ergens VOOR, niet tegen. Kies niet vanuit angst, kies vanuit je kracht, vanuit je hart. Veranderingen zijn onontkoombaar en we hebben leiders nodig die daar niet bang voor zijn, maar er op een verantwoorde manier het beste van maken. Mensen die de wereld overzien en begrijpen. Mensen die verder kijken, het algemene belang in de gaten houden, bruggen durven te slaan en de verandering niet schuwen, maar kansen zien. Het toverwoord voor de toekomst is SAMEN. Geen concurrentie, geen strijd, geen oorlog, maar samenwerking, gelijkwaardigheid, diversiteit, vrijheid – met respect en zorg voor elkaar en de natuur – en vooral: Vrede. Vrede vraagt ons verder te kijken dan ons eigen kleine deelbelang. Bij vrede in de wereld zullen we uiteindelijk allemaal baat hebben.

De internationale Partij voor de Vrede, zou dat wat zijn? En dat elke partij, maar ook elk groot bedrijf en elke organisatie – waar ook ter wereld zich daar dan bij aansluit en een vertegenwoordiger stuurt? Een soort VN-plus. En dat we ons dan allemaal aan de afspraken houden die daar gemaakt worden? Niet allemaal wijzen naar elkaar, maar zelf de verantwoordelijkheid nemen? Waardoor we allemaal zeker weten dat de basis, die we nodig hebben er is? Dat niemand meer bang hoeft te zijn?
Waarom zou het in deze wereld niet mogelijk om iedereen voedsel en veiligheid te bieden? Laten we daar in elk geval naar streven. Laten we het belang er van inzien. Want het is de basis van vrijheid. Ook van onze vrijheid. En het begint hier, nu, bij onszelf. We zullen onze idealen goed voor ogen moeten houden om ze te bereiken. Dat betekent vooral blijven kijken naar wat je wel wilt, in plaats van wat niet. Dat heeft namelijk veel meer kracht. Kijk verder, kijk vooruit en vraag je af hoe jouw ideale wereld eruit ziet. Dan bewegen we daar naartoe. Samen…

We lopen er niet zo mee ’te koop’, maar wist je dat we bij Happy View met de Happy View een heleboel ‘problemen’ oplossen? Via via komen mensen met vragen of kwesties waar ze mee worstelen en dat is het moment waarop zij eigenlijk zelf al de intentie neerzetten om het op te lossen. Het goeie moment dus.
Per persoon kijken we welke aanwijzingen we kunnen geven om het vanuit een ander perspectief te bekijken. Sommigen gaan aan de slag met Herschrijf je eigen leven, we begeleiden dat stap voor stap, omdat het vaak zo is dat je je eigen ‘blinde vlekken’ niet ziet. Anderen vragen een persoonlijke boodschap aan die inzicht geeft, zodat ze zelf verder aan de slag kunnen. Soms zijn er noodsituaties die om een praktisch antwoord vragen. We werken altijd op maat en we maken het zo makkelijk mogelijk. Zodat mensen zelf verder kunnen.

Ook dat hoort bij ons ‘Vredesproject‘. Want hoe kan het ooit vrede op de wereld zijn als we niet eerst ons eigen gedoe oplossen? Hoe kunnen we zeggen ‘de wereld moet veranderen, anderen zouden het anders aan moeten pakken’ als we dat niet eerst zelf doen?

De wereld die wij waarnemen is een reflectie van onze eigen beleving. Als wij meer vertrouwen zouden hebben in onszelf en elkaar, zouden we nooit bang voor elkaar hoeven te zijn. Als we inzien dat anderen ons alleen maar spiegels voorhouden, die ons iets leren over onszelf, wat we op kunnen pakken of af kunnen wijzen, zijn we al een hele stap verder.

Neem je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen waarneming. Probeer niet die ander te veranderen, want het gaat niet over de ander. Jouw gevoel is van jou. Daar ben je zelf verantwoordelijk voor. Daarom hoef je je ook niet te laten triggeren door wat een ander op jou projecteert, dat is zijn of haar ‘verhaal’. Maar zodra je je wel laat ‘vangen’ door het verhaal van een ander, is het ook van jou.

Wij helpen je om je ‘verhaal’ te veranderen, daar komt het eigenlijk op neer. Veel teveel mensen blijven vast zitten in hun beschuldigingen aan het adres van anderen, in verwijten, in hun slachtofferschap. Dat is geen verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. Maar erger nog: Dan blijf je hangen in een vals beeld over jezelf. Want je bent geen slachtoffer. Je kunt ook heel makkelijk uit die ‘luie’ positie stappen. Want ja, het is een luie positie. De ander moet het maar oplossen. De ander doet het ‘fout’, de ander moet veranderen… Waarom zou je zoveel macht uit handen geven? Waarom zou je niet zelf het heft in handen nemen?

Voor alle duidelijkheid: je hoeft niemand de schuld te geven, ook jezelf niet. Stap er eens helemaal uit, uit al die ‘oude’ verhalen. Vertel jezelf een nieuw verhaal.

Mocht je daar begeleiding bij wensen, wees welkom.
Je kunt ons mailen: info@happyview.info

Nu ook beschikbaar: Een eenvoudige handleiding om je ‘probleem’ met een naaste op te lossen. (per mail op te vragen)

Donaties: NL50TRIO 0390912727, Happy View

Het is heel nuttig om je af en toe eens even helemaal terug te trekken uit de alledaagse drukte en al het ‘gedoe’ in de wereld langs je heen te laten gaan. Het is wat rustig hier, op mijn pagina ‘Bespiegelingen’, omdat ik bezig ben met mijn nieuwe boek. Dat is nogal een beslissing om dat nu voorrang te geven boven alles, omdat het betekent dat ik even wat minder sociaal ‘aanwezig’ ben, ik heb namelijk de beslissing genomen me nu niet meer te laten afleiden. Dan pas zie je goed hoeveel er elke dag is om je af te leiden. Hoe makkelijk je je kunt laten afleiden. En het leert me om heel selectief te zijn in waar ik mijn tijd en aandacht aan besteed. Nou was ik daar al behoorlijk bedreven in, maar toch… het kan altijd nog beter, blijkt.

Het boek brengt mij stappen verder. En het zal dus uiteindelijk ook de lezers stappen verder brengen 😉 Mijn doel is om het eenvoudiger te maken, want alles is eenvoudiger. Sommige dingen weet je, maar je vergeet ze zomaar weer, als je niet op blijft letten. Als je je laat afleiden… En nu leg ik alle puzzelstukjes bij elkaar en toont zich een geheel wat klopt en inderdaad: Het is eenvoudig. Die eenvoud vergeet je te zien als je je op laat slokken door alle drukte, gekte en chaos van de wereld. De wereld en alles wat er in ons leven gebeurt kan ons onzeker maken. Die onzekerheid kan je overwinnen als je terug gaat naar de rust en de stilte in jezelf. Als je je niet gek laat maken.

Toen ik vanmorgen wakker werd, hoorde ik de regen kletteren. Maar dwars daar doorheen floot een vrolijk vogeltje. En klein dapper vogeltje, die zich niks aantrekt van die stortregen, maar de dag enthousiast tegemoet zingt, vol goede moed. Dat vogeltje maakte me vrolijk. Het lukte hem om er bovenuit te komen, hij liet zich niet van de wijs brengen. Hij zingt over de nieuwe lente die in aantocht is. Laten we een voorbeeld nemen aan dat vogeltje!

Als je je eigen weg volgt, goed bij jezelf blijft en je eigen gevoelens, wensen, doelen en behoeften goed voor ogen houdt, je grenzen stelt en jezelf waardeert en keuzes maakt die daarbij passen, onafhankelijk van anderen, zelfstandig en krachtig, dan groeien anderen om je heen vanzelf mee. Zelfs als ze dat niet leuk vinden. Daar gaat het niet om. Je geeft een voorbeeld en je staat op je eigen benen. Als jij groeit, groeit een ander automatisch ook, vooral anderen met wie je je  sterk verbonden voelt.

De ander laat je jezelf zien, bijvoorbeeld dat jij niet tot je recht komt en als je dat dan aanpakt, dan pak je dat ook voor die ander aan. Wat zij ermee doen, moeten zij zelf weten. Maar als ik me vrij maak, maak ik ook de weg voor anderen vrij.

Als je iets of iemand – buiten jezelf – probeert te veranderen, dan bereik je dat niet. Je bent juist aan het vechten met de situatie. Je verzet je ergens tegen. Je probeert iets in de buitenwereld te veranderen in plaats van bij jezelf te rade te gaan. Als je dat opgeeft, inziet en in alle eerlijkheid – zonder oordelen – durft te kijken naar jezelf, dan kan er opeens iets gebeuren.

Dat is weer een stukje uit het boek ‘Een nieuw begin’ – omdat ik daar nu mee bezig ben. 🙂 

De mannelijke en de vrouwelijke energie in ons wil in evenwicht zijn. Zoals geven en ontvangen in evenwicht wil zijn. Is daar een onevenwichtigheid, zoals wel kunnen geven, maar niet kunnen ontvangen, dan heeft dat te maken met vertrouwen. Vertrouwen is ontvankelijk zijn, open staan om te ontvangen wat je nodig hebt. Toelaten. Alles wat je nodig hebt is er, maar het is aan ons om daarop te vertrouwen, ervoor open te staan en het te kunnen ontvangen.
Gebrek aan vertrouwen leidt tot de behoefte aan controle. Dominantie. Regelen, de macht in handen houden. Waar geen vertrouwen is, is angst. En waar men behoefte heeft aan controle, is ook angst. Overgave is doodeng. Overgave aan dat wat is. En het gewoon zo laten zijn zoals het is. Maar het heeft zoveel te bieden! Alles…

Uit: Een nieuw begin (mijn boek in wording)