Het jaar loopt ten einde. Een goed moment om de balans op te maken. Mocht je nog iets op te ruimen hebben, doe het nu! Letterlijk en figuurlijk. Wat heb je niet meer nodig in het nieuwe jaar?

• Ruim alles op wat de deur uit kan, waar je niet (meer) blij van wordt.
• Creëer ruimte, bewaar het mooie, leuke en fijne.
• Schrijf op wat je niet meer nodig hebt en achter je laat.
• Bedank het voor z’n gedane ‘job’… of les of inzicht…
• Verbrand het (bijvoorbeeld) en voel hoe het je bevrijdt!
• Herinner je de mooiste momenten van het afgelopen jaar.
• Maak er bijvoorbeeld eens een tekening van.
• Of druk foto’s af van die mooie momenten en hang ze op.

Dan maak je plannen voor het nieuwe jaar.
Wat zijn je dromen, je doelen, je wensen?
Werk het eens uit. Schrijf het op, knip plaatjes uit, maak een mooie collage.
En hang hem ergens op, waar je ‘m elke dag ziet.

Let daarbij vooral op hoe je met jezelf omgaat. Wat gun je jezelf?
Let ook op je gevoelens: Waar word je blij van?
Neem de tijd om je dat voor te stellen en het te voelen alsof het er al is.

Maak afspraken met jezelf. Spreek bijvoorbeeld met jezelf af dat je jezelf nooit meer tegenwerkt, dat je bepaalde gedachten als ‘dat kan niet’ of ‘dat mag niet’ of ‘ik moet’ afschaft. Vervang ze door: ‘dat kan ik’, ‘daar heb ik zin in’, ‘ik sta mezelf toe’ en ‘ik kies ervoor om te genieten…’

Wees dankbaar voor alles wat er is en zal zijn. Het universum maakt geen onderscheid tussen wat er daadwerkelijk al is of wat er nog gaat komen, dus je kunt bij voorbaat al dankbaar zijn voor alles wat je wenst, alsof het er al is.

Doe iets om je wensen en je dankbaarheid kracht bij te zetten. Een kaars branden, een mooi nieuw schrift voor 2016 maken of kopen, om straks al je mooie momenten in vast te leggen.

Waar ik dankbaar voor ben is dat ik dit jaar geleerd heb om steeds gedisciplineerder onderscheid te maken tussen ‘wat wel’ en ‘wat niet’. Om nog duidelijker keuzes te maken waar ik wel aandacht aan besteed en waaraan niet. En dat ik mezelf daarvoor toestemming heb gegeven. Die duidelijke focus maakt het makkelijk. En die vindt voornamelijk plaats in mijn gedachten. Die wel en die niet. Als er een ongewenste gedachte in me opkomt, ben ik in staat om te zeggen ‘nee, wegwezen, die kant gaan we niet op’. En ik voel me een stuk beter als ik me ergens anders op concentreer. Het is als een spier die je traint. Het blijft opletten, maar het gaat steeds makkelijker.

Goed, dan steek ik nu een kaarsje aan om ook al jullie wensen en voornemens kracht te geven en dit proces soepel en makkelijk te laten verlopen. In het licht lost alles op wat eventueel nog in de weg zou kunnen zitten. Deze kaars gaat elke dag even branden voor iedereen, tot het nieuwe jaar schoon en fris begint!

Verhalen komen en verhalen gaan weer. Je kunt erin verzeild raken, zo levensecht doet een verhaal zich voor. Soms alleen maar om je wakker te schudden uit die droom.

Een zaadje dat ontkiemt, een vlinder die ontpopt, een kuikentje dat uit z’n ei breekt, ja, ook een kind dat wordt geboren, gaat het niet allemaal gepaard met eerst een grote weerstand, waar je dan doorheen breekt?

Het geboren willen worden is sterker dan de weerstand. Het is zelfs zo dat hoe meer weerstand hoe sterker de stuwkracht wordt.

Gisteren sprak ik iemand die na een ernstig auto-ongeluk begreep dat ze nu moest doen wat ze te doen had, dat ze niet voor niets het ongeluk had overleefd. Het stond al in de sterren geschreven, als je het mij vraagt, wat zij kwam doen. Soms hebben we het nodig zo duidelijk die noodzaak te voelen om ook die keuze te maken. Het leven helpt ons een handje, juist met die ‘weerstand’, onze eigen weerstand in feite. Op die manier wordt duidelijk wat door wil breken.

Al die verhalen, we kunnen ervan genieten, we kunnen er ook in verdwaald raken of in gevangen zitten. Maar zodra je het als een verhaal gaat zien, koppel je jezelf los, dan kan het ei open barsten.

Dat is de vrijheid die we zoeken. Of die gevonden wil worden. De hergeboorte.

 

Wat ik iedereen graag op het hart zou willen drukken: Blijf vrolijk, blijf goed bij jezelf. Op een of andere manier wordt kerst zo zwaar beladen gemaakt, maar daar hoef je niet aan mee te doen. “Het is een mooie tijd, maar ook een zware tijd,” zie, lees en hoor ik aan alle kanten. Hoezo? Ja, als je dat zegt en je gelooft daarin, dan maak je het zwaar. Laten we dat nou gewoon eens niet doen.

Jullie weten ondertussen wel dat je het krijgt zoals je het hebben wil. Het is maar net waar je de nadruk op legt. Waar je op let. Wat je aandacht geeft, wat je voedt. Je kunt kiezen.

Het licht in jezelf geboren laten worden… dat is de betekenis. Dat licht is er al, dus je kunt je licht gewoon laten schijnen.

Laat alles gewoon zijn zoals het is. Het gezellig ‘moeten’ zijn gaat niet werken. Dan is het nooit goed genoeg. Relax… ontspan… wees gewoon jezelf. En geniet ervan!

‘Be the light’ en hou het lekker ‘light’!

Dit verhaal kwam ik net ’toevallig’ tegen. Het is 21 december. Het gaat over 21 december. De betekenis ervan. De dag waarop we het boek ‘In de Stilte hoor je alles’ lanceerden. Hier de tekst van toen… omdat het nu ook 21 december is. 

Het is vandaag 21 december. De kortste dag, de langste nacht. Het licht in jezelf wil geboren worden. De winterzonnewende…

Tijdens de winterzonnewende waakten herders ’s nachts bij de dieren op het veld. Jezus werd geboren tussen de dieren, in een stal…

De Winter Zonnewende is van oudsher de opmaat voor de terugkomst van het Licht. Al duizenden jaren wordt Winter Zonnewende in vele culturen gevierd. Met heel veel licht-rituelen in vuur, lampen en kaarsen, kerstbomen, die allemaal de terugkeer van de Zon, het Licht symboliseren. Het geboorte-feest van de Onoverwinnelijke Zon. De terugkeer van het Licht.

Het Keltische Yule-feest.
In Skandinavië het Luciafeest.
Op het Zuidelijk halfrond het Inti Raymi.

Midden in de winternacht ging de hemel open….

Door de duisternis te omarmen in jeZelf vier je de terugkeer van het Licht ín jou, je viert jouw innerlijke geboorte. Je maakt zo de stal tot een bewoonbare plek waar liefde mag wonen – en dat is in je hart; een nieuw Goddelijk leven in verbinding met alles wat is! Vrede op aarde vindt hier zijn begin!

Het licht in jezelf. We hebben het donker nodig om het licht in onszelf te vinden. Vanuit ons eigen licht, door te leven vanuit ons hart, maken we het zelf licht op de wereld.

Dit boek (In de Stilte hoor je alles) vertelt ook over onze verantwoordelijkheid voor de aarde en alles wat leeft. De eenheid tussen mens en natuur, respect en waardering, voor wat we eten bijvoorbeeld en ‘nemen’ uit de natuur. Het samenleven, gezamenlijke doelen en belangen op aarde. Onze verantwoordelijkheid en mogelijkheid tot creëren van een betere wereld. Dat kunnen de dieren niet, wij wel. Dat vraagt ons om in ons eigen licht te gaan staan, om vanuit onze eigen kracht te leven. Ieder op z’n eigen manier.

‘Ons potentieel’ gebruiken – zoals de leeuw zijn, wij kennen ons eigen potentieel niet – betekent ons niet ‘klein laten houden’, zien dat we veel meer kunnen dan we denken. Zien wie we echt zijn. Onszelf bevrijden van al die ballast – van zorgen en regeltjes – zijn wie we echt zijn.

Zoals je kunt lezen, begon Piek met het schrijven van dit boek in de winter. Na meer dan een jaar getreuzel en gesputter had ze ineens de smaak te pakken. Het ene na het andere hoofdstuk rolde eruit. ‘Ga maar door,’ moedigde ik haar aan. We werken al jaren samen – dus ik wist dat ik niet meteen moest beginnen met op- en aanmerkingen en correcties. Ondertussen ging zij de woorden tellen. Iemand had haar verteld hoeveel woorden een ‘volwassen’ boek heeft. Zo ging ze ook hoofdstukken tellen. Dieren tellen. “Gewoon doorgaan, die dingen zijn niet belangrijk,” zei ik dan. Maar het was haar manier om er vat op te hebben. De verhalen wilden verteld worden en rolden eruit. Tot het moment kwam dat Piek zei: “Zo, klaar!”

Ze had kunnen weten dat er daarna nog een heleboel moest gebeuren. We hadden dat al vaker meegemaakt. Het viel haar zwaar. Daar kwam het commentaar, bij elk hoofdstuk vragen, opmerkingen,‘ kan je dit even uitleggen?’ en ‘dat kan er wel uit.’ ‘Dit is een oordeel.’ Of ‘waarom schrijf je zo over jezelf?’ enz.. enz… Piek baalde. Had het gevoel dat ze weer helemaal opnieuw kon beginnen. Dat was niet zo. De basis lag er en die is gebleven. En na al het herschrijven waren we nog niet klaar. Foto’s. Vormgeving…

Arnoud, de vormgever zat met z’n oren te klapperen bij het onderwerp. Al jaren doet hij de vormgeving voor Happy View en voor mij, maar dit… De eerste keer dat we om de tafel zaten, uitte hij z’n scepsis over het hele onderwerp. Het kon niet. Dit ging te ver. Waarop ik zei: “We hoeven geen boeken te maken waar dingen in staan die mensen allemaal al weten. Dat heeft geen zin. Maar als je er niet achter kan staan, moet je het zeggen. Dan moet je het niet doen.”

En zo ging hij er toch mee aan de slag. Zij het wat sputterend. Vooral toen hij het verhaal over de leeuw op de voorkant meekreeg. Hij had een mooie afbeelding van een leeuw gevonden. Piek zag de leeuw en dacht: Hee, die ken ik niet. Ze knoopte er een gesprek mee aan. En deze leeuw vertelde wat hij kon doen voor het boek en de mensen, die het in handen kregen: Kracht geven. Ze schreef mij: “Kijk nu nog eens naar die leeuw, wat zie je?” Ik keek en nee maar, de leeuw zag er anders uit. Het was alsof hij opeens leefde, je tegemoet sprong vanuit het plaatje.

Toen kwam Apple ineens met Mac OS Lion. Potjandrie, wat zag ik nou? Dezelfde leeuw? Hij leek er sprekend op! “Dan nemen we toch een andere, geen punt,” zei Arnoud. “Nee, dat kan niet!” Deze leeuw had tenslotte net het boek z’n kracht gegeven. Dat was van de zomer. Het proces kwam even stil te liggen. Later bekende Arnoud dat dat hem echt even te ver ging….

En toch heeft ook hij uiteindelijk z’n kracht er aan gegeven en het boek gemaakt tot wat het nu is. Lekker duidelijk, toegankelijk, nuchter, jaja… En, het leukste van alles is dat hij gisteren 50 boeken kwam ophalen. Hij gaat het kado doen aan al z’n relaties…. Ook hij is er trots op. En bedankte ons achteraf voor de vrijheid die hij had gekregen om er iets moois van te maken. Ook voor hem was het blijkbaar toch de krent in de pap van het afgelopen jaar.

Van veel mensen hebben we al enthousiaste reacties gekregen. De inhoud, de vormgeving, de foto’s. Fotografen, voor zover aanwezig… bedankt!

Een van de enthousiaste reacties kwam van Recep (van Zenne, waar we de boekpresentatie hielden). Hij ontving het boek – als kadootje – toen hij ziek op bed lag. “Ik ben meteen beter!” liet hij weten. Hij nam het initiatief voor deze presentatie. En hij had gelijk. Dit moest maar eens gevierd worden. Vandaag gaat het boek officieel ‘de lucht in’ – de wereld in. Precies op deze dag, de 21-ste december, de kortste dag. Om een lichtpuntje te zijn, een reddingsboei, om het licht in onszelf aan te wakkeren. Het is niet nodig om in het donker te blijven rondhangen. “Met ballast op je rug kan je niet vliegen,” zegt de hommel. “Kijk naar het licht,” zeggen de dieren. De terugkeer van het licht… In dit boek ‘het recept.’

Bedankt dat jullie hier allemaal zijn, bedankt voor jullie bijdrage, op welke manier dan ook en Recep, bedankt voor het ontvangen van ‘het licht’ – voor deze gelegenheid om het boek te presenteren, je gastvrijheid en je enthousiasme.

En nog een laatste woord voor Piek: Gefeliciteerd, dat je al je eigen gesputter overwonnen heb. Wees maar lekker de stem van de dieren. Want – zoals de leeuw al zei: Ik kan brullen wat ik wil, maar ik word niet gehoord! Jij kan het verwoorden – wat de dieren te zeggen hebben. Doe het gewoon. Want ook al denk je soms van niet: Jij wordt wel gehoord! En gelezen… Go for it! Als ambassadeur voor de dieren heb je een schone taak! Brul ons allemaal maar wakker!

En laten we vanavond de terugkeer van het licht vieren! Met de dieren!

 

 

De Kerstperiode is bij uitstek geschikt om lekker een boek te lezen, nietwaar? In Finland is het een gewoonte dat men elkaar een boek geeft op kerstavond en alle nieuwe boeken verschijnen daar dan ook rond kerst.

Onze boeken krijgen ook wat extra aandacht in deze ‘donkere’ dagen, als lichtpuntjes om je aan te warmen.

Hier vind je een artikel over De Magische Gouden Ring.

En in het tijdschrift Spiegelbeeld staat een artikel over White Bull. Het ligt nu in de winkel.

Onze boeken kun je bestellen in de winkel, die vind je hier.

Het was geen vraag, maar een bekentenis. Iemand had een plan, ze wilde haar ouders weer tot leven roepen. Oei, daar zat ik dan met al mijn mooie verhalen over ‘alles kan’ en ‘creëren’ en ‘als je er maar in gelooft’.  Diplomatiek vroeg ik wanneer ze haar ouders was verloren, dat was al op jonge leeftijd. Ze wilde familie, best begrijpelijk, maar in plaats van vooruit te kijken en haar eigen familie ‘op te bouwen’ wilde ze dus terug wat ze kwijt was geraakt. En ze was ervan overtuigd dat dat kon.

Ze haakte af toen ik voorzichtig over ‘vrije wil’ begon, je kunt alles wensen en creëren, maar je gaat niet over het leven van anderen. Dat ging er niet in, ze wilde controle over het leven. Oei…

We mogen blij zijn dat de universele wetten zijn zoals ze zijn, bedacht ik me. Dat die vrije wil er is, dat we niet vanuit onze eigen behoefte het leven van anderen naar onze hand kunnen zetten.

Situaties accepteren zoals ze zijn, het is niet altijd makkelijk, maar wel nodig. Pas vanuit de vrijheid die acceptatie geeft, kan je werkelijk iets nieuws creëren. Niet vanuit een tekort, een gebrek, een gemis, want als dat de achterliggende motivatie is, creëer je meer van dat wat je mist. Non-acceptatie maakt het gemis alleen maar groter.

Op dit punt kan ik het boek van Gwendoline Remmerie aanraden: De kunst van accepteren. Haarfijn laat ze zien hoe iets in je belevingswereld verschijnt omdat het een doel dient. Het verschijnt op het toneel en kan weer verdwijnen als we ons ervan loskoppelen, in plaats van ermee te vechten of ons er slachtoffer van voelen, het proberen te veranderen, het niet accepteren. Het is niet mogelijk een gecreëerde situatie te veranderen, er is slechts iets mogelijk in de manier waarop we er naar kijken en dat zal de zogenaamde ‘realiteit’ veranderen. Het ‘probleem’ verdwijnt uit beeld als we het niet langer als ‘probleem’ ervaren, als we inzien dat het ons iets kwam leren, iets kwam laten zien.

Er is dus een ander level van waaruit alles wordt gecreëerd en gemanifesteerd. De waargenomen ‘realiteit’ is een weerslag daarvan. Op dat andere level is alles er, dus in zekere zin heeft deze dame gelijk met haar inzicht dat ook haar ouders er nog zijn. “Beyond” alles is er geen tijd en plaats, is er geen verleden en toekomst, geen ‘hier’ en ‘daar’, daar is alles. Daar is zij dus ook nog steeds een met haar ouders. Ergens…

Gemis maakt het onmogelijk dat zo te ervaren. “Er is geen onderscheid tussen jullie wereld en de ‘onzichtbare’ wereld van de spirits,” zei White Bull, “Wij zijn hier ook. Er is eenheid.”

Het is een prachtig voorbeeld, maar ook treurig natuurlijk, dat iemand het verleden probeert te herstellen. Door zo vast te houden aan het verleden, door het niet te accepteren zoals het is, kan je niet verder. Vanuit de ene situatie wordt de andere geboren. Vanuit de tegenstelling wordt de wens geboren. Vanuit de ervaring van een bepaald gemis, tekort of vanuit een bepaalde behoefte, ontstaat een wens. Die wensen zijn mogelijk om te manifesteren, als we begrijpen wat het werkelijk is wat we verlangen. Heelheid in onszelf, vrijheid, geborgenheid, liefde, vreugde, vrede… Dat kunnen we alleen in onszelf herstellen, niet in de buitenwereld. Dat kunnen we wensen.

Maar, wat me ook duidelijk wordt, de non-acceptatie en de behoefte tot controle over het leven, is precies wat ons dit kan leren. Vanuit het niet accepteren en het willen beïnvloeden, gaan we op onderzoek uit. En zo gaan we het ontdekken. Hoe anders zouden we er achter moeten komen?

PS: ‘De kunst van accepteren’ van Gwendoline Remmerie is ook bij Happy View te bestellen.

We kunnen altijd wel bezig blijven met het opruimen van obstakels en het verwerken van oud zeer, met onze angsten aangaan en ondertussen wensen en hopen, maar… Er is een snellere weg. Soms is het zelfs zo dat we door zo bezig te zijn met wat ons belemmert en tegenhoudt, zelf die obstakels juist in stand houden.

Dè manier waarop alles makkelijker gaat, is dat gaan doen wat diep van binnen in jou ‘roept’ als het ware. Die stap zetten waar je over twijfelt en waardoor al die obstakels juist zijn ontstaan. Dat wat je tegenhoudt, kan je wel gaan onderzoeken, maar je kunt ook gewoon gaan doen wat je ziel wenst. Daar hoef je niet lang voor te zoeken, het is er al. Het is in jou aanwezig om tot ontplooïng te komen. Je weet het al. Het is dat waar je altijd plezier in hebt, waar je goed in bent, waarvan je misschien denkt dat het niet goed genoeg is, maar dat denken is nou precies wat je niet nodig hebt.

Gewoon doen. Misschien denk je ‘ ja, maar daar kan ik mijn brood niet mee verdienen’ of maak je het op een andere manier ondergeschikt, maar dat is nou net het misverstand. Als je er mee bezig bent en je hebt er lol in, je geeft jezelf toestemming, dan gebeuren er wonderen. Zelfs al is het iets wat in eerste instantie geen enkel doel lijkt te dienen. Voor de een is het schrijven, voor de ander skeeleren, voor weer anderen misschien taarten bakken, communiceren met dieren of bomen of  zingen, alles kan. Waar het om gaat is dat je er lol in hebt, dat je ‘de stroom’ voelt. En die stroom neemt je mee. Die stroom lost vanzelf alle obstakels wel op. Bezig zijn en je goed voelen is belangrijker dan het resultaat, hoewel een doel wel helpt bij het maken van een keuze om iets te gaan doen.

Het geheim is dat het vanzelf op andere fronten aan het werk gaat. Als jij ‘in de flow’ zit, komt er van alles in de flow. Alles gaat mee bewegen. Je wordt altijd beloond als je luistert naar wat je ziel wil.

Mildschrijven begint dus met wildschrijven. 😉

Verzet je niet tegen dat wat naar voren komt, laat het zich uitdrukken. Vaak is ons verzet zelf het grootste obstakel. Het niet willen voelen wat je voelt, het niet erkennen daarvan, het ontwijken. Terwijl alles een stuk eenvoudiger wordt als we het wel erkennen, waarnemen en daarover eerlijk zijn naar onszelf.

Op dat moment kan het gezien worden, ervaren en bewegen. Erkennen betekent het waarnemen en als je het waarneemt zonder ermee te vechten, koppel je in feite jezelf los. Deze emotie, deze gedachte komt voorbij. Okee. That’s it. Het mag er zijn.

Het mildschrijven is dus geen ontkennen, maar juist erkennen. Als je er nog eens doorheen gaat, zal je merken dat de mildheid vanzelf komt. Begrip voor jezelf, dat is wat je ook begrip geeft voor de totale situatie. Situaties die er nu eenmaal zijn, kan je niet veranderen. Ze zijn er al, het heeft geen zin om te vechten met iets wat zich al heeft gemanifesteerd. Dat verander je niet. Het is een weerslag van wat eerder al gecreëerd is.

Je kunt het waarnemen en er anders naar kijken. Er komt een wens in je op om het anders te hebben? Dan focus je op wat je wel wilt. Je laat wat er al is voor wat het is en je begint met een schone bladzij. Zoals je ook een nieuw jaar begint, zo kan je elke dag opnieuw beginnen. Vanuit je waarneming van wat er al is, worden wensen geboren en je gaat je de uitkomsten van die wensen voorstellen.

Dat is de volgende stap, na het mild schrijven. Loslaten van het oude verhaal, je bewust zijn van elk slachtofferschap wat je daarbij voelt, maar ondertussen begin je te beseffen dat je iets nieuws kan creëren. Je laat de ‘realiteit’ die je waarneemt zijn wat ie is, maar richt je nu op je eigen werkelijkheid. De werkelijkheid van je dromen, je idealen, je wensen en je stelt je dat voor. Als je dat op gaat schrijven, niet zozeer om iets ouds op te lossen, maar om iets nieuws te creëren, kun je je vrij gaan voelen. Vrij om een verhaal te schrijven zoals het voor jou prettig voelt. Dat gevoel, daar gaat het om.

Het lijkt misschien in eerste instantie alsof je jezelf voor de gek houdt. De mind zal je steeds proberen te blijven herinneren aan de waargenomen realiteit, maar jij wordt de baas over die mind. Laten we het een aapje noemen, die graag alle kanten opspringt. Geef dat aapje de opdracht om te doen wat jij zegt, om met je samen te werken. Het aapje wil alleen maar bezig zijn, dus geef hem iets nuttigs te doen. Focus op wat je wel wilt, op de uitkomsten die je graag zou zien, op je nieuwe gedroomde realiteit. ‘Kom aapje, we gaan samenwerken, goed opletten.’ Corrigeer het aapje op tijd, leer hem te focussen op het nieuwe verhaal, dat je jezelf vertelt.

Vandaag werd ik wakker met een nieuw woord: Mildschrijven. Ik zal je uitleggen wat het is en hoe het gaat: Je gaat schrijven. Je schrijft  op wat je bezig houdt, waar je bang voor bent, wat je zorgen baart, waar je je druk over maakt, waar je boos over bent of iets wat je nog niet hebt verwerkt. Je schrijft tot het voor jouw gevoel duidelijk op papier staat (of op de computer). Maak je geen zorgen, niemand leest het, alles mag. Dan ga je het mildschrijven. Je begint opnieuw en gaat het milder maken. Nuanceren. Daar ga je net zo lang mee door tot het ook echt mild is. Tot het ook mild voelt.

Ondertussen verdwijnt het oude verhaal. Als je het op papier hebt geschreven, gooi je het weg of je verbrandt het. Je bent er klaar mee. Het schrijven is alleen maar een methode die je gebruikt om iets te transformeren, het hoeft niet mooi of perfect te zijn, het is alleen voor jezelf. Luister goed naar je gevoel, volg wat er in je opkomt. Wees heel eerlijk naar jezelf. Op die manier kijk je alles aan, zonder angst en kom je er doorheen. Je gaat vanzelf zien dat de scherpe kantjes ervan af kunnen. Je gaat het verzachten. En zo ga je er  als het ware dwars doorheen.

Doe het ook met alle begrip voor jezelf, geef jezelf de ruimte. En als je bezig bent hiermee, denk dan ook eens aan de spiegel. Wat laat de spiegel je zien over jezelf? Heel vaak gaat het over andere mensen, die iets aan jou spiegelen waarvan je je niet bewust bent. Wat vertelt het jou? Zo kan het zijn dat je je bijvoorbeeld boos maakt over een oordeel of een houding van iemand. Het raakt je. Waarom? Jouw gevoel is van jou. Het gaat nooit over die ander. Maar het feit dat het je raakt, laat je zien dat er een vlekje op de spiegel zit, dat weggepoetst wil worden. Die ander spiegelt iets, waarvan je je nog niet bewust bent. Oordeel je zelf ook zo of heb je ongemerkt ook zo’n houding? Of is het iets wat je jezelf niet toestaat? Dat kan ook. Don’t blame yourself, begrijp dat het alleen gezien wil worden, omdat het behulpzaam is voor je. Je kunt je eigen oordelen over jezelf laten vallen. Je kunt al je oordelen laten vallen, dat maakt je mild.

Uiteindelijk is de spiegel liefde, niks anders. De vlekjes kunnen je dat zicht benemen op wat er aan je gespiegeld wil worden, dat wat de spiegel echt is. Poets ‘m schoon. Tot je het zo ervaart. En vergeet niet te genieten van al het moois wat dan tevoorschijn komt in de spiegel.

Bindingsangst? Wat een raar begrip eigenlijk. Toevallig sla ik een boek open en lees er iets over. Een boek dat de deur uitgaat want het gaat over de betekenis van Tarotkaarten. Als je ‘de liefde’ op z’n kop trekt, zou dat staan voor bindingsangst. Een van de redenen waarom ik niet van Tarotkaarten hou, is dat ze behalve ‘goed nieuws’ ook waarschuwingen geven als ‘pas op voor het gevaar’ en dat is niet goed voor de menselijke geest. Die is namelijk te gevoelig voor waarschuwingen, angsten en het zogenaamde ‘kwaad’ dat op de loer ligt. En het probleem is, als je daarin gelooft, al is het maar dat een lichte ongerustheid zich van je meester maakt, dan gaat het zich vanzelf bewerkstelligen. We kunnen onszelf beter van al die angsten af helpen, want als we geloven in goed nieuws en mogelijkheden die op ons wachten, dan werken we daar naartoe. En die geest zullen we zelf een beetje die kant op moeten sturen. Het is de ‘oude generatie’ spiritualiteit, die voorspelt en bang maakt en waarschuwt. De ware boodschappen geven je vertrouwen, steun, kracht en moed, die voeden je optimisme, maar die wijzen je ook op je eigen manifestatiemogelijkheden. Zoals jij denkt dat het is of zal lopen, zo nodig je het uit. Dus je kunt je maar beter bewust zijn daarvan en leren hoe je je geest beter kunt besturen.

Maar goed, bindingsangst dus. Denk er eens over na, wat een vreemd begrip dat eigenlijk is. Is liefde bedoelt om te binden? “Moeten” we alles loslaten en ons overgeven aan het leven, de stroom, de Liefde en ons ondertussen ‘binden’? Dat kan niet samengaan. Liefde is per definitie vrij, laat vrij, is er zonder voorwaarden, vertrouwt, is blij en vindt z’n eigen weg wel. Het voegt zich ook niet per sé in de vorm zoals wij die voor ogen hebben, het manifesteert zich op alle mogelijke manieren, juist in de kleinste dingen. Als we er al bang voor zijn, is dat omdat het allesomvattend is, groter dan wij, een sterke kracht die niet door ons te beheersen is.

Bang voor de liefde zijn, is hetzelfde als bang voor het leven zijn of bang voor God zijn of bang voor jezelf, de grootsheid in jezelf. Allemaal onterechte angsten. En om ons dan te verstoppen in het binden, vasthouden, vastklampen, aan iemand of iets, dat is een uiting van angst. Afhankelijkheid is angst. We denken dat we afhankelijk zijn van een ander, van iets, omdat we niet zien wie we zelf zijn. Als we dat echt zouden ontdekken, zouden we helemaal nergens bang meer voor zijn. En ons al helemaal nergens meer aan binden. Omdat dat helemaal nergens voor nodig is.