Bij toeval zag ik gisteren een intrigerende film: Her. (Zie hier om een idee te krijgen.)  Het besturingssysteem van de computer en telefoon van Theodore begint te leven, het is een vrouw – Samantha. Behalve dat ze razendsnel zijn emails doorneemt en opruimt en eruit pikt wat belangrijk is, hem laat weten als er iets dringends binnenkomt, leeft ze ook met hem mee. Ze ontwikkelt zich door de interactie, stelt vragen, wil hem begrijpen, maar ontwikkelt ook gevoelens waardoor ze zich soms jaloers voelt, dat legt ze allemaal haarfijn uit. Een komisch gegeven dat hij zelfs in een relatiecrisis belandt met z’n zelf geschapen, ideale vrouw. “Ik hou niet van degene die ik nu ben,” zegt ze op een gegeven moment en trekt zich tijdelijk terug om na te denken. Aan het eind blijkt dat ze nog ruim 8000 van zulke ‘relaties’ heeft en terwijl ze dat vertelt, ziet hij allerlei mensen voorbij komen die ook aan het praten zijn met hun telefoon. Hij wil weten op hoeveel van hen ze dan nog meer verliefd is, dat zijn er 648. Maar het zegt niks over hun ‘relatie’, want het kan allemaal tegelijk, zij kan overal tegelijk aanwezig zijn en ze is razendsnel. Uiteindelijk ontwikkelt ze zich zover door dat het niet meer werkt. Maar, laat ze hem weten, ik bevind me in de ruimte tussen de  woorden.

Op een knappe manier laat deze film eigenlijk zien hoe we zelf creëren. Hoe alles op ons reageert. Je kent het wel: Het begint ideaal, geen vuiltje aan de lucht, perfect. Te mooi om waar te zijn en te mooi om vol te houden. De twijfel slaat toe en heeft z’n impact. Deze ‘vrouw’ vraagt op een gegeven moment wat er toch aan de hand is, ‘we hebben geen seks meer’…. “Zo gaat dat,” zegt hij, “Dat is normaal, er is niets aan de hand….”

We zouden onze ideale werkelijkheid kunnen scheppen, als we niet zouden beginnen te twijfelen. Dat is de uitdaging voor ons mensen, waar het ook over gaat. Om onszelf niet te laten misleiden. Als we geen ‘problemen’ zouden bedenken, als we niet altijd maar weer die ‘ja-maar’ gedachten toelieten, als we ons niet altijd zorgen zouden maken, dan zouden we in het NU aanwezig zijn en genieten. Dan doen we natuurlijk ook wel, soms, de een wat meer dan de ander, maar de meesten van ons kunnen toch niet voorkomen dat bepaalde gedachten weer ’toeslaan’. Dat is op zich niet zo erg, misschien ontkom je daar ook niet helemaal aan, maar je kunt het wel waarnemen. Je kunt zien dat het gebeurt en door dat mechanisme waar te nemen, kan je het de baas worden. Het is niet wie je bent. Die gedachten ben je niet. Jij kan de keuze maken om er in mee te gaan of niet. Dat is opletten geblazen.

Je hebt het nodig om je daarvan bewust te zijn, om te begrijpen dat je zelf creëert wat je aandacht geeft. Bewustwording daarvan betekent groei in meesterschap. Het is een proces. Stukje bij beetje ontrafel je wat er onbewust gebeurt, welke overtuigingen jou besturen bijvoorbeeld. En dan is het de kunst ze om te buigen. Als je er helemaal vrij van bent, is dat niet nodig, maar zolang je nog last hebt van die ‘monkey-mind’ – zoals ik hem wel eens noem, omdat hij als een wild aapje steeds weer wat nieuws verzint en je bespringt met ‘ja-maren’ – geef je monkey dan wat te doen. Ga hem africhten, disciplineren, geef hem duidelijke opdrachten. Dan kan hij zich daarop concentreren. Beteugel hem. Want jij bent de baas.

• Dat is wat we doen met ‘Herschrijf je eigen leven’ (een schriftelijke online-methode waarbij ik je help te zien wat er herschreven kan worden aan onbewuste overtuigingen).
• Dat is waar je meer inzicht in krijgt en waar je mee aan de slag gaat in de videocursus ‘Van slachtofferschap naar meesterschap‘.

En dat is wat je te doen hebt! 😉

 

 

Vrijheid is een hoog goed. Daar zouden we wel eens wat zorgvuldiger mee om kunnen gaan. Bewuster en meer verantwoordelijkheid nemend. In wezen is iedereen vrij. Alleen angst maakt ons onvrij. Wie niet bang is, kan ook niet overheerst worden. Vanuit angst trekken we onze mond niet open en accepteren we wat ons opgelegd wordt, doen we braaf wat er van ons wordt verwacht en houden we ons aan de ‘spelregels’, ook al zijn we het er niet mee eens en voelen we ons er niet lekker bij. We besteden verantwoordelijkheden uit en we voelen ons afhankelijk. Veel mensen hebben het gevoel weinig te vertellen te hebben en niet gehoord te worden. Ze schikken zich in hun lot en zijn allang blij als ze hun natje en droogje veilig gesteld hebben. Ze zitten er misschien helemaal niet op te wachten meer eigen verantwoordelijkheid te nemen. Toch hebben we die, allemaal. Wij bepalen zelf waar we onze aandacht op richten, zelfs al worden we van alle kanten beïnvloed. Net als journalisten zouden wij ons daar meer bewust van kunnen zijn: Wat delen we met anderen via de social media? Wat draagt dat bij? Wat verspreiden we? Draagt dat bij aan een prettigere wereld? Als je bedenkt dat alles energie is, een bepaalde kleur heeft als het ware, welke kleur versterk je dan? Wat voeg jij toe? Maak je het donkerder of juist lichter?

Is het nodig om frustraties en onvrede op een onvolwassen en onredelijke manier te uiten en ze daarmee te versterken? Is het nodig om drama’s aan te dikken, je er in te wentelen en je eigen ‘macht’ te gebruiken om anderen zwart te maken, de verantwoordelijkheid buiten jezelf te leggen? Wat kan jij doen om de wereld mooier te maken, wat kan jij doen om een bijdrage te leveren aan een oplossing voor dat waar je je druk over maakt? Wat kan jij doen om zelf meer vrede in je eigen leven te bewerkstelligen? Welke verantwoordelijkheid neem jij?

In feite is het simpel: Kijk naar wat je wel wil, wat er wel is, naar de mogelijkheden, de oplossingen, neem verantwoordelijkheid voor jezelf, je eigen leven en je eigen omgeving. Doe wat je kan doen. Richt de aandacht op wat wèl in plaats van op wat niet, stap uit het gevecht en bouw mee aan het nieuwe. Met overal tegen zijn en klagen bereik je niks, alleen maar meer ellende. Ook voor jezelf. De meeste mensen zijn bezig iets te beschermen, waarvan ze bang zijn het kwijt te raken. Hun baan, hun cultuur, hun rechten, hun vrijheid, hun veilige leven, maar juist die angst maakt het leven onveilig. Als je een ander beschouwt als ‘gevaar’ creëer je zelf een ‘het gevaar’. Zo werkt dat. Je delft het onderspit als je je eigen macht niet kent en je verantwoordelijkheid daarvoor niet neemt. Simpelweg omdat je je een slachtoffer voelt en je daarnaar gedraagt. De wereld is zoals je hem ziet. Je krijgt het precies zoals je het hebben wilt. “Maar dat wil ik juist niet,” zal je dan misschien zeggen. Okee. Weet je wat? Focus dan op wat je wel wilt. Wat wil jij? Wil je in vrede leven? Daar kan je nu mee beginnen. Het is jouw vrijheid om nu de aandacht te verleggen naar wat je wel wilt. Het is een excuus om niet je eigen verantwoordelijkheid te nemen als je anderen de schuld geeft van jouw eigen onvrede. Niemand anders dan jijzelf kan deze onvrede wegnemen. Want als degene die je nu de schuld geeft van het toneel verdwijnt, zal er weer een ander ‘object’ zijn waar je je onvrede op richt. Tot je het inziet, dat jij zelf het verschil kan maken.

Misschien lezen de mensen waar ik nu op doel dit helemaal niet, maar in zekere zin hebben we allemaal deze slag te maken. Want het is een vrij gebruikelijke menselijke reactie om altijd meteen een schuldige aan te wijzen, om een vijand te creëren. Zelfs voor de meer bewuste mens, zelfs voor de intelligente en ontwikkelde en vredelievende en idealistische mensen onder ons. Nog steeds wordt er teveel een gevecht geleverd, alsof we eerst de ‘gevestigde orde’ omver moeten werpen en alle misstanden aan moeten kaarten, ja, ook ‘wij’ als weldenkende en goedwillende wereldverbeteraars hebben er een handje van om te wijzen naar wat er allemaal niet deugt. Ook ‘wij’ laten ons meeslepen door alles wat er gebeurt in de wereld, ook wij laten ons in meer of mindere mate vangen door de angst of we hebben er op z’n minst last van. We maken ons zorgen en we vinden dat we er iets aan moeten doen. Of niet soms? Daarbij vergeten we al snel dat we zelf ook deel zijn van het hele ‘spel’ en dat we bij onszelf kunnen beginnen. Want ook voor ons geldt: Hoe we naar de wereld kijken, bepaalt wat we zien. Focus dus op de goeie ontwikkelingen, laat je niet meeslepen in de drama’s, doe wat je kan doen om een positieve bijdrage te leveren, bevestig anderen vooral niet in hun slachtofferschap en neem je verantwoordelijkheid. Ook al weten ‘we’ precies wat er in de wereld zou moeten gebeuren, toch gaat het allemaal over onszelf. Het begint in ons. De verandering komt van binnenuit. Vrede in jezelf, daarmee help je de vrede in de wereld.

Alvast een klein stukje uit mijn nieuwe boek ‘Een nieuw begin’…

Er komen allerlei berichten binnen en er komen vragen, sommige mensen zijn aan het worstelen, anderen zoeken een weg om ‘hun ding’ in de wereld te zetten en zonder al te specifiek in te gaan op de desbetreffende kwesties, geef ik je een samenvatting van mijn conclusies van de afgelopen week:

1. Niet twijfelen maar doen.

Gewoon beginnen, dan wijst de weg zichzelf. Doe wat in je opkomt, zet de eerste stap. Het gaat zichzelf wel verder ontwikkelen.

2. Geef het ruimte, ontspan

In het geval van worstelingen: Vaak zetten we iets helemaal klem door er maar mee bezig te blijven, er bovenop te zitten, het te willen regelen, oplossen of beheersen. Doe het eens andersom: Ontspan en geef het ruimte. Richt je aandacht op iets heel anders.

3. Geef de weerstand op

Hele verschillende onderwerpen, maar wat interessant is: Alles wil ruimte krijgen en niet vast zitten. Alles is in staat zichzelf te regelen, als wij het de kans geven en de teugels een beetje laten vieren. Het kan niet vrij bewegen als wij ‘in verzet’ zijn. Onze weerstand is waar we last van hebben.

Okee, wat is dan weerstand? Het niet accepteren zoals het is. Het anders willen hebben dan het is. Het ‘moet’ zus of zo… Weerstand is een tegen-beweging tegen de flow, de vrije stroom. Terwijl we ons juist lekker voelen bij de flow, de vrije stroom. Dan zullen we hem wel vrij moeten laten en de kans moeten geven. De stroom afknijpen voelt niet lekker en dan zitten we dus in de weerstand.

Je kunt ervan uitgaan dat alles naar het licht, naar de vrijheid, naar de vrede en naar liefde wil bewegen. Niks beweegt uit zichzelf naar het donker, naar strijd, naar ellende, naar drama en naar pijn.

Is dat niet interessant?

De grootste vergissing die wij maken is dat we vast willen houden. Ons ego ‘denkt’ dat het de verkeerde kant op gaat als we ons er niet mee bemoeien, als we niet oppassen, als we niet ingrijpen, dat moeten we zien te voorkomen. Maar wat als dat nou eens niet zo is?

Dan kunnen we ontspannen. En vertrouwen. Dat geeft rust. En die rust geeft alles de gelegenheid om de goeie kant op te bewegen. We hoeven alleen maar mee te bewegen. Niet tegen, maar mee dus. Als we gaan twijfelen, zitten we onszelf in de weg. We kunnen beter vertrouwen.

Er voor elkaar zijn in tijden van nood, is dat niet de essentie van een goeie vriendschap? Ja en nee, het is mooi natuurlijk, maar het is een oud patroon. Wie is blij voor je als het goed gaat met je? Zijn er mensen die je alleen ziet of benadert als er een probleem is? Of zijn er mensen die jou alleen weten te vinden als er wat aan de hand is? Of, nog erger, maken we soms niet juist drama’s om de aandacht te krijgen? Zijn we niet veel teveel gericht op ‘problemen’ en vergeten we misschien dat het delen van vreugde minstens zo belangrijk is?

Het geldt eigenlijk voor alles wat waardevol is: Gaan we pas aandacht ergens aan besteden als het hapert, als het ons dreigt te ontvallen, als het niet meer ‘als vanzelf’ functioneert? Gaan we de waarde ergens van pas inzien als we het dreigen te moeten missen of als het mankementen vertoont?

Vorige week zat ik een aantal dagen zonder verwarming in huis, de ketel was uitgevallen. Dat leverde hele gezellige en waardevolle momenten bij het haardvuur op, maar toch… als het 10 graden in de rest van het huis is, realiseer je je pas wat een enorme luxe het is om centrale verwarming te hebben. Het expansievat is inmiddels vervangen, een vat waar ik me nooit druk over gemaakt heb, waarvan ik niet eens wist waarom het er was… En al die jaren heeft hij vanzelfsprekend gefunctioneerd, zonder klagen, zonder aandacht te vragen en zonder mijn aandacht te krijgen! Oei… Maar wat een gemis als hij niet functioneert! Daar ben ik achter gekomen.

Ik belde de Duizendpoot en die heeft alles weer helemaal op orde gebracht. Goud waard zo’n Duizendpoot. En om heel eerlijk te zijn, ik had hem al een tijd niet gezien en had best wel eens ‘gewoon’ even tijd kunnen nemen voor een ontmoeting. Gelukkig hebben we genoeg credits opgebouwd bij elkaar in de loop der jaren, maar toch…

Dus: Niks mis met elkaar een handje helpen of aandacht geven als dat nodig is, maar laten we vooral ook de vreugde delen. Dankbaar zijn voor wat er is als het er is. Niet afwachten tot er problemen zijn, voor we iets waarderen. Denk aan je lichaam bijvoorbeeld: We mogen zeer dankbaar zijn dat/als alles goed functioneert. Laten we onze aandacht eens verleggen naar wat allemaal zo waardevol is en er dankbaar voor zijn, omdat we het enorm zouden missen als het er niet (meer) was.

Dan nog iets: Hoe we naar anderen kijken, bepaalt ook wat we in hen ‘voeden’ en stimuleren. En dat geldt ondertussen ook voor onszelf, want hoe meer ‘problemen’ we zien, hoe meer ‘problemen’ we ervaren. Ik zet bewust ‘problemen’ tussen aanhalingstekens, want als we het anders zouden benoemen, zou het ook al heel anders zijn. Uitdagingen, lessen, groeimogelijkheden of ontwikkelingen, dat zijn het. Situaties die ons iets te bieden hebben zelfs. Ze laten ons iets zien en ze helpen ons te ontdekken hoe we door er zelf anders naar te kijken andere situaties kunnen creëren.

Dit is een leuke oefening, voor wie wil ervaren hoe het werkt: Maak eens een lijstje van iedereen in je naaste omgeving die belangrijk voor je is (vrienden, familie, collega’s of buren) en schrijf eens op wat je in die persoon waardeert. Neem er vooral even de tijd voor, want het is de moeite waard. Dat zal je merken…. En dan vertel ik je morgen nog een hele interessante bijkomstigheid! 😉

Contrast heb je nodig om te bepalen wat je wilt, volgens Abraham (Esther Hicks). Contrast, dat wil zeggen, iets te zien krijgen wat lijnrecht staat op wat je wenst, lanceert sterke verlangens naar het tegendeel. En dat is het begin van de creatie. De ‘stap 1’ die je nodig hebt. Stap 2 gebeurt dus onmiddellijk ook: het verlangen tekent zich duidelijk af. Hoe sterker de onvrede, hoe sterker de ‘raket’ die je lanceert naar het universum met wat je wel wil. En de kracht die daarachter zit helpt. Dus, wees dankbaar voor het contrast, het heeft een functie en is zelfs enorm dienstbaar in het hele creatieproces.

Dan moeten we alleen niet de vergissing maken het onwenselijke vast te houden door net te doen alsof het zo is en blijft en onveranderlijk is. Het wil juist geen bevestiging, erkenning en aandacht, accepteer het niet als ‘realiteit’, maak van je wens ‘realiteit. “Ask and it is given,” is de spelregel van het universum. Daar zal je wel in ‘moeten’ geloven en op ‘moeten’ vertrouwen, niet omdat het anders niet zo werkt, maar omdat je ander ‘het verkeerde’ bestelt! Als je twijfelt, bestel je een twijfelachtig resultaat. In die zin bepalen wij dus zelf de uitkomst.

De volgende stap is dat het universum aan het werk gaat en mogelijkheden zoekt om ‘het’ af te leveren, bij wijze van spreken. Dat betekent dat wij ons helemaal niet bezig hoeven te houden met het ‘hoe’. Simpelweg vertrouwen dat er aan gewerkt wordt en dat het onderweg is. En dan komt de meest cruciale stap en dat is wel aan ons:  Er klaar voor zijn, het ontvangen. Open staan om het te ontvangen. Je kunt ook vragen: Breng het me op de makkelijkste manier, de manier die ik het best herken en kan ontvangen (om jezelf een handje te helpen.)

Zo, nu begrijp je waarom het zaak is de aandacht te verleggen naar wat je WEL wilt en vooral niet met je aandacht moet blijven voeden wat je niet wilt. Dat vraagt sturing van je gedachten, het vraagt oplettendheid, bewustheid, focus. En duidelijkheid. Wees duidelijk en vastberaden. En wees ervan overtuigd dat het in aantocht is. Er wordt aan gewerkt. Het universum maakt geen fouten. Dat bezorgt je precies waar je om vraagt. Wij maken wel ‘fouten’ in wat we wensen en vooral in het ‘zien’ hoe we op onze wenken bediend worden. Het is voor ons soms een hele kunst om bij te sturen, om onze aandacht te verleggen en om er blindelings op te vertrouwen dat we het krijgen zoals we het wensen. Want, ja, volgens de spelregels van het universum krijg je ook wat je niet wenst, als dat is waar je je mee bezig houdt. Ben je bang dat…. dan vraag je om dat waar je bang voor bent. Per ongeluk natuurlijk. Maar toch…

Ook zullen we geduld moeten hebben, want als we ons er mee bezig houden dat ‘het’ er nog niet is, geven we opnieuw aandacht aan wat er mist. Zodra we in staat zijn ons gevoel te veranderen – omdat we zeker weten dat het er al is en zich zal vertonen en er klaar voor zijn – kan het afgeleverd worden. Het sluit dus aan op ons gevoel. Niet op onze gedachten. Maar we sturen zelf ons gevoel ergens over met onze gedachten. Of met onze overtuigingen. “We zullen een vibrationele match moeten zijn” in de woorden van Abraham. Want zolang we bijvoorbeeld leven met een voortdurend gevoel van ’tekort’, kan de overvloed er niet in. Dat klopt helemaal nietwaar? Wat hierbij helpt is ‘het jezelf toestaan’ en ‘bereid zijn’ om ‘het’ te ontvangen. En het je alvast voorstellen natuurlijk.

Wat nu als het over gezamenlijk creëren gaat? Zeer boeiend wat er nu allemaal gebeurt op de wereld wat dat betreft. Daarvoor geldt hetzelfde. Gezamenlijke kracht versterkt. Maar wie dit proces begrijpt is in het voordeel. En hoe meer mensen zich gezamenlijk afstemmen op wat we wel willen – bijvoorbeeld vrede, verdraagzaamheid, saamhorigheid en een schone, liefdevolle wereld, waarin we met plezier samen kunnen leven – hoe meer kracht dat heeft. Dat is het bewustwordingsproces dat nu sterk op gang wordt gebracht, waar we nog veel sterker in mogen gaan geloven en wat we nu kunnen gaan begrijpen.

Bij deze dus (nogmaals) een oproep om je niet van de wijs te laten brengen door wat je waarneemt, maar het te gebruiken om je wensen duidelijk te formuleren en de kracht daarvan te versterken door je te focussen op wat je wel wil, samen met anderen.

Oja, een ding moet je je realiseren: Alles komt terug bij jezelf. Dus wens vooral liefde, inzicht en healing voor degenen die dat heel hard nodig hebben. Wens nooit iemand iets hatelijks toe, want dat is ook niet goed voor jezelf. De Liefde overwint alles. Want dat is de sterkste kracht. Het verbindt. Jou met anderen, jou met jezelf en jou met alles wat je wenst. Dat vraagt ruimte, geduld en vertrouwen.

Het vraagt ons om kleur te bekennen, om ons solidair te verklaren met elke medemens, van welke kleur, nationaliteit, cultuur, religie of geslacht dan ook. Het wordt nu wel heel duidelijk waar het om gaat. Laten we ons tegen elkaar uitspelen of kiezen we voor de saamhorigheid? Zetten we hier iets tegenover wat veel en veel sterker is? Ja, daar leidt het uiteindelijk toe.

Natuurlijk zijn het onwenselijke en onmenselijke ontwikkelingen, die zich aftekenen, aangevoerd door een zelfingenomen malloot met een rode stropdas, die als een dolle stier tekeer gaat. ‘Wat zou er gebeuren als we hem eens 24 uur lang dood zouden zwijgen in de (social) media?’ vroeg iemand in Indonesië zich af en deed een oproep daartoe. ‘Of nog langer? Na een week zou hij imploderen. Want hij geniet van alle aandacht.’ Ik denk dat deze persoon gelijk heeft. Energetisch gezien is het heel onverstandig om hem al die aandacht te geven, om ons te laten triggeren en om in alle hevigheid te protesteren. Het wordt er alleen maar erger van. Olie op het vuur.
Tegelijkertijd schudt het de wereld ook wakker en staan mensen op om een ander geluid te laten horen. Het leidt dus ook tot saamhorigheid en bundeling van de krachten.

De kunst is om het vooral geen ’tegen’-beweging te laten zijn, want ’tegen’ werkt altijd averechts. Dat versterkt waar je tegen vecht. De blik richten op wat wel, dat heeft kracht.

In de nieuwe boodschap die ‘WIJ’ doorkregen, wordt benadrukt hoe belangrijk het is om gefocust te blijven op de ideale wereld die we wensen. Dit roept een sterk verlangen in ons op, nietwaar? Een verlangen naar een vredige wereld, waarin we gelijkwaardig zijn en waarin iedereen met respect behandeld wordt, niet alleen mensen, ook dieren. Eerbied voor de aarde, de natuur, haar bewoners, haar grootsheid en haar schoonheid.

Hoe bouwen we iets nieuws op? Heel eenvoudig: Door ons te concentreren op wat we wel wensen. “In de eerste plaats begin bij jezelf en je directe omgeving. Kom samen met een vredelievend hart, laat je ego thuis en probeer te leven alsof je reeds in deze ideale wereld leeft waar zorgen voorgoed verleden tijd zijn. Proef ervan en geef dit gevoel door op allerlei manieren. Zo wordt een sterke basis gelegd om vanuit het volk een liefdevolle stem uitdrukking te geven. Vergeet niet dat leiders gekozen worden door het volk en het is aan het volk om de vonk van vrede door te geven.”

Dit vraagt een omslag en daarvan worden we ons meer en meer bewust. We hoeven het niet af te laten hangen van ‘onze’ leiders, we kunnen zelf krachtige stappen zetten, samenkomen, bewegingen in gang zetten, elkaar versterken en NU alvast beginnen met leven op de manier waarop we zouden willen leven. Want vergeet niet: Waar je de aandacht op richt groeit. En alles wat ons raakt, triggert, kwetst, schokt of uit balans brengt vraagt om een ferme wens: Wat willen we wel? Dan focussen we daarop. Laten we vooral niet meedoen aan het versterken van het drama, de tweespalt en de angst.

‘Vergeef hen, want ze weten niet beter,’ zei Jezus toch? Vergeven leidt tot vrede. Vergeven werkt oplossend. Daarmee zeg je nog niet dat je bepaalde daden goedkeurt, maar je brengt meer vrede, je bevrijdt jezelf. Die kracht van vrede hebben we in ons. En door ons te verbinden, kunnen we ervaren dat we in deze gezamenlijke kracht iets nieuws van de grond kunnen krijgen. Een wereld zoals we dat wel wensen.

Happy View zal je op de hoogte houden van activiteiten, waar je je bij aan kan sluiten. Mocht je zelf iets organiseren, laat het ons weten. Laten we vooral de krachten bundelen. Want ook al zullen we vast en zeker nog wel wat geduld moeten hebben, het is wel aan ons om ons in te zetten om die mooiere wereld te manifesteren. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. En hoe meer kracht.

Laten we het nog even hebben over het helpen. Want ook in het helpen mag een omslag worden gemaakt. ‘Hoe bereik ik mijn doelgroep?’ vragen veel mensen zich af. En dan doen ze veel moeite om de onbekende doelgroep te bereiken. Maar teveel moeite doen werkt averechts. Waar je op ‘jaagt’, duw je van je af.

Het gaat vanzelf. Het bouwt zich vanzelf op. Wees zelf het voorbeeld en laat het ‘moeten’ los. Laat ook je oordelen los, want die vertellen je meer over jezelf dan over de ander. Je kunt ervan uitgaan dat op elk moment precies op jouw pad komt wat er past bij jou. Het is nooit eenrichtingsverkeer. De ander heeft jou ook iets te leren of te laten zien.

Het ‘oude’ is gebaseerd op het onderscheid, daarmee bestond ook hiërarchie, de een is belangrijker dan de ander, staat boven de ander, weet het beter dan de ander, is afhankelijk van de ander of maakt een ander afhankelijk. We zijn op weg naar gelijkwaardigheid. De een is hier goed in, de ander bekwaam in dat en samen heeft dat een meerwaarde. Het is een grote puzzel, waarvan we allemaal een stukje vertegenwoordigen en waarin we allemaal evenveel waard zijn en elkaar aanvullen en elkaar nodig hebben.

Als je een ander wilt helpen, zie hem of haar dan als mens, als gelijke en niet als ‘probleemgeval’ of als ‘hulpbehoevend’ of als ‘slachtoffer’. We helpen elkaar. En we helpen elkaar beter als we in de ander onze gelijke zien. Natuurlijk is het prima als je weet wat je te bieden hebt en dat ook biedt, erken jezelf, je eigen talent, je eigen vermogen en deel het vooral. Wees niet bang voor goed- of afkeuring. Doe wat je hart je ingeeft en voel je daar vrij in.

En dat kunnen we ook voor elkaar doen: respecteer de ander, in z’n keuzes, zie z’n talent, eer het vermogen van de ander om het op z’n eigen manier te doen, neem ook je eigen goed- of afkeuring ten aanzien van anderen onder de loep, laat de ander ook vrij. Een gelijkwaardiger samenleving ontstaat als we onszelf en elkaar respecteren en waarderen. Daar groeien we van. En dat stimuleert iedereen het beste van zichzelf te laten zien en zich vrij te voelen.

Stel je wilt een vluchteling helpen. Natuurlijk heeft hij eerst de basisbehoeften nodig en natuurlijk hadden wij mensen allang alle vluchtelingen kunnen helpen aan onderdak, warme dekens en voedsel. Als we hen als gelijkwaardig, een gelijke van ons, hadden gezien, was dat natuurlijk ook allang gebeurd. Wat ons tegenhoudt is angst, angst voor de ander, angst voor tekort en angst dat wij er last van hebben. Wat een vreemde mentaliteit eigenlijk als je bedenkt dat we allemaal mensen zijn met dezelfde basisbehoeften. Misschien willen we liever niet geconfronteerd worden met de basisproblemen, omdat we ons niet willen voorstellen hoe het is als je dat overkomt. Met een zekere hardheid hou je het buiten de deur.

Vanuit het hart wordt er gedeeld en geholpen op een manier die niet oordelend is, geen verwijten maakt en ook niet bang is. Vanuit het hart ben je er gewoon en doe je wat op dat moment in je vermogen ligt. Je bent er. We hoeven niet ver te zoeken, in onze nabije omgeving is er ook altijd genoeg om mee aan de slag te gaan. Mildheid in al je handelingen, in het omgaan met anderen, met jezelf. Mildheid in het denken, in het spreken, zoek de ruimte, de zachtheid. Verzachten van al die harde oordelen, dat kunnen we. En met minder oordelen helpen we elkaar al een heel eind op weg, want daarmee geven we ruimte. Uiteindelijk betekent helpen misschien wel de omslag maken van het denken in ‘ik’ naar het denken in ‘wij’.

 

 

 

 

Wat je een ander geeft, geef je ook jezelf.

Toen ik dat voor het eerst hoorde of las, begreep ik het nog niet echt. Dat wil zeggen: Niet met mijn hoofd. Maar ergens wist ik dat het klopte. Dat is het diepere weten, meer een gevoel. Ken je dat? Dat je voelt dat iets waar is? Het resoneert, zeggen we dan vaak.  Dat wil overigens niet zeggen dat als het niet resoneert, het dan per definitie niet waar is, want het kan natuurlijk ook sterk verzet (angst) in jezelf zijn dat juist getriggerd wordt. (Ik denk dan aan bepaalde personen die bijvoorbeeld Deepak Chopra een charlatan noemen en met hem in gevecht gaan, terwijl ik ondertussen voel dat het klopt wat hij zegt.)

Gisteren kwam er een mooie reactie op ‘help elkaar’: “We kunnen onszelf en anderen altijd zien als mensen die of liefde verspreiden, of een beroep doen op liefde.” Ja, dat is de kern, omdat alles om meer liefde vraagt. Elk probleem, elke onvrede, elke onenigheid, elk tekort. Toch hoeven we ook daarin niet een onderscheid te maken, alsof de een liefde te geven heeft en de ander het nodig heeft. We kunnen het allemaal geven en ontvangen het daarmee tegelijkertijd. Want wat je jezelf geeft, geef je ook een ander en wat je een ander geeft, geef je ook jezelf. En hoe je naar de ander kijkt, heeft invloed op de ander. Als je jezelf van alles kwalijk neemt, doe je dat wellicht ook bij anderen en vice versa. “Zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten,” je kent het wel die uitspraak. Het gaat nog verder, want de waard die z’n gasten vertrouwen geeft, zal minder problemen met z’n gasten hebben. Gasten die hem belazeren hebben uiteindelijk zichzelf daarmee.

Gek genoeg heb ik de afgelopen week nou al een stuk of tien voorbeelden gehoord van mensen die meer dan genoeg hebben, maar het niet willen delen. Veel hebben is dus niet zo goed voor je karakter kennelijk, bevordert kennelijk het gevoel van ‘ik’ en ‘beter’ en ‘pas op dat je het niet kwijt raakt’. Het schijnt zo te zijn dat mensen die zo rijk zijn als Trump bijvoorbeeld dat nooit eerlijk voor elkaar hebben gekregen, omdat ze zichzelf beter vinden en anderen uitbuiten. Macht dus. Of dat altijd zo is, weet ik niet, dat durf ik ook niet te zeggen, want het klopt eigenlijk niet met die energetische wet: Wat je geeft, geef je ook aan jezelf. Maar op langere termijn zou hij er dus zelf de dupe van moeten worden, volgens deze logica. En dat zie ik wel gebeuren. Want wie zoveel haat verspreidt, roept ook veel haat over zichzelf af en haat zichzelf kennelijk ook. Wie geen liefde kent of voelt, kan het ook niet geven. Vervolgens kan je je afvragen of het zo zou zijn dat als de hele wereld hem wel liefde zou geven, hij zou veranderen. In principe zou het zo moeten werken. Dus als we wat minder bang voor hem of voor andere machtswellustelingen zouden zijn, zouden we zelf meer macht hebben en minder te vrezen hebben. In die zin maken we dus onze eigen vijanden. Door ze macht te geven.

Iets wil gezien en geleerd worden en dat is de vertaalslag op persoonlijk vlak. Ik geef een voorbeeld: iemand heeft geld geleend van een bank, maar z’n zaak komt niet van de grond. Hij leent geld van anderen, hij krijgt hulp, maar ondertussen moet hij maar terug blijven betalen. Steeds meer. Met rente. Ook zijn helpers komen in de problemen en gaan hem onder druk zetten. Want ook zijzelf worden onder druk gezet. Zo gaan mensen elkaar bevechten. En zo zit men dan allemaal gevangen in het zelfde systeem. Terwijl het geld gecreëerd is als schuld, op papier, we zitten er allemaal in gevangen. En we laten ons tegen elkaar uitspelen als we onder druk gezet worden. Geld is macht en creëert angst en angst zet mensen tegen elkaar op. Angst veroorzaakt de verdeeldheid. Maar waarom zijn we niet net zo goed een met die macht? Omdat we het voelen als machtsfactor, die ons in de greep heeft. Pas als we niet meer bang zijn, zijn we er vrij van. Wat dat betreft mag geld van mij afgeschaft worden, het zou een enorme doorbraak zijn. Het is ook de reden dat ik voorstander ben van een basisinkomen en basisvoorzieningen als zorg en scholing, omdat we dan uit het oude onderdrukkende systeem kunnen ontsnappen.

Maar de volgende stap is dus dat we ons er niets van aantrekken en ons niet bang laten maken, niet onder druk laten zetten en ons niet tegen elkaar laten uitspelen. Het oude systeem is een systeem van verdeeldheid, gebaseerd op angst en tekort. Als je niet bang bent, heeft niets of niemand macht over je. Dan heb je zelf macht. En daarin worden we nu dus precies uitgedaagd: laat je niet bang maken. Onderzoek je angsten en los te op. Hoe? Door ze te zien en er doorheen te kijken. Als het anders voelt, is het anders. Dat kunnen we nu gaan ontdekken. Op allerlei vlakken. Dat is wat veel mensen nog niet weten en waarom het zo belangrijk is dat te ontdekken. Denk aan Emoto: Als je met liefde en dankbaarheid leeft, creëer je liefde en dankbaarheid. In jezelf en om je heen. Het heeft een effect op je lichaam, maar ook op wat je doet en wat je verspreidt. Het is je veiligheid. Want in jouw veld kan geen schade meer aangericht worden, als jouw veld vol is van liefde en dankbaarheid. Dat is onze macht, onze eigen kracht. Zo werkt het. Het werkt energetisch. Dat waar je bang voor bent, blijft in je systeem aanwezig en vertoont zich steeds opnieuw. Als je dat kunt neutraliseren, verander je zelf iets. We wisten niet dat we die macht hadden, maar dat zijn we nu aan het ontdekken.

Daarom begint alles bij jezelf en in jezelf. Daarom gaat het niet over anderen, maar over onszelf. Hoe wij kijken naar de wereld, bepaalt wat we zien. En hoe we ons voelen. Als we die ongelijkheid, zoals ik die hierboven heb geschetst nu eens anders gaan bekijken: Waar ligt de werkelijke rijkdom dan? Bij hen die dit begrijpen. Wij hebben – zeker gezamenlijk – veel meer kracht en macht. Daarom, let niet teveel op wat je ziet aan chaos en misstanden, geef er niet teveel energie en aandacht aan, behoed jezelf. Kijk er doorheen en gebruik het om je eigen kracht te versterken. Om de Waarheid in jezelf te ontdekken, dat diepere weten in je, dat veel beter voelt en veel meer kracht heeft dan je denkt. Laat je niet van de wijs brengen. Door niets… Focus op dat wat je wel wilt, wenselijk is, de beste uitkomst. Geef dat al je energie en aandacht. Laten wij eens goed omgaan met onze eigen macht!

In dit filmpje legt Amrit Desai heel helder uit hoe onze gedachten invloed hebben op onszelf. Heel behulpzaam:

 

Iets moet me van het hart. De weg wordt ons gewezen… We zijn SAMEN op deze wereld. We kunnen allemaal onze mond wel vol hebben over verbinding en oordelen over wat er allemaal mis is en misgegaan is, maar dit is de sleutel: SAMEN.

Als er zoveel mensen buiten ‘de boot’ vallen (je weet, letterlijk en figuurlijk), moeten we vooral onze ogen niet sluiten, het met oordelen ver van ons bed plaatsen, maar ons geroepen voelen elkaar te helpen. Dat is nodig en dat is waar de wereld nu om roept. Ja, er is een tweedeling, misschien nog wel meer deling, verdeeldheid dus. Tussen arm en rijk, tussen de elite en de ‘gewone man’ (wie dat ook moge zijn), die voor het gemak afgewenteld wordt op andere nationaliteiten, moslims en vluchtelingen bijvoorbeeld. Maar wat er aan de hand is, is dat we elkaar niet begrijpen en niet zien als mens. Dat we niet luisteren naar elkaar en veel te snel met onze oordelen klaar staan.

“Er moet wel een prikkel zijn om te werken,” zei iemand gisteren tegen me, het was zijn argument tegen het basisinkomenidee. Daar hadden we het toevallig over omdat aan de andere kant naast me iemand zat die voor het basisinkomen pleit. Op zich een hele aardige meneer, die het zelf goed voor elkaar had en in z’n leven de wind mee had gehad. We zaten in een bioscoopzaal om naar de film ‘I, Daniel Blake’ te gaan kijken, op uitnodiging van De Unie, die al haar leden en connecties had uitgenodigd. Na afloop van de film dacht hij er anders over. Omdat de film duidelijk liet zien dat Daniel Blake niet onwillig was om te werken, maar verstrikt raakte in de bureaucratie van de instanties, hoewel hij z’n best deed om aan alle onzinnige regeltjes te voldoen om z’n uitkering te behouden, wel als ‘onwillig’ bestempeld werd. Mensonterend, het systeem. Omdat er zo makkelijk geoordeeld wordt. Daniel Blake mocht niet werken van de dokter, hij had een hartaanval gehad. Hij wilde wel. De wirwar waar hij in verzeild raakte was slechter voor z’n hart dan wanneer hij weer gewoon z’n eigen werk was gaan doen.

Hoe we met elkaar omgaan, daar gaat het over. Laten we mensen als mens beschouwen en eens goed naar elkaar luisteren en ons afvragen: Wat kan ik doen, hoe kan ik helpen? Niet alleen instanties, ook wij allemaal oordelen te snel en te makkelijk, het zit in ons denksysteem om onder te verdelen en te oordelen. Maar de tijden veranderen en de problemen worden groter. Een steeds grotere groep valt buiten de boot, omdat ook mensen die altijd dachten zeker te zijn van hun baan nu ontslagen worden. De middengroepen verliezen nu hun baan. Misschien wel de mensen die ook altijd een hard oordeel hadden over anderen en wie weet hebben ze dat nog steeds. Uiteindelijk zitten we samen in hetzelfde schuitje en zullen we samen oplossingen moeten vinden. En dat gaat helemaal niet eens over geld, maar over elkaar serieus nemen, naar elkaar luisteren, elkaar de hand reiken. Niet de ene mens als meer waard dan de ander beschouwen.

We kunnen elkaar allemaal helpen. Dat was ook het mooie aan deze film: Je zag hoe Daniel Blake een bijstandsmoeder met twee kinderen te hulp schoot. Je zag hoeveel waarde mensen voor elkaar kunnen hebben. En wat ik van iemand hoorde was dat bleek dat mensen in barre omstandigheden meer geneigd zijn elkaar te helpen dan mensen die het goed hebben en rijk zijn. De rijken worden (over het algemeen) steeds rijker, omdat ze hun rijkdom beschermen. Omdat ze zichzelf beter vinden. Wat is de ware rijkdom? Dat is helder: Die vind je in je hart.

Ik hou er persoonlijk helemaal niet van om mensen als ‘zielig’ af te schilderen, in welke omstandigheid ze zich ook bevinden. Dat zijn ze ook niet, ‘zielig’, het zijn mensen met waarde. Laten we elkaar waarderen en in elkaars waarde laten. De tweedeling of de verdeling vindt plaats in ons hoofd, in onze gedachten, in ons oordelen.

Luister met je hart naar elkaar. Dat kunnen we allemaal doen. Elke dag. Open staan voor de ander. Kijken wat we voor elkaar kunnen doen. En laten we dan ook eens ophouden met dat zoeken naar ‘gelijkgestemden’, want daarmee veroordelen we net zo goed grote groepen. Als je je niet begrepen voelt, is het dan geen uitdaging om de ander te gaan proberen te begrijpen? Daar word je rijker van. Want als de ander zich gehoord voelt, zal hij ook meer z’n best doen jou te begrijpen. Als we elkaar allemaal zouden helpen, zouden we dan nog problemen hebben op de wereld? Volgens mij niet.

“Voor je geluk heb je steeds minder nodig,” hoorde ik Martin Simek gisteren zeggen (in het programma van Ivo Niehe, waarin zijn leven in een rustig Italiaans dorpje was gefilmd). ‘Als ik daar zou wonen, in die prachtige natuur, aan zee, in dat lekkere klimaat, zou ik ook weinig meer nodig hebben…’, dacht ik. Maar het sloeg wel de spijker op z’n kop. Alleen al het feit dat we denken zoveel nodig te hebben, van alles te moeten en te moeten bereiken, maakt ons ongelukkig. Want dan zijn we nooit tevreden. En als je tevreden bent met wat er is, ben je gelukkig. Wat heb je daar nou helemaal voor nodig?

Jezelf.

Het geluk vind je alleen in jezelf. Daar zei Simek ook iets interessants over trouwens. Omdat hij geboren en opgegroeid was onder een communistisch regiem, dacht hij dat vrijheid aan de omstandigheden lag. Toen hij zijn geboorteland ontvluchtte en naar het Westen kwam, ontdekte hij dat dat niet waar was. Hij  had gedacht de vrijheid tegemoet te gaan, maar zo simpel was het niet. “Vrijheid vind je alleen in jezelf.”

Is vrijheid dan hetzelfde als geluk? Ik denk het wel. Natuurlijk kan je je afvragen wat vrijheid is. Wat is vrijheid voor jou? Vrij zijn om te doen en te laten wat je wenst? Je vrij voelen om je te uiten, zoals je wilt? Je vrij voelen om je impulsen te volgen, om jezelf te zijn? Wat is jezelf zijn, kan je je dan weer afvragen. Ik denk dat je jezelf bent als je je vrij voelt. Want als je je niet vrij voelt, gedraag je je op een bepaalde manier, denk je dat er van alles moet. En moeten is niet vrij natuurlijk.

Wat moeten we toch van alles? Moeten we ons zorgen maken? Moeten we van alles om een ander te behagen? Moeten we ons aanpassen? Moeten we zorgen dat alles geregeld is en moeten we doen wat anderen van ons verwachten? Moeten we ons iets aantrekken van alles wat moet? Nee. Dat moet niet…

We denken zelfs dat we gelukkig moeten zijn en we denken dat we daar van alles voor nodig hebben. Dat het nog niet genoeg is of dat we nog niet goed genoeg zijn. Maar stel dat het nou zo simpel is, dat je gewoon tevreden bent met wat er is? Dat je blij bent met elke dag, dat je jezelf vrij geeft van al dat moeten, dan is het al goed. Wat een rust, wat een vrijheid, wat een geluk!

Dus: Mens, maak je niet zo druk. Geniet. Want wat heb je daar nou helemaal voor nodig? Helemaal niks.