Categoriearchief: Herschrijven

Leef dat wat door jou geleefd wil worden

Wat vertel je wel en wat vertel je niet aan de buitenwereld? 😉 Het leuke is dat ik me aardig aan het bekwamen ben om alles op zo’n manier te vertellen dat het wel gaat waar het over gaat, zonder daarbij teveel in persoonlijke details te treden, maar ondertussen wel dat deel waar het over gaat en waar iedereen wat aan kan hebben. Daarom ook. Het was een groot avontuur, alles te ontdekken: Wat werkt er wel en wat niet? Het delen hoort er ook bij. Je vrij voelen om te delen, waarom niet? Ook dat gaat over je eigen angsten overwinnen, jezelf goedkeuren, jezelf die ruimte en die vrijheid geven en doen wat je van binnenuit voelt wat de bedoeling is. Je weet het niet altijd van tevoren. Als ik nu naar het filmpje kijk van ruim een jaar geleden, toen het boek net uit was en we de open haard aanmaakten om de ‘oude zaken’ uit 2017 los te laten en nieuwe intenties voor het jaar 2018 te formuleren, moet ik erg lachen. Ik zie dat ik al aan het vertellen ben hoe ik de soep maak, we waren al bezig met intenties, dat is later uitgebreid en het huis stond blauw, toen ik de open haard aanmaakte. Nu is de schoorsteen geveegd. Het is een vervolgverhaal geworden, dat is wel grappig. Dat weet je natuurlijk niet als je ergens aan begint, maar zo gaat het…

Dit is het filmpje van ruim een jaar geleden, een van de eerste vlogs, die ik maakte:

En hier het filmpje, dat ik afgelopen week maakte, waarin de schoorsteen wordt geveegd. De symboliek is geweldig. Alles klopt altijd! Het verhaal vertelt zichzelf…

Een van mijn grootste ‘fans’ reageerde heel enthousiast op het grote nieuws, wat ik in dit filmpje met jullie deel. “Je leeft het echt,” zei ze. Zo had ik het zelf nog niet bekeken, maar het is helemaal waar. het leven zelf vertelt je alles. Zoals ik het heb opgeschreven, zo gebeurt het ook. Op een aantal punten had ik in het boek al een voorsprongetje genomen, ik had het herschreven en dat is zich vervolgens in de praktijk gaan bewerkstelligen. Alleen al Eerherstel zelf. In het afgelopen jaar is alles zich gaan bewerkstelligen en dit, wat ik nu meemaak IS EERHERSTEL! Van mezelf in de eerste plaats. Want alles gaat in de eerste plaats over jeZelf. Over jeZelf in ERE herstellen, met minder geen genoegen meer nemen. Wat ik zelf het leukste vindt is dat het Leven je dat allemaal aanreikt. Vanzelf. Alles komt op je pad, elke dag, wat je nodig hebt om je keuzes te kunnen maken: Wil je dit of wil je dat? De situaties worden je getoond, jij kan kiezen. Maak je geen keuzes – omdat je ergens bang voor bent of maak je wel keuzes, omdat je stappen verder wil? Kies altijd vanuit je Kracht en overwin je angsten. Reik uit naar het hoogste, hou je blik gericht op wat je wel wilt en wat mooi is, wat je wenst en wat goed voelt. Bekwaam je daarin.

En wees ook rigoureus in het afrekenen met oude patronen, angsten en alles wat jouw Hoogste Zelf niet langer dient! Neem beslissingen, EER je Ware Zelf en durf daarvoor te gaan. De weg wijst zichzelf als je JA zegt tegen het Leven, tegen jezelf en tegen dat wat zich door jou heen wil manifesteren. Je hoeft helemaal niet vooraf precies te weten wat dat is, je hebt het alleen maar nodig om de weg daarvoor vrij te maken. Dan dient het zichzelf aan. Alles op het juiste moment.

EERHERSTEL ~ Een nieuw begin

 

Groeien in je Kracht

Om te ‘groeien’ heb je bewegingsruimte nodig. Letterlijk en figuurlijk. Voor sommigen betekent vrijheid dat ze huis en haard achter zich laten en de wijde wereld in trekken. Anderen bevrijden zichzelf uit beknellende relaties of zeggen hun baan op en gaan voor zichzelf beginnen. Meestal betekent groei: uit je comfortzone stappen en de angsten overwinnen, die je gevangen houden daarin.

De comfort-zone hoeft niet per definitie comfortabel te zijn. Vaak is het waar je aan gewend bent, zelfs al ontbreekt het je aan bepaalde belangrijke zaken, gek genoeg kan je daar aan gewend, ja zelfs gehecht raken. Gehechtheid is van het ego. De ziel weet wel beter. Die weet dat het schijnzekerheden zijn, waar we ons aan vastklampen. In het licht van de eeuwigheid is dat waar we ons nu krampachtig aan vasthouden of druk over maken slechts een piepkleine fractie van de vele ervaringen die we in vele levens opdoen, met als doel: groei. Groei van het besef wie we werkelijk zijn, groei in de Liefde, de allesomvattende Liefde voor alles en iedereen, het Eenheidsbesef, maar ook en vooral het besef dat we zelf creëren, dat de Liefde een scheppende kracht is waarmee we onze werkelijkheid vorm geven. Dàt is wat we komen ontdekken en doen op deze Aarde: Aanwezig zijn in Liefde. Aanwezig zijn.

Dus niet afwezig zijn, niet vluchten, niet ontsnappen, niet ontkennen, maar juist ervaren, in volle aanwezigheid ervaren wat er te ervaren valt. Wat het ook is. Laten we toegeven: Spiritualiteit is voor veel mensen vaak ook/nog een manier om te ontsnappen uit de zogenaamde ‘realiteit’. Daardoor ontstaat er een kloof tussen wat we waarnemen in de wereld en waar we van dromen. Het is tijd, het is NU tijd, om dat gat te dichten. Om geen afstand meer te nemen van wat we waarnemen, maar er verantwoordelijkheid voor te nemen. Kijk het aan, durf het aan te kijken en ontdek hoe je zelf het verschil kan maken. Wat vertelt het jou over jezelf? De buitenwereld is een weerspiegeling van je binnenwereld. Hoe ziet jouw wereldbeeld eruit?

We zijn nog lang niet klaar, er valt nog een heleboel op te ruimen op de wereld. Alleen al al dat plastic, waar de filmpjes je van om de oren vliegen tegenwoordig. Het is ook heel erg ja, zeker, dat we onze zeeën zo hebben weten te vervuilen. Maar laten we in plaats van daar continue de aandacht op te richten en dat te versterken met het delen van die filmpjes en verontwaardiging, ons eens schone oceanen voorstellen, hoe ziet het eruit als we het opgeruimd hebben? Hoe ziet de wereld eruit als we allemaal heel bewust en zorgvuldig omgaan met ons afval? Wat als we allemaal nu eens opletten wat we kopen? Soms is dat meer verpakking dan inhoud, nietwaar? Als we dat nu eens laten liggen?

En wat als we op onze gedachten gaan letten? Want die zijn minstens zo vervuilend. En die hebben ook effect. Wie geef jij nog ‘de schuld’ ergens van? Welke oordelen hebben we over anderen of over onszelf? Laten we dat ook eens opruimen of in elk geval waarnemen. En liefst omdraaien. Door dankbaarheid bijvoorbeeld. Wil je echt iets doen voor Moeder Aarde, wees haar dan dankbaar en bewonder haar. Zij voedt ons, zij draagt ons, ze verwarmt ons, ze geeft ons kracht. Wij kunnen haar voeden en versterken door daar bewondering voor te hebben, door foto’s te delen van haar pracht en kracht, door op haar af te stemmen en haar liefdevolle, voedende kracht echt te voelen en te ervaren. Dat helpt. Eerherstel. Dàt in onszelf eren, dat helpt ook. Die Eenheid voelen met moeder Aarde.

Het hoeft geen ‘opoffering’ meer te zijn om te doen wat we te doen hebben, ons hart te volgen, duidelijke keuzes te maken en ons in te zetten voor ‘de wereld’.  ‘Opoffering’ is een oud patroon. Het is een misverstand dat we ons zouden ‘opofferen’ als we iets goeds doen voor de wereld of voor de mensen of de dieren. Daar zit slachtofferschap in. En al lijkt het nog zo ‘waar’, omdat we het wel zo ervaren hebben, dat ‘we’ het gevoel hadden dat er krachten waren van buitenaf die ons dwarsboomden of overruleden, tegenhielden, belemmerden of dat het een heel gevecht zou moeten zijn, dat is alleen omdat we onze eigen kracht nog niet kenden en ontdekt hadden. Omdat we onszelf verzwakten door niet in onszelf te geloven, door niet naar onze innerlijke stem te luisteren, doordat we bang waren die innerlijke kracht te vertonen, omdat we angst hadden om volledig aanwezig te zijn in onze kracht. Oordeelloze, onvoorwaardelijke Liefde, dat is onze kracht. Voel je dat?

Het hoeft echt geen ‘opoffering’ meer te zijn om je missie, je taak te vervullen. Vlucht er niet langer voor, maar wees aanwezig, helemaal, vanuit je ziel, vanuit je hart. Geef jezelf daar toestemming voor. Er is geen enkele goeie reden om je hart af te sluiten, want daarmee verzwak je juist je eigen kracht, ook al denk je dat je jezelf daarmee beschermt. Het zijn slechts oude angsten. Meer niet. Ruim op wat er nog in de weg staat, durf.  Groei! De wereld heeft ook jouw volledige  aanwezigheid nodig. Denk vooral niet dat je dat niet kan of niet mag. Want ook dat is oud… Laat maar los…. al die ondermijnende gedachten. Roep je eigen kracht tevoorschijn.

Ook bij mij was er – zo ontdekte ik op een gegeven moment – al mijn leven lang zo’n vreemde, zelfopofferende overtuiging actief, een universeel ‘oud patroon’. Alsof ik tegengewerkt zou worden als ik mijn taak, mijn missie zou vervullen, alsof het een ‘gevecht’ zou moeten zijn, alsof het niet beloond zou mogen worden ook, maar alleen maar iets zou ‘kosten’, zelfopoffering dus… Onbewust een vorm van slachtofferschap. Het waren zeer belemmerende overtuigingen. Ik kan er wel een boek over schrijven waar dat vandaan komt, met name vrouwen hebben er vaak last van, maar dat heb ik al gedaan 😉 En het wonderbaarlijke is: Alles wat ik in dat boek beschreven en ‘herschreven’ heb, vertoont zich nu ook in real life… om verder te transformeren! Het is onvoorstelbaar hoe elk onderwerp nog eens voorbij komt om zich verder te wortelen en te manifesteren op ‘de nieuwe manier’. Het breidt zich uit, omdat anderen het lezen en mee transformeren.

Zoals we nu ook heel duidelijk merken en weten door het sturen van intenties, is het juist geen opoffering om de wereld en anderen te ‘dienen’ door kracht, liefde, licht en alles wat er maar nodig is te sturen. Het versterkt de zenders, zo bleek zelfs uit officieel onderzoek. Juist de zenders zelfs. Logisch ook, want de wereld is zoals wij hem waarnemen. En als we intenties sturen houden we de beste uitkomst voor alles en iedereen voor ogen. Daar richten we de aandacht op. Dat is de omslag die we nodig hebben. Ook in ons eigen leven natuurlijk. Ook in onze gedachten, ook in de woorden die we gebruiken, in alles waar we onze aandacht op richten. Door zo heel erg bewust bezig te zijn met het sturen van intenties – of licht – word je je daar zeer bewust van en wordt dat gaandeweg een nieuwe gewoonte. Een veel betere gewoonte!

Het betekent niet dat je iets uit de weg gaat, alle pijn vermijdt of ontkent, nee, juist niet. Hooguit de oordelen daarover en de ‘verhalen’ eromheen, die iets in stand houden. We maken heel erg bewust gebruik van onze eigen kracht door er een ‘positieve intentie’ bij te formuleren en we ontdekken de gezamenlijke kracht die dat heeft, hoewel we ons dat niet eens kunnen voorstellen. Het gaat ons bevattingsvermogen te boven…

Alleen vanuit je kracht kan je zelf goed functioneren en anderen ten dienste zijn. Niet vanuit zorgen, tekort of zwakte of vanuit ‘kop-in-het-zand’ gedrag. In principe is het zo dat als je doet wat bij je past, wat je ziel wenst, het zichzelf dan regelt. Dat is een universeel principe, waar we op kunnen vertrouwen. Het enige is dat we dat onszelf dan ook wel toe moeten staan! Dat we het onszelf ook waard moeten vinden. Dat we dus afrekenen met al die oude angsten, die ons – misschien al levens lang – geblokkeerd hebben. Ook als we twijfelen aan onszelf en onze eigen mogelijkheden, vormt dat een blokkade.
Alles begint in onszelf, we zullen eerst onze eigen waarde moeten herontdekken, erkennen en ook durven te gaan staan voor wie we zijn en wat we doen. Zolang we dat zelf niet op waarde schatten en onszelf daarmee tekort doen, zal de buitenwereld dat ook doen en zal dat terug gespiegeld worden in onze omstandigheden. Erken je Zelf!

Laten we eens ècht naar onze eigen innerlijke Waarheid handelen, alleen doen waar we achter staan, trouw zijn aan onszelf en onze eigen waarden – in alles. Ook in wat we aanschaffen, waar we ons mee voeden, wat we tot ons nemen aan informatie, enz.. enz… Samen kunnen we bergen verzetten.

Een nieuw begin. Eerherstel. Eerherstel van de waarde van alles. De waarde van onszelf om te beginnen. Elke verandering begint in onszelf. Zolang we buiten onszelf blijven zoeken naar oplossingen, vinden we ze niet. Dan kunnen we wel klagen, maar het zal niks helpen.

De kracht in onszelf herontdekken – ook om te genezen bijvoorbeeld – is dat niet miljoenen waard? Wil je weten hoeveel impact het sturen van intenties heeft? Hoeveel healing dat teweeg brengt? Zelfs ik sta er van te kijken hoeveel resultaten onze intentiesessies al hebben opgeleverd. Er zijn al mensen en dieren beter geworden. Het geeft mensen meer vertrouwen in zichzelf. Het geeft mensen kracht. Het werkt transformerend. Ook voor onszelf.
White Bull zei het jaren geleden al in een interview: “Misschien staat niet iedereen er open voor het te ontvangen, maar het zal allicht invloed hebben op algehele situatie, want door licht te sturen verhoog je de vibratie. Maar het heeft in de eerste plaats een positief effect op degene die het licht stuurt.”

Vorige week heb ik dit filmpje ondertiteld en ik stond ervan te kijken. Toen al zat ik op dat spoor… “Dan kunnen we dus alles in de wereld oplossen!” riep ik enthousiast uit tijdens het interview. “Dat zou mooi zijn,” reageerde White Bull droogjes. Hij beaamde dat mensen van ‘goede wil’ alle steun krijgen van het universum, van alle onzichtbare krachten van ‘goede wil’ bij wat ze doen en wensen voor de wereld. En ook dat de kracht versterkt als je het gezamenlijk aanpakt. En die kracht is dan uiteindelijk groter dan de negatieve invloeden.

 

Wil je bijdragen, meedoen, samenwerken, helpen en/of investeren in (een) Happy View? Wil je daarmee ook je eigen kracht versterken? Wil je meedoen met het sturen van intenties? Of misschien intenties ontvangen? 

Je kunt abonnee worden van het youtube-kanaal HAPPYVIEWPETRA.
Daar vind je allerlei filmpjes over het sturen van intenties, maar ook de mogelijkheid om zelf mee te doen!

En hier kan je mijn boek te bestellen! 🙂 Ook versterkend en transformerend!

Ik kan niet wachten om vanuit dit principe nog veel meer filmpjes te maken en projecten op te zetten en te ondersteunen. Wil je helpen dit werk en ons kanaal te versterken en uit te breiden, meer filmpjes en activiteiten mogelijk maken? Dan kan je hier een donatie doen, via de HappyViewshop. 

Of hier:

of rechtstreeks op NL50TRIO0390912727  ten name van Happy View.

DANKJEWEL!

Op een mooie, schone, nieuwe wereld! En op jouw kracht!
En op de kracht van SAMEN!

Een stukje uit het boek

Zijn we een willoos object in het geheel of hebben we een vrije wil? Ik weet dat we vrije keuze hebben, omdat ik zelf heel goed weet wanneer ik bepaalde keuzes maak. Ik kan me slachtoffer voelen (als willoos object), maar ik kan ook de keuze maken daar uit te stappen. Ik kan kiezen om mijn aandacht ergens anders op te richten. Ik kan andere gedachten kiezen. Ik kan er ook voor kiezen te zeggen ‘ik weet niet hoe, maar dit wil ik niet meer en dat wil ik wel. Ik wil dat het zich die kant op ontwikkelt.’ En daarmee bestuur ik de stroom, al vult het zichzelf verder in. Ik kan ‘ja’ of ‘nee’ zeggen tegen wat zich aandient. Ik kan me verzetten of ik kan meebewegen. Als ik er nog niet helemaal van overtuigd ben of iets wel of niet lukt, kan ik me richten op ‘meer vertrouwen’ en dat ‘bestellen’. Zoveel keus hebben we! En wie of wat mij dan die keuzes laat zien, mij daarvan bewust maakt? Doet dat ertoe? Is dat niet het Leven zelf? ‘Het’? De ziel wellicht, het Goddelijke in ons, de Waarheid, God? Dat onbenoembare, waardoor wij bestuurd worden, geïnspireerd worden, beademd worden, de adem zelf?
Het is maar net hoe je het wil noemen, maar er is in elk geval geen enkele reden om niet je eigen verantwoordelijkheid te nemen voor de keuzes die je maakt.

 

Uit: EERHERSTEL ~ Een nieuw begin (hfst 5)

De innerlijke stroom

Ik ben een heel tevreden mens. Ik word ‘s morgens wakker met ideeën, nieuw inspiratie, met letterlijke teksten, soms met goeie boektitels, soms hoor ik iemand iets zeggen – dan droom ik nog een beetje en word me iets verteld, dan moet ik opletten en het goed onthouden… ik oefen mezelf in het goed onthouden en op een gegeven moment spring ik mijn bed uit en ga het opschrijven allemaal, voor ik het vergeet.

Er zijn ook tijden geweest dat ik wakker werd met gedachten aan allerlei zaken, waar ik ontevreden over was. Dit is het verschil: ik volg mijn eigen innerlijke stroom nu. En dan kunnen er – in de loop van de dag – nog steeds wel eens van die ondermijnende gedachten langs komen, zoals: ‘Hoe ga je daarvan leven? Hoe los je dit of dat op? Hoe ga je dat betalen? Hoe bereik je je publiek? Hoe zou ‘men’ het vinden?’ en meer van dat soort praktische vragen, maar zoals gezegd, dat zijn ondermijnende gedachten, tenzij ik ze net zo creatief benader als alle andere vragen die ik heb en had, dan komen de antwoorden vanzelf wel. Zorgen maken werkt averechts.

Gisteren las ik ‘toevallig’ een openbaar dagboek van iemand die een roman schrijft en die had het over gezwoeg. Dat het soms uren duurt voordat er een zin geschreven is. Over dat het een gevecht is met jezelf. Ik was verbaasd. Dat is het schrijven niet voor mij, het gaat vanzelf. Bepaalde onderwerpen soms misschien, die je kunnen confronteren met jezelf en willen dat je ergens doorheen breekt, maar het schrijven zelf niet. ‘Zwoegen’ is altijd je hoofd, je eigen gedachten, die zich ermee gaan bemoeien, twijfel gaan zaaien, problemen gaan maken. Echt. Niet alleen met schrijven, ook in het ‘gewone’ leven. We zouden eens uit ons slachtofferschap moeten stappen, vond ik gisteren, naar aanleiding van een aantal voorbeelden. Maar daarvoor zullen we dan eerst moeten erkennen dat we ons als slachtoffer opstellen met al die ‘verhalen’ van de mind, die we geloven. En dat doen de meesten niet. Toen ontdekte ik dat het juist onze gedachten zijn, die altijd die slachtoffermentaliteit aannemen. Het is een karaktereigenschap van gedachten. Let maar eens op! Waar klagen ze over? Waar zijn ze ontevreden over? Ze zoeken altijd wat, nietwaar? Daarom moeten we ze vooral de baas blijven. Want, wij zijn dat niet, die gedachten. Wij zijn niet degene die we denken te zijn. We zijn niet al die verhalen die we onszelf vertellen. Je maakt het jezelf veel gemakkelijker als je dat inziet.

Vlak voor ik ging slapen, zag ik gisteravond nog een documentaire over Leonard Cohen in zijn jonge jaren, op tournee. Hij heeft me ergens van bevrijd! Want hij zei dit:

“Hoe groot mijn publiek is maakt niet uit, ik zing toch wel. Ik wil namelijk zingen.” 

That’s it. That’s the spirit. Dat is de kracht. Laat het niet afhangen van anderen of van omstandigheden of laat je eigen gedachten, ideeën en overtuigingen je vooral niet weerhouden te doen wat jij wil doen, nee, wat er door jou heen gedaan wil worden, gezongen, geschreven, geschilderd, geboetseerd, wat dan ook.

Dat kwam diegene in mijn halve droom vanmorgen ook vertellen: “Waarom zou ik iets anders doen dan wat ik van binnenuit opgedragen krijg? Ik gehoorzaam, omdat ik het zelf niet beter weet.”

I love you

Heb je ergens pijn? In je rug, in je knie, in je teen, in je buik, misschien zelfs in je hart… of waar dan ook? Probeer eens uit wat er gebeurt als je er ‘I love you’ tegen zegt. Neem er even de tijd voor, ga even rustig zitten of liggen, breng de aandacht naar dat deel van je lichaam wat aandacht vraagt (want dat is het) en geef het Liefde. Stel je voor dat je het voedt met Liefde. Dat je het opvult met Liefde, alsof het een ‘gat’ is dat gevuld wil worden. Die liefdevolle aandacht stuur je erheen door het je voor te stellen, door het te zeggen en te herhalen, hardop of in gedachten. Ook kun je je handen er op leggen en je voorstellen hoe daar doorheen de liefde en de warmte stroomt naar die plek die het nodig heeft. Ik hoor heel graag van je wat er gebeurt, of het helpt, verzacht en of de pijn verdwijnt. Bij mij werkt het, maar ik wil onderzoeken of dit bij anderen ook zo werkt, vandaar.

Hetzelfde kan je doen met elk ander ‘probleem’, probeer het eens uit wat er gebeurt als je er in gedachten ‘I love you‘ tegen zegt. Een situatie, een ander persoon, een lastige kwestie, een vraagstuk, een angst, een klus die je te klaren hebt, iets ‘ouds’, bijvoorbeeld een herinnering, een ‘oud-zeer-verhaal’, het kan van alles zijn. In gedachten zeg je er ‘I love you‘ tegen, net zolang tot je het je voor kunt stellen en bij wijze van spreken voor je ziet dat het daardoor oplost, verzacht, prettig wordt en in elk geval anders voelt.
Let wel: Je gaat er verder niet over nadenken, je doet het niet met je hoofd, je gedachten mogen ervan vinden wat ze willen, maar die laten we even voor wat ze zijn. Het gaat om de geconcentreerde liefdevolle aandacht die je richt en die voelbaar wordt. Geef het even de tijd, herhaal het af en toe en laat het dan weer los. Laat het even met rust en ga andere dingen doen.

Ik hoor heel graag je bevindingen! Je kunt het hier als reactie onder zetten, maar je mag ook een persoonlijke mail sturen: info@happyview.info

Thank you!

“Ik kan je de baas zijn.”

Soms maakt een misverstand heel veel duidelijk. Als je er niet teveel van ondersteboven raakt en het los kan zien van je persoonlijke rol in het ‘spel’, zie je de kern van het verhaal. Zo kan je zelfs iets helpen oplossen in het totaalveld van het gezamenlijke bewustzijn.

Er was iemand, een man (dat is wel interessant in dit verband) die iets wat ik kennelijk gezegd had, had opgevat als “Ik kan je de baas zijn.” Gelukkig liet hij me dat weten. Anders was het een heel eigen leven gaan leiden wellicht. Met alle gevolgen van dien. Zoals dat wel vaker gebeurt in het leven….

“Huh? Wanneer heb ik dat gezegd? Wat zei ik dan? Waar ging het over?” Ik had geen idee. Per ongeluk had ik een snaar geraakt, maar ik was me er niet van bewust en bovendien: Ik wil helemaal niemand de baas zijn, dat kan nooit de intentie van mijn woorden zijn geweest. Ik wil wel mijn eigen baas zijn, dat is iets heel anders. En dat wens ik zelfs iedereen toe, dat ie z’n eigen baas is.

Na wat heen en weer gesteggel werd me duidelijk op welk moment dat was gebeurd. Dat diegene het zo had opgevat, dat ging over hem, dat was zijn gevoeligheid. Iets voor hemzelf om naar te kijken en te doorzien. Maar wel zeer interessant! Want…

Wat was nu het geval, hij wilde mijn Chinese dierenriemteken weten, om te kunnen inschatten welk dier ik was en of dat een dier was wat hem doorzag. Zoiets. Want er was ooit een vrouw geweest, die de enige was die dwars door hem heen keek. Zoiets dus. Ik vond dat niet zo interessant, ik vond het ook niet van belang om daarvoor mijn geboortedatum te noemen, want ik ben niet zo bezig met leeftijd, hou er niet van om in hokjes geplaatst te worden en bovendien geloof ik dat als we ons teveel aantrekken van allerlei sterrenbeelden en voorspellingen, kosmische weerberichten of karaktereigenschappen die we zouden moeten hebben vanwege de dierenriem of wat dan ook voor een systeem, dat zichzelf gaat waarmaken en belangrijker nog: Ik vind dat we zelf onze eigen verantwoordelijkheid moeten nemen en die niet moeten uitbesteden. Ik zie veel te veel afhankelijkheid van zulke zaken en het is al snel een excuus om te zeggen “ja, mijn sterren staan nu eenmaal zo…” alsof je zelf niks te vertellen heb. Niet dat er niet van alles in de lucht kan hangen, maar daar zijn we altijd nog wel zelf bij en we hebben veel meer invloed op alles, zelfs op het klimaat en de vrede in de wereld, dan we denken. Kortom, zoals je misschien allang begrijpt: Ik ben groot voorstander van het ontdekken van onze eigen kracht en mogelijkheden. Dus ik weet niet meer precies wat ik heb geantwoord, maar ik deed in elk geval niet mee aan deze poging mij in te kaderen. (Of mij de baas te zijn misschien? 😉 )

Als ik ergens dwars doorheen kijk, dan is dat omdat ik door de verschijningsvorm heen kijk, niet onder de indruk ben van uiterlijk vertoon, probeer te ontdekken waar het echt over gaat en wie iemand echt is, wat vaak schuilgaat achter bepaald gedrag. Dat is – voor alle duidelijkheid – geen manier om ‘macht’ te hebben over een ander, dat is meer een vorm van het ego niet teveel aandacht geven en me daar in elk geval niet door laten intimideren. Zo ga ik ook met mijn eigen ego om overigens, het is maar een vorm en het is fijn als ‘hij’ meewerkt, soms heeft-ie daar geen zin in, dan is-ie lastig en dan ben ik Zelf degene die ‘hem’ zal moeten doorzien.
Niet iets om bang voor te zijn voor anderen, want ik zie alleen maar iets mooiers en het meest waardevolle van je als ik zie wie je echt bent. Je hebt er meer aan dat ik daarmee communiceer dan met je ‘identiteit’ als …. vul maar in.

Ineens werd me iets helder. Want waarom werd ‘de vrouw’, laten we zeggen Eva, op een gegeven moment op vrij hardhandige wijze ondergeschikt gemaakt aan ‘de man’, laten we zeggen Adam? De oorspronkelijke Eva was ‘te sterk’ voor Adam, zij werd het paradijs uitgebonjourd. Een ‘nieuwe’ Eva werd tevoorschijn getoverd uit zijn rib… ondergeschikt, gehoorzaam, bedeesd en braaf. Ik noem dat voor het gemak de ‘halve Eva’, niet in haar volledige kracht, alleen een deel van haar mag aanwezig zijn en wordt gewaardeerd. Ze mag vooral niet te sterk zijn en haar ware kracht tonen.

Er was – ooit – angst voor de macht van de vrouw. Het patriarchale tijdperk kenmerkt zich door onderdrukking van het vrouwelijke, maar meer dan dat. Macht willen hebben over anderen. Controle willen hebben. Overrulen. Het ego werd ‘de baas’. Onderdrukking van vrouwen en ‘het vrouwelijke’ – ook in onszelf, in iedereen – is al eeuwenlang aan de orde, het is vergelijkbaar met ‘de mind’ die onze eigen ingevingen, intuïtie, ons gevoel en ons enthousiasme kan onderdrukken.

Zou dat niet de wortel zijn? De oeroude angst van ‘de man’ in het algemeen, dat een vrouw hem de baas is? Betekent dat niet dat hij in wezen bang is voor zijn eigen gevoel? Zijn eigen gevoelige kant? Als zo’n prominente en machtige filmproducent een vrouw intimideert en onderdrukt, zal dat goed zijn voor zijn ego, maar is hij daarmee niet keihard zijn eigen gevoelskant aan het ontkennen en ondermijnen? Wat we een ander aandoen doen we ook onszelf aan. We zijn allemaal zowel dader als slachtoffer in het hele spel. Daar gaat het niet eens om, om dat beschuldigen, waar het volgens mij om gaat is dat we dit ontdekken in onszelf: Wat is de angst, waarvoor? We stappen allemaal wel eens ergens ‘met geweld’ overheen, over dat wat gevoeld wil worden bijvoorbeeld… De Liefde. Daar zijn we bang voor. De echte Eva was daar niet bang voor, dat was niet zozeer haar macht, maar haar KRACHT!

EERHERSTEL VOOR EVA! (Ken je die documentaire al? )
EERHERSTEL voor de Eva in onszelf: Een nieuw begin!

PS: na deze constatering was de ‘kwestie’ opgelost en… kan die zich nu ook oplossen in het veld….! Vooral als jullie ook meedoen met het rechtzetten van dit soort misverstanden 🙂

Attentie!

Ha, ik heb weer een leuk onderwerp om het over te hebben met jullie! Ook iets wat in mijn boek aan de orde komt, maar dan in een totaalverband. Het is een heel essentieel onderdeel van ‘mijn verhaal’ en ik grijp alvast de gelegenheid om je er op attent te maken! Waarom zijn mensen toch zo bezig met beoordelen en oordelen en focussen op de zogenaamde zwakheden, missers, fouten en ‘handicaps’ van elkaar? Waarom gaan we alles meteen inkaderen en kijken wat er ‘mis’ mee is, niet goed genoeg is, waarom vinden we dat we overal altijd wat van moeten vinden? Waarom moeten we overal zo nodig kritiek op hebben en delen we elkaar zo graag in in hokjes en plakken we er het liefst een label op?

Met andere woorden: Waarom zien we niet het beste en het mooiste in elkaar en waarom schenken we daar niet al onze aandacht aan? Waarom niet de aandacht richten op wat er wel is, maar altijd op wat niet?

Waarom moet iets meteen neergesabeld worden? Ik overdrijf, maar de menselijke mind heeft de neiging om alles meteen te bekritiseren en in te delen en te beoordelen. Dat is een manier om er controle over te hebben. Vanwaar die enorme behoefte aan controle? Terwijl we dat toch niet hebben, misschien is dat handig om te beseffen. Bovendien werkt controle averechts, je zet er van alles mee klem. Door de aandacht te vestigen op wat je niet wenst, wat je dwars zit, waar je last van hebt of waar je het niet mee eens bent, maak je het juist sterker, je houdt het in leven, je krijgt er alleen maar nog meer van. Want waar je je aandacht op richt…. groeit.

Alles wat ons raakt of ergert of afschrikt of niet bevalt, zegt meer over onszelf dan over iemand anders of over de situatie. Zodra we zien wat, kunnen we het ook weer loslaten of ombuigen. Niet zolang we het blijven projecteren op de buitenwereld.

In het omgaan met elkaar hebben we de gelegenheid om onszelf waar te nemen, om in onszelf helderheid te scheppen en onszelf te verlossen van bepaalde patronen, gedachten, overtuigingen en van ‘oud zeer’. Als we dat willen en beseffen…

Het ‘probleem’ is dat we dat vaak niet doen en juist van alles projecteren op elkaar. We zijn anderen voortdurend aan het bekritiseren, waarmee we het buiten onszelf plaatsen en anderen niet zien zoals ze zijn, maar zoals we zelf zijn. We zien bijvoorbeeld precies waar we bang voor zijn of precies dat wat we afwijzen in onszelf.  Of we ons ongenoegen nu uiten of niet, toch is het projectie.
Maar op het moment dat het ons lukt in de spiegel te kijken en te zien wat onze eigen gevoeligheid is hierin – beseffend dat het niet over de ander gaat – lossen we het op en daarmee lossen we zowel iets in onszelf op als in de relatie met de ander. Het is weer vrij. Als het is gezien, hoeft het zich niet te blijven manifesteren.

Als ik iets over mezelf vertel wat mij raakt bijvoorbeeld of waar ik last van heb, dan zou dat toch moeten kunnen zonder dat een ander mij daar meteen mee definieert? Dat ben ik niet, het is iets wat op dat moment even langs komt, iets wat ik heb meegemaakt bijvoorbeeld. Zet dat vooral niet klem.

Alles wat je ziet, waarneemt en ervaart is van jou. Daar mag je zelf naar kijken en zelf de verantwoordelijkheid voor nemen. Als iets niet prettig voelt, als het iets in jezelf raakt, waardoor je uit je humeur raakt bijvoorbeeld, ga dan eens op zoek naar de Waarheid over jezelf. Daarvoor moet je misschien even ergens doorheen, door de ‘onwaarheid’ die je jezelf onbewust hebt wijsgemaakt, maar de werkelijke Waarheid voelt altijd goed, want wie we werkelijk zijn is veel meer dan de verschijningsvorm op dat moment, die reageert op de wereld of op anderen. Dat is maar een spel waar we allemaal in verwikkeld zitten, waarin interacties het soms heel ingewikkeld maken. Maar hoe je iets opvat, vertelt je altijd iets over jezelf.

It takes One to see One.

Wat wil je zien? Wil je het beste, mooiste en waardevolste in een ander zien? Wil je dat benadrukken? Wil je dat voeden? En wil je dat aandacht geven? Gefeliciteerd! Daar doe je jezelf ook een enorm plezier mee. Wat je de ander geeft, geef je namelijk jezelf ook. Je kunt kiezen waar je naar kijkt. Blijf je hangen aan de oppervlakte of kijk je door de verschijningsvormen heen naar de werkelijke waarde?

Begrijp me goed, ik ben een enorme voorstander van openheid, we zouden ons wat mij betreft allemaal geheel en al vrij moeten voelen om te delen wat we willen, maar laten we eens ophouden met het oordelen. Het is een vreemde gewoonte om ‘zwakheden’ te delen en daar aandacht mee te krijgen of te geven, waarom zouden dat ‘zwakheden’ moeten zijn? Zo hoeven we dat niet te beoordelen. Openheid en eerlijkheid is sterk. Dat heeft niks met ‘zwak’ te maken. Jezelf kunnen waarnemen is een nog grotere kracht en je doet jezelf onrecht aan als je jezelf ervaart als slachtoffer, zwak of hulpbehoevend. Dat is niet wie je bent. Hooguit heb je even een bepaald gevoel ergens over, wat ervaren wil worden om weer te kunnen vertrekken. Niet om in ‘een verhaal’ terecht te komen wat als een langspeelplaat blijft ronddraaien in je gedachten.

Het is in mijn ogen een raar verschijnsel dat ‘het delen van zwakheden’ vaak zo juichend ontvangen wordt. Waarom zou dat zijn denk je? Voelen we ons beter als een ander iets mankeert of ergens moeite mee heeft? Kunnen we onszelf daardoor dan beter voelen ofzo? Of hebben we een excuus om dat ook voor onszelf in stand te houden? Zo is het nu eenmaal? O, wat is de wereld toch…..

Ik heb persoonlijk liever geen bevestiging daarvan en ik zit al helemaal niet te wachten op koestering van mijn ego. Ik begrijp heel goed dat mensen vaak een luisterend oor nodig hebben, hun verhaal kwijt moeten, maar niemand heeft er wat aan als ik een ander bevestig in het ‘deel’ wat ze vertonen op dat moment, maar niet werkelijk zijn. In hun slachtofferschap bijvoorbeeld of in hun ‘niet goed genoeg’ zijn, in hun gevoel gefaald te hebben of zwak, ziek en misselijk zijn. Ik noem maar wat. Voor alle duidelijkheid: Ik bedoel hier niemand persoonlijk mee, ik zie dit verschijnsel alleen vaak.

De behoefte om dat te doen, die aandacht te richten op van alles wat er aan de hand is, mis is, niet deugt en problematisch is, houdt juist in stand wat we helemaal niet nodig hebben. Als we allemaal eens onze aandacht zouden richten op wat er allemaal wel goed gaat, mooi is, waardevol en prachtig in de wereld of in elkaar, wat een andere wereld zouden we dan hebben! En als er eens iets is, buig het dan om naar wat wel gewenst is, dat schiet meer op!

Wij voeden met onze aandacht alles. Waar wij aandacht aan besteden geven we energie, roepen we in het leven of houden we in leven. Waarom zou je daar niet wat bewustere keuzes in maken?

Daarom is het dus van belang om op te passen welke verhalen je vertelt en bevestigt, want al die verhalen maken de werkelijkheid precies zoals ie is!

 

Kortom: Ben je ook toe aan EERHERSTEL van wie je werkelijk bent? 😉
WELKOM!

 

 

 

Dwars door je angsten heen!

‘Alles werkt andersom.’ Jullie, lezers van mijn Bespiegelingen, weten dat allang, want daar heb ik het wel vaker over. Toch is ‘weten’ nog wel iets heel anders dan in de praktijk weten toe te passen, dat weten jullie waarschijnlijk ook wel. Aan de hand van allerlei situaties en belevenissen in mijn eigen leven laat ik zien hoe het werkt in mijn boek, ik ga er ter plekke mee aan de slag, je ziet het proces achter de schermen. Want, daarom schrijf ik ook over mezelf en noem ik mijn eigen voorbeelden, ik heb geen recht van spreken, vind ik, als ik het niet eerst zelf doe. Het is eerlijker om zelf ‘met de billen bloot’ te gaan en je deelgenoot te maken van wat ik zelf door schade en schande geleerd en ontdekt heb, dan om je vanuit een arrogante positie te vertellen hoe jij het zou moeten doen. Als de hele wereld je spiegel is, zoals ik betoog, dan is het logisch dat ik je mijn verhaal vertel en deelgenoot maak van wat ik in mijn spiegel aangetroffen heb. Dan kan ik je meenemen in het schoonvegen van die spiegel, waardoor ook jouw spiegel schoongeveegd wordt, want… op het moment dat je mijn boek leest, ben ik jouw spiegel en jij die van mij! Bof jij effe 😉

Hier in deze Bespiegelingen lees je doorgaans al van alles wat hierop aansluit. Natuurlijk klinkt ook hier mijn visie al door. Ook hier maak ik je regelmatig deelgenoot van mijn bevindingen, ontdekkingen, verwondering, ontsteltenis soms, grote en kleine inzichten die voorbij komen, alledaagse voorbeelden en belevenissen. Ja. Wat is het verschil met wat ik in het boek schrijf dan? Dat zal ik je vertellen: In dit boek zit logica, komt alles samen, er ontstaan verbanden, die ik zelf eerder nog niet had gezien, er komen teksten tevoorschijn, die ik niet ‘bedacht’ heb, maar antwoord geven op cruciale vragen en de samenhang in het geheel is mijn eigen verhaal. Allerlei persoonlijke ‘ontboezemingen’, die ik nooit hier in deze openbare Bespiegelingen zou schrijven. Misschien omdat dat een proces is wat je met jezelf aangaat. Wat bezielt een mens om dat dan te delen met de wereld? Tja… dat heb ik mezelf ook afgevraagd natuurlijk.

Omdat het voorbeelden zijn, die een universeel verhaal vertellen en het heel toegankelijk en begrijpelijk maken. Misschien zal niet iedereen zich er in herkennen, maar ik schat in dat iedereen in zijn/haar eigen leven van alles heeft meegemaakt wat hem of haar aan het twijfelen heeft gebracht, uit zijn/haar kracht geslagen hebben, het zelfvertrouwen en het vertrouwen in de wereld heeft aangetast en naar mijn idee zoekt iedereen een weg, z’n eigen weg. Op deze manier kan ik laten zien hoe je eigen leven die weg is, je onderweg precies toont wat je lessen zijn, andere mensen spiegelen je delen van jezelf die gezien willen worden, gebeurtenissen die je raken, vertellen je welke delen van jezelf aandacht nodig hebben. Ik laat je zien hoe het werkt met dat ‘andersom’.

Daarom pak ik dit nu ook ‘andersom’ aan. Het boek is er, het is geschreven, het is al vormgegeven, het kan gedrukt worden. Maar het wil eerst ‘gedragen’ worden. Als ik het ‘de wereld’ in wil hebben, zal ik er bekendheid aan moeten geven, het moeten durven lanceren, er zelf in moeten geloven, durven geloven dat het een waardevolle bijdrage is, dat het transformerend werkt voor wie het leest, dat het de wereld kan helpen, meer vrede zal opleveren, problemen zal oplossen, meer begrip voor elkaar en onszelf zal brengen, een brug zal slaan tussen verschillende werelden (de spirituele en de journalistieke bijvoorbeeld, maar ook de westerse en de moslimwereld bijvoorbeeld, de oude en de nieuwe wereld), het kan patronen doorbreken, oud zeer oplossen, het schopt een beetje tegen heilige huisjes, maar brengt verloren gegane heilige zaken juist weer aan het licht.

Terwijl ik ermee bezig was, stuitte ik steeds op een ondermijnende ‘tegenkracht’, namelijk: ‘Mag het wel?’ Mag je je uitspreken, mag je deze waarheid verkondigen, mag je jezelf zijn, mag je die vrijheid nemen…. Tot ik hem ‘ving’, die ondermijnende ‘kracht’, die vond dat dat allemaal niet mocht. De terrorist in onszelf, heb ik hem genoemd. En ik heb hem, ergens halverwege het traject, verslagen.

Mag je jezelf zijn? Mag je je eigen waarheid spreken en leven?Je zult jezelf er eerst toestemming voor moeten geven, want we zijn onze eigen grootste bangmaker en dus ondermijnende factor.

Ga dwars door je angsten heen. Kijk ze aan en laat ze niet over je regeren. Dat proces met jezelf aangaan terwijl je schrijft, is al heel wat. Zeer verhelderend en bevrijdend, ook als je er als lezer in meegesleurd wordt en onvermijdelijk jezelf ook tegen komt. Je helpt – als je het leest en mee beleeft – bovendien ook mee met het ‘bevrijden’ op universeel niveau. Toen nog niemand iets gelezen had, bespeurde ik al effecten van wat ik had geschreven in de wereld om me heen. Wij creëren en zetten energie in beweging. Het doel is natuurlijk om alles weer naar het level van ‘vrede’ te brengen. Van dualiteit naar Eenheid.  Daarin komen alle verhalen uiteindelijk weer samen.

En nu de volgende fase dus, want ‘door je angsten heengaan’ op papier is nog tot daar aan toe, maar om dat boek dan ‘in de wereld’ te gaan zetten vraagt nog veel meer lef. Die opdracht heb ik mezelf nu gegeven, want ik bespeurde opnieuw wat terughoudendheid bij mezelf. Zoals ‘ik wil alleen dat mensen het lezen die het kunnen begrijpen en waarderen.’ Waarop ik mijzelf nu corrigeer: “Ja, hallo, maar heb je daarvoor dit boek geschreven? Als mensen het allemaal al weten en begrijpen, zou het niet nodig zijn!”

We kunnen elkaar hierin versterken, ik hoop anderen hiermee ook te versterken en ik hoop dat jullie me ook willen helpen daarbij. Als ik zo’n 200 bestellingen heb, kan ik het laten drukken. Ik zal binnenkort een nieuwsbrief maken, (je kunt je inschrijven voor de nieuwsbrief), je hier op de hoogte houden, misschien alvast wat prikkelende stukjes uit het boek delen, artikelen schrijven, maar ik zou het geweldig vinden als jij – omdat je er achter staat en niet ‘zomaar’ – ook deze informatie zou willen delen en verspreiden. ‘Van onderaf’….  ofwel ‘van binnenuit’…. zo werkt het in de nieuwe wereld. Je plant een zaadje, geeft het water, liefdevolle aandacht, het groeit, komt tevoorschijn en groeit verder…. gaat bloeien, verspreidt weer zaadjes…. die allemaal weer kunnen gaan groeien….

Dankjewel alvast voor de belangstelling, je bijdrage, je inspanning, je support of je nieuwsgierigheid 😉

Op het EERHERSTEL! Eerherstel van wie we zijn, van de Moeder Aarde, onze eigen kracht, onze talenten, onze Goddelijkheid, ons creatievermogen, het Leven en de Liefde (want dat is de ware kracht uiteindelijk).

Hier kan je het boek alvast bestellen: EERHERSTEL – Een nieuw begin

Morning pages

De ‘morning pages’ van Julia Cameron zijn een begrip, je hebt er vast en zeker wel eens van gehoord. Al was het alleen al omdat ik het er wel eens vaker over gehad heb. Ik doe het ook regelmatig, weliswaar op mijn eigen manier, want ik heb er een gewoonte van gemaakt om er meteen ook ‘afstemmen’ van te maken, een vorm van herschrijven dus. Hoe dat precies in z’n werk gaat, is meer iets voor de herschrijvers (van herschrijf je eigen leven), maar wat ik zeker iedereen (want het is niet alleen voor creatievelingen bedoeld) aan kan raden is om het eens uit te proberen, want het werkt. Voordat je met je dag begint, allerlei social-media berichten tot je neemt en alweer tot over je oren in de ‘ruis’ belandt, eerst even lekker gaan zitten en voor jezelf opschrijven wat je bezig houdt. 3 pagina’s. Lekker ongestructureerd, dat mag. Het hoeft niet mooi te zijn, ook niet verantwoord, maar het verheldert wel en ruimt op. Julia Cameron legt het zelf uit in dit filmpje (hieronder) op haar pagina.

Met de hand schrijven, zegt ze, verbind je dieper met je gedachten. Misschien is dat wel zo. Ik vind het zelf ook wel gewoon lekker om met de hand te schrijven, weer eens wat anders 😉

Wat ik vooral een voordeel vind, is dat je het daarna ook weg kan gooien. Je hoeft het niet allemaal nog eens terug te lezen of te bewaren. Zo doe ik dat met de morning pages, die ik trouwens steevast ‘morning papers’ noem. Want weet je wat het is? Je moet gewoon niet aan al die verhalen vast willen blijven houden! 🙂

De grap is dat je de volgende dag weer een heel ander verhaal hebt. Soms zelfs over hetzelfde onderwerp. Zo zie je dus ook heel goed de relativiteit ervan… ‘t Is maar net welk verhaal je jezelf wilt (blijven) vertellen. Ik kan je vertellen: je kunt al je eigen verhalen ook een hele andere draai geven. Heel verfrissend!

Morning Pages

Als we niet meer bang zijn, verdwijnt dat waar we bang voor zijn vanzelf.

Voor de liefhebbers, nog een stukje uit m’n nieuwe boek (in wording):

Juist die ‘onzichtbare factor’ is essentieel. Hoe je het ook noemen wil, het Goddelijke, de kosmos, engelen, meesters, voorouders of andere hulptroepen, je eigen ziel, die verbonden en één is met het Goddelijke, Hogere Zelf, of liever je ‘Ware Zelf’, waar je wel of niet in gelooft, dat maakt eigenlijk niet uit. Het is zoals jij het ervaart. Altijd. Dat is het mooie.
Hoe we het benoemen, dat is niet waar het om gaat, want om het te begrijpen geven we er woorden aan en maken we begrippen, waar we iets mee kunnen en als we niet oppassen ook regeltjes, wetten en verboden, we proberen iets te definiëren en een naam te geven, we willen het begrijpen en zelfs onder controle krijgen. Alsof het ‘afgescheiden’ is, terwijl het juist om die Eenheid gaat. De Eenheid, de bron van alle mogelijkheden, waar wij mee verbonden zijn. Wij zijn het. We zijn zelf de Goddelijke energie, Liefde, in een vorm gegoten, meer dan wat we kunnen zien en zelfs begrijpen met onze menselijke mind. Dat kunnen we gaan ontdekken en ik moet zeggen, dat is geweldig, oneindig, wonderbaarlijk en soms zelfs beangstigend, maar dat is het alleen als je erover gaat nadenken. Het kan beangstigend zijn, omdat we het niet kunnen overzien, het is onbekend terrein, maar het is een vergissing dat het een ‘macht’ buiten onszelf is. Het is ook een vergissing dat het ‘Hoger’ is en dat we er aan overgeleverd zijn en maar moeten afwachten wat ons toebedeeld wordt. Zo ervaren mensen het vaak, als de ‘toorn van God’ bijvoorbeeld, zo is het lang geweest, dat mensen dachten dat ze gestraft werden of veroordeeld. Dat is waardoor we in die ‘afgescheidenheid’ terecht zijn gekomen, angst en afgescheidenheid hebben alles met elkaar te maken. Het veroorzaakt tweedeling. Althans, in onze beleving, want het is er niet echt. Logisch dat die afgescheidenheid angst teweeg brengt – er is dan opeens iets buiten jezelf wat ‘gevaarlijk’ is of bedreigend. Je ervaart het niet als deel van jezelf of als eenheid en dus denk je dat je er geen vat op hebt en er aan overgeleverd ben. Dat is waarom het doel is onszelf te leren kennen, de Eenheid te leren doorgronden. Als we niet meer bang zijn, verdwijnt dat waar we bang voor zijn vanzelf. Als we inzien dat we vanuit die angst onze eigen ‘vijand’ creëren, waar we bang voor zijn, dan weten we ook dat we vanuit liefde en vrede ‘vrienden’ kunnen creëren. Dan kunnen we inzien hoeveel krachtiger we zijn dan we dachten. Hoe we veel meer kunnen vertrouwen op het leven. Het leven is ons goedgezind, alleen is het wel aan ons om daarop te vertrouwen en ons dus over te geven aan het leven. Dat is een essentieel aspect van het leven.

Het is – voor jou – zoals je denkt dat het is. Dat wil nog niet zeggen dat je echt ‘gelijk’ hebt als je ergens bang voor bent, maar als je het ervaart als iets om bang voor te zijn, zal je daar bevestiging van krijgen. Als je daarentegen blindelings vertrouwt op het leven en ervan uitgaat dat het leven je steunt en alles je goedgezind is, dan ervaar je dat. Is dat niet geweldig? Als je eenmaal begint te ervaren dat het zo werkt, groeit je vertrouwen. Je voelt je gesteund, je wordt ook gesteund, maar het is jouw vertrouwen. Vertrouwen kan je niet afdwingen, het groeit (of het wordt aangetast), maar je kunt er wel voor kiezen. Je kunt de keuze maken dat je je meer door vertrouwen dan door angst wilt laten leiden. Dat is een intentie en intenties gaan ‘vanzelf’ hun werk doen. Het is mijn intentie om in volledig vertrouwen te leven. Pure overgave, hoewel dat misschien klinkt als overgave aan iets buiten jezelf, maar dat is het niet. Overgave aan het leven. Overgave aan dat wat is. Zonder verzet dus. Volledige acceptatie. Op die manier leef ik vanuit mijn Ware Zelf.