Ik heb een besluit genomen. Ik ga er niet meer op in als mensen mij proberen te overtuigen van iets waar ik niet blij van wordt, wat niet prettig voelt, wat ‘verhalen’ zijn waar we niet wijzer van worden en wat allemaal steeds weer gaat over anderen die iets verkeerd doen, hebben gedaan, ‘fout’ zijn en ‘het probleem’ zijn. Ik word er moe van en het heeft weinig zin, want er komen alleen maar meer verhalen die dan moeten bewijzen dat het echt zo is. Waarom zou ik daar naar moeten luisteren en dat allemaal serieus moeten gaan weerleggen of betwisten?

Ik wil best luisteren naar mensen en horen wat ze werkelijk bezielt. Ik wil best meedenken over oplossingen als ze ergens mee zitten. Ik wil best goeie ideeën, plannen en initiatieven bemoedigen, stimuleren en toejuichen, geen probleem. Kom maar op.

Het gaat niet alleen over anderen, het gaat vooral over mijn ‘eigen’ mind. Die ‘mind’ ben ik al een tijd aan het heropvoeden. ‘Hij’ heeft de neiging altijd roet in het eten te gooien, het is nooit goed genoeg, er is altijd weer wat, ‘hij’ is nooit tevreden, probeert me te overtuigen van problemen die er zijn, die toch echt opgelost moeten worden. ‘Hij’ bemoeit zich overal mee, heeft altijd maar overal commentaar op, maar ook met ‘hem’ ga ik niet meer in discussie.

Die ‘mind’, die is niet van jou of van mij, hij hoeft niet zoveel macht te hebben. Als we hem gewoon die macht niet meer geven, is het klaar. Hij veroorzaakt alleen maar vervuiling, hij maakt problemen, hij doet z’n best anderen daarvan te overtuigen, ‘zo zit het in elkaar’ en daarmee verspreidt hij dan nog meer vervuiling. Stop it!

“Het brein zal opnieuw getraind moeten worden om de waarheid van het leven te begrijpen. Nu is het getraind in de onwaarheid dat je niet goed genoeg bent, schuldig of wat dan ook. Dat zijn allemaal leugens, maar de hele mindstructuur is er op gebaseerd en heeft een leven gecreëerd op basis van angst, afscheiding en pijn. De waarheid is dat je een Goddelijk wezen bent en helpt de aarde te verheffen tot haar Goddelijke status en de mensheid helpt te ontwikkelen.” Divine Mother

De mind zal getraind moeten worden, okee, dat kost misschien wat tijd. Maar het vraagt vooral een radicale beslissing. Het vraagt  oplettendheid. Het vraagt je de baas te zijn en hem hem de kans niet te geven om je steeds weer uit je plezier, optimisme en tevredenheid te halen. Hou toch op anderen ervan te overtuigen wat er mis is, wat er niet deugt en hoe erg het allemaal is. Het zijn geen anderen die dat doen, het maakt ook niet uit of het je eigen mind is of die van een ander. We moeten hem gewoon die kans niet geven. En dat is aan ons. Wij zelf bepalen of we dat toestaan of niet. Dat is de uitdaging.

En toen zag ik Mooji. Laten we al die rommel eens opruimen, het is vervuiling. Je hebt er niks aan. Het is niks. ‘Probeer het eens een dag,’ zegt hij en kijk eens wat er gebeurt:

In grote lijnen zie ik achter alle taferelen emancipatie. Mensen die tevoorschijn komen, sommigen vooral boos en gefrustreerd, anderen juist positief en opbouwend. Je hebt optimisten en je hebt pessimisten, maar ik denk dat ons vertrouwen in de medemens en in de wereld vooral te maken heeft met hoeveel vertrouwen we in onszelf hebben. Het is een bekend verschijnsel dat mensen zich sterker voelen door ‘vijanden’ aan te wijzen. We kennen allemaal die ‘verdelende’ (vervelende) mind, die dat doet. Het aanwijzen van ‘vijanden’ is echt niet voorbehouden aan een aantal onredelijke lieden, al zijn die wat minder subtiel en schamen ze zich daar ook niet voor.

“Het leven is een grote soap-opera, kan je zeggen. Het is belangrijk om te begrijpen dat niet iedereen een even sterk karakter heeft of genoeg zelfcontrole of wijsheid en dat diegenen juist aangetrokken worden tot deze ‘dark forces’ (ik gebruik deze term maar even om ze aan te duiden) omdat hen dat de gelegenheid biedt om zich te ontladen van hun eigen persoonlijke pijn, woede en frustratie. Degenen die dat doen, handelen ook vanuit collectieve verwondingen uit de geschiedenis, van hun stam of voorouders.”

Dat zei White Bull naar aanleiding van de terroristische aanslagen en wat betreft die ‘dark forces’, daar hadden we het over omdat ik wilde weten hoe het zat met dat zogenaamde ‘kwaad’ in de wereld (waar ik zelf altijd heel moe van word, omdat het nog steeds een zeer dualistisch – en dus onbewust – aspect is, wat je ook ziet bij veel zogenaamd ‘wakkere’ mensen. Met beschuldigen en het voeden van bepaalde theorieën en het complotdenken leg je simpelweg veel te veel macht buiten jezelf). Volgens White Bull begon het met de gevallen engel Lucifer, die een taak op zich nam, namelijk het contrast vertegenwoordigen om de keuze helder te maken: ‘Wat is de keuze waar we voor staan? Waartoe worden we uitgedaagd?’

Ik heb het interview met White Bull er nog eens op na gelezen (je vindt het hier) en waar hij op wijst is dat wij – door dat denken in ‘vijanden’ juist onze eigen ‘power’ weggeven. Het is slachtofferschap en angst voor onze eigen kracht of macht, juist omdat we aan ‘macht’ zo’n negatief beeld op hebben gehangen:

“Het is de angst om de eigen kracht te accepteren. Mensen zijn bang voor die kracht. Ze hebben een verkeerd idee van dat begrip. ‘Power’ is een negatief woord geworden omdat er zoveel misbruik van macht wordt gemaakt, dus mensen zijn bang dat als ze werkelijk de kracht omarmen van wie ze zijn, het ego ermee op de loop gaat, of dat ze gestraft worden of wat dan ook. Maar de kracht die er is, is Liefde. Dat is alles. In je kracht staan is in Liefde zijn. De Liefde vertegenwoordigen. En daar zijn mensen bang voor. Dat is een bizarre houding van mensen: dat wat ze het liefst willen, daar zijn ze bang voor.”

Wat ik dus zie als emancipatie is dat er kennelijk eerst protest en opstand nodig is, dat veel mensen nog allerlei opgekropte frustraties te ontladen hebben en hun boosheid uiten. Dat is allemaal nog op weg naar de werkelijke emancipatie. De werkelijke emancipatie is meedoen, deelnemen, samenwerken, verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en voor het algemene belang en je rol vervullen in het geheel. Ik ben ervan overtuigd dat we allemaal een positieve rol te vervullen hebben, dat we allemaal iets moois bij te dragen hebben. Dat wordt nu uitgenodigd. Wat kunnen we zelf bijdragen, welke talenten in onszelf willen verder ontplooid worden, welke bijdrage kunnen we leveren?

Daar hebben we nog veel meer moed voor nodig, om naar buiten te komen in wie we werkelijk zijn. Daar hebben we de angst en al dat protest niet voor nodig. Misschien creëert het wel wat ruimte, wie weet. Maar we hoeven ons niet te verschuilen achter allerlei excuses of theorieën, we kunnen ons beter richten op het positieve in onszelf dat tevoorschijn wil komen. Zoals we de wereld zien, zo staan we er in. Zie je het als een bedreiging of als een veld vol mogelijkheden? Zie het beste in jezelf en in de ander, benoem dat, moedig dat aan. Durf te leven vanuit je hart, durf aanwezig te zijn en deel te nemen, kom uit je zetel, van waaruit je makkelijk commentaar hebt op van alles en doe iets. Zet je eigen stappen, kom tevoorschijn.

Is dat niet waar we veel meer behoefte aan hebben? Samen een leukere wereld creëren, eens ophouden met al die aandacht maar richten op al die problemen, waardoor ze alleen maar groter worden? Laten we de andere kant opkijken: Wat is er mogelijk? Wat kunnen we doen om het leuker te maken? Om er te zijn met en voor elkaar?

Daarom kwam ik op het idee om het aanbod om filmpjes te maken, waarin mensen zichzelf voorstellen en laten zien wat zij doen, weer eens onder de aandacht te brengen. Ik ga dat nog verder ontwikkelen, want het lijkt me mooi om daar meer mee te doen: Wie ben jij? Laat je zelf zien. En dan een mooie serie maken bijvoorbeeld. Wie zijn we echt, in al onze diversiteit en kracht?

Wordt vervolgd… hopelijk met heel veel leuke filmpjes! 
Zie hier de pagina met het aanbod ‘Wie ben jij?’

Alles klopt. Alles klopt als je het bekijkt vanuit het weten dat ‘De Nieuwe Wereld’ in aantocht is. Het Watermantijdperk is aangebroken. Dat betekent meer gelijkwaardigheid, meer samen, minder hiërarchie, meer zeggenschap voor iedereen en meer verantwoordelijkheid nemen voor gezamenlijke belangen op de wereld.

Het klopt dat verandering angst veroorzaakt en dat dat juist tot meer conservatisme leidt in bepaalde kringen. De oude gevestigde orde is niet meer automatisch zeker van zijn autoritaire positie, de oude ‘werkgever-werknemer-verhoudingen’ zijn uit de tijd, letterlijk en figuurlijk zijn er meer zelfstandigen en tekent zich een flexibele generatie af. Daar kan je ook op inspelen in plaats van het proberen tegen te houden. Opmerkelijk is dat de jongeren die verandering dragen, het belang van het milieu beter voor ogen hebben en ook kiezen voor samen. Minstens zo opmerkelijk is dat ook positiviteit beloond is.

Hoe dan ook zal er breed samengewerkt moeten worden en dat is goed. De veelkleurigheid die we zien betekent dat er allerlei deelbelangen en algemene belangen vertegenwoordigd zijn. Het is logisch dat veranderingen tijd nodig hebben. Het is een beweging. En we kunnen mee bewegen of tegen bewegen, maar de verandering is onontkoombaar.  Wie denkt dat dat van de ene op de andere dag kan, vergist zich. Het is een proces. Een proces van eerst protest en dan het besef dat constructief meebewegen en bouwen aan het nieuwe gewenst is. Het geldt voor alles.

Misschien lijkt het op bepaalde punten een beetje onvoorstelbaar, toch spiegelt ook deze verkiezingsuitslag onszelf. Kennen we niet allemaal innerlijk verzet bij verandering?

“Mensen weten niet beter, je kunt het ze niet kwalijk nemen… ,” zei een mevrouw op het stembureau toen we het over de opkomst hadden. Die was vroeg in de ochtend al vrij hoog, dus wat dat betreft was ze optimistisch. Ook gisteren zei iemand zoiets toen het ging over de koran en de foutieve informatie die verspreid wordt over moslims, waarmee ‘we’ tegen elkaar uitgespeeld worden – als we dat laten gebeuren.

Ik neem het mensen niet zozeer kwalijk, maar je kunt wel beter weten. Je kunt alles weten, als je je erin verdiept. Misschien is het ook best een goed idee om je eerst ergens in te verdiepen voordat je het afwijst. Met ‘Wir haben es nicht gewusst’ kunnen we toch niet meer aankomen in deze tijd?

Dat geldt ook voor het milieu: We weten toch dat het ‘meer-meer-meer’ en ‘groter-groter-groter’ in economisch opzicht ten koste is gegaan van het respect voor de aarde, de natuur, de dieren en de mens? Schoon water, frisse lucht, ons voedsel, de geneeskracht van de natuur, het klimaat, dat is onze werkelijke rijkdom. En het vraagt een gezamenlijke aanpak om daar zorg voor te dragen.

Mensen weten niet beter, is geen goed argument. Er is misschien meer bewustzijn nodig, meer informatie, meer begrip, maar misschien ook wel wat meer verantwoordelijkheidsgevoel. Onwetendheid is het terrein dat open ligt en wat nog te winnen is. Zoals Rumi zei: “There is a field, beyond right-doing and wrong-doing, I’ll meet you there.”

Waar ontmoeten we elkaar? Daar waar we uit onze hokjes komen, de verbinding zoeken met elkaar en het veld betreden waar we zijn uitgestegen boven de verschillen, maar overeenkomsten ontdekken. Daar waar we ons eigen belang niet voorop zetten, maar het algemeen belang. Daar waar we begrijpen dat het gaat over ‘WIJ” in plaats van over ‘ik’.

Er zijn af en toe mensen die zich afvragen waarom ik me zo bezig hou met de politieke ontwikkelingen. Dat heb ik mezelf ook afgevraagd. Ik voelde mij geroepen. Omdat we nu stappen kunnen zetten, omdat we het wel SAMEN te doen hebben op deze wereld, omdat de verandering nu in volle gang is, zelfs al lijkt het soms op het tegendeel.

Juist die grootschalige onverdraagzaamheid roept ons op om onze verantwoordelijkheid te nemen en ons hart te laten spreken. Zoals oorlog ons bewust maakt van het belang van vrede. Zoals onvrijheid ons de weg naar vrijheid wijst. Natuurlijk, ik ben de eerste die zegt dat de vrede en de vrijheid in jezelf begint, dat is ook zo. Het gaat om onze eigen verdraagzaamheid, onze eigen vrijheid, de vrede in onszelf. Maar voor mij betekent dat ook: In de praktijk brengen, je durven uit te spreken, ergens voor staan, een bijdrage leveren, aanwezig zijn, stappen zetten.

Dat hoeft geen strijd te zijn, zeker niet. Ik ben geen activist, want ik geloof niet in ergens tegen vechten, dat werkt averechts. Maar waar ik wel in geloof is dat we het voorbeeld kunnen zijn, dat we het verschil kunnen maken. Dat we kunnen kiezen voor SAMEN en voor verandering. En juist die bewustwording zie ik nu ook op grote schaal en dat stemt mij positief. Het een roept het ander op, mensen worden wakker en beseffen dat we het niet zomaar allemaal hoeven te laten gebeuren. Dat we er ook iets tegenover kunnen stellen.

Hoe mooi onze dromen en idealen ook zijn, een mooiere en schonere en vredelievender wereld vraagt ons om stappen te zetten in die richting. Zo werkt het met manifesteren: Je wenst iets en stelt het je voor, vervolgens worden je de mogelijkheden getoond om actie te ondernemen. En vanuit het hart, vanuit het eenheidsbesef en vanuit idealisme is dat altijd een stap op weg naar meer Eenheid. Dat kan nooit iemand benadelen. Alleen samen kunnen we bergen verzetten. Samen zijn we de verandering, die we zo graag willen zien in de wereld. Laten we daarop focussen en dat vooral zichtbaar maken.

Niet iedereen op de wereld heeft gelijke kansen en mogelijkheden. In India heb ik de zogenaamd ‘onaanraakbaren’ gezien. Gelukkig zijn er ook mensen die voor hen opkomen, gelukkig zijn er mensen die rechtvaardigheid nastreven en niet alleen aan hun eigen belangen denken. Daardoor kan er iets verbeteren in hun situatie.
Dichterbij, Turkije. Ik heb het niet meer over de politiek met mijn vrienden daar. Ik wil mensen namelijk niet in gevaar brengen. De helft van de mensen heeft het zwaar, omdat zij niet bevoordeeld worden en geen vrijheid hebben, zich niet uit mogen spreken en op moeten passen. Dat is geen fijne omgeving om jezelf te kunnen zijn en je te ontplooien. Het drukt enorm op mensen als ze geen vrijheid hebben, wij kunnen ons dat hier niet eens voorstellen.
Ik ben ooit in Roemenië geweest toen Ceausescu daar nog aan de macht was. Mensen durfden zich niet uit te spreken, we werden achtervolgd en gecontroleerd. Er was grote armoede en wantrouwen, zelfs binnen families kon men elkaar niet vertrouwen. Toen ik thuis kwam had ik nog een week lang het gevoel dat ik over mijn schouder moest kijken en op moest passen. En dat is allemaal slechts een fractie van wat mensen in sommige delen van de wereld meemaken.

Wij leven in een vrij land. Beseffen we dat wel? We hebben geen idee wat het waard is dat we hier mogen zeggen en schrijven wat we willen, dat iedereen zijn eigen partij op kan richten, dat je hier ook kan overleven als je niet ‘meedoet’, je wordt hier niet uitgestoten of gevangen gezet. Je kunt hier je eigen keuzes maken. Natuurlijk is ook hier niet alles ideaal, maar wij kunnen wel protesteren als we het ergens niet mee eens zijn, we kunnen bezwaar maken als we ons benadeeld voelen, we kunnen zelf beslissen waar we wel of niet aan meedoen. En we kunnen zelfs kiezen voor verandering. Die veranderingen kunnen ook nog invloed hebben op andere landen. We kunnen het voorbeeld zijn. We kunnen mensen die vluchten voor oorlog of onrecht en in eigen land hun leven niet zeker zijn hier helpen en veiligheid bieden. We kunnen zelfs een keuze maken voor een beter bestaan voor dieren, die nu massaal in stallen – aan het oog van de buitenwereld onttrokken – gefokt worden voor de consumptie en daar zwaar onder lijden. We kiezen niet alleen voor onszelf, we kiezen een richting. Willen we meer vrijheid of minder?

Dat is nogal een keuze. En natuurlijk maakt het uit. We gaan straks ofwel de ene kant op, ofwel de andere kant. Meer of minder vrijheid? Meer of minder sociaal beleid? Meer of minder verharding en bangmakerij? Meer of minder compassie met de medemens, waar ook ter wereld? Meer of minder dierenleed? Meer of minder zorg voor de aarde, de natuur, het klimaat?

Dat is wat we te kiezen hebben. Een richting. En dat doen we niet alleen voor onszelf. Ik stem omdat ik die vrijheid heb en weet wat het waard is.

Even een belangrijke nuancering: Het gaat niet om de personen. De personen die we bepaalde dingen horen roepen of zien doen vertegenwoordigen iets. Iets wat leeft onder ‘ons’. Sommigen uiten een gemeenschappelijke frustratie, anderen uiten een gemeenschappelijk ideaal, weer anderen een bepaalde ongerustheid en sommigen houden een bepaald vertrouwen.

Ik herinner me dat ik ooit bij White Bull vroeg naar wat iemand bezielde die op Koninginnedag inreed op een massa mensen. Een onbewust persoon die een gemeenschappelijke woede, frustratie en geen-uitweg-meer-zien vertegenwoordigde. Onbewust. Hij was bij wijze van spreken de vulkaan die tot uitbarsting kwam. Zo zijn er dus meer vulkanen. Is het niet de een, dan is het wel de ander. En daarom gaat het niet over de personen. Niks staat op zichzelf. Al leven wij natuurlijk in een samenleving waarin we mensen wel persoonlijk verantwoordelijk en aansprakelijk stellen.

Natuurlijk vind ik dat we een persoonlijke verantwoordelijkheid hebben, maar ook vooral een gezamenlijke. Al die aspecten, die zich vertonen, leven kennelijk in mensen. Die zijn aanwezig in ‘het veld’ van bewustzijn. Woede als gevolg van het niet gehoord worden, andere woede als reactie daarop, ongerustheid, de roep om vrede, om vrijheid, om rechtvaardigheid en om gelijkwaardigheid. We zien ook onbegrip en onverschilligheid of vormen van arrogantie, van alles. En dat alles bij elkaar zijn wij, het veld is een gezamenlijk geheel. Welke positie je inneemt is ook beïnvloed door van alles, wat jij uit namens het geheel. En dat geheel kunnen we positief beïnvloeden, misschien juist door niets af te wijzen, maar ons ervan bewust te zijn dat het leeft en van wat er in onszelf leeft.

Misschien is het zelfs wel zo dat de meer bewuste mens een grotere verantwoordelijkheid heeft, juist omdat hij of zij ‘het geheel’ beter kan overzien. Dat hoop ik althans. Bewust zijn betekent toch dat je je eigen verantwoordelijkheid neemt voor wàt je waarneemt en ervaart, zowel in je eigen leven als in de wereld? Dat betekent toch dat je bereid bent naar jezelf te kijken, je eigen frustraties niet te ontkennen en op te ruimen wat er nog aan oud zeer en oude overtuigingen in je leeft? Dat betekent toch ook dat je weet dat je een verschil kunt maken, omdat je deel van het geheel bent?

Als wij als bewuste mensen bijvoorbeeld onze eigen frustraties goed onder de loep nemen, hoeven we die niet meer te projecteren op de buitenwereld. Dan nemen we daar zelf de verantwoordelijkheid voor. Ook voor alles wat we afwijzen, want daarmee wijzen we delen van onszelf af. Die delen willen juist gezien worden en het liefst meteen getransformeerd. Dat kan zodra je ze aankijkt.

Wat is die algehele frustratie nou eigenlijk? Het heeft ermee te maken dat mensen op een of andere manier (nog) niet tot hun recht komen, het gevoel hebben zichzelf niet te kunnen of mogen zijn, zich slachtoffer voelen en niet tot vrije expressie kunnen, mogen of durven te komen. Terwijl die vrije expressie, in alle opzichten, de stuwende kracht is, dat wat zich door ons heen wil manifesteren. De frustratie is dan eigenlijk de vrije expressie die tegengehouden wordt. Dat wordt dan vaak geprojecteerd op de buitenwereld, hoe onbewuster we zijn hoe meer we anderen daar de schuld van geven. Hoe meer we het uitbesteden, hoe minder verantwoordelijkheid we zelf nemen en hoe afhankelijker we zijn. Daarmee verliezen we juist onze eigen kracht. En dat is de werkelijke frustratie.

Hoe vinden we onze eigen kracht terug? Door aanwezig te zijn, mee te doen en deel te nemen. Door te durven, door te zijn wie we zijn en onze eigen ruimte in te nemen. Door ons niet te laten misleiden door alles wat we waarnemen, want we weten dat dat al verleden tijd is. We creëren nu op dit moment het nieuwe. Als je je doel goed voor ogen houdt, toont de weg zich. Door de stappen die we zetten, bereiden we de weg. De weg naar wat we wel willen, in plaats van wat we niet meer willen. De weg van vertrouwen en de weg van samen. Hij ligt te wachten en we kunnen hem zo bewandelen.

Voortdurend worden we uitgedaagd. Wees wijs en laat je niet op de kast jagen. Mijn Turkse vrienden zijn mijn Turkse vrienden en die harmonie laat ik niet verstoren. Overigens delen we dezelfde waarden, ook al zijn we in verschillende culturen opgegroeid en hebben we een hele andere opvoeding gehad. Natuurlijk, er zijn allerlei verschillen aan te wijzen, ik kijk liever naar wat ons bindt en waar we elkaar in vinden. En dat is veel. Veel meer waard ook.

Mijn ware Turkse vrienden hoef ik niet eens te vragen wat ze ervan vinden, dat weet ik al, daar zijn we het over eens. Wij maken geen onderscheid tussen de ene mens en de andere, wij wensen vrede en respect voor elkaar, vrijheid en gelijkwaardigheid. Werkelijke vrijheid is iets heel anders dan wat we hier nu zien gebeuren. Laat iedereen die hoog van de toren blaast en anderen beschuldigt van onvrijheden en onrecht eerst eens in de spiegel kijken.

Toch werd ook ik geprovoceerd, jawel. Van een hoge pief, die ik ooit ontmoet heb, kreeg ik een bericht dat hij heel boos was en tot overmaat van ramp kreeg ik een filmpje meegestuurd van Wilders, die de Turken had toegesproken. Ik zag dat er een Turkse vertaling onder was geplaatst en heb verder niet gekeken, maar het filmpje uit mijn telefoon gegooid. Deze man vertegenwoordigt mij niet en ik sta niet open voor haatdragende boodschappen. Van geen enkele zijde. ‘Geef die man niet zoveel aandacht, geef hem niet zoveel macht,’ zei ik. Hetzelfde geldt natuurlijk voor ‘ons’, we hebben ons laten provoceren en dat is eigenlijk heel dom. ‘Maak je niet zo druk,’ zei ik dan ook tegen de hoge pief, ‘op deze manier heb je helemaal geen campagne meer nodig.’ Toen bleef het stil.

Mannetjes… gekrenkte trots. Een raar spel wat over de hoofden van ‘gewone’ mensen heen uitgespeeld wordt, waar we dus niet aan mee hoeven te doen. “Er zijn meer mensen schaap dan er schapen zijn,” zei een wijzere Turkse vriend diplomatiek. We laten ons niet tegen elkaar uitspelen. We weten al wat ervan komt, van de ‘verdeel-en-heers’ politiek, of niet soms? Doen we daaraan mee? Waarom zouden we?

Alles is actie en reactie in de wereld en wie dat inziet kan wijzer zijn, een ander standpunt innemen en laat zich niet op de kast jagen. Niet door de een en niet door de ander. Vrijheid is een hoog goed en vraagt ons om onze verantwoordelijkheid te nemen, het goede voorbeeld te geven en vrede na te streven.

Wij kunnen op deze wereld ook vrede en vreugde scheppen. Weet je hoe we dat bereiken? Door dat doel voor ogen te houden… en ons ondertussen vooral niet van de wijs te laten brengen door wat er gebeurt, door ons niet te laten verdelen en overheersen. Door te kiezen voor vrede en te werken aan de vrede in onszelf. Want wat wij waarnemen in de wereld is een reflectie, een gevolg van onvrede in onszelf. Mensen voelen zich sterker als ze een vijand hebben om hun onvrede op te projecteren. Maar waar je tegen vecht, maak je juist sterker, geef je juist meer macht. Het is de hoogste tijd om in de spiegel te kijken in plaats van naar elkaar te wijzen.

Ik zie geen verschil tussen een Turkse vlag met Erdogan erop of een Nederlandse vlag met Wilders er op (ja, die kwamen beiden langs in het Journaal van de week). Vijandschap aanwakkeren om meer macht te verwerven is wat we Erdogan verwijten, toch? Laten we daar zelf dan vooral niet aan meedoen. Dan trappen we regelrecht in die val.

Waar het ook over gaat, in het groot of in het klein, zolang we ons laten triggeren, zijn we nog niet vrij.

 

Geliefde broeders en zusters,

Vergeet nooit dat jullie in een vrij land leven. Een land dat jullie de kans gegeven heeft om jullie stem uit te brengen. In vele landen heerst er nog een dictatuur en moet de burger zich gedeisd houden en mag men zich niet uitspreken. Het is echter een fundamenteel geboorterecht voor iedere ziel op aarde om op te komen voor zichzelf, om zich te laten horen.

De wereld heeft nood aan jullie stem. Hoe kan er anders een verandering optreden indien er enkel een stilzwijgen is ? Dan geef je juist je goedkeuring en kan er nooit een vernieuwing op gang gebracht worden.

Je innerlijke stem wil gehoord worden, wil zich manifesteren in de wereld. Hunkert naar een nieuwe wereld van waarlijke gelijkheid voor iedere ziel op aarde, voor welzijn en geluk, voor rechtvaardigheid en mededogen. Protesteren door te zwijgen, denken jullie dat zo de verandering ingezet zal worden?

Het aards paradijs is zo dichtbij als jullie het zouden toelaten, als jullie je koppigheid zouden loslaten, als er naar elkaar geluisterd zou worden. Jullie dromen allemaal van een andere wereld, maar kijk eens goed naar jullie zelf op een objectieve manier. Het begint altijd bij jezelf, we hebben dit reeds verschillende malen gezegd en zullen het blijven herhalen.

Een druppel dacht dat ze niet belangrijk was in het grote geheel van de oceaan en liet zich afdrijven op het strand. Ze verdampte echter en werd opgenomen in een wolk. Zo kreeg ze een heel ander beeld te zien van wat er zich onder haar afspeelde. Ze zag hoe haar broeders en zusters druppels een grote eenheid vormden en samenwerkten bij storm maar ook bij een schijnbaar rustige oceaan. Ze verlangde om terug in de oceaan terecht te komen omdat ze zag hoe belangrijk ieder op zich was. Uiteindelijk was het zover. De wolk werd zwaarder en de druppel viel terug de oceaan in. Er was echter iets veranderd binnen in haar hart. Ze wist wie ze was en tot wat ze in staat was als ze samenwerkte met de anderen. Dit maakte haar gelukkig en ze ijverde om deze boodschap door te geven aan haar familie..

Besef, onze geliefde broeders en zusters, dat jullie één grote familie zijn. Jullie zijn de aardbewoners en jullie mogen fier zijn op jullie prachtige planeet. Kijk met onschuldige ogen naar je medemens. Verzorg elkaar. Doe alles, maar dan ook alles om het beste voor iedere ziel op aarde te bewerkstelligen. Dit is jullie geboorterecht.

Geluk, Liefde, Vreugde, Gezondheid, Welzijn, …

Dromen is mooi, zorgen dat de dromen werkelijkheid worden is nog mooier…

Denk goed na hoe jullie de verandering teweeg willen brengen. Kom samen, beleef de nieuwe wereld. De verandering zal ingezet worden door jullie beweging, door jullie daden.

Ga diep in jullie hart en volg de richtlijnen die jullie intuïtief gegeven worden.

Vertrouwen en hoop..

Positiviteit en groei..

Kracht en daadkracht…

Wij houden van jullie,

WIJ

Dit is een channeling van Inge De Smedt (WIJ) in antwoord op de vraag of ‘bewust niet stemmen’ helpt om veranderingen teweeg te brengen. Ik heb mijn gevoel hierover dus even gecheckt. Mocht iemand nog vragen hebben hierover, voel je vrij om ze te stellen. Voel je ook vrij om dit bericht te delen. Laten we stappen zetten in de richting van onze dromen….

Als je iets wenst, wat dan ook, kan je dat in gedachten doen en er licht naartoe sturen en het je voorstellen, maar vervolgens vraagt het ook actie. Om het in de praktijk te brengen en te manifesteren is het nodig om stappen te zetten. En om in onszelf op onderzoek uit te gaan: Welke veranderingen zouden we willen zien? Wat in onszelf is nog niet vrij van oude pijn en kleurt ons wereldbeeld? Wat valt er nog los te laten om de Eenheid te zien en de wereld als een grote familie?

Het is niet specifiek bedoeld voor vrouwen, maar het is wel een toepasselijke boodschap op deze vrouwendag. Een klein – enigszins bewerkt – stukje uit ‘Een nieuw begin’: Zie je wat er al is?   

Misschien is het tijd om onszelf eens toestemming te geven en bereid te verklaren om onze rol in het geheel tot wasdom te laten komen en wat minder terughoudend te zijn in het naar buiten treden. Waarom zouden we ons laten overstemmen? Het is juist de hoogste tijd voor andere geluiden. Laten we eens uit ons eigen veilige circuit tevoorschijn komen… en onze stem laten klinken.

Laten we onze talenten waarderen en erkennen en onszelf beschikbaar stellen om te delen wat we weten, zien en voelen. Daar kan de wereld niet slechter van worden en ook voor onszelf kan het geen kwaad. Het is de volgende stap. Het is groei. En die hoeven we vooral niet zelf te frustreren door te twijfelen of het wel goed genoeg is.

De mind is nooit tevreden en waarschijnlijk zou-ie nog steeds niet tevreden zijn als de hele wereld bereikt was. Dan was er wel weer wat anders. De mind is nooit in het nu, dus nooit tevreden met hoe het nu is. Dat is de crux. Creëren vanuit de mind werkt dus averechts. We kunnen vanuit het hart wel aanwezig zijn in het nu, vrede voelen en vreugdevol creëren. Door dankbaar te zijn, zijn we meer in het NU aanwezig en waarderen we wat er wel is. Automatisch creëer je daar dan meer van.

Laten we het gat dichten tussen die wens, die nieuwe realiteit die we wensen en de huidige situatie, zoals we die nu waarnemen en waar we nog niet tevreden mee zijn. Want door iets nieuws te willen creëren vanuit ontevredenheid, het ontbreken ergens van, zal dat gebrek zich juist keer op keer blijven manifesteren. Het is nodig om het naar een ander niveau te tillen. Alles is energie en lading, dus is het een kwestie van afstemmen op een hogere trilling, niet blijven hangen op het oude level. Alsof je de radio afstemt. Op het moment dat je je afstemt op je wensen, je blik richt op wat je wel wilt en waar je blij mee bent en dat ook voelt, tune je in op een andere frequentie. Je creëert als het ware meer ruimte, het kan dan die kant op gaan bewegen.

Liefde en dankbaarheid zijn hoge frequenties en je eigen innerlijke vrede houdt angst buiten de deur en dus ook dat waar je bang voor zou kunnen zijn. Het is de manier om immuun te zijn voor lagere frequenties.

Formuleer je wens en blijf daar op gefocust. Vanuit vrijheid, bevrijd van angsten, onzekerheden en frustratie, kan het wel. Vanuit vreugde en vanuit het hart gaat het een stuk makkelijker. Allemaal innerlijk ‘werk’ dus: opruimen en bevrijden, je ballast afgooien en je verheugen en er alvast van genieten. De kunst is te zien wat er al is. En het is er dan dus ook. Want het is er in jouw beleving. En dat is waar alles te vinden is. Alles is er al…

Doe je mee? Stel je eens voor dat er vrede is in de wereld. Dat we elkaar vergeven, vertrouwen, begrijpen, het beste in elkaar zien, elkaar helpen, bemoedigen, stimuleren en respecteren. Dat we leven op een prachtige wereld, waar we met z’n allen van genieten en waar we goed voor zorgen, dat we tevreden zijn en blij, leven in vrijheid en allemaal doen waar we goed in zijn en waar anderen ook weer plezier van hebben. Dat er genoeg is voor iedereen, genoeg voedsel, liefde, aandacht, genoeg kansen, mogelijkheden en genoeg te beleven om van te genieten. Zo moeilijk hoeft dat niet te zijn, want alle ingrediënten zijn er. Kijk eens wat er allemaal al is. Het begint in ons: Zie je wat er al is?

In plaats van iets af te wijzen en af te keuren, kan je je ook afvragen: Wat wel, hoe zou ik het wel graag zien? Mensenlief wat zou de wereld er dan anders uitzien!

Er zijn nog altijd meer overeenkomsten dan verschillen: iedereen wil toch uiteindelijk vooral vrij en blij en dus ook veilig en in vertrouwen kunnen leven?

Als we ons niet veilig voelen, beschouwen we de wereld als onveilig en wijzen we al snel van alles buiten onszelf aan als de oorzaak daarvan. Daarmee plaats je iets buiten jezelf, wat afgescheidenheid oplevert. Ook in jezelf.

Kijk eens in de spiegel, die de wereld is. Wat vertelt het je over jezelf? Welk deel van jou wil hier gezien worden? Welk deel van jouw eigen kracht – vertrouwen – wordt hier nog ondermijnd? Denk je werkelijk dat het in de buitenwereld te plaatsen is?

Alles wat je waarneemt, vertelt je iets over jezelf. De gevaren die je ziet, de macht die je ziet, de zaken waar je je aan ergert, het idee dat je niets te vertellen hebt, het idee dat je afhankelijk bent, niet goed genoeg bent, niet meetelt, dat er niet naar je geluisterd wordt, enzovoort enzovoort. Zie je in ieder mens de schoonheid, de waarheid en de potentie? Wat is het beeld dat je hebt, waar is je beeld nog beperkt? Met alles wat we afwijzen, wijzen we delen van onszelf af. Met vertrouwen creëren we meer vertrouwen en dat is een opbouwende kracht, waarmee we de wereld mooier maken. We kunnen dat vertrouwen echt alleen in onszelf vinden.

Het punt is dat er nu een heleboel – veel teveel – energie gestoken wordt in het benadrukken van wat we niet willen, waar we bang voor zijn of waar we ons zorgen over maken of wat we onwenselijk vinden en daarbij ook nog op alle ‘fouten’ die gemaakt zijn, de schade die is aangericht, enz… enz… Daarmee wordt het extra bekrachtigt en in stand gehouden (afscheiding). Terwijl wij zelf ook heel anders kunnen kijken daarnaar en dat al heel veel verandert. Wij kunnen zelf de verandering zijn, dat zijn we ook. We zijn allemaal deel van het geheel, of we willen of niet. We hebben er toch mee te maken. Als je dat anders wil, hoe dan? Hoe zou het kunnen bewegen van A naar B? Hoeveel vertrouwen heb je in jezelf en in dat we wel degelijk heel veel kunnen transformeren door anders naar de wereld te kijken en iedereen lief te hebben. Liefde vraagt alles en iedereen te omarmen. Het transformeert allemaal van binnenuit. Elk deel van jezelf. Want hoe wij de wereld zien, is onze spiegel.

Zien wij ‘verhalen’ waarvan we ons afgescheiden voelen, welk verhaal zit daar dan achter? Welk deel van onszelf heeft zich afgescheiden? Welk deel van onszelf wijzen we dan af? Elk oordeel ergens over is iets buiten jezelf plaatsen wat gezien wil worden. Focus op de wereld die je wenst, ja, dan zijn we daar naartoe op weg. Dat verandert niet van de een op de andere dag, het is een groot proces, in onszelf. En dat kunnen we uiterlijk ook waarnemen. Het is zoals je denkt dat het is. En zo krijg je het ook…..