Daar juicht een toon, daar klinkt een stem…

Dat is de essentie van Pasen. Het is een vrolijk feest. Ik herinner het me van vroeger, dat het de overwinning juicht en spreekt van bevrijding.

‘Ik ben de opstanding en het leven,’ zei Jezus. Begrijpen we daar de betekenis wel van? We hoeven niet meer te lijden, we hoeven niet aan de gang te blijven met al dat lijden maar te blijven benadrukken. Dat was nou net niet de bedoeling.

Soms vraag ik me af: Waarom neemt de mens toch geheel vrijwillig, keer op keer opnieuw, dat zware kruis weer op zijn schouders? Is hij er zo aan gehecht? Durft hij soms niet zonder? Is hij bang dat hij zal opstijgen? En dan? Zou dat geen plezier zijn, vrij rondvliegen als een vogel?

Waarom houdt de mens zo van zijn lijden? Krijgt hij er nooit eens genoeg van? Denken we nou echt dat Jezus de geschiedenis in wilde gaan, hangend aan dat kruis? Zou hij niet juist bedoeld hebben dat het kruis niks te zeggen heeft, dat het niet uitmaakt, dat hij en wij ook dat allemaal kunnen overleven en achter ons kunnen laten?

Maak je niet druk om de verhalen, ga je eigen weg. Welke obstakels je ook tegen komt, je kunt ze overwinnen. Er is niets wat je kan weerhouden als je zelf je doel maar voor ogen houdt en je niet laat intimideren, door welke kracht dan ook. Wij zijn sterker dan dat, het was de bedoeling dat we dat gingen ontdekken. En dat dat ons vreugde zou brengen. Dat we zouden genieten, een feest van het leven zouden maken.

Maar het is nog niet te laat. Want alweer juicht die toon en klinkt die stem. En alweer krijgen we de kans te ontsnappen. Grijp je kans… En vier het leven!

Zomaar opeens sta ik appeltaart te maken. Het vierde appeltje dat ik schil heeft een ‘plekje’… Het is niet bepaald het mooiste appeltje dat ik hier aan het schillen ben….

“Kan die appel er wat aan doen?” spreek ik mijzelf toe. “Waag het niet hem af te keuren!” Het is waar, ook deze appel heeft zijn best gedaan om te groeien, hij is perfect zoals hij is. Dat hij een plekje heeft, doet daar niets aan af. Dat hij wat deukjes en beurse plekken heeft opgelopen maakt hem echt niet minder appel. Net zo goed als alle andere appeltjes heeft deze appel het recht om in de taart terecht te komen. Zorgvuldig schil ik het appeltje en koos hem lief, nog meer dan alle andere gave appeltjes.

Een ‘blessing in disguise’, noemen ze dat. Als je iets meemaakt wat op het eerste gezicht een ‘ramp’ lijkt, maar bij nader inzien een groot cadeau. Alles in het hele leven is een blessing, ook al lijkt het soms ‘in disguise’.

Wat moeten we dan met de rotte appels? Eén rotte appel kan toch alle andere appels aansteken, is het niet? Ja, maar waarom zou de appel moeten rotten? Hebben wij hem dan niet op tijd geplukt? Hebben we hem te lang laten hangen, of hebben we hem te lang laten liggen? Hebben wij geen acht op hem geslapen? Hebben we hem weg laten rotten? Hebben wij niet op tijd van de appel gehouden en van z’n schoonheid genoten? Hebben we de kans misgelopen hem te proeven, toen hij op z’n hoogtepunt was?

En dan nog, ook de rotte appel zal weer voedsel zijn, ofwel voor de bodem, wellicht voor bepaalde dieren en wat dacht je van z’n pitjes? Daar kunnen toch weer prachtige nieuwe appelbomen uit voortkomen, met mooie, nieuwe, gave appels? Of misschien met hier en daar wat gehavende appeltjes? Nou en? Ook dat zijn appeltjes. Elk appeltje is uniek.

Het is alleen maar ons oordeel over wat iets waard is, of het iets waard is of niet. En laat ik u dit zeggen: Alles heeft z’n waarde. Er is geen reden om meer van de ene appel te houden dan van de andere.

Wie weet maakt dit appeltje wel net de hele taart zoet en smeuïg, wie zal het zeggen? Het is aan mij om elk appeltje met zoveel liefde, aandacht en respect te schillen en in mooie partjes te snijden, dat deze appeltaart zalig wordt. Met hele eenvoudige ingrediënten, niks bijzonders, kan het ofwel smaken of niet. Het is aan mij om er de smaak aan te geven, om er de lekkerste appeltaart van de wereld van te maken. En het is aan mij en aan een ieder die de taart mag proeven, om dat te ervaren. En zelfs als je het niet proeft, dan nog zal de appeltaart je goed doen, omdat hij met liefde is gemaakt. En een ieder bepaalt zelf of hij een hap neemt of niet…. of hij het zich laat smaken of niet…

Het meest wonderbaarlijke is dat de geur van de appeltaart mijn hele huis al vult voor ik hem in de oven heb geschoven…

De belofte hangt in de lucht! 🙂

‘Waarom zou je kwaad zijn op een vos, omdat hij een vos is?’

Deze geweldige uitspraak, deed mij m’n  camera tevoorschijn halen om de St. Franciscus-beeldhouwer te filmen, die aan het vertellen was over zijn beelden. Hij had me wat te vertellen. Dat wist hij zelf niet, hoe opeens alles op z’n plek viel door zijn verhaal.

Dat filmpje komt nog… net als mijn boek, waar het voor mij over ging. Maar ik kan het niet laten om alvast een tipje van de sluier op te lichten: Pater Rik was woedend op een vos. Die vos sloop in alle vroegte door zijn tuin, at de kippen en de kalkoenen op en richtte schade aan. Op een ochtend stond hij om 5 uur op en pakte zijn geweer om de vos op te wachten. Die kwam niet. De volgende dag weer niet… De uren dat hij daar zo zat te wachten, woedend op de vos, met zijn geweer in de aanslag, hadden een meditatieve uitwerking. Ineens vroeg hij zich af: Waarom maak ik me zo kwaad op een vos, omdat hij een vos is? Dat plotselinge inzicht, Gwendoline zou het ‘een verdwaalde zoen’ noemen, deed hem besluiten een knoop in zijn geweer te leggen.

Daarna is hij het beeld van Franciscus en de wolf gaan maken. De wolf van Gubbio, iedereen was doodsbang voor hem, want hij viel de mensen aan. Toen Franciscus in Gubbio was, zocht hij de wolf op en trof hem aan in het bos. “Broeder wolf,” zo noemde hij hem, totaal niet onder de indruk van zijn dreigende verschijning, “Luister, ik wil dat het vrede wordt tussen jou en de mensen. Je hebt  veel schade aangericht, hou daar mee op. Dan zal ik de mensen vragen niet meer op jou te jagen.” Hij kreeg een poot van de wolf, ‘akkoord’. Samen gingen ze naar het dorpsplein en Franciscus sprak de mensen toe: “De wolf heeft beloofd jullie niet meer aan te vallen, maar dan moeten jullie hem elke dag genoeg eten geven.” De mensen stemden in en waren onder de indruk van de grote kracht van de liefde, die Franciscus hen toonde.

“Door die vos was ik pas geïnspireerd om het beeld te maken,” zei pater Rik.  “Je hebt de begeestering nodig…”

Wat we zelf in het leven meemaken, geeft ons de begeestering om te doen wat we doen. Zonder begeestering is een beeld niets waard, maar mèt de begeestering wordt het meer dan alleen een beeld. Het wordt voelbaar voor de toeschouwer, het beeld gaat leven….

Het boek ‘Inzicht een verdwaalde zoen,’ van Gwendoline bevat begeesterde verhaaltjes over de meester en de leerling. Die meester en die leerling zijn in onszelf aanwezig. Die leerling, die is soms net een boze wolf. Maar wees niet bang voor hem. Geef de wolf voldoende voedsel, zodat je in vrede met hem samen kan leven…

Zo voeden we elkaar. Zo voedt de begeestering ons. Zo kwam Franciscus ons voeden. Met ‘levende’ verhaaltjes. Zo kunnen we onze eigen verhaaltjes vormgeven… en tot leven brengen.

Op zich is het goed dat we ons niet gek laten maken, dat we niet meer massaal in de angst schieten, of ons laten verlammen, maar onverschilligheid en net doen of er niks aan de hand is, dat kan ook de bedoeling niet zijn.

Ik leen voor de gelegenheid even een paar citaten van anderen, die duidelijk maken dat we wel iets kunnen doen en wat:

Whatever state of consciousness you are in has an effect on the totality of consciousness – human consciousness, planetary consciousness. (Eckhart Tolle)

Change in the world comes from individuals, from the inner peace in individual hearts. Just as ripples spread out when a single pebble is dropped into water, the actions of individuals can have far-reaching effects. (Dalai Lama)

En een actuele oproep van de grootmoeders, via Sharon Mc Erlane (wie een vertaling hiervan wenst, mag me even mailen) met een duidelijke handreiking:

“You think too small,” the Grandmothers said. “You don’t understand the immensity of your reach. You still think of yourself as a separate little person who counts for nothing.”

“NO!” they declared. “You are immense. Your reach knows no bounds. You are living in times of change now, times of storm and drama and when you feel overwhelmed by the winds of change you struggle to find your footing. Always we remind you to stand where you are and from that place let love flow. You are a reservoir of love, a generator and creator of goodness, and because of this you can DO great good, especially during these times. We will show you how.

Ask your mind to relax and simply record what we will tell you. Begin by thinking of us and breathing us in. With each in-breath, know that it is WE who are filling you. Filling you with peace, goodness and unending love. Filling you full.

Next call on the Net of Light and allow the Net to hold and enfold you. It will! And it will do this immediately. You don’t yet understand that because of your connection to the Net of Light, your reach is boundless. Because you are linked with this Net of goodness, YOU have the ability to endlessly give and do good. Each act of kindness that moves out from you-to a friend, a stranger, an animal, a condition on earth-radiates throughout the Net. Your smile sends a lift to Brazil, to Australia, to Estonia. This is how the fabric of the Net of Light works.

During the difficult times you are living through this flow of goodness is especially needed. Therefore, each day ask us what ‘small’ good thing you can do to feed goodness into the Net of Light. We will show you and, believe us, it will not be ‘small.’ After you make this request, pay attention to what comes to you throughout the day. Don’t miss the opportunities we will give you. We are eager to work with you and there is much to be done.”

Het is niet klein wat we kunnen doen, het is groot en het wordt nu van ons gevraagd. Laten we ons aansluiten op dat ‘Net van Licht’.

Thank you!

Gisteren zag ik een geweldige film. Een schrijver werd verliefd op zijn eigen personage, kon niet meer ophouden met schrijven, raakte er helemaal van in de ban… en opeens: Was zij daar! In zijn huis. Hij dacht dat hij gek werd, maar ook anderen zagen haar, dus ze was echt. Nou, zou je denken, dat is ideaal, dan heb je het helemaal voor elkaar. Precies zoals je het hebben wil, precies zoals je het je voorstelde. Wat wil je nog meer?

Magic… I love it….

Maar, wat gebeurde er in die film, je raadt het al: Het ging helemaal niet goed. Rara, hoe kan dat? Omdat we onze eigen vijand zijn, nee, omdat we de vijand in onszelf, die ons lastig valt, de baas zullen moeten zien te worden, willen we echt gelukkig zijn.

Zelfs in ideale, perfecte situaties, zijn we zelf degene die steeds weer een probleem maken, verzinnen, bedenken, geloven en… dus creëren. Wees alert. Want het is niet nodig.

Het liep trouwens wel goed af in die film, want hij schreef haar uiteindelijk naar de vrijheid toe. Ze vertrok, vrij van haar door hem gecreëerde verleden en hij schreef er een boek over, waarvan iedereen dacht dat hij het maar verzonnen had. En dat boek was een groot succes.

Op een goed moment wandelde hij in het park en kwam haar weer tegen. Ze was zijn boek aan het lezen en had niet door dat het over haarzelf ging. Dat was ze allemaal ‘vergeten’ en zo maakten ze opnieuw kennis… en begon het verhaal opnieuw. Vrij en open, alle mogelijkheden lagen weer open.

 

We worden flink uitgedaagd en getest in het leven. En soms – net als je denkt dat wel gehad te hebben – nog eens een keer. Dat is niet bedoeld om ons te plagen, maar juist om ons vertrouwen verder te versterken. Het zal vast en zeker geen toeval zijn dat dit het afgelopen weekend bij allerlei mensen gebeurde. Kennelijk wilde er weer een sprongetje gemaakt worden. Want dat is uiteindelijk wat er gebeurt als je er naar kijkt. Laat je je van de wijs brengen en uit je evenwicht halen of ga je meer vertrouwen op en geloven in jezelf en de beste uitkomst, die op je wacht? Als je daarop vertrouwt en deze kans grijpt om daar juist nog meer op te vertrouwen. Er is steeds minder ruimte voor twijfel, alle twijfel wil opgeruimd worden!

Wat er getest wordt is ons vertrouwen. Wat ons gespiegeld wordt zijn onze eigen dieper liggende angsten en twijfels. Uit verwachte of juist onverwachte hoek worden ze je nog eens voorgeschoteld als dat nodig is om de volgende stap te zetten.

Het leven en ons bewustzijn zijn als een spiraal, we komen dezelfde thema’s steeds weer tegen in nieuwe hoedanigheden en vormen, met steeds meer ruimte en steeds meer bevrijding van wat knelt. Denk je bijvoorbeeld net een deel afgerond te hebben met iemand, komt er weer een ander, die hetzelfde onderwerp spiegelt in een iets andere vorm. Vergeet niet dat het maar spiegels zijn, dat we allemaal spiegels zijn voor elkaar en dat wat je tegenkomt delen van jezelf zijn die nog gezien willen worden. Delen die nog getransformeerd willen worden van angst naar vertrouwen.

Als het je lukt om in volledig vertrouwen aanwezig te blijven, heb je nergens last van. Zo niet, ook geen ramp, kijk ernaar en geef ‘het’ de opdracht om naar vertrouwen toe te bewegen. Laat het vooral niet in je dode hoek van de angst gedijen, want het wenst gezien te worden. Kijk in die hoek en zie wat gezien wil worden. Bevrijd het.

Het zijn gedachten ergens over die het ingewikkeld maken. Vanuit die angsthoek aangestuurd en in het wilde weg op je afgevuurd. Kijk de oorzaak aan en geloof niet al die verhalen, die daaromheen gebouwd worden. Waarom zou je? Je kunt net zo goed iets anders denken. En als je iets anders denkt, vanuit de ruimte die vertrouwen biedt, dan voel je je beter. En weet je waarom dat beter voelt? Omdat het beter klopt. Wat niet goed voelt, klopt niet met wie je bent. De waarheid wil gezien worden. Laat je niet misleiden.

Al die gedachten zijn niet wie je bent. Welke bouwwerken ze ook vormen, hoezeer je ook vast zit in die structuren, jij bent het niet. Het beperkt alleen maar wie je bent als je dat gelooft. Je bent vrij als je je er niet aan vastklampt.

Wie ervoor kiest om te vertrouwen, zal zien dat vertrouwen de ruimte biedt die je nodig hebt en alles een stuk makkelijker maakt. Het maakt de weg vrij voor oplossingen, verrassingen, genieten. Voor de stroom van het leven, die alles verder zelf wel weet te regelen. Daar kun je gerust op vertrouwen.

 

Het eerste hondje zit me midden op het pad op te wachten en trekt zich niks aan van de baas die hem tracht te bewegen om verder te wandelen. Als ik hem aai, draait hij op z’n rug om te spelen. Het is een jonkie, voor het eerst in het bos. Hij moet het allemaal nog leren, vertelt de baas. Alles is nieuw, alles is interessant. Of de zandverstuiving hier in de buurt is. ‘Ja, vlakbij. Dat is leuk, ik zie er altijd heel veel honden spelen.’ Andere honden, o, dat is ook nog wat…. Daar komt er net één aan, een hele grote. ’t Jonkie duikt weg, maar dat helpt niet. De baas bespreekt het met de mensen van de grote hond, die de kleine ondertussen leert hoe dat gaat, besnuffelen. Ik wandel verder.

Een heel eind verderop zit me alweer een hond op te wachten. Ook die wil spelen. Met een tennisbal. Het baasje kan roepen wat ie wil, maar het is de bedoeling dat ìk de bal gooi. Okee, waarom niet? ‘Dat heeft ie nou nog nooit gedaan, ik weet niet wat er met hem is,’ zegt het baasje. ‘Misschien komt het omdat ik net gehoord heb dat ik zwanger ben,’ denkt het meisje op het bankje, zijn vriendin. ‘Ja, hij gedraagt zich echt anders. Hij voelt dat natuurlijk,’ beaamt het baasje. En weer mag ik de bal gooien. ‘Gefeliciteerd,’ zeg ik. ‘Wat spannend!’ Ja, ze zijn hier om even aan het idee te wennen. Het dringt allemaal nog niet helemaal door. Terwijl ik keer op keer de bal blijf gooien, vertelt het meisje hoe emotioneel ze is, hoe spannend ze het allemaal vindt en bereidt het baasje zich samen met de hond voor op z’n nieuwe rol. ‘Nou, wie weet, zie ik jullie hier volgend jaar wel met een kleintje erbij,’ opper ik na het hele verhaal over de hond en de aanstaande baby gehoord te hebben. ‘Nou, dat weet ik niet, we komen uit Vlaardingen,’ zegt het baasje en het hondje gaat er maar eens rustig bij liggen. ‘Ik wist dat hier een bos was…’

Een eindje verderop spreekt een man me aan. Zijn hondje voelt er meer voor om door te lopen. Maar hij wil wat vertellen. Dat hij 67 is. Dat zou je niet zeggen. ‘Als je 50 had gezegd, zou ik het zo geloven.’ Hij wandelt nu een uur per dag, z’n conditie gaat vooruit. Maar 5 maanden geleden bleek hij opeens last van z’n hart te hebben. Allerlei technische details waar ik niet zo in thuis ben, maar waar hij behoorlijk depressief van was geraakt. ‘Maar nu gaat het goed?’ Ja, het gaat stukken beter. ‘Ik heb goed nieuws,’ zeg ik tegen hem. Daar heeft hij wel oren naar. ‘Beweging helpt om te verjongen.’ Hij klaart helemaal op en vooral het hondje is het ermee eens. Hèhè, eindelijk weer lekker verder lopen.

Ik bedoel maar, die hondjes….

Het is nodig om ‘streng’ te zijn. Om duidelijk onderscheid te maken in waar je wel en niet aandacht aan geeft, om duidelijke keuzes te maken en om rigoureus af te wijzen wat onwenselijk is om aan informatie tot je te nemen en te verspreiden.
Klagen, aanklagen en veroordelen draagt niet bij aan verbetering. Integendeel, het versterkt de dualiteit en de ongewenste ontwikkelingen of de situaties die juist opgelost willen worden en zich ook aan het oplossen zijn. Kijk goed, kijk beter en zie wat er allemaal oplost momenteel. Onwaarheden die boven komen drijven, willen vertrekken, niet in stand gehouden worden. Ga er niet het gevecht mee aan, dan verdwijnen ze vanzelf uit onze ‘waarneming’. Want ja, het is onze waarneming. Alles is onze waarneming. Maak je waarneming schoon, maak de spiegel schoon.

Dat wat niet strookt met wat ‘Waarheid’ is, nog niet ‘heel’ is in onze ogen, dat kunnen kleine of grote zaken zijn, dat vraagt ons om anders te kijken. Laat ik duidelijk zijn: De oproepen om zogenaamd ‘wakker te worden’, die gebaseerd zijn op het erkennen van weet ik wat voor een ‘foute’ krachten of ‘foute’ systemen, hebben helemaal niks met ‘wakker worden’ te maken. Dat is ‘macht’ buiten jezelf plaatsen. Wakker worden is iets heel anders. Dat is beseffen dat JIJ ZELF anders kan kijken en dat de manier waarop je naar de wereld kijkt, naar jezelf en anderen, bepalend is voor wat je ziet en wat je kracht geeft. We hebben veel meer kracht dan we denken.

Iedereen weet toch dat het de mind, onze eigen mind, is die verdeling en onvrede zaait, naar buiten wijst en gevaren en misstanden ziet? In je eigen leven vertaalt dat zich naar van alles wat niet goed is, niet goed genoeg is, anders ‘moet’ en (zelf)kritiek bijvoorbeeld, maar het enige wat anders kan en veel meer vrede en eenheid zal brengen, is aanwezig zijn vanuit het hart. Het hart verbindt, weet wat Waar is en wat niet, kent z’n eigen kracht en weet de weg… Het zoekt de vreugde en deelt de schoonheid van het leven.

Geloof je werkelijk dat je de wereld en jezelf helpt door tweespalt te voeden en anderen ervan te overtuigen dat er van alles niet deugt? Of zou het misschien zo zijn dat er in jouzelf nog een idee leeft van ‘een vijand’? Reken af met de tweespalt in jezelf… Leer je eigen kracht kennen en focus op wat je wel wilt, wat je wenst, waar je blij van wordt, waar je van geniet. Laat je niet van de wijs brengen. Het zonnetje schijnt, het leven wil gevierd worden, je hart wil opbloeien en stralen en de wereld verwarmen met haar aanwezigheid. Kom tevoorschijn en durf te zijn wie je werkelijk bent, zonder al die verhalen…

Het leven is voor jou, niets is tegen jou.
Ontdek het!

Tja… het goede nieuws…

Het goede nieuws is dat we ons niet gek laten maken, niet bang laten maken, niet uit laten spelen tegen elkaar. Het goede nieuws is dat de roep om Vrede alleen maar groter en sterker wordt. Dat is een krachtige wens, wereldwijd gedragen, door mensen uit alle landen, culturen, welke religie of geen religie ook. Er worden bruggen geslagen. Toevallig zie ik op FB hoe mensen uit Turkije de mensen in Londen een warm hart toedragen en met hen meeleven, benadrukkend dat geweld niets met religie te maken heeft en ons allemaal treft, ‘we leven met jullie mee’ en omgekeerd wordt daar weer hartverwarmend op gereageerd vanuit Londen met woorden van dank. Dan lees ik een artikel in de Correspondent over hoe persoonlijk contact tussen Nederlanders en vluchtelingen het beste medicijn bleek tegen vooroordelen en wantrouwen. Het helpt de ander als individu te zien en diens achtergrond te snappen.

Angst overwinnen, het lijkt wel alsof alles daar over gaat. Misschien is dat ook wel zo. Maak persoonlijk kennis met… en je angst verdwijnt. Dat gold ook voor de imker, die zijn angst voor bijen overwon en nu tips geeft over waar de bijen blij van worden. Je leest het hier.

Waar Liefde is kan angst niet meer bestaan. Op elk front worden we uitgenodigd een keuze te maken voor de Liefde. Zelfs als we elkaar niet begrijpen, kunnen we toch voor de Vrede kiezen en dan zullen de oplossingen zich aandienen.

Namasté brothers and sisters around the world, laten we ‘Ja’ zeggen tegen de Vrede en ons hart openen voor alles en iedereen in deze wereld  en – zoals Mooji hier zo mooi verwoordt – Grace zal haar intrede doen, omdat wij haar verwelkomen. Genade… Het kan wonderen verrichten. En dat is onze kracht.

Het goede nieuws is…. dat ik hier vanaf nu alleen nog maar goed nieuws ga delen! Dat deed ik natuurlijk al zoveel mogelijk, maar nog duidelijker. Het eerste goede nieuws is dat ik meteen nadat ik die beslissing (nog maar weer eens heel duidelijk) genomen had, ook allemaal leuke berichten kreeg. Zomaar. Niet als reactie op mijn bespiegeling van gisteren, maar gewoon. Alsof er ‘in the air’ een seintje was gegeven: ‘Kom maar op met enthousiaste, fijne en blije berichten.’ Geweldig toch hoe dat werkt? Dat gaat vanzelf!

Wandelend en genietend van de zon, realiseerde ik me dat er nu één heel groot verschil is met voorheen en dat zal ik vast met jullie delen (hoewel het een belangrijke conclusie is in mijn nieuwe boek, maar okee, dat bevat nog veel meer interessante ontwikkelingen en informatie): Ik heb de angel eruit weten te halen door te ontdekken dat het mijn eigen onbewuste verwachting was dat er altijd wel weer iets zou opdoemen om mij ‘eruit’ te halen. Als je met die verwachting leeft, blijf je aan de gang. Je zet een stap en je bent er per ongeluk op bedacht dat er toch weer een kink in de kabel komt, dat er iets gebeurt of iemand verschijnt, waardoor je weer uit je evenwicht gehaald wordt of waardoor je vrede verstoord wordt. Dat hoeft dus niet zo te zijn.

Hoe je je voelt, of je geniet, wat je doet en of je ergens zin in hebt, heeft helemaal niks met anderen te maken en zelfs niks met de omstandigheden. Dat is een ‘oude’ gewoonte geweest om dat te denken. Een gewoonte waar je maar beter afscheid van kan nemen. Iets om te ontdekken in jezelf, iets om naar te kijken. Iets om te zien.

Okee, nog een klein voorbeeldje wat ik voor deze gelegenheid even uit mijn eigen boek ‘pik’: Ik kocht een kadootje voor iemand en twijfelde of hij het wel leuk zou vinden. Tot dan toe had hij altijd een beetje lauw gereageerd op kadootjes. Ik betrapte mezelf op die gedachte en maakte er meteen een wens van: ‘Ik hoop dat hij het leuk vindt! Laat ik er eens van uitgaan dat hij het wel leuk vindt! Natuurlijk vindt hij het leuk!’ En wat denk je? Het werd deze keer heel enthousiast ontvangen en tot mijn grote verwondering kreeg ik zelfs complimentjes voor alle eerdere kadootjes! Het werkte nog beter dan ik zelf had kunnen vermoeden.

Ik schrijf daar vervolgens over: “Dat roept de interessante vraag op: gaat het dan over hem of over mij? Kennelijk gaat het over mijn verwachting. Mijn ‘wens’ manifesteert zich, of dat nou een onbewuste wens is of een bewuste. ‘Wat zou je willen?’ is dan ook een hele goeie vraag om te stellen. Je verlegt meteen de aandacht naar een wenselijke uitkomst en zet het nog kracht bij ook.”

Die vraag ‘Wat zou je willen?’ kan je aan jezelf stellen, maar ook aan anderen, als je even niet weet hoe je ermee om moet gaan als er een verhaal komt, waar niemand blij van wordt. Maar beter nog kan je dus vooraf wensen dat je fijne, positieve verhalen hoort en daar van tevoren zelf al de keus voor maken. Alles wat je tot je neemt, komt ook in jouw energieveld terecht. Maar jij bepaalt wat je erin wilt hebben. Wees selectief, dat mag. Weet waar je je mee voedt.

Het wonderbaarlijke is dat ik zelfs op tv (waar je vooral ook selectief naar moet kijken natuurlijk) een paar prachtige, hoopgevende verhalen zag, waaronder deze: Het verhaal van  Mohamed El Bachiri uit Molenbeek, die zijn vrouw verloor bij de aanslagen vorig jaar in Brussel. Het leven van hem en zijn kinderen staat sindsdien op z’n kop, maar met het boekje ‘Jihad van Liefde’ geeft hij een liefdevolle boodschap door. “Omdat ik met haat niet verder kan leven,” hoorde ik hem zeggen. Als hij het kan, zouden we dat toch allemaal moeten kunnen. In diezelfde uitzending zaten nog meer mooie voorbeelden: Die ‘straatvlogger’, die heel Nederland over zich heen kreeg, heeft een ommezwaai gemaakt – met behulp van Ali B. – en beseft dat hij een voorbeeldfunctie heeft voor een grote groep ‘lastige jongeren’ en hij heeft groot succes met zijn nieuwe koers. Mensen maken het verschil. Wij maken allemaal zelf het verschil.

By the way: Als jij goed nieuws hebt, kom maar op! Vreugde wil gedeeld worden.