Het heeft niet zoveel zin om iets anders te willen dan er nu is. Toch hebben we daar een handje van. En zo zijn we nooit tevreden. Als we daarmee op kunnen houden, iets anders te willen dan er nu is, dan hebben we het veel makkelijker. Dan zijn we niet meer in strijd met wat er is. Alles is alleen maar een verhaal in ons hoofd. En van dat verhaal kunnen we blij worden of juist niet. Afhankelijk van wat we onszelf vertellen.

Het is niet zo moeilijk daarmee op te houden, we hoeven alleen het mechanisme maar te zien. Dat mechanisme van de mind, die ons de hele dag verhalen aan het vertellen is. Het werkt zo: Je bent lekker bezig en ondertussen begint er iets te zeuren dat je eigenlijk iets anders zou moeten doen. En als je dan dat andere gaat doen, begint-ie weer te zeuren dat je iets anders liever zou hebben. En als je dat dan hebt… precies! Zo werkt dat. Maakt niet uit waar het over gaat.

Nu komt de kerst er aan en voor veel mensen is dat een confronterende tijd. Of ze ‘moeten’ de feestdagen doorbrengen bij familie of schoonfamilie omdat ze dat geacht worden te doen, of niet en dan zeggen ze dat ze dat missen en voelen zich eenzaam en alleen. Snap je? Zo is er altijd wat. Het moet gezellig zijn en anderen hebben het vast allemaal veel gezelliger? Nee, we laten ons een beeld opdringen: sfeervolle lampjes, lichtjes, kerstbomen…  lekker eten, luxe eten… sommigen sloven zich enorm uit en anderen doen mee of kijken toe. Maar wat doet het ertoe? Het is allemaal vorm. Met de vorm – en de lichtjes en de versierde bomen en de reebout – heb je nog niks. Je kunt er blij van worden, maar ook niet. Het hangt niet van de lichtjes af, het hangt alleen maar af van welk verhaal je jezelf vertelt. Het moet perfect zijn of het moet ontspannen zijn, het moet gezellig zijn, we hebben een bepaald idee daarover. Hoe het zou moeten zijn. Wat als het nou gewoon is zoals het is en ‘het’ zich niets aantrekt van wat wij vinden dat het ‘moet’ zijn?

Is dat niet makkelijk? Hoef je het ook niet te proberen anders te krijgen dan het is. In wezen hangt ‘het’ alleen maar af van of je tevreden bent of niet. Dat bepaalt je gevoel. En je kunt kiezen. In dat eerste geval heb je het meer naar je zin, ongeacht de omstandigheden.

De kersttijd is bij uitstek een tijd voor verhalen. Ik hou wel van kerstverhalen. Net zoals ik van sprookjes hou. Dat heeft vooral te maken met het lichtje in de duisternis, maar ook omdat ik hou van verhalen die goed aflopen. Dat Scroodge met zijn hart van steen ontdooit bijvoorbeeld.  Het meisje met de zwavelstokjes, ik weet eigenlijk niet zeker of dat goed afloopt, maar het is wel betoverend mooi. Magic…

De Magische Gouden Ring begon ik te schrijven als een kerstverhaal. Die sfeer ademt het ook wel een beetje. Mocht je nog een kerstcadeautje zoeken of een lekker boekje willen lezen met kerst… zie hier.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dit: Weet dat we alle verhalen zelf maken. Ook de verhalen die we onszelf vertellen. Dus: vertel jezelf een mooi verhaal. Een verhaal waar je tevreden mee kan zijn. Waar je blij van wordt. Geniet ervan!

De enige terrorist die we moeten zien te vinden en ontmantelen is die in onszelf. Hij is degene die onze mooie initiatieven, onze creativiteit, onze dromen, onze verlangens en onze idealen bombardeert. Hij is degene die ons kinderlijk genoegen scheppen in al wat speels, onschuldig en blij is, ondermijnt. Hij is niet wie wij zijn, hij is als een sluipschutter die op de loer ligt om onze levenslust, ons plezier en onze zelfexpressie om zeep te helpen.

Wie is hij, hoe is hij zo geworden? Vraag het hem. Waarom voelt hij zich zo bedreigd dat hij zich zo gedraagt? Wat heeft hij meegemaakt dat hem zo hard heeft gemaakt?

Schiet hem niet overhoop, verjaag hem niet. Geef hem aandacht en liefde, omarm hem en luister naar zijn verhaal. Wat hem is overkomen, is het verhaal van ons allemaal.

Vertel hem dan dat het ook anders kan. Dat weet hij nog niet. Nodig hem uit om met je mee te gaan, laat hem zien hoe mooi de wereld is. Vertel hem dat je graag met hem samenwerkt en dat er maar een manier is waarop dat kan: Door vrede te sluiten en elkaar te steunen, ook al ben je nog zo bang.

Je hebt hem nodig, zijn support. Vergeef hem al z’n bange daden, z’n woede en de pijn. Bevrijdt hem van jouw angsten, dan zal ook hij gelukkig zijn. En jij kan verder, vrolijk en verlost, met een maatje aan je zijde, die je bemoedigt en aanbidt. Je wijst hem de weg in moeilijke tijden, je geeft hem een hand voordat je de moed verliest.

Kijk hem aan, diep in de ogen. Bedank hem voor zijn bestaan. Zodat je voortaan samen in vrede verder kan gaan.

In de sportschool, waar ik altijd op rustige uurtjes heen probeer te gaan, ben ik blij dat ik geen man ben. Ik hoef niet heel stoer allemaal zware gewichten te tillen, ik schaam me niet voor mijn relatief lichte programma, maar ik train wel conditie en wat spieren, omdat dat goed is voor mijn lichaam. Als je buikspieren sterk zijn, heb je minder snel last van je rug bijvoorbeeld, wist je dat? Mijn lijf is er blij mee en laat me dat na afloop weten met een voldaan gevoel. Je voelt je sterker en je kunt meer aan. Ik heb ook eens gelezen dat mensen die sporten sneller een nieuwe baan vinden en meer verdienen. Dat bleek uit onderzoek. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen.

Ik raak in gesprek met een Surinaamse vrouw, die sinds deze week weer elke dag sport. Als ze een dag niet komt, gaat ze zichzelf straf geven, dan moet ze een uur langer op de loopband rennen. Ik kijk haar verbaasd aan, zo streng ben ik niet voor mezelf. “Als iemand anders zou zeggen dat ik dat moest doen, zou ik het niet doen hoor,” lacht ze erbij. Vroeger ging ze altijd hardlopen en ze mist dat, maar het mocht op een gegeven moment niet meer vanwege iets aan haar knie. “Dat voelde echt als een gat, alsof iemand me wat afgenomen had! Ik heb gemerkt dat ik dat echt heel erg vond.” Ze vertelt dat ze voor dag en douw – voordat ze brood maakte voor haar kinderen om mee naar school te nemen – al ging rennen en als ze thuiskwam na haar werk weer. “Ik kon alles loslaten, alle frustraties van de dag, als ik boos was rende ik gewoon door en op een gegeven moment was het weg. Ik kwam ‘leeg’ thuis en ik was altijd vrolijk, energiek, ik pakte alles aan wat er moest gebeuren, ruimde alles meteen op en handelde alles meteen af.”

Toen ze vanwege die knie niet kon sporten zat ze op de bank en zag de hardlopers voorbij komen langs het kanaal. Gefrustreerd greep ze dan een fles wijn, maar dat hielp niet. Ze kon haar problemen niet meer ‘kwijt’, bleef ermee rondlopen en zakte er in weg. Toen werd ze ook nog ziek. Misschien is ze nu bezig alles uit die periode nog op te ruimen. “Het is bij mij alles of niks,” zegt ze. “Ja, dat herken ik wel, maar ik ben juist aan het oefenen de middenweg te bewandelen. Als ik het rustig opbouw en er een gewoonte van maak, hou ik het langer vol,” lijkt mij. Duidelijk niet haar stijl. Wel een hele sterke vrouw. Als die iets voor ogen heeft, zal het wel lukken, vermoed ik.

Waarom verschijnt dit voorbeeld in mijn vizier? Ik weet het niet. Ik vind juist dat mensen wat liever en aardiger voor zichzelf mogen zijn. We hoeven onszelf niet af te beulen en te straffen, het is de kunst om tevreden te zijn met onszelf. En ik streef ernaar om alles wat ik doe met zoveel mogelijk plezier en toewijding te doen. Ik probeer niet ’tegen’ mezelf te zijn door te vinden dat ik door moet gaan, door moet duwen, als het even niet lukt of teveel wordt: pauze of stoppen, even iets anders doen en dan later de draad weer oppakken. Kan je dan ooit iets bereiken? Ja, misschien ben je wel eerder tevreden met wat er al is. En misschien heb je dan wel minder frustraties weg te werken…

Toch heb ik wel bewondering voor het doorzettingsvermogen van deze dame. Wat haar verhaal me vertelt is dat het sporten iets in gang zet. Mijn grote opruiming is er wellicht door geactiveerd. Dat je opeens en met gemak iets aan gaat pakken. Dat je meer bergen kan verzetten. Dus ik ga rustig door. Maar het leven hoeft geen strijd te zijn. Geen wedstrijd en al helemaal geen strijd met jezelf. Ik ben meer een wandelaar, die rustig om zich heen kijkt en onderweg geniet. En daar ben ik wel tevreden mee.

Dear friends, we hebben jullie hulp nodig! De meeste van jullie hebben of kennen het boek van White Bull ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder’ inmiddels wel. In deze kadootjestijd vragen wij ons af hoe we het op een vriendelijke manier onder de aandacht kunnen brengen van een groter publiek, dat open staat voor het ‘spirituele perspectief’ en baat kan hebben bij de bekrachtigende en geruststellende boodschappen van White Bull. We weten dat het niet voor iedereen even gemakkelijk is de boodschappen van White Bull ook daadwerkelijk toe te passen in het dagelijks leven. Wat te denken van dit?

“Je ego mag misschien geconditioneerd zijn om te geloven dat het egoïstisch is om stappen te ondernemen die wellicht negatief lijken uit te pakken voor een ander, maar bedenk hoeveel dienstbaarder je aan de mensheid kunt zijn door jezelf te bevrijden van alles wat jou beperkt in het vervullen van jouw potentieel.”

Wat we jullie willen vragen is om met ons mee te denken. Misschien wil je zelf een review schrijven over het boek, er aandacht aan besteden, er over vertellen, een lezing organiseren zelfs? Misschien bedenk je iemand in je eigen omgeving voor wie het een waardevol kadootje zou kunnen zijn?

Wist je trouwens dat Ian Graham ook privé-sessies geeft met White Bull? Ja, de mensen die mij al langer volgen, weten dat wel. Met een zo’n sessie kan je jaren vooruit. Nog steeds schieten me regelmatig opmerkingen te binnen van White Bull uit de eerste sessie die ik ooit met hem meemaakte, die nu nog relevant zijn.
Ian schrijft in het voorwoord dat het boek vergelijkbaar is met een goed glas wijn, je nipt er aan en nog eens, de verborgen diepte op iedere bladzij proef je zoals de wijnkenner de meest subtiele smaken en nuances bespeurt in hetgeen hij drinkt. Zo gaat dat ook met een persoonlijk gesprek met White Bull, de diepte van zijn woorden gaat veel verder dan je in eerste instantie kunt ‘proeven’.

En zo werkt het ook met dit boek, je moet het leren kennen en waarderen, het is geen eendagsvlieg, ik vermoed dat het gestaag z’n weg zal vinden bij de mensen die er op dat moment aan toe zijn. Maar juist nu, in deze donkere dagen, kunnen we wel wat extra wijsheid, kracht en inzichten gebruiken. Het versterkt. Op een dieper niveau dan je denkt. Het gaat verder dan ‘denken’ namelijk.

Als jullie zelf – vanuit je eigen ervaring en beleving – iets zouden willen delen met jullie eigen achterban, als jullie een idee hebben voor ons om White Bull onder de aandacht te brengen van een groter publiek, dan horen we het graag!

Als bedankje en ter inspiratie bij deze een nog niet eerder gepubliceerd gesprek met White Bull. Neem de tijd om het te voelen en tot je door te laten dringen als je er naar kijkt, proef de diepte!

I hope you like it!

Oja, het boek ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder’, kan je hier bestellen.

Het rijstexperiment van Emoto, ken je dat? Ik heb het ook wel eens gedaan. Je zet drie glazen met ongekookte rijst en water ergens neer – op verschillende plaatsen, leek mij – en tegen het ene glas doe je heel lief en aardig, het krijgt elke dag liefdevolle aandacht. Tegen het tweede glas doe je boos en naar (wat nog een hele kunst is) en het derde negeer je helemaal. Na een dag of tien zie je het resultaat. Rara welke rijst is het eerst bedorven? Dat is degene die je genegeerd hebt. Negeren is dus nog erger dan negatieve aandacht… De rijst die positieve aandacht heeft gekregen fermenteert en gaat zoet ruiken. Die bederft helemaal niet.

De betekenis hiervan is gigantisch, baanbrekend. Emoto heeft aangetoond dat water heel gemakkelijk stemmingen opneemt en vormen aanneemt. Het reageert op geluiden, teksten, ladingen, woorden die je erop plakt, mooie muziek. En het bleek dat liefde en dankbaarheid de mooiste kristalvormen opleverde (hij fotografeerde de watermoleculen in bevroren toestand). En dan mag je zelf bedenken voor hoeveel procent je lichaam uit water bestaat. Wat gebeurt er met een kind dat genegeerd wordt of voortdurend negatief bejegend? Wat gebeurt er met onszelf als we negatieve gedachten over onszelf hebben? Alleen dat al is een reden om goed op je woorden en gedachten te letten. En om naar mooie muziek te luisteren. Om in harmonie te zijn met je omgeving. Om herrie en ellende te vermijden. Om uit relaties te stappen die je niet positief voeden, maar ook… en dat zag ik gisteren ineens: om op te ruimen!

Ja, daar zijn we weer. Nog even en ik ben ook een opruimgoeroe… 😉 (Ik ben overigens bezig om een overzichtelijk lijstje met tips te maken voor het opruimen, dus wie interesse heeft, mag me mailen). Voorraden bijvoorbeeld. Het stamt wellicht nog uit de oorlogstijd dat mensen voorraden in huis halen van allerlei producten, rijst bijvoorbeeld. Toen ik gisteren een foto zag van iemand die het rijstexperiment ook had gedaan, bedacht ik me dat er in mijn keukenkastjes – waar ik nog niet aan toe gekomen ben – waarschijnlijk een heleboel te vinden is aan genegeerde voorraad. Wie kijkt er dagelijks met liefdevolle aandacht naar z’n voorraad? Ja, misschien nog wel naar zelfgemaakte jam of verleidelijke chocoladerepen, maar verder?

Vandaar dat die Kondo-methode dus zo goed werkt en zo’n enorm positief effect heeft op mensen. Alles wat je opruimt, pak je vast en je voelt: Word ik hier blij van? Zo niet, gaat het de deur uit. Bij boeken doe je dat ook, je slaat ze niet open, gaat niet lezen (ahum), maar je voelt… Voor mij was het een gewoonte, net zoals die voorraden een gewoonte waren, om boeken te bewaren. Zelfs als ik ze niet leuk vond, ook als ik ze al gelezen had. Maar ook woorden zijn energie, hebben lading. Dus… wat een ballast eigenlijk! De maatstaf is nu dat alleen inspirerende boeken mogen blijven. Alle ellende de deur uit, dat sowieso. Lang geleden knipte ik zelfs krantenartikelen uit, om nog wat mee te doen, misschien onderwerpen voor reportages. Af en toe kom ik er nog een paar tegen. Vroeger wist ik dat niet. En als journalist volgde ik ook nog al het nieuws. Mensenlief, vind je het gek dat het op een gegeven moment teveel wordt, al die ellende van de wereld op je schouders?

Keuzes maken is heel gezond. Selecteren is noodzakelijk. Waarom jezelf belasten? Waarom het leven niet wat lichter maken en alle overbodige ballast opruimen? Je begrijpt: het letterlijke opruimen heeft een enorm effect op je geest. Waarom vasthouden aan zaken uit het verleden, waar je klaar mee bent? Die je al weet? Waarom oude trauma’s blijven herhalen en herkauwen? Het hoeft niet. Wonden die steeds opnieuw open gereten worden, kunnen niet genezen.

Ik kwam ook talloze lijstjes tegen met van alles wat ik moest doen. Wat een feest om te beseffen dat het meeste daarvan inmiddels allang gedaan is, klaar is, afgerond. Dan zie je opeens wat je allemaal al hebt bereikt. Wat er ondertussen allemaal al is opgelost. Hoeveel bergen je al hebt verzet. Heerlijk! Wat ik ook op veel briefjes tegenkwam was: opruimen. Haha… ik was eeuwig aan het opruimen, althans, het stond altijd op mijn to-do lijstje. “Je blijft toch altijd bezig, je bent nooit klaar,” zei iemand gisteren tegen me. Nee, want deze keer pak ik het veel grondiger aan en ik heb een mind-switch gemaakt. Ik begrijp het nu veel beter. En het is leuk geworden, dat was het vroeger niet… Als je het een keer goed doet, hoef je niet aan de gang te blijven. Alles krijgt een eigen plek, dat alleen al. Dat maakt het veel makkelijker om alles meteen op de juiste plek terug te leggen na gebruik. Mijn leven wordt overzichtelijker. Dat geeft meer en meer helderheid.

Bijna ongemerkt wordt het verleden ondertussen verwerkt. Bewaren – ik was er heel goed in – is net zoiets als in het verleden blijven hangen. Terwijl ik in wezen veel meer een toekomstgericht persoon ben. Maar je kunt ook bewaren voor in de toekomst, ai… dat had ik nog niet door. Dat belast de toekomst al bij voorbaat.

Dus… de tip van vandaag: Hou het Emoto-experiment in gedachten bij alles wat je doet en vooral bij het opruimen. Dat wat goed voelt en waar je positieve aandacht aan besteedt en aan kan besteden…. is goed voor jezelf, goed voor je omgeving, voor je spullen zelfs, voor je voedsel en uiteindelijk is het natuurlijk ook goed voor de wereld. Want je geeft alles alleen nog maar positieve aandacht – of je elimineert het uit je belevingswereld of omgeving – en daar groeit alles en iedereen van. Vooral jijzelf.

See it, feel it, be it. Zo eenvoudig! Stel het je voor tot je het voelt. Het voelen is de brug tussen de waargenomen realiteit en de paralelle realiteit. Zodra je het voelt, kan de paralelle realiteit het overnemen.

We leven in een vibrationele werkelijkheid, niet onze creatie creëert, wij creëren. Dat is iets om echt goed te begrijpen. Dat is de slag die we nu gaan maken. Degenen die dit door hebben, kunnen daar hun voordeel mee doen, maar ook gezamenlijk kunnen we daar iets heel belangrijks mee doen: Vrede creëren. Om ons heen, maar waarom niet op de hele wereld? Stel het je voor. Neem elke dag even de tijd om het je voor te stellen, net zolang tot je het voelt. Maak het beeld zo levendig in je verbeelding dat je het ook echt voelt. En leef, wees alsof het al zo is. Dat is waarom het bij ons begint. In onze eigen beleving. Voel de vrede.

Dat betekent dus concentratie, je niet van de wijs laten brengen door de creaties die er nu te zien zijn. Weten dat we elk moment opnieuw creëren. Voor ogen houden wat de werkelijkheid is die je wenst en weg met al die gedachten als ‘ja, maar…’ of ‘het is moeilijk’ en al helemaal weg met al die angst. Laat je er niet door van de wijs brengen. Want dit is waarom wij niet zo machteloos zijn als het lijkt. Dit is waarom wij meer macht hebben dan we denken. En waarom we verantwoordelijkheid kunnen en misschien wel moeten nemen. De realiteit maken we zelf. Elk moment opnieuw.

Ergens tegen zijn, je tegen iets keren, vechten, de aandacht richten op wat er niet deugt en anders moet, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: daarmee maken we de wereld niet beter. Het toont ons hooguit een voorbeeld van wat er is gecreëerd en daarmee vechten heeft geen nut, want creaties die er al zijn verander je niet. Je kunt wel opnieuw creëren. Vecht niet met de creaties dus, maar maak nieuwe creaties. Zie het als een aanleiding om beter te creëren als er iets mis gaat. Zie het als een motivatie, want als je sterk reageert op iets ongewenst, weet je beter wat je wel wilt. Als je het zo ziet, kan je accepteren dat dat is gebeurd. Maar het hoeft niet te blijven.

Als wij onze energie richten op iets nieuws, op vrede, op overvloed en blijdschap, op de schoonheid van de wereld, op wonderen, op al die mooie mensen die er zijn, op alle prachtige initiatieven, op elkaar echt leren kennen, helpen, begrijpen en vergeven, dan creëren we samen de hemel op aarde. En dat wordt nu van ons gevraagd.

Dus duik niet weg in je hoekje, wachtend tot de bui over is getrokken, weet dat je iets kan doen en dat het heel krachtig is. Laat het realiteit worden. De manifestatiekracht is heel erg sterk momenteel. Zelfs de regen stopte gisteren even omdat ik er doorheen moest fietsen en me er op richtte dat het even droog zou zijn. Echt, het kan. Probeer het eerst met kleine dingen en ga door met de grote dingen! Op die manier ontwikkel je vertrouwen en daardoor zal je meer en meer manifestatiekracht hebben. Want het is niet zo dat het zich niet snel genoeg manifesteert omdat het tijd nodig heeft of moeilijk is, het is alleen zo dat wij er nog niet compleet van overtuigd zijn. Stel je eens voor dat meer en meer mensen dit weten, begrijpen en doen. Wat een mooie stille revolutie brengen we dan op gang! Doe je mee? Dankjewel!

Een ding is duidelijk: Tijd om af te rekenen met het patriarchale. Met macht en strijd, controle, onderdrukking, verdeel en heers. Het nieuwe evenwicht dat we nodig hebben op de wereld is in aantocht. Het gaat niet zonder slag of stoot, dat was te verwachten.

Eeuwenlang is het evenwicht er niet geweest. Vrouwen en het vrouwelijke werden onderdrukt. We moesten ons voegen, hielden ons in, spraken ons niet uit, we pasten ons aan, gehoorzaamden en hielden onszelf klein.

Het schijnt dat dochters dit gedrag van hun moeders automatisch overnamen, omdat het op hen werd geprojecteerd en dus verwacht en tot afkeuring (woede of jaloezie) leidde als ze hun eigen weg gingen en wel vanuit de eigen kracht gingen leven. En dan nog was er een zelf-saboterende kracht, zoals schuldgevoel die dat ongemerkt heel moeilijk maakte. Ik las een artikel hierover.

Maar wat is nou precies onderdrukt? Wie wij zijn. Wie we werkelijk zijn. Het gaat niet alleen over vrouwen, wel over de verhoudingen, maar ook over het vrouwelijke aspect in de man. Over onze eigen kracht, onze scheppingskracht, over het hart, het mogen zijn wie je bent, het (mogen) houden van jezelf, over vrijheid, misschien wel over alles wat door de angst belemmerd wordt.

Nog niet zo lang geleden werd het als niet realistisch en naïef, te dromerig en idealistisch afgedaan als je pacifistisch was. Dat was niet van deze wereld. Dat was geen oplossing. Het hart bood geen oplossing, er moest vooral gediscussieerd worden. Meningen, discussies, strijd, onenigheid, verdeling, macht… Nou, we kunnen nu wel zeggen: dat werkt helemaal niet. We zien nu toch wel in dat dat een doodlopende weg is?

In de dualiteit wordt alles uitgevochten. Staan partijen recht tegenover elkaar. Wordt gestreden om de macht. Strijdende partijen kan je moeilijk bereiken in het hart en vanuit het hart. Het is een beetje als die dwaze meisjes zonder olie in hun lampje. Misschien moeten we het laten…

En ons eigen lampje brandende houden. Vanuit ons eigen hart aanwezig blijven, daar is de reserve-olie te vinden. Vanuit het hart zijn we in verbinding met de Waarheid, het Goddelijke, de ziel, zo ontstijgen we het dualisme.

En onderweg alle frustraties oplossen, die we opgelopen hebben…? Ja, maar misschien gaat dat vanzelf als we in ons hart blijven en het niet ingewikkelder maken dan dat.  Want daar vinden we ook onze kracht. En dat is een transformerende kracht. Precies wat we nodig hebben. Zonder liefde kan de hemel niet bestaan:

‘Dat koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?’ Legendarische woorden, je hoort het hem nog zeggen. Reve.

Tot mijn verrassing wordt hij aangehaald in de preek; ik woon een Lutherse dienst bij in Woerden, omdat alle overledenen van het afgelopen jaar herdacht worden. Nog verrassender is dat het gaat over de nieuwe wereld. Waar we klaar voor dienen te zijn. Het verhaal van de vijf dwaze en de vijf wijze meisjes met olielampjes. De dwaze meisjes hadden geen reserve-olie meegenomen en de wijze meisjes weigerden de dwaze meisjes hun olie te geven, omdat ze dan niet genoeg zouden hebben. Daardoor moesten de dwaze meisjes op zoek naar een olieverkoper en ondertussen kwam de bruidegom aan. De wijze meisjes mochten naar binnen op het bruiloftsfeest en de dwaze meisjes, die te laat arriveerden, moesten buiten blijven staan. ‘Ik ken jullie niet’, zei de bruidegom.

De dominee bekent dat hij zelf in eerste instantie wat moeite had met het verhaal, was dat niet erg cru van die wijze meisjes, dat ze hun olie niet wilden delen? Hij legt uit dat het om de innerlijke reserves gaat. Dat kan je niet delen. Geloof, vertrouwen, je eigen licht, dat is intern. Anderen zullen zelf die keuze moeten maken, je kunt dat niet voor een ander doen.

Met Piek heb ik het ook wel eens over dit verhaal gehad, omdat de bijen ermee kwamen. (Zie bladzij 85 uit het boek ‘In de Stilte hoor je alles’) De bijen leggen het zo uit: “Er is een verandering gaande in de wereld. Mensen met licht kunnen dat zien. Zonder licht worden mensen overdonderd. Zie het als het ineens aandoen van het licht. Je ogen gaan dicht van zoveel licht. Terwijl je het aankomende licht wel kunt zien als je eigen licht al aan was. Mensen moeten dus voorbereid zijn door hun eigen licht al aan te doen. Dat maakt de overgang makkelijker. Ze moeten niet investeren in het verleden. En het leven niet te zwaar en serieus maken.” Piek krijgt dan ook de ‘opdracht’ van de bijen om mensen voor te bereiden. “Maar maak er geen gevecht van!”

Natuurlijk kun je je licht laten schijnen, je kunt met het ene kaarsje het andere aansteken. Maar dit is de vrije wil van de mens en hier gaat het om de eigen verantwoordelijkheid: Iedereen maakt de keuze in zichzelf. We kunnen het niet voor elkaar doen.

De beker wijn laat ik aan me voorbij gaan, ik wil niet cru of ondankbaar zijn, maar bij de woorden ‘Dit is zijn bloed, voor jou vergoten’ kan ik niet anders dan bedanken. Voor mij hoeft geen bloed vergoten te worden.

Tja… ik zou elke dag wel hetzelfde kunnen schrijven: Wees alert waar je aandacht aan geeft, voed je met wat goed voelt, focus op de beste uitkomst, gedachten zijn krachten, ruim alles op wat je dwars zit, laat je vooral niet meesleuren in angst en ongerustheid, blijf vanuit je hart aanwezig, breng alles naar het licht…

Deze website staat er al vol van, op verschillende manieren zeg ik misschien wel steeds hetzelfde. Aan de ene kant kan je zeggen dat alle ‘ellende’ eerst naar buiten moet komen voor het kan verdwijnen, transformeren. Aan de andere kant zitten we nu in een situatie, die niet alleen is gecreëerd in het verleden, maar nog steeds wordt gecreëerd. Wat voed je? Wat voeden we?

Voel wat je wel wil en wat niet. Voel waar je blij van wordt en waarvan niet. Maak een keuze. En laat los. Blijf niet bezig met alles wat je niet wil. Richt je op wat je wel wilt, wat wel fijn is, wat prettig is. Blokkades zijn er omdat je denkt dat ze er zijn. Blokkades kan je in stand houden door te denken dat het moeilijk is om ze te doorbreken. Misschien zijn er wel helemaal geen blokkades, behalve als wij denken dat ze er zijn.

Ik weet niet of jullie het ook hebben, maar ik word niet alleen moe van het nieuws, de continue berichtgeving over terreurdreiging, maar ik begin ondertussen ook een beetje moe te worden van alle reacties erop. Zelfs die mooie boodschappen van vrede, ze worden me net een beetje teveel herhaald en gedeeld. Begrijp me goed, ik ben een groot voorstander van ‘weet wat je deelt’ want het heeft effect. Dus ja, deel vooral hartverwarmende en positieve berichten, vrolijke noten en rustgevende plaatjes. Maar misschien niet als ‘reactie op’, want ongemerkt blijven we er dan toch mee bezig. Er ontstaat bijna een ander soort tweedeling (het woord oorlog wil ik niet gebruiken), die van de – hoe zal ik het noemen – zogenaamd ‘realistische’ berichtgeving, compleet met dreiging en angst-aanwakkering en aan de andere kant de idealistische, die vrede en saamhorigheid predikt, geheel terecht overigens, maar niet helemaal vrij van oordelen en daarmee in zekere zin ook strijdbaar. Laat het niet de strijd zijn, die ons motiveert.

Laten we nog een stap verder zetten. De vrede in onszelf. Vrede met alles, zoals het zich voordoet. De acceptatie vinden in je eigen dagelijks leven – waarin hele andere onderwerpen aan de orde zijn. Die ene opmerking van iemand, waardoor je het gevoel hebt dat die ander je bekritiseert, als je die nu eens onder de loep neemt en terwijl je ernaar kijkt, laat oplossen als een wolkje in de lucht. Dat moment waarop je jezelf betrapt op negatief commentaar op jezelf, dat je dan voelt dat je jezelf geweld aandoet en dat je dat eens laat. Dat je wat geduldiger wordt met jezelf en met anderen, dat je eens de tijd neemt om ergens echt van te genieten. Dat je jezelf afvraagt: Wat kan ik vandaag doen voor mezelf zodat ik me zo goed mogelijk voel? Dat je jezelf eens de credits geeft die je verdient. En dat je ook tegen anderen zegt wat je in hen waardeert en waar je blij mee bent.

En zo kunnen we, ondanks dat we het allang weten, steeds stappen verder komen. In onszelf. In de gewone dagelijkse dingen, dichtbij, om ons heen, in ons eigen leven.

Iedereen heeft zo z’n eigen ‘worry-onderwerpen’ geloof ik. Niet dat die onderwerpen er nou zo toe doen, maar kennelijk heeft iets in ons het nodig om ergens de onvrede op te focussen. Het ‘worry-object’ is de ene keer dit, de andere keer dat, het kan dus vervangen worden. Zoals mensen bijvoorbeeld in relaties steeds hetzelfde tegen komen, ook al zijn het steeds andere personen. Dat heeft dan kennelijk niet zoveel met die persoon te maken, al denk je van wel op dat moment.

Leuk voorbeeldje. Iemand vertelde me hoeveel hij had geleerd van het bouwen van z’n eigen keuken. Allereerst: je moet een plan hebben. Een doel, een stappenplan, een logische volgorde en een tijdsplanning, anders verzandt het ergens halverwege. Hij was er achter gekomen dat hij in alles best goed was, maar nooit de beste. Altijd een 7 of een 8 en verder ging hij niet. Of het nou om sport ging of om een studie, iets creatiefs of werk, hij ontdekte door z’n keuken dat hij die laatste etappe altijd aan het vermijden was. Maar ja… de keuken moest wel af, dus nu moest hij doorgaan.
Wat hem ook gebeurde was dat hij op een nacht wakker lag van een plankje, zich afvragend of dat plankje nou zus of zo moest worden bevestigd. Dat bracht hem tot het inzicht dat hij dus net zo goed wakker kon liggen van een plankje als van een – in zijn ogen – lastige collega. Het ging dus niet over de collega. Of over het plankje. Waarschijnlijk had het meer te maken met faalangst, z’n eigen onzekerheid. Het goed willen doen, maar er niet helemaal 100% op vertrouwen dat het wel goed gaat en goed is. Een vorm van vermijden om tot dat punt te komen, waarmee je dus eigenlijk zelf de stagnerende factor bent in je succes. En er is altijd wel iets om de schuld te geven. Tot je beseft dat je een plankje onmogelijk verantwoordelijk kan houden voor … net zo min als een collega dus.

Vaak zijn het hele onbewuste zelfondermijnende patronen, waarmee we het onszelf moeilijk maken. Misschien is het wel meer de angst om succes te hebben dan de angst om te falen. Ook dat is de comfort-zone, want wat als alles lukt? O jee…

Kortom: Hou je mind in de gaten, want ‘hij’ verzint steeds wel weer iets nieuws om zich druk over te maken. Dat doet-ie misschien vanuit het idee om jou te beschermen en teleurstellingen te voorkomen. Het is vast een reactie op een eerdere ervaring, maar wat de mind niet weet en jij wel, is dat dit juist de herhaling van eerdere teleurstellingen bewerkstelligt. Het is het makkelijkste om onze zorgzame ‘mind’ te bedanken voor z’n goede zorgen, het waar te nemen en er verder niet mee in gevecht te gaan, je weet dat er altijd wel weer iets nieuws op het toneel verschijnt om je te triggeren. Dan zeg je gewoon ‘okee’ of je lacht erom en je gaat gewoon rustig verder. Maak er geen probleem van! 🙂

PS: Het is een prachtige keuken geworden!