Vannacht had ik een bijzondere droom. Ik werd getest. Of ik me kon laten vallen. Amma was erbij, het was een uitnodiging tot overgave. En wat het leuke was, ik slaagde voor de ‘proef’, ik liet me gewoon (achterover) vallen, zonder twijfel. En daar was ik zelf verbaasd over. Grappig dus: Ik had het zelf niet verwacht, maar deed het wel. Zonder enige aarzeling. En dat nam ik waar.

Zo zie je maar weer, er zijn er ’twee’, zoals Eckhart Tolle dat zo mooi omschreef: “Wie is dan diegene die zegt ‘ik kan niet meer leven met mezelf?’, is er dan nog een ‘ik’?” That’s all, dat besef. Het wekte Eckhart Tolle tot leven, nadat hij jarenlang depressief in bed gelegen had.  Ineens had hij er lol in en vanaf dat moment ging het hem voor de wind. Hij ging in een park zitten op een bankje en was aanspreekbaar voor veel mensen, die hij stuk voor stuk ‘het spel’ kon laten doorzien. Daar schreef hij toen een boek over en de rest is history…

Een inzicht. Een flits. Door hebben dat die ene ‘ik’ niet ‘echt’ is, maar een geformeerde identiteit. Hoe wil je hem hebben? Er zijn talloze redenen waarom hij zo is zoals hij is, hij is gevormd door allerlei omstandigheden en ervaringen, de omgeving heeft een enorme invloed. En ja, je kunt met van alles gaan vechten – ofwel met die omgeving ofwel met jezelf – maar het voornaamste is toch dat je ontdekt dat je het zelf kunt waarnemen. Jezelf kunt waarnemen. Dat je er ook om kan lachen, dat je ziet welke rol jij speelt in het grote spel, dat je ook best eens van rol kunt veranderen, waarom niet?

Die ware zelf nodigt ons uit tot overgave. En dat is loslaten van al die identificaties met al die vorm. Je neemt ze waar, het zijn verhalen, je kunt gevangen zitten in al die verhalen, stoeien tot je een ons weegt, maar je kunt er ook naar kijken en het door hebben. That’s it.

Vanuit dat standpunt is er veel meer mogelijk. Je kunt nergens meer in gevangen raken. Je kunt overal uit ontsnappen. En vanuit dat standpunt valt er ook veel nieuws te creëren. Dat is ‘een nieuw begin’, elke dag, elk moment is weer een nieuw begin.

Het proces vindt plaats in jezelf. Het is eerst een weg naar binnen om tot heelheid te komen. In eenheid met jezelf. Als die balans er is, dan is ruimte om ook op een nieuwe manier met anderen om te gaan. Vanuit heelheid ga je nieuwe, andere verbindingen aan. Zelfstandig, gelijkwaardig, niet zozeer vanuit ‘needs’ ofwel vanuit afhankelijkheid, maar vanuit ‘delen’ en ‘vieren’ en daardoor ontstaat meerwaarde.

2018 wordt het jaar van de meerwaarde en de samenwerking! Het in verbinding zijn, zonder je eigenheid en je zelfstandigheid daarin te verliezen. In evenwicht. In vrijheid. Met heel veel plezier!

HEAL is een geweldige documentaire. Ik zag hem gisteren in de bioscoop en het was een verademing! Een verademing, omdat het zo duidelijk, krachtig en helder onderbouwd wordt hoeveel invloed wij zelf hebben op onze gezondheid en de mogelijkheid om te genezen. Het is geen aanklacht tegen de reguliere geneeswijzen, maar wel een oproep om eigen verantwoordelijkheid te nemen en niet alleen gevolgen te bestrijden, met medicijnen bijvoorbeeld.
Een aantal goede voorbeelden, wetenschappelijke onderbouwing, deskundigen op het gebied van kwantum-mechanica en artsen komen aan het woord en dat maakt het tot een overtuigend geheel, leerzaam en versterkend. Er is al meer bewezen dan ik dacht. Daarom ben ik zo blij met deze documentaire.

Happy View heeft de dvd besteld en voor wie interesse heeft, zullen we in kleine kring vertoningen organiseren. Want de film is (nog) niet overal te zien of verkrijgbaar. Als je interesse hebt, laat het ons weten! Hier alvast een paar stukjes uit de documentaire, waar je al een heel eind mee komt:

 

Valt het je op? Het tij keert!

Dat is Eerherstel, dat het tij keert. Eerherstel voor de Aarde, voor Moeder natuur, voor de dieren, de oceanen, maar ook voor de mensen. Het tij is aan het keren. Op weg naar een schonere, eerlijker wereld, we zijn op weg naar vrede. En alles heeft met elkaar te maken: het milieu, de economie, de eerlijker verdeling en meer respect voor wat de aarde te bieden heeft, respect voor de aarde en respect voor elkaar. Het is allemaal noodzakelijk voor de vrede in de wereld.

Elkaar begrijpen kan niet zonder jezelf te begrijpen. Zonder te begrijpen dat waar je naar kijkt en hoe je kijkt, invloed heeft op wat je ziet. Vertaal het terug naar jezelf: Wat vertelt me dat over mezelf? Waarbij je ‘jezelf’ tegelijkertijd met een korreltje zout mag nemen, want we zijn allemaal gevormd door omstandigheden, onze opvoeding en geschiedenis, onze ervaringen en we worden voortdurend beïnvloed door onze omgeving, door verhalen, overtuigingen en angsten die ‘in de lucht hangen’ en die we automatisch oppikken, maar waarvan we ons ook kunnen bevrijden. En wat blijft er over als je jezelf daar allemaal van weet te bevrijden?

Vrijheid, vreugde, genieten van het ‘spel’, wat het uiteindelijk is. We spelen een spel, al hebben we dat vaak niet door. We zijn zelf in staat dat ‘spel’ te beïnvloeden. We hebben het wel nodig om dan de spelregels te begrijpen, anders blijft het vechten tegen de bierkaai. Het is meestal een heel gevecht om erachter te komen dat het heel eenvoudig is. Veel eenvoudiger dan we ooit hadden gedacht. En dan wordt het leuk. Want dan gaat het leven met je meewerken en komen de verrassingen. Allereerst zal je met jezelf mee moeten gaan werken en op moeten houden jezelf tegen te werken.

Het valt me op dat alles wat ik in mijn boek heb beschreven daadwerkelijk aan het gebeuren is. Dat is een groter succes dan ik had durven dromen… En dat terwijl nog nauwelijks iemand het boek gelezen heeft. Daar hangt het dus niet van af! Maar dat belooft wel wat. Want ik leg ook uit hoe het werkt en als iedereen die het leest nu zelf ook geïnspireerd raakt om op zijn of haar eigen manier aan de slag te gaan met ‘herschrijven’ van z’n eigen verhaal, om er in elk geval op een andere manier naar te gaan kijken, dan wacht ons een ware revolutie! Ik kan niet wachten 😉 Maar het tij is al gekeerd. Ik merk het aan alles. Kijk goed, dan zie je het ook!

Eind van de week haal ik de eerste boeken op en verstuur ik ze, lieve bestellers. Hartelijk dank voor jullie geduld! 

‘Denk niet aan een roze olifant!’ Die ken je vast wel…. En dat je dan meteen een roze olifant voor je ziet. Dus? Probeer niet uit alle macht ergens NIET aan te denken, want dat werkt averechts. Ga vooral NIET het gevecht met je ego aan, want daarmee versterk je het. Verleg je aandacht op een ontspannen manier. Sowieso: ontspan. Dat ontspannen heeft meer zin. Ontspan er in… in dat wat je bezig houdt. Stel je voor dat je het meer ruimte geeft, dat je er lucht in blaast, dat je erdoorheen wandelt, bekijk het eens van een hele andere kant of stel je voor dat je tien jaar verder bent en hierop terugkijkt. Er zijn talloze manieren voor, allerlei methodes, maar wat voor jou de beste manier is, dat bepaal je zelf. Alles wat je je voor kunt stellen, is goed.

Af en toe denk ik wel eens ‘Stop it!’ als ik iemand voor de zoveelste keer een klaag- of dramaverhaal zie delen of hoor vertellen. Just stop it! Voed het toch niet, stop toch met het op die manier aandacht vragen, je versterkt het alleen maar, je drijft jezelf in het nauw. En ja, die opdracht kan je jezelf ook geven: Stop it. Je bent zelf de baas. Vertel jezelf een ander verhaal. Wij zijn onze gedachten niet, wij kunnen ze besturen! Dat moet je misschien weten, (wie dat nog niet wist, weet het nu) maar je kunt keuzes maken. Je kunt kiezen om uit die rol van slachtoffer te stappen, waarin je per ongeluk gevangen bent geraakt. Het is een beslissing die je kunt nemen en die dan z’n werk gaat doen.

Hoe bewuster en krachtiger je keuzes maakt, hoe sterker het zal werken. Soms moeten we zo knel zitten in bepaalde situaties, dat er geen uitweg meer is, voordat we zeggen ‘Stop it!’ en: ‘Nu wil ik echt iets anders!’ En daarmee geef je de energie een andere richting. Wij zijn de opdrachtgevers. Wij maken de keuzes. Wees dus heel erg duidelijk in wat je wel wilt. En stop het gevecht met wat je niet wilt….

Schrijven helpt daarbij enorm. Daarmee disciplineer je je gedachten. Ook een vorm van meesterschap. Ik kan iedereen de morning-pages van Julia Cameron aanraden: elke ochtend schrijf je met de hand drie pagina’s, zomaar, met dat wat in je opkomt en dat wat je bezig houdt. Dan heb je dat ontladen en kan je vooruit. Het verheldert. Het houdt je goed in contact met jezelf. Persoonlijk zou ik daar nog iets aan toevoegen, maar dat gebeurt misschien ook wel vanzelf: Herschrijf. Maak er een gewoonte van om jezelf een ander verhaal te vertellen als dat nodig is. Je eigen verhaal heeft invloed op hoe je je voelt. Hoe gekunsteld dat in eerste instantie ook voelt, het werkt wel. Het creëert namelijk ruimte.

Wie zin heeft om het zelf eens uit te proberen, kan nu gebruik maken van de gelegenheid. Het nieuwe jaar komt er aan. Schrijf eens op hoe het afgelopen jaar was en trek daaruit je conclusies: Wat wil je in het nieuwe jaar (nog) beter, mooier en verder ontwikkelen? Waar ben je tevreden over? Waar ben je dankbaar voor? En wat ga je herschrijven, zodat het volgens jaar nog sprankelender wordt?

Iedereen kan dat zelf, moeilijk is het niet. Het is een keuze. Je neemt zelf het heft in handen en je gaat op onderzoek uit: Hoe maak ik mijn eigen verhaal (nog) mooier? Leef je uit! Maak je verhaal zo mooi mogelijk, waarom niet? Je hebt alle vrijheid! Hou het speels, ontspan… en geniet ervan!

Vandaag, heel toepasselijk, een verhaaltje over gladheid en hoe je ondanks erbarmelijke omstandigheden toch het heft zelf in handen kan houden…

Ooit, lang geleden, maakte ik het mee. Ik kwam in een enorme ‘slip’ terecht en verloor de macht over het stuur. Ik reed met normale snelheid, zo’n 100 km per uur, over de snelweg richting Den Haag en ineens begon het te ijzelen. Van het ene op het andere moment. Ik vloog alle kanten op, draaide wild aan mijn stuur (nooit doen!) en herinner me die momenten en die wilde bochten als eindeloos lang durend. Onder een viaduct ter hoogte van station Zoetermeer kwam ik tot stilstand tegen de vangrail. De rechter vangrail, het had net zo goed de linker kunnen zijn. Wat een opluchting was dat! Achter mij kwam al het andere verkeer stapvoets aanrijden. Ik meldde me bij een praatpaal, die had je toen nog, maar het duurde een eeuwigheid voordat er een hulpdienst langskwam. Ondertussen stopte er een andere automobilist, die voorstelde de auto recht te zetten in plaats van dwars op de weg. Daar was ik zelf niet opgekomen, ik dacht (nou ja dacht… je hebt weinig logische gedachten op zo’n moment) dat ik niet meer kon rijden, dat de auto het niet meer deed. Later kwam de politie langs: ‘Zijn hier gewonden? Nee? Dan gaan we weer verder…’ en weg waren ze… Er waren heel erg veel ongelukken gebeurd op dat moment. Daar stond ik dan. Wat nu?

Richard kwam vanuit Utrecht met de trein naar Zoetermeer om me te redden. Ik durfde niet meer te rijden. Stapvoets zijn we terug naar huis gekeerd. Daarna raakte ik al in paniek als ik dacht dat het glad zou kunnen zijn, al bij een regendruppel bij wijze van spreken. Dat was geen doen. Op een gegeven moment stond ik een half uur stil bij een benzinestation, terwijl iedereen gewoon doorreed, er was niks aan de hand. ‘Dit kan zo niet langer,’ besloot ik. In een ANWB-blad zag ik een slipcursus aangeboden worden. Daar schreven we ons voor in. Maar al bij de eerste oefening – daar op dat terrein in Lelystad, waar werkelijk niks kon gebeuren, kreeg ik het Spaans benauwd en stapte uit. Richard genoot ervan, voor hem was het ‘kicken’ terwijl ik doodsangsten uitstond. Zo zie je maar, hoe onlogisch angst werkt. Het is niet gebaseerd op werkelijk gevaar, meer een oude reactie van het lichaam, waarbij de redelijke mind compleet uitschakelt. Ik sneakte het gebouw in, nam een kop koffie en keek vanuit het raam toe hoe de groep lekker aan het slippen was. Mij niet gezien…. Tot ik op mijn schouder werd getikt: ‘Hoor jij niet bij die groep?’  ‘Euh… ja, maar…’

Een hele aardige man besloot toen om mij privéles te geven, hij zat naast me in de auto en legde alles uit. Heel voorzichtig, stap voor stap, kreeg ik het onder de knie en begon ik het te begrijpen. Zo kreeg ik mijn vertrouwen weer terug. Het – technisch – begrijpen was voor mij van belang. Net zoals ik ooit in de cockpit van een vliegtuig uitgelegd heb gekregen hoe het vliegen werkte, dat het landen bijvoorbeeld een grotere kunst was dan het opstijgen. Daarna ben ik nooit meer bang geweest.

In Tsjechië en in Turkije heb ik later moeiteloos door enorme bergen sneeuw gereden, geen probleem. Alleen al het relaxed achter het stuur zitten is belangrijk. Goed ademhalen, ontspannen en weten hoe je moet rijden, gas geven, sturen en remmen.

Maar het voornaamste wat ik leerde was:

BLIJF KIJKEN NAAR WAAR JE NAARTOE MOET, WAAR JE NAARTOE WILT! HOU JE OGEN GERICHT OP HET DOEL!

Wat een les was dat! Wat een les is dat!

Blijf kijken waar je heen wilt, waar je wilt zijn. Richt daar al je aandacht op. En laat je onderweg niet van de wijs brengen! Het geldt voor alles…..

En daar heb ik nu ook een boek over geschreven 😉

EERHERSTEL, een nieuw begin!

… en de jongste nieuwsbrief lees je hier!

’t Was zo druk, dat het een flinke uitdaging werd om te relaxen in het wellnessoord. Een hele goeie oefening in het ‘bij jezelf blijven’, alles langs je heen laten gaan en ontspannen…

Wonder boven wonder komt er precies iemand naast me zitten, die de optimist himself is. Hij spreekt geen Nederlands, dat vindt hij wel handig, zo ontgaat hem waar allerlei mensen zich druk of boos over maken. Het bevalt hem hier wel in Nederland, we hebben zoveel vrijheid en mogelijkheden. Ja, goed om dat eens van iemand te horen te krijgen die een onvrij land is ontvlucht. Wouw!

Z’n eigen landgenoten ontwijkt hij een beetje omdat hij geen zin heeft om het over politiek te hebben en daar gaat het al snel over als men elkaar ontmoet. Via een hond heeft hij de eerste vriend in Nederland ontmoet en zijn eerste baantje gevonden. De hond was van die man – nu vriend – en begroette hem enthousiast, waar hij net zo enthousiast op reageerde. Nu wordt een dezer dagen zijn eerste tekening gepubliceerd in een tijdschrift. Wouw!

Hij vindt alle mensen aardig en open en toegankelijk, vriendelijk. ‘Dat komt omdat je dat zelf bent!’ zeg ik. “Het gaat er om dat je de vrede in jezelf ervaart,” zegt hij. Huh? Hoor ik daar mezelf praten? ‘Enjoy,’ zegt hij. Dat is ’the meaning of life’. Kijk om je heen, geniet ervan!

We kijken om ons heen en moeten lachen. Het is donker en bewolkt, geen mooie sterrenhemel…. wel een heel idyllisch zoutwaterbad, waar we in blijven drijven. Ik vertel over de dode zee in Jordanië. Het kost weinig moeite om je daar te wanen als je hier ligt te badderen.

De moraal van dit verhaal: Wees selectief.

 

Zit je in een situatie die je helemaal opslokt, al je aandacht vraagt en dramatisch is, je de lust ontneemt of op een andere manier volledig in z’n greep houdt? Stel je dan eens voor hoe het is om er uit te zijn, stel je eens voor dat het achter de rug is, hoe je je voelt als je ervan bevrijd bent. Dat geeft ruimte en dat is de ruimte die het nodig heeft om te kunnen bewegen.

De focus op een ‘probleem’ houdt je gevangen in het probleem. Je kunt er alleen uit ontsnappen als je je aandacht weet te verleggen naar wat je WEL WILT. Je aandacht kan niet twee kanten tegelijk op gericht zijn, het richt zich ofwel op wat er allemaal niet kan, waar je bang voor bent en wat vast zit en zet het daarmee nog verder klem of je verlegt – heel erg bewust, want ja, daar is een beslissing voor nodig en discipline –  de aandacht naar wat wel mogelijk is, wat wel kan, wat je wel wilt en je stelt je voor hoe het zou zijn als het was opgelost. Daarmee nodig je oplossingen uit en je geeft ze de kans zich te vertonen.

Onze eigen aandacht is het stuur, dat wij in handen hebben. Onze intentie is de richting die we geven en de focus op de beste oplossing geeft heeft kracht in zich. Het vraagt alleen oplettendheid, laat je niet van de wijs brengen. De huidige situatie is in wezen al verleden tijd. Hij is al gecreëerd. Vanaf dit punt kun je nu iets nieuws gaan creëren. Van binnenuit, door je te concentreren op wat je wel wilt, dat voor je te zien en alvast voor te stellen. Onthou dat de uiterlijke verschijningsvormen in de realiteit die je nu waarneemt niet hoeven te blijven, maar wel zullen blijven als wij ze die macht geven. Alles wat zich vertoont, heeft je iets te vertellen en laat je iets zien.

Bijvoorbeeld: Dit wil ik niet meer en dat wil ik wel. Neem er de tijd voor, elke dag, om je te focussen op wat je wel wilt. Maak die ‘realiteit’ waar door er je aandacht bij te houden, door te weten dat het zich die kant op ontwikkelt als jij er op gericht blijft.

Dat is wat je ‘moet’ weten… Laat je niet ontmoedigen door de zogenaamde ‘realiteit’, gebruik hem als springplank naar wat je wel wilt. En dan kom je erachter hoeveel macht je zelf hebt. Dan ontdek je waar we zelf toe in staat zijn, hoeveel macht je wel in handen hebt.

Ik kan een heleboel voorbeelden geven, want ik zie er momenteel een heleboel, maar ik hou het liever even neutraal. Stel je hebt een ‘probleem’ met iemand en er gebeurt iets waar je niet blij van wordt. Haal je aandacht er eens even vanaf en bedenk je wat je het leukste vindt aan die persoon, denk aan de leuke dingen, de mooie momenten en hoe fijn het zou zijn als… Vraag je eens af wat je het liefst zou willen. Herinner je ook hoe prettig dat voelt, hoeveel ruimte dat geeft en hoeveel plezier je hebt.

Hetzelfde kan je doen met een situatie: Herinner je het prettige gevoel van de situatie zoals ie idealiter is, verheug je op de beste uitkomst. Weet dat je het daarmee creëert. Misschien duurt het even, maar laat je ondertussen niet ontmoedigen. Kijk naar de kleine aanwijzingen die er al zijn en geef die de kans. Laat je vooral niet meesleuren door de angst.

En dan jezelf… Vertel jezelf eens een ander verhaal over jezelf! Zie eens wat je allemaal kan en hoeveel kracht je hebt! Je bent in staat om iets nieuws te creëren. Voel je goed over jezelf en geniet  van alle mogelijkheden die je hebt!

EERHERSTEL, een nieuw begin….

Nog een stukje uit het boek:

Voor alles is een tijd. Als het je tijd is, is het je tijd. Hoeveel invloed je daar op hebt, ik weet het niet. Het is een beslissing op zielsniveau, dat weet ik wel. Maar we hebben wel degelijk invloed op hoe het verloopt. Mij zal je zeker niet horen zeggen dat het ‘Gods wil’ is of – nog erger – hun ‘eigen schuld’ als mensen ziek worden, overlijden of andere vreselijke dingen meemaken. Mensen doen elkaar – of zichzelf – soms vreselijke dingen aan, dat wel. Dat doet ‘de Liefde’ niet natuurlijk, dat doet het gebrek aan liefde juist. Liefde is een genezingsfactor, een verzachtende factor. Soms, misschien wel altijd, heeft ziekte dat doel, meer liefde voor jezelf en het leven te vragen. Voor veel mensen betekent het een omslag in hun leven, ze gaan beter naar hun lichaam en zichzelf luisteren, laten zich niet meer gek maken door allerlei stress-omstandigheden, maken andere keuzes, realiseren zich wat ze werkelijk belangrijk vinden, werken zichzelf niet meer over de kop of cijferen zichzelf niet meer helemaal weg.

Uit: EERHERSTEL ~ Een nieuw begin (hfst 6)

Soms is boosheid best nuttig, het kan helderheid en energie geven. Met kracht kan je dan zeggen ‘weg ermee, genoeg, klaar!’ En het is heel goed om dat tegen bepaalde ‘energie’ te zeggen. Tegen de ondermijnende energie, die ons klein houdt, tegenhoudt en bang probeert te maken. Die ons zand in de ogen strooit en in verwarring brengt. Dat is net zo goed in onszelf, onze eigen innerlijke criticus als in de ‘buitenwereld’, degenen die klaar staan om anderen neer te sabelen op het moment dat ze hun nek uitsteken.

We hebben hem zelf gevoed, vanaf dat ene moment ooit dat we dachten ‘niet goed genoeg’ te zijn. “Neem afscheid van die innerlijke criticus,” zei White Bull, “laat hem vertrekken naar het licht!” Ik las deze passage ’toevallig’ gisteravond, vlak nadat ik per ongeluk een naar artikel had gelezen over Bentinho Massaro. De gedachte ‘ojee, laat ik oppassen wat ik schrijf’ kwam in me op, ‘want voor je het weet word je belaagd…’ Dat is nou precies de angst die ons in de greep houdt en ons klein probeert te houden. Ik kan wel boos worden op anderen daarover, bijvoorbeeld degenen die zulke nare artikelen schrijven over anderen, maar het is belangrijker dat ik mijn eigen ‘criticus’ de baas blijf. In mijn boek noem ik hem ‘de terrorist’ en ben er een flink gevecht mee aangegaan, maar ik heb hem verslagen.

Bentinho Massaro is een succesvolle spreker, die volle zalen en workshops trekt met zijn boodschap ‘Vind je eigen kracht.’ Hij werd in dat artikel beticht van manipulatie. De waarheid in jezelf vinden, de kracht in jezelf ontdekken, weet je dat dat al een paar eeuwen lang zwaar afgestraft wordt? De Katharen werden uitgemoord, heksen op de brandstapel gegooid, daar komt onze angst vandaan. Je kop wordt eraf gehakt als je hem boven het maaiveld uitsteekt. Daarom zijn we zo bang om onszelf te zijn en in onszelf te geloven. Daardoor beperken we onszelf, houden we ons in, bekritiseren we onszelf, durven we onze eigen waarheid niet te spreken.

Je eigen gevoel vertelt je de waarheid. En als ik een naar gevoel krijg van zo’n artikel, is dat omdat ik de nare energie van de schrijver ervan voel, de jaloezie, de frustratie en de behoefte om anderen een kopje kleiner te maken. Vraag je altijd af wat het over jezelf zegt als je anderen zo ziet, want alles gaat over jezelf. Hetzelfde nare en boze gevoel kreeg ik bij de reacties op de enorme kracht die Griet Op de Beeck liet zien toen ze haar verhaal vertelde bij DWDD en daarmee de stilte doorbrak voor vele andere slachtoffers van seksueel misbruik. Het is die kracht, die weerstand op roept bij anderen. Het is ongemakkelijk als de waarheid gezegd wordt, het confronteert je met jezelf. Zij stelde zich niet op als ‘zielig slachtoffer’, dan was het makkelijker geweest voor de critici om haar te begrijpen wellicht.

Hier zit zo’n ‘wereld’ achter. En die ‘wereld’ is de wereld van de angst. De angst voor onze eigen kracht. De wereld van de angst is de onwaarheid waarin we leven, waarin we onszelf en elkaar gevangen houden. Maar wie daar niet meer bang voor is, kan zich vrij voelen. Ik gun iedereen die vrijheid. Er is maar een weg om die vrijheid te vinden: In jezelf. Met het zwart maken en bekritiseren van anderen houden we iets in stand, we kijken niet naar onszelf. Onderzoek je eigen angsten en doorprik ze. Als je ze ziet, kan je je ervan bevrijden. Wat houd je tegen?