“In de wereld van vandaag ervaren de mensen twee soorten armoede: de armoede veroorzaakt door gebrek aan voedsel, kleding en onderdak en de armoede die veroorzaakt wordt door gebrek aan liefde en compassie. Van deze twee moet de tweede het eerst in aanmerking genomen worden, want als we liefde en mededogen in ons hart hebben, dan zullen we van ganser harte degenen die gebrek aan voedsel, kleding en onderdak hebben, helpen.”
Amma

Komende week is Amma weer in Nederland om duizenden mensen te omhelzen. Hier vind je het programma.

Het is werkelijk indrukwekkend om mee te maken. De eerste keer dat ik Amma filmde, meer dan 10 jaar geleden, was ik nog wat sceptisch. Ik had alle voorbereidingen van vrijwilligers voor haar komst – toen nog in de sporthal van Den Bosch – gefilmd en het kwam op mij tamelijk overdreven en ‘verheerlijkend’ over. Hoewel ik onder de indruk was van haar slaapplek, een matje in een kleine kleedruimte, waar men geacht werd niet te veel versiering aan te brengen, want Amma vond het vorige keer te overdreven. Ze sliep overigens maar een uurtje per nacht.

Toen ze aankwam en uit een auto stapte op blote voeten en in een wit gewaad, was ik om. Ik werd zo ongeveer omver geblazen door haar uitstraling, het immense licht om haar heen. Een piepklein donker Indiaas vrouwtje dat met gemak een hele sporthal vult met haar energie, maar waarschijnlijk ook de verre omtrek. Nu begreep ik dat iedereen zich zo inzette. Amma is heel gewoon, niemand hoeft te betalen om bij haar te komen, iedereen krijgt een omhelzing.

Ik zag zoveel mensen huilend uit haar armen komen, dat ik zelf een beetje twijfelde of ik dat wel wilde. Maar er was geen ontkomen aan. Na het interview duwde men mij in haar armen en ik moet zeggen, dat zijn van die momenten die zich niet laten beschrijven. Als ik een poging moet wagen, zeg ik: je bent elk besef van tijd en plaats kwijt. Ik schoot in de lach en zij ook. Dat was een hele opluchting. Het was leuk! Verruimend. Ja, een vorm van ’thuiskomen’.
Ik vroeg haar of ze nooit last had van haar schouders, maar nee, zulke ongemakken kent Amma niet. Wonderbaarlijk als je dag in dag uit duizenden mensen omhelst.

Twee jaar geleden mocht ik haar opnieuw filmen en interviewen: Hier kan je het programma zien.

Niemand kent de waarde ergens van beter dan degene die het kwijt is (geweest). Besef je wel eens hoe vanzelfsprekend het lijkt dat alles functioneert, dat je een dak boven je hoofd hebt, dat je een inkomen hebt, dat je gezond bent? Zodra je maar een klein pijntje hebt, realiseer je je hoe ‘gewoon’ je het vindt dat je normaal gesproken nergens last van hebt. Ik ken een aantal mensen die echt alles kwijt zijn geweest en wat me opvalt is dat zij nooit zeuren over kleinigheden, ze waarderen wat ze weer hebben opgebouwd en begrijpen waar het leven over gaat.
Je hoeft natuurlijk niet te wachten tot je iets kwijt raakt, je kunt ook nu al waarderen wat er allemaal is, dankbaar zijn. Je kunt beter nu vast genieten en beseffen hoe rijk je bent. Je kunt beter nu vast blij zijn met elkaar. Niets is eeuwig en zolang ‘het’ er is, kan je kiezen: Bang zijn om het kwijt te raken, je zorgen maken, ontevreden zijn omdat je meer wil, of tevreden zijn en beseffen dat het er nu is en met volle teugen dat NU waarderen.

Om een film te maken heb je licht nodig. Maar om naar de film te kijken, maken we het weer donker. Dan zien we de film het best. Het contrast helpt ons om dingen zichtbaar te krijgen.

De vluchtelingen laten ons ook iets zien. Het zal je maar gebeuren, dat je huis en haard moet verlaten, dat er niets meer over is van wat je dacht dat je leven was. Alles op losse schroeven, je weet niet waar je terecht komt, je verleden en de eventuele status die je had, het telt niet meer. Je kunt nog zo rijk zijn, dat garandeert je veiligheid nog niet. En dat is confronterend voor ons allemaal. Sommigen reageren hard en bot, uit angst voor hun eigen hachje, anderen openen hun hart en bieden hulp.

Misschien is de ellende op de wereld zo begonnen. Toen hele volksstammen op drift raakten, waardoor anderen zich bedreigd voelden. Wie z’n basisveiligheid buiten zichzelf zoekt heeft altijd iets te vrezen en ziet de wereld als gevaarlijk, verdedigt zich en plaats muurtjes: ‘dit terrein is van mij’. Maar hoe leren we dat onze veiligheid onafhankelijk is van omstandigheden als we niet eerst herontdekken dat de kracht in onszelf is? Het hoeft niet eerst donker te worden om dat te beseffen. Maar het contrast helpt wel om het duidelijk te zien. Wij dragen zelf het licht in ons.

We vergeten wel eens hoeveel er is om dankbaar voor te zijn. Als we niet goed opletten, zijn we als mens vaak meer geneigd te kijken wat er (nog) niet is, wat niet deugt, de kritische mind heeft altijd commentaar en het ego is nooit tevreden. Als je merkt dat je in dat vaarwater terecht komt – waarbij je je nooit echt lekker zal voelen – schakel dan eens heel bewust om naar dankbaarheid.

Neem bijvoorbeeld een opschrijfboekje en noteer alles wat er is om dankbaar voor te zijn. Als je begint te schrijven, zal je zien dat er meer is dan je dacht en dat er veel van die ogenschijnlijk kleine momenten en bijzondere gebeurtenissen zijn, waar je normaal gesproken overheen stapt. Je verlegt de aandacht en word je veel bewuster van wat het leven allemaal zomaar biedt, je gaat meer ‘in het moment’ leven en oog krijgen voor details. Dankbaarheid geeft vreugde. En vanuit die vreugde en dankbaarheid ontstaat er vanzelf nog veel meer om dankbaar voor te zijn, je zal verrast worden. Want…. waar je aandacht aan besteedt….

Daar waar dankbaarheid is, kan geen onvrede zijn. Die switch kun je maken. Dat is een keuze. Zelfs als het in eerste instantie nog niet erg gedragen wordt door je gevoel. Toch werkt het. Want je bestuurt je gedachten en van de ene gedachte komt de volgende gedachte, dus je draait een gedachtenpatroon om. Je gevoel volgt… Daarmee help je jezelf. Je opent jezelf bewust voor wonderen. Wie de kleine wonderen in het leven  ziet, gaat meer genieten en krijgt meer vertrouwen en nodigt het leven uit nog veel meer moois te bieden.

Wees jezelf dankbaar dat je kiest voor deze omslag en bereid bent om regelmatig even stil te staan bij alles wat er is om dankbaar voor te zijn!

Dick Bruna is inmiddels 88 en helaas, sinds 4 jaar fietst hij niet meer dagelijks door de stad naar z’n atelier. Z’n hele atelier is in het museum terecht gekomen, precies zoals het was. Met de fanmail uit Japan, z’n tekentafel en zelfs z’n fiets. Ivo Niehe vroeg aan z’n zoon of dat niet het ergste was dat hem kon overkomen, dat hij niet meer kon tekenen. “Nee, hij accepteert het. Het zit niet in zijn karakter om daar heel veel last van te hebben. Hij heeft genoeg gemaakt in z’n leven.” Dick Bruna is een blijmoedig man. Hij had geen idee hoe rijk hij was, de zaken liet hij aan anderen over. Elke tekening die hij maakte, was weer spannend. Het werd nooit een gewoonte. Bij elk nieuw boekje vroeg hij zich af of hij het wel kon.
Een hele aardige man ook. Heel bijzonder omdat hij echt zo ‘gewoon’ is gebleven. Zichzelf. Tevreden met z’n rijtjeshuis, z’n vrouw, z’n werk. Ik heb hem ook een paar keer gefilmd en ik was onder de indruk van z’n puurheid en vriendelijkheid. Ik vermoed dat hij zo goed en succesvol boekjes voor kleine kinderen kon maken, omdat hij zelf die belevingswereld had weten te behouden. Hier een filmpje uit de ‘oude doos’, waarin hij het verhaaltje van Boris Beer met de paraplu in het engels vertelt.

 

 

 

Wat een prachtig voorbeeld van creëren: Guus Meeuwis bedacht – zomaar op de terugweg van een optreden in de auto met z’n broer – een keer hoe leuk het zou zijn om eens in de Royal Albert Hall in Londen op te treden. Wat begon als een grapje, werd serieus. Maar niet ‘zwaar’, het werd een leuke gewoonte om aan het eind van elke vergadering te zeggen: wanneer gaan we nou naar de Royal Albert Hall? ‘We gaan het gewoon proberen,’ dacht hij op een gegeven moment en zette z’n agent aan het werk. Dat was niet makkelijk, want in de Royal Albert Hall komen alleen de allergrootste artiesten en zeker geen Nederlandstaligen. Normaal gesproken…

Het wonder geschiedde toen Eric Clapton, die 8 avonden geboekt stond er een afzegde. Hij vond 7 ook wel genoeg, dus er was ineens een avond beschikbaar en Guus werd ingepland. Knap staaltje creëren! Wel vertelde hij (in de documentaire die er over deze creatie is gemaakt) dat hij het op dat moment ook wel een beetje jammer vond dat de ‘droom’ opeens echt werd, want daarmee verdween de ‘droom’ an sich. “De weg er naartoe is de lol,” legt hij uit.  Het gaat dus nog niet eens om het resultaat, maar vooral om het plezier dat je hebt ‘onderweg’. Ineens stond hij geboekt. En waar anderen zich zorgen maakten of het wel zou lukken ook de zaal te vullen, maakt hij zich daar helemaal niet druk over. Dat maakte niet uit. Al zaten er maar drie mensen, hij zou daar gaan optreden. Dat was nu de lol. Binnen anderhalve dag was het concert uitverkocht.

Een zaal vol Nederlanders in de Royal Albert Hall. De Engelsen stonden gek te kijken. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Een artiest die ook z’n eigen publiek nog meenam. Het werd natuurlijk een prachtig feest.

Droom groot en geniet van de droom op zich, is wat dit ons vertelt. Je hoeft je leven er niet vanaf te laten hangen, dat maakt het een stuk eenvoudiger. Ervan genieten en dankbaar zijn. Dat laatste doet hij ook goed. Hij erkent de waarde van iedereen om zich heen, z’n band, z’n ouders, maar feit blijft dat hij degene is die het gecreëerd heeft, met een duidelijke focus en de mentaliteit ‘alles kan, als je dat wil’. Z’n boodschap aan de studenten van College Tour was dan ook: “Doe vooral iets waar je je ziel en zaligheid in kan leggen, dan gaat alles een stuk makkelijker.”

God

 

Op een zekere dag besloot God om naar de aarde te gaan.

Hij wilde nu zelf wel eens weten hoe het was om als mens te leven.

Hoe kon het toch dat er zoveel verdriet en pijn was op de aarde?

De mensen huilden en baden maar: God help ons, verlos ons.

Misschien zou het helpen als hij z’n verhaal zelf eens vertelde.

Hoe mooi alles was en dat alles er was om gelukkig te zijn.

 

Hij werd geboren in een arme sloppenwijk,

omdat hij niet de makkelijkste weg wilde kiezen.

Steeds als ze weer werden weggejaagd,

Bouwden ze een nieuw dak boven hun hoofd.

 

Wij zijn heel rijk, vertelde hij op school.

We verhuizen elke maand.

We hebben eten en we kunnen slapen.

Ik kan leren en ik kan voetballen.

En we houden van elkaar.

 

Maar op school werd God gepest.

Hij had namelijk gaten in z’n kleren.

Netjes hersteld, maar ‘afgekeurd’…

De anderen begrepen hem niet.

Dat hij zomaar dankbaar was.

Terwijl hij eigenlijk niks had.

 

Z’n ouders leerden hem bidden,

Hard werken en eerlijk zijn.

Niet zeuren en je best doen.

Dan komt alles goed.

Vertrouw op God, zeiden ze dan.

 

God vertrouwde wel op God,

Deed goed z’n best en werkte hard.

Braaf deed hij mee met bidden.

Maar owee als hij zei

dat God echt zo streng niet was.

Dat je best plezier mocht hebben,

mocht voetballen en lachen.

Dan kreeg hij ervan langs.

 

God begreep er niks meer van.

Wat had hij verkeerd gedaan?

Hij hield van alle mensen.

Wat deden mensen zichzelf toch aan?

 

Ga jij maar in de leer, zei z’n vader,

Bij een strenge religieuze meester.

Want iets in je opvoeding

is niet helemaal goed gegaan.

 

Verbijsterd hoorde God daar aan

hoe Hij zou oordelen over de medemens.

Wat hij wel goedkeurde en wat niet.

Over schuld en over zonden.

Over straf en over hel!

Wat denken de mensen wel?

 

Zelfs God werd bijna boos,

het deed hem diep verdriet.

Dat niemand hem begreep,

z’n verhalen hoorden ze niet.

 

Nog steeds hield hij van alle mensen.

Wilde z’n verhaal vertellen

en helpen, zoveel hij kon.

 

Weet je wat? Ik geef ze te eten.

Ik geef ze liefde en plezier

Ik dans en zing en maak muziek

Vertel verhalen van klein geluk.

Misschien dat ze dan de tijd vergeten,

Genieten en begrijpen:

de hemel op aarde begint hier!

 

In een vreemd land hield hij zich staande.

Z’n ouders waren daar naartoe gevlucht.

Hij hielp de mensen, luisterde en zei altijd:

Geloof in jezelf, je bent sterk, je kan het!

 

Tot op een dag hemzelf het noodlot trof

Hij raakte alles kwijt, ook de weg.

Naar zichzelf, de weg naar God.

 

Van heimwee begon hij te drinken.

Op zoek naar het gevoel van toen.

Bijna was hij vergeten dat hij God was

en dat hij iets moest doen.

 

Doorgaan,

geef de moed niet op,

vertrouw op God!

 

Je belooft zoveel, zeiden de mensen

Waar blijf je nou met je liefde en geluk?

Je hebt beloofd dat je er zou zijn voor ons

En nu? Waar ben je? Waar is jouw geluk?

 

God huilde diep van binnen.

De pijn werd hem teveel.

Wat moest hij toch beginnen

in zo’n wereld, zijn wereld zonder geluk?

 

Waar is het vertrouwen gebleven?

Waar is het geloof, de liefde, het plezier?

Wie kwam God redden?

Van z’n ongeluk?

 

God wenste dat hij God weer was

En alles kon beheersen

Want als God op aarde

Accepteren de mensen je niet.

Ze horen je niet, ze zien je niet.

 

God liet een boodschap achter

Vlak voor hij weer naar huis vertrok:
Lieve mensen, zie toch de God in elkander

Dan vind je God in jezelf ook terug.

Dan leef je in een hemel op aarde,

Dat is de verlossing, die ik heb beloofd!

 

Net op tijd werd God gered.

Z’n engelen schoten hem te hulp.

Ze konden hem niet helemaal begrijpen.

God was veranderd,

God was zichzelf niet meer.

Hoe konden ze hem opbeuren,

Helpen, steunen en vertellen

dat maar een ding belangrijk was?
Dat hij in zichzelf moest geloven,

Hoe erg alles ook was.

 

God had zich laten vangen

door het menselijk leed.

Daardoor wist hij niet goed meer

Wat hij hier eigenlijk deed.

 

God, word wakker, sta eens op!

Hoogste tijd om de wereld te redden!

Vertel je verhalen!

Geef de mensen moed!

Want als jij het niet eens meer kan,

hoe moeten de mensen dan weten hoe het moet?

 

Zuchtend en steunend stond God op.

Je hebt gelijk, ik heb veel kracht.

Maar waarom hebben de mensen

Toch zoveel overmacht?

 

“Omdat je je laat vangen

In hun drama’s en hun pijn

God, je weet toch wel,

Dat je alleen maar jezelf hoeft te zijn?”

 

 

 

Petra

Welkom iedereen die voor het eerst deze vernieuwde website bezoekt. Gisteren hebben we namelijk een nieuwsbrief de deur (nou ja, deur…) uit gedaan en het zou dus goed kunnen dat je nu voor het eerst hier terecht komt.

Hier vind je de nieuwsbrief, mocht je ‘m nog niet gezien hebben: HAPPY VIEW-Nieuwsbrief #1-okt 2015

We hebben ook iets nieuws in ons aanbod voor degenen die ons al kennen: De richtingaanwijzer. Voor prangende vragen, waarop je snel een antwoord wil. Anna werkt met engelenkaarten en stemt zich af op jou en jouw vraag en geeft je met behulp van de engelen een antwoord.

Dat is dus weer iets anders dan de persoonlijke boodschappen, die je kunt aanvragen van Inge. Ook die zijn de moeite waard, richtinggevend en verdiepend. Het is maar net wat je wil en wat bij je past.

Waarom bieden we dit soort dingen aan? Dat zal ik je vertellen. Niet omdat je het zelf niet weet! Want ik geloof zeker dat we allemaal zelf heel goed weten wat we te doen hebben, dat we van binnenuit geleid worden. Ook als je zelf kaarten trekt of een boek openslaat, zal je precies dat tegenkomen wat op dat moment antwoord geeft. Ook in het gewone dagelijks leven kom je alles tegen, elke dag. Alles heeft je wat te vertellen. Elke wandeling die je maakt, kan je nieuwe inzichten geven, elk gesprek dat je voert en elk avontuur dat je beleeft. Dus nee, ik zeg niet dat het nodig is en ik raad je zelfs af het teveel te zoeken bij anderen, buiten jezelf.

Wel is het bedoeld om je meer inzicht te geven in je eigen keuzes, je te sterken en te stimuleren in de stappen die je aan het zetten bent, maar misschien nog wat eng vindt. Om de twijfel weg te nemen, om je te ondersteunen in wat je echt wilt. Soms twijfelen we omdat we twijfelen aan onszelf. Soms zien we iets niet en zijn er bepaalde angsten die ons weerhouden het scherp te zien. Bovendien is het fijn en prettig om jezelf te ‘voeden’ met positieve berichten.

Bij de keuzes die we maken bij Happy View letten we op de aspecten van vrijheid, onafhankelijkheid en bekrachtiging. Vroeger – in de oude spirituele wereld, zoals ik het voor het gemak maar even noem – had je wel eens te maken met kaartenleggers of handlezers die je bang maakten. Daar moeten we niks van hebben. Het zijn geen toekomstvoorspellingen. Dat kan ook niet, want je hebt zelf altijd keuzes en het zijn je eigen keuzes die je toekomst bepalen. Wel kunnen deze boodschappen en engelenberichten je een handje helpen bij het maken van je keuzes en je bemoedigen. Soms vertellen ze je iets nieuws, iets wat je zo nog niet bekeken had. Het geeft je inzicht in jezelf, het leven en wat je daar zelf van kan maken!

Je hebt keuze. Je hebt altijd een keuze.

Ondertussen is er ook jouw pad. Daar kan je van afwijken en via een omweg weer op terecht komen. Daar kan je ook helemaal van afwijken en dan niet meer weten wat je pad ook alweer was. Je kunt ook steeds weer een ander pad nemen. Je kunt het pad van een ander volgen, samen een pad lopen of achter iemand aan wandelen. Je kunt ook een hele andere weg inslaan en je eigen pad achter je laten. Toch zal het pad je blijven roepen. Jouw pad. En je voelt je het lekkerst als je je eigen pad bewandelt.

Waarom doen we dat dan niet? Waarom nemen we al die zijwegen? waarom dwalen we zo makkelijk af? En hoe erg is dat? Erg is het niet, elk zijpad kan bijdragen aan je ontwikkeling. Vooral de ‘verkeerde’ (dat is een relatief begrip) weg ingeslagen zijn, kan je juist veel leren. Alles is nuttig, alles wat je onderweg tegenkomt is leerzaam en ik geloof zelfs dat uiteindelijk alles weer samenkomt. Dat elke ervaring bijdraagt aan dat wat zich in jou wil ontwikkelen. Dat alle wegen uiteindelijk samen komen.

Wat alleen jammer is, is dat we vaak zo onzeker zijn en gaan twijfelen over onszelf en wat we te doen hebben. Het is onze eigen onzekerheid die het ons moeilijk maakt. Maar, wordt ook wel gezegd, als je grote ambities hebt, hoge doelen stelt, een flinke missie hebt uit te voeren, is het ego des te sterker actief als saboteur. Het is de kunst dat ego in de gaten te hebben en te ontdekken hoe het werkt. Want het is jammer als je niet in jezelf gelooft en als je niet doorgaat en niet geniet en vergeet wat je ook alweer aan het doen was. Als je in jezelf gelooft, gaat alles een stuk gemakkelijker. Maar ook dat is de weg. Het hoort erbij. Want het gaat om het maken van keuzes.

Ik geloof niet zo erg in het ‘op de proef gesteld worden’, maar meer in groei en ontwikkeling en goed luisteren naar je innerlijke stem. Duidelijk keuzes maken is een duidelijk signaal voor het universum. ‘Op de proef gesteld worden’ (bijvoorbeeld als er iets tegen zit) heeft te maken met je eigen twijfel. Omdat je twijfelt en niet duidelijk bent, nodig je ook twijfelachtige omstandigheden uit. Dan denk je misschien: Hoe kan dat nou, dit is toch mijn pad? Ja, dat zou goed kunnen, meestal voel je dat wel en weet je dat diep in jezelf precies. Durf je er echt voor te kiezen?

Soms geef je jezelf en het hele universum een duidelijk signaal door ergens ‘nee’ tegen te zeggen, want daarmee zeg je ‘JA’ tegen jezelf of dat wat je echt wilt. Focus daar dan op en laat je niet meevoeren op het pad van de twijfel. Er zijn geen verkeerde keuzes, maar we kunnen en mogen kiezen. Duidelijke keuzes maken het pad voor jezelf helder.

Het zal vast niet voor iedereen gelden, maar een ding vergeten we vaak in ons ‘bewust-worden’ en ik denk dat het een elementair element is: bewegen. Het lichaam, het lichamelijke. Respect voor het lichaam, het eren van het lichaam, het lichaam weer zien als een tempel. Dat is iets wat een beetje verdwenen en vooral vervormd is tijdens het patriarchaat. Je weet wel, voordat het patriarchaat z’n intrede deed, duizenden jaren geleden, hadden we een andere wereld, een wereld in balans. Balans met de natuur, met de Spirit, yin-yang. Ten tijde van het patriarchaat was er een overmatig Yang, wat leidde tot geweld en oorlogen, onderdrukking en vooral de onderdrukking van het vrouwelijke, de intuïtie, het gevoel, het subtiele, contact met de voorouders en de natuur. Angst en tekort leidden daartoe. Macht en machtsmisbruik, verharding, disrespect en vooral vergeten van de natuur, de natuurlijke balans, ook wat betreft lichaam en geest, zijn het gevolg. (even kort samengevat)

The more consciousness you bring into the body, the stronger the immune system becomes. It is as if every cell awakens and rejoices. (Eckhart Tolle)

A simple walk outside will remove any stale residue from stress, arguments, worry, and other emotional pollutants. (Doreen Virtue)

Respect voor het lichaam is in feite vergelijkbaar met respect voor Moeder Aarde. Het lichaam is net zo min als de Aarde een ‘gebruiksvoorwerp’, maar mag geëerd worden en als heilig beschouwd.  Het lichaam en de aarde gezond houden en respecteren is nodig, want het voedt ons en dient ons om zo goed mogelijk ‘uitgerust’ door het leven te gaan. We kunnen best wat meer vertrouwen op het lichaam en ook op de kracht van het lichaam om zichzelf te genezen en op te schonen. Vanzelfsprekend in balans met de geest, want hoe wij denken en voelen over het lichaam bepaalt ook hoe we ons voelen, gezond en fit of uitgeput en opgebrand. Ook moeder Aarde heeft een zelfherstellend vermogen.

Over het algemeen zitten we teveel en doen we teveel met ons hoofd. Daarmee ‘gebruiken’ we het lichaam zonder het genoeg te respecteren. Het lichaam heeft behoefte aan beweging en goede voeding. Dat is een niet te onderschatten aspect! Zeker als je het pad van bewustwording bent ingeslagen en ‘braaf’ mediteert elke dag, vergeet dit dan niet. Het gaat niet alleen om de geest. Je kunt ook loopmeditaties doen, wandelen en je bewust worden van je ademhaling, je voeten die de aarde ‘kussen’. En weet je wat het grote voordeel is? De nieuwe energie, ‘het nieuwe’ kan zich pas goed in je verankeren als je ook het lichaam mee laat doen. Je hebt er niet zoveel aan dingen alleen maar te weten, met je hoofd, het gaat om het voelen. In elke cel van je lichaam wil het doordringen. Door te bewegen gaat dat veel makkelijker. En als je in beweging komt, beweegt alles met je mee. Letterlijk en figuurlijk. Net zoals wanneer je op gaat ruimen, daarmee ruim je ook alle oude ballast in jezelf op.

Het zonnetje schijnt, de herfstkleuren zijn prachtig, tijd om eens lekker te gaan wandelen en zowel Moeder Aarde als het lichaam te gaan eren! Amen.

Een interessant nieuw fenomeen: Steeds meer mensen zijn bezig met een vorm van coöperatieve marketing – zonder tussenkomst van winkels of platforms, zelfs geen webwinkels. En het zijn nu ook allemaal biologische producten, goed om gezond en vitaal te zijn. Je ‘verkoopt’ het met je eigen enthousiasme en vormt een netwerk, hoe meer mensen er mee gaan doen, hoe hoger jouw passieve inkomsten. Er worden dagen voor georganiseerd, een nieuwe manier van denken wordt geïntroduceerd en dat is natuurlijk positief denken. Er wordt gecoacht en aan de man gebracht.

Ik vind het interessant, ik vind de producten ook interessant en wat betreft de werkwijze, ik vroeg me af waarom het niet gewoon in de winkels te bestellen was, maar dat is het dus juist niet… het is een verdienmodel waarbij alle deelnemers gaan verdienen, niet de winkels. Slim. Het doet me weliswaar een beetje denken aan piramidespelen en  tupperware-parties, maar tegelijkertijd zijn dit ook nieuwe ontwikkelingen die passen bij de veranderingen ‘van onderaf’. Ja, het is waar dat mond-op-mond reclame het beste werkt, altijd al. Maar of je dat dan kan organiseren, dat vraag ik me af.

Ik wil best producten verkopen waar ik achter sta, waar ik in geloof. Ik ben ook een voorstander van samenwerking. Crowdfunding vind ik ook een interessant fenomeen. En wat boeken betreft, merk ik hoeveel het scheelt als boeken via de officiële weg gaan – via grote anonieme organisaties en distributiekanalen of rechtstreeks bij ons worden besteld. Het persoonlijke contact is vaak leuk, maar als ik daar een ‘kunstje’ van zou maken, zou het niet meer ‘echt’ zijn. En dat is het punt een beetje, waar ik op uit kom. Ik vind het interessant en volg het met belangstelling, ik ben nieuwsgierig, ik hoef er ook verder niks van te vinden, maar ergens botst het met mijn gevoel dat iedereen zijn eigen weg heeft en z’n eigen talent en missie. En dat als je op je eigen pad bent – doet wat jij te doen hebt – dan is dat je pad en regelt het zichzelf wel. Ook financieel. Geld is in feite een middel, een bijproduct, het gaat om doen waar je goed in bent en daar in geloven, dat ontwikkelen. Het is zeker waar dat het belangrijk is om je dan ook fit en vitaal te voelen. Om te zorgen dat de energie stroomt. En daar kunnen die producten dus wel bij helpen. Dat geloof ik zeker. Toch kan het in ‘de nieuwe wereld’ niet de bedoeling zijn dat je in een nieuw systeem ‘vast’ komt te zitten, vrijheid en samenwerking, dat zijn geen piramidevormen meer.

Dus… wat ik eigenlijk wil zeggen is: Volg je eigen pad! Want dat is uiteindelijk de bedoeling. Het leven gaat niet zozeer over geld verdienen, al hebben we dat natuurlijk wel nodig. (verhaal apart). Maar ‘in the end’ gaat het er om of je je eigen lied hebt gezongen. Wayne Dyer zei dat geloof ik zo: Don’t die with your music still inside.