“Ik wil me er niet mee bemoeien hoor, maar zo kom je niet veel verder,” lacht een goede vriend, die ik regelmatig op de sportschool tegen kom. Ik sta achteruit te trappen. “Ja, raar hè? Dat gebeurt steeds vanzelf,” het verbaasde mij ook al. Ik moet echt opletten en steeds opnieuw de omslag maken naar vooruit. Wat betekent dat?

Zou het kunnen dat ik per ongeluk teveel met het verleden bezig ben? Het zou kunnen, al dat opruimen van de laatste tijd… dat is natuurlijk allemaal verleden waar je doorheen ploetert. Het kan ook nuttig zijn, want het ruimt zichzelf niet zomaar op. En het oude wil wel opgeruimd worden, het verleden hoeft niet de toekomst te bepalen. Maar dat doet het wel, als we niet opruimen. Dan stapelt het zich maar op en belemmert de toegang voor vernieuwing, vooruitgang.

De winter is bij uitstek een tijd om naar binnen te gaan, ook de natuur trekt zich terug, keert naar binnen. Een tijd van bezinning, rust, stilte, contemplatie. Om dat in het voorjaar weer fris en vrolijk tevoorschijn te komen. Yin en Yang, ze willen in evenwicht zijn. De balans tussen Yin en Yang in de wereld is al vijf eeuwen uit balans en de overmaat aan Yang heeft geleid tot veel geweld en onderdrukking. De Yin-waarden werden niet geëerd. Het vrouwelijke aspect, het fijngevoelige, de verbinding met alles, ook met de natuur en met het onzichtbare, het werd bruut overstemd door Yang. Zoals het hoofd ons hart overstemde.

Deze balans begint zich nu te herstellen. In onszelf en in de wereld. Je zou het misschien niet zeggen als je naar het wereldnieuws kijkt, tegelijkertijd is de behoefte aan een nieuwe balans des te groter en is dat ook het antwoord op de huidige situatie. Niet geheel toevallig ben ik bezig daar een film over te maken, waarbij ik me ook regelmatig afvraag: is het nodig om de aandacht te richten op wat er ‘mis’ is gegaan, moeten we dat wel herhalen? “Om de balans te herstellen, moeten we naar het verleden kijken. Om terug te vinden wat we vergeten zijn,” zegt de hoofdpersoon in deze film. Zij heeft er haar levenswerk van gemaakt. “We kunnen die oude waarden terugvinden en onszelf ‘empoweren’ door te kijken hoe het ooit was, in de oertijd, voordat het patriarchale tijdperk intrad.” De geschiedenis herschrijven, dat is wat zij doet. Omdat een heel deel vergeten is.  “De geschiedenis is geschreven door de overwinnaars.” Daarom begint ‘onze’ geschiedenis in de boekjes en op school pas als het patriarchaat begint, zo rond 3.500 voor Christus.

Daar heb ik nooit bij stilgestaan, dat de geschiedenis door de overwinnaars wordt geschreven. In die zin is het dus zeker zinvol om het te herschrijven. Elk verhaal heeft ook een andere kant. Als er een bepaalde gebeurtenis plaatsvindt, waarbij tien mensen betrokken zijn, dan hebben al die tien mensen daar achteraf een ander verhaal over te vertellen. Zo werkt dat.

Zo werkt dat ook met ons eigen verleden. Welke verhalen neem je mee en in hoeverre kan je je blik op dat verhaal uitbreiden, het in een ruimer verband gaan zien, het ook eens met andere ogen bekijken? Kunnen we onszelf de ‘winnaar’ maken van ons eigen verhaal? Ja, dat kan. Ook met terugwerkende kracht kan je je eigen slachtofferschap ontmantelen. Je kunt het verleden transformeren. Niet door je er in vast te bijten. Maar zoals met alles: Door het ruimte te geven. Door je verhaal te zien, maar het niet te zijn. Door in te zien dat het een verhaal is, soms een verhaal dat je jezelf keer op keer vertelt, maar niet weet te doorbreken. En dan herhaalt het zichzelf. Tot je eruit stapt en je er niet meer mee identificeert.

In elke situatie ben en was je ook jezelf. Die onaantastbare zelf, die parel die je met je meedraagt, in alle omstandigheden. Als je de verhalen loslaat, blijft die parel over. Als je je daar op concentreert, op de kern, je hart, je ware zelf, ontdaan van alle identificaties, dan lossen al die laagjes van pijn, teleurstelling, schrik en angst vanzelf op. De kern vinden, jezelf voelen, aanwezig blijven in die kern, dat gaat dwars door alles heen. Het gaat dan niet meer zozeer om het verleden, maar wel om het afpellen van al die schillen, al die laagjes en verhalen, om die onaangetaste kern terug te vinden. Die is er nu, die was er altijd en die zal er altijd zijn. Tijdloos.

Dus vooruit of achteruit, dat doet er eigenlijk niet zoveel toe. Wat er wel toe doet is de balans van ‘naar binnen’ en ‘naar buiten’, actie vanuit innerlijke rust en vrede. Tijd is niet zozeer een lijn, zoals we dat altijd hebben ervaren, maar eerder een punt, van waaruit iets ontstaat. Dat punt, met oneindig veel mogelijkheden, vind je paradoxaal genoeg door juist door ‘af te pellen’ – dat is het grappige, door minder met je mee te dragen, heb je meer, meer ruimte, meer mogelijkheden, meer vrijheid, meer vreugde, meer vrede. Less is more. Dat ene punt, dat kun je ook als ‘NU’ ervaren. Of als licht, of als liefde. En van daaruit zijn. Dat brengt licht in alles. Ook in het verleden.

Dit jaar vraagt ons om een duidelijke focus. Alles zal makkelijker en soepeler gaan, maar het hangt wel van onszelf af. Zo hier en daar is nog iets op te ruimen, we zijn nog niet helemaal klaar, maar we weten precies wat ons te doen staat: oude patronen zijn grotendeels vervaagd, maar hier en daar ligt nog een ‘laagje’ om naar te kijken en om te ‘herschrijven’. Onze eigen kijk op het verleden en op onszelf mag nog een beetje meer schoongepoetst worden. Make peace with the past…

Het manifesteren zal steeds sneller gaan en we zullen merken dat waar we onze aandacht op richten sterk aanwezig is. Zo leren we dat we soms iets snel bij kunnen sturen door goed op te letten en op tijd dingen los te laten, die ons niet bevallen. Duidelijke keuzes maken is van belang. Want twijfel en onzekerheid bijvoorbeeld, creëren ook ‘zwabberende’ resultaten. We hebben meer en meer ‘Faith’ nodig om alles soepel te laten verlopen. Diep in jezelf is die ‘Faith’ aanwezig, het is meer dan geloof en meer dan vertrouwen, Faith heeft te maken met het diepe weten. Het is een parel die besloten ligt in jezelf, die kan groeien als je ‘m eert en regelmatig ‘bezoekt’. In de Stilte, in de diepte, in het aanwezig zijn, de ‘presence’ die je kunt voelen. Het is de aanwezigheid achter allerlei gedachten, zoals de zon achter de wolken. Laat je niet afleiden door al die wolken.

Het is ook een jaar om goed voor onszelf te zorgen, goed naar onszelf te luisteren, juist omdat we die helderheid nodig hebben voor de ‘juiste’ focus en concentratie. Natuurlijk is er altijd van alles om je af te leiden, maar jij bepaalt waar je in mee gaat en waarin niet. En zelfs al word je ergens in meegesleurd en levert dat soms misschien heftige emoties op, dan nog kan je het snel en makkelijk weer loslaten door je bewust te zijn van de mogelijkheid om je op het hoogste doel, de beste uitkomst en de ‘Faith’ te concentreren.

We krijgen snel en duidelijk antwoord op onze vragen. Door ze te stellen en goed op te letten. De antwoorden kunnen komen op verschillende manieren, je voelt het, je droomt het, je leest erover, je hoort iets, maar let goed op: toets het altijd aan je eigen waarheid, je eigen gevoel. Het is niet de bedoeling dat we overal achteraan rennen, ons heil buiten onszelf blijven zoeken, alles maar geloven wat ons gezegd wordt of alles zien als een aanwijzing. Het gaat om eigen verantwoordelijkheid. Ons eigen innerlijk proces. Het weten ligt diep in jezelf, het ontvouwt zich als je het ruimte geeft. Je kunt alles toetsen aan je eigen weten. Je voelt het.

We zijn over het algemeen nog teveel geneigd om de buitenwereld als ‘maatstaf’ te nemen, commentaar, aanwijzingen, advies, opdrachten of boodschappen van anderen als leidraad te beschouwen, te geloven en te volgen, in feite is dat onzekerheid – vertrouw op jezelf. Het leven geeft je juist, ook in die vorm, lessen, dat zijn vriendelijke lessen als je goed oplet. Er is geen ‘God’ buiten jezelf, er is niets dat jij niet ook bent, je hoeft je eigen gevoel en je eigen waarde niet buiten spel te zetten, integendeel. Het gaat er juist om dat we naar onszelf (leren) luisteren en onze eigen waarheid niet onder stoelen of banken steken. Natuurlijk kunnen we veel leren van elkaar, maar de autoriteit ligt in jezelf, niet buiten jezelf. Volg dus niet blindelings het pad van een ander. Je ontwijkt dan jezelf, terwijl dat eigenlijk is waar je naar op zoek bent. Ontken jezelf niet.

Dat zal de grootste uitdaging zijn voor de meesten. Want we zijn gewend om het buiten onszelf te zoeken (omdat we twijfelen aan onszelf) en we zijn geneigd ons aan te passen, we zijn gevormd door het ‘systeem’ met al z’n ‘logica’, we idealiseren bepaalde zaken, maar ook mensen, ideeën en leringen. Alle leringen, filosofieën, religies, stromingen, theorieën, maar ook oude healingtradities bijvoorbeeld, ik zou bijna zeggen: maak je er vrij van. Ik zeg niet dat ze geen waarde hebben, ze kunnen je zeker helpen je pad te vinden, tot op zekere hoogte, want uiteindelijk moet je het zelf doen. Toets alles aan je eigen waarheid, maar ook vooral aan de vrijheid. Strenge en onvrije methodes, die je allerlei regels en beperkingen opleggen en ‘gevangen’ houden, brengen je niet daar waar je wezen moet: In jezelf. De vrijheid in onszelf is het hoogste doel, luisteren naar ‘het Goddelijke’ in ons, ons bevrijden van allerlei opgelegde beperkingen, weten dat wij degene zijn die creëren, dat dat vreugde geeft. Het leven zelf, je eigen leven, is je leerschool. Die is al perfect. Net als jij.

Ik had een enorme behoefte aan Stilte de afgelopen dagen en vanuit die stilte komt dit duidelijk naar voren. Onze kracht ligt in onszelf. We hoeven niet ver te zoeken. Het is er al.

Het is 3 januari. Weer een nieuwe dag. We kunnen weer opnieuw beginnen… 😉

Tijd om ons creatief te uiten, volgens de kaarten van Anna (zie het weekbericht). Dat houdt de flow erin en geeft automatisch nieuwe inzichten en helderheid. The Artist’s Way van Julia Cameron is een geweldig boek als je werkelijk je eigen creativiteit op gang wilt houden en de blokkades wilt doorbreken. ‘Veel getalenteerde mensen zijn hun creativiteit kwijtgeraakt,’ zegt ze en haar methode richt zich op het omvormen van gevoelens als angst, jaloezie, schuld en jezelf in de weg zitten naar veiligheid, kracht, integriteit, zelfbescherming en hoop. Je maakt wekelijks tijd vrij voor afspraakjes met jezelf, op die momenten doe je iets wat je voedt: naar een museum, wandelen, iets speels, dat wat het kunstenaarskind in je wil. De ‘morningpapers’ van Julia Cameron zijn inmiddels een wijdverbreid begrip: Je schrijft elke morgen drie pagina’s als ‘brain-drain’, het hoeft niet mooi te zijn, het is puur bedoeld om even los te laten wat je allemaal bezig houdt, zodat je daarna verder kan. Ik doe het regelmatig, het brengt je tot de kern.

Het is trouwens niet zo dat creativiteit alleen geldt voor mensen met een creatief beroep. Het gaat niet alleen over schilderen, schrijven of knutselen, het gaat over alles. Over de vrije stroom, het creëren zelf, de innerlijke kracht, oplossingen die zichzelf vanzelf aandienen, als je maar in de ‘flow’ blijft. Of in de ‘vortex’ zoals Abraham/Hicks dat noemt. Daar ben je ‘in’ of ‘uit’. In de vortex zijn betekent dat je je goed voelt, makkelijk manifesteert, alles verloopt soepel en makkelijk, als vanzelf. Vanuit die vortex kan je alles creëren wat je maar wilt. Niks staat je in de weg. ‘Hoe kom je daar in?’ is een vraag die dan regelmatig gesteld wordt aan Abraham. Meestal is het moeilijk om vanuit het niet-in-de-vortex-zijn er in te komen. Het moeite doen en het ‘proberen’ op zich maken het moeilijk. Regelmatig ben je al in de vortex en als je dat beseft, kun je die momenten uitbuiten door ervan te genieten, ze te verdiepen, het toe te juichen en je komt er achter dat het soms maar een gedachte is waardoor je ‘eruit’ raakt: Een gedachte dat iets er niet is, niet goed is, zou moeten, anders zou moeten, een gedachte dus. Dus in plaats van alles te laten zijn en komen zoals het is, breng je dan ergens weerstand tegenin. Juist die weerstand maakt het onmogelijk voor iets om er te zijn.

Het is een piepkleine stap, in of uit de vortex zijn. Ik kan het niet eens precies navertellen hoe het gaat, misschien moet iedereen dat voor zichzelf ontdekken. Misschien is het een beslissing. Misschien is het tegen jezelf zeggen ‘I am in’, misschien is het een kwestie van het voelen. Of van jezelf toestemming geven. Of inzien hoe je uit de vortex raakt, door een bepaalde gedachte. Die je dus ook weer los kan laten.

Disempowerment, het jezelf uit je kracht halen, uit de vortex dus, doe je met gedachten. Door ergens aan te denken wat je niet leuk vindt en ja, dat ligt op de loer als je niet oplet. Dat kunnen sturen en ontdekken, dat je je net zo goed kan voelen als je je focust op iets anders, dat is de ware kracht. Het is onafhankelijk van iets anders – buiten jezelf. Sta het jezelf toe om tevreden te zijn en je goed te voelen, no matter what. Dan kunnen er wonderen gebeuren.

Vandaag is het 2 januari, weer een nieuwe dag. Weer een nieuw begin. We kunnen elke dag opnieuw beginnen. Ik heb mijn eerste ‘oude fout’ alweer begaan gisteren en dat heeft te maken met ‘aardig zijn’. Niks mis met ‘aardig zijn’ zou je zeggen, maar je kent het vast wel, dat je juist met zulke dagen een soort aanpassingsgedrag gaat vertonen, sociaal-wenselijk gedrag… en mee gaat doen met al die mooie wensen en natuurlijk, ik wens iedereen een fantastisch nieuwjaar, ik wens iedereen elke dag geluk en voorspoed en liefde en waardering, kracht en moed en heel veel plezier. Maar wat ik iedereen nog veel meer wens, is dat dat niet afhankelijk is van anderen of omstandigheden. En ook niet van een jaarswisseling…

Natuurlijk, ‘fouten’ bestaan niet, het zijn hooguit lessen. Het is een hele kunst om goed bij jezelf te blijven, onze aandacht wordt continue afgeleid en zeker op momenten dat men in de hele wereld hetzelfde aan het doen is, kunnen we ons daar moeilijk aan onttrekken. Voor mij voelt het eerlijk gezegd als geweld, al dat geknal. Ik ben dan ook heel blij dat het weer rustig is. Dat inzien en toegeven is ook een vorm van zelfliefde. Accepteren dat je iets niet leuk vindt… dat is ook een vorm van acceptatie. Maar je kunt er niet altijd iets aan doen dat het geweld van de wereld zich aan je opdringt.

Siervuurwerk is mooi, maar waarom al dat geknal? Vrede is mooi, maar waarom daarvoor bommen gooien? Is dat niet dezelfde vraag? Een kleine minderheid die tekeer gaat en protesteert tegen vluchtelingen, is dat niet ook een vorm van geweld die ons allen treft? En dan die vluchtelingen, die ‘ons’ ons plezier gunnen met oud & nieuw, maar net uit een oorlogsgebied komen. Ik gun iedereen z’n plezier, maar het zou een spelregel moeten zijn dat je anderen daar niet mee lastig valt. Dat is een vorm van geweld.

Dan de dieren, ik heb met ze te doen. Zelf had ik drie dagen lang te maken met twee gevoelige schatjes, die niet wisten waar ze het zoeken moesten. Maar wat te denken van al die varkens die het hele jaar door in veel ernstiger omstandigheden moeten leven? Als we vlees eten laten we dat dan in elk geval bewust doen, alleen van dieren die een goed leven hebben gehad. Ik heb gisteren meteen getekend voor een beter leven voor de varkens. Want ook hoe we met ons voedsel, de dieren en de natuur omgaan, is een vorm van geweld.

Een betere wereld begint bij onszelf. En mijn eigen inzichten loslatend op deze situatie, weet ik: Hoe meer je je aandacht erop vestigt, hoe meer last je ervan hebt. Dus we laten deze episode maar weer snel achter ons. Klaar. Opnieuw beginnen. De cats zijn ook alweer aan het spelen.

Ja, maar niet door het te ontkennen en niet zonder onszelf de vraag te stellen: Wat dan? Waar richten we wel de aandacht op? Als dit is wat we (ik althans, maar wellicht velen met mij) niet willen, wat willen we dan wel? Ik stel mezelf ook de vraag wat ‘het geweld’ is, welk geweld doe ik mezelf nog aan? Want ook in de spiegel kijken hoort bij de ‘spelregels’.

We geven onze kracht weg als we ons geluk afhankelijk maken van anderen of van omstandigheden. Het is de kunst om ongeacht alles, zelfs temidden van het geknal, middenin in een storm of wat dan ook, de rust en vrede in jezelf te bewaren. Of om die kracht weer heel snel terug te winnen. We hoeven niet mee te doen. Het is een vorm van geweld om jezelf te overstemmen met sociaal-wenselijk gedrag, het is een vorm van geweld om niet trouw te blijven aan jezelf, het is een vorm van geweld om te onderdrukken wat je voelt en werkelijk zou willen. Te aardig zijn is ook een vorm van geweld als je jezelf daarmee tekort doet.

Maskers af. Laten zien wie we werkelijk zijn. Meesterschap in plaats van slachtofferschap. Helderheid, een duidelijke koers bepalen. We willen vrede, vreugde, veiligheid, vrijheid, een onbezorgd leven. En we willen gezond zijn en ons goed voelen. Toch? Wil niet iedereen dat? Dat kan als we dat elkaar allemaal gunnen, als we elkaars ruimte respecteren en geen geweld plegen. Dat kan. En omdat alles een spiegel is, begint het in onszelf. Onszelf respecteren en onze eigen ruimte eren en waarderen, laten we onszelf geen geweld meer aandoen door ’te aardig’ te (willen) zijn of door niet goed voor onszelf te zorgen, onze innerlijke stem te negeren, het anderen maar naar de zin te maken, onszelf weg te cijferen, door een misplaatst gevoel van schuld te hebben, alsof we het nooit goed doen, het niet goed genoeg is. Het is een kenmerk van hooggevoelige mensen om altijd anderen te willen helpen, ze voelen aan wat anderen nodig hebben, ze willen de wereld graag naar een hoger plan helpen, ze voelen ook heel veel aan, ze weten wat er nodig is. En het is een kenmerk dat deze mensen vredelievend zijn, zichzelf snel opzij zetten, het ‘goed’ willen doen, maar zich ook vaak ‘overruled’ voelen en miskend. De groep gevoelige mensen wordt steeds groter, we worden met z’n allen steeds gevoeliger. En gevoelige mensen hebben last van elke vorm van geweld. Ze voelen zich snel slachtoffer. Toch is het nu tijd voor meesterschap. Ik denk dat we alleen het geweld van de wereld, in de wereld, kunnen dimmen als we beter luisteren naar onszelf en onze gevoeligheid niet meer overstemmen met dat ‘stemmetje’ in ons dat wil dat we ons aanpassen, gedragen, van alles ‘moeten’. Het is tijd om goed naar onszelf te luisteren en onze eigen grenzen te respecteren.

Laat zien wie je bent, durf gewoon jezelf te zijn.

“More is less”, verklapte een Magician me z’n geheim. Andersom bedoel je, zei ik. Dat was niet zo, maar het betekent in feite hetzelfde. Alleen heeft ‘Less is more’ meer kracht volgens mij. De positieve benadering…

Het is een goed motto. Er ligt nu weer zo’n heel mooi, leeg en schoon nieuw jaar voor ons, vol mogelijkheden. We kunnen dat gaan vol plannen, veel teveel willen, druk, druk, druk, de agenda’s binnen de kortste keren weer uit laten puilen… of we kunnen gaan kiezen. Less is more. Duidelijke keuzes maken, helderheid, doelgericht blijven, tijd maken voor onszelf en voor wat we belangrijk vinden. Prioriteiten stellen en ‘nee’ zeggen tegen wat energie vreet of ons niet blij maakt.

Less is more. Dat is ook wat je merkt als je opruimt. Dat wat je overhoudt, is een duidelijke keuze en krijgt meer waarde. Teveel spullen, activiteiten, verplichtingen of wensen betekent dat je al snel door de bomen het bos niet meer ziet. Tevreden zijn, dat is de kunst. Tevreden zijn en er van genieten. Dat is meer.

Het heeft echt zin om goeie voornemens te maken voor het nieuwe jaar. Want intenties gaan hun eigen werk doen. Als je ze opschrijft, concentreer je je er op en zet je het proces al in gang. Ze krijgen al vorm doordat je ze opschrijft. Iets om daarbij goed te onthouden is: Doe alles met liefde, (zie het bericht van gisteren) maak vooral geen lijstjes die het gevoel van ‘moeten’ opleveren. Maak er vooral een leuk en prettig vooruitzicht van! Concentreer je op de mogelijkheden, denk en droom groot, waarom niet? Stel het je alvast voor. Zo creëer je ruimte.

Iemand die haar oude dagboeken onlangs rigoureus had verbrand, heb ik een mooi, groot, handgemaakt, nieuw, leeg boek cadeau gedaan voor het nieuwe jaar. Met daarbij de ‘opdracht’ er alleen in te schrijven wat leuk, waardevol, verrassend, fijn, mooi en liefdevol is. Er kunnen ook mooie plaatjes of leuke foto’s bijgeplakt worden. Zo zal het een boek worden, waar je met plezier in kijkt en wat je nooit hoeft te verbranden, omdat je er alleen maar blij van wordt. Dat vond ik zo’n goed idee dat ik voor mezelf ook zo’n boek ben gaan halen. Heerlijk, zo’n nieuw jaar met een schone lei, een heel leeg boek dat beschreven kan gaan worden.

Het wordt het jaar van de Vreugde, wat mij betreft. Het leven met nog meer humor en plezier beleven. Genieten van de kleine dingen, maar ook van de grote dingen. Met plezier fiets je overal gemakkelijk doorheen, bergen worden hooguit lichte glooïngen. Het leven lichter maken, dat is mijn wens voor iedereen. Het hoeft niet zo zwaar te zijn. We hoeven niet te lijden. Die tijd is wel voorbij. Er zijn zoveel methodes en inzichten die ons kunnen helpen die zware ballast achter ons te laten. Misschien is het voornaamste wel dit: Laat je niet meesleuren in de zwaarte, niet die van het verleden, ook niet die van anderen, maar maak alles lichter met jouw aanwezigheid, door in je eigen licht te blijven. Dan straal je dat vanzelf uit. Zelfs naar het verleden, want ja, ook dat kan je lichter kleuren… Naar de toekomst en nu om je heen, alles, werkelijk alles kan je in het licht zetten, als je weet dat je zelf de bron van licht bent. In de woorden van Doreen Virtue:  Don’t let anything dull your sparkle!

Das nog eens een goed voornemen, nietwaar? 😉

Wat is ego en wat is daar mis mee? Goeie vraag hè? Sommigen zeggen: ‘Niks mis met het ego, we hebben het nodig, je moet er niet mee vechten, leven zonder ego bestaat niet.’ Anderen zeggen dat je juist van je ego af moet zien te komen, je ego op zou moeten lossen, of dat het ego niet bestaat. Ik zou zeggen: Neem het waar. Niet mee vechten, maar gewoon waarnemen. Het is een leerschool, een vorm waarmee je ervaringen opdoet. Een vorm, als een verhaal.

White Bull noemt het een kom, zoals een vissenkom nodig is om het water bijeen te houden. Die kom heb je dus nodig, maar je kunt het glas zo transparant mogelijk laten zijn. Rumi dichtte vaak over een glas, gevuld met wijn. Maar ook over een rietstengel, die muziek maakt als de wind er doorheen blaast. Dan zijn we zijn fluitjes… we kunnen mooie, heldere harmonieuze tonen voortbrengen. De lucht is niet van ons, maar we kunnen er wel vorm aan geven, het laten klinken. Dat vraagt om een goeie samenwerking met het ego, het beheersen van het ego.
Ben je het fluitje of ben je de muziek? De lucht heeft het fluitje nodig om muziek te maken. En zonder lucht is het fluitje niks, behalve een mogelijkheid. Wij zijn mogelijkheden en hoe meer we onszelf toestaan instrument te zijn voor wat door ons heen wil klinken, hoe gelukkiger we ons voelen. Dat vraagt dus om een dienstbaar ego. En dat is het grote verschil, ben je dienstbaar aan je ego of maak je je ego dienstbaar aan dat wat zich wil manifesteren door jou.

Gisteren heb ik mezelf bedankt, dat was een grappige gewaarwording. Ik bedankte mezelf omdat ik was gaan sporten, maar ook voor andere positieve veranderingen, waardoor ik me beter voel. Je zou kunnen zeggen: onderhoud aan de vissenkom, verversing van het water, waardoor het weer helder is. Dat onderhoud blijft noodzakelijk, je bent er nooit mee klaar.

Je blik kan vertroebelen en dat zegt niet zoveel over het water of de lucht, maar alles over hoe je het waarneemt. Die waarneming is dus persoonlijk, maar je kunt ‘m schoon poetsen. Dat loont de moeite.

Een voorbeeldje. Iemand zei gisteren tegen me: ‘Vervelende zaken hoor, om je mee bezig te moeten houden!’ Dat hangt ervan af welke gedachten je eromheen hebt, zei ik. Je kunt ook denken: ‘Fijn dat het straks allemaal goed geregeld is.’ Je kunt – als je wilt en als je je daar een beetje bewust van bent – altijd andere gedachten kiezen, die beter voelen. Daarmee maak je het makkelijker voor jezelf. Worstelingen zijn per definitie ego, gebrek aan vertrouwen bijvoorbeeld of angst voor tekort of andere vervelende zaken. Het is maar net hoe je denkt. Ga je van het ergste uit of kies je voor positieve uitkomsten? Laat je je leiden door angst of door vertrouwen? Dat maakt veel uit en bepaalt de uitkomst. Angst is een beperkende factor, die het fluitje laat piepen en kraken. Vertrouwen nodigt de wind uit haar lied luid en duidelijk te laten klinken, waardoor ook anderen erdoor betoverd kunnen raken.

Ik zag Deepak Chopra, die sprak over de ‘One thing that will always guarantee success’: Kijk naar je motivatie. Wil je iets alleen voor jezelf bewerkstelligen of manifesteren of is er een hoger doel mee gediend? Wat is je motivatie? Als je motivatie liefde is, is succes gegarandeerd. Stel je wilt heel veel geld aantrekken, wil je dat vanuit angst (tekort), omdat je denkt dat je daar zelf gelukkig van wordt of wil je er iets mee doen waar ook anderen gelukkiger van worden, waarmee je de wereld dient? Is het vanuit liefde? De ego-behoeften zijn vrijwel altijd gemotiveerd door angst en onzekerheid. Overstijgt je wens het ego, dan heb je meer kans van slagen.
Poets je de kom schoon, maak je jezelf dienstbaar als een fluitje om de mooiste muziek te laten klinken, dan gaat het vanzelf. Laat liefde het motief zijn. Want liefde is de lucht, het water en de wijn.

“Alle schilderijen staan opgeslagen en de schilderflow is gestopt terwijl ik helemaal tot passie kom door kleur, maar ja mijn opslagplekken zijn vol,” schreef iemand me als reactie op het artikel over De Magische Gouden Ring. Ze overwoog mee te doen aan ‘Herschrijf je eigen leven‘ om de creatieve flow weer op gang te brengen. Er was ook een diep verlangen in haar om te gaan schrijven.

Dat kan door te gaan schrijven, zeker. Als we in een impasse zitten, voelt dat niet lekker, je kunt er ook lichamelijk last van hebben. Je kunt dat wel heel mooi ‘verstilling’ noemen, zoals zij ook deed, maar mijn ervaring is dat het wil stromen. Dat we juist door creatief bezig te zijn, die stroom kunnen voelen en ons mee kunnen laten voeren, het wil eruit. Het leven wil geleefd worden en dat is een vorm van doorstroming. Doorstroming betekent dat het ook tot expressie komt. Het wil bewegen. Net zoals je lichaam wil bewegen. Net zoals liefde en licht zich willen verspreiden. Ze kunnen niet anders.

Wat ik haar heb geadviseerd is om een oplossing te bedenken voor het schilderen en bezig zijn met kleuren. “Is het misschien mogelijk om dingen weg te doen, op te ruimen, die klaar zijn, waar jij mee klaar bent? Of weggeven, of opnieuw beschilderen? Dat kan ik niet inschatten, maar het lijkt me zeker fijn voor je om de stroom weer op gang te krijgen. Dat is belangrijker dan alles bewaren.”

Dat is essentieel. Het is belangrijker dat het blijft stromen, dan dat je alles bewaart of dat het een bepaald doel moet dienen. Natuurlijk kunnen we voldoening voelen als iets af is, dat is ook zeker iets om van te genieten. Maar als het er vervolgens toe leidt dat je ermee stopt, blokkeer je je eigen levensstroom. Vandaar dat opruimen en loslaten van belang is, geestelijk, lichamelijk en in je fysieke omgeving. Er kan niets nieuws ‘in’ als het volgestouwd staat en het leven is continue vernieuwen, in beweging blijven. Vasthouden aan het oude zet de beweging stil. En daar zal je je uiteindelijk niet lekker bij voelen. Want de behoefte aan iets wat tot expressie wil komen, is voelbaar.

“Why separate the spiritual and the material?” zei White Bull in een interview dat ik met hem had. Dat is waar veel mensen tegenaan lopen. Aan de ene kant kennen we ‘het spirituele’ wel, aan de andere kant passen we het niet toe in het dagelijks leven. Het zijn een beetje twee verschillende werelden. Je laat het ‘gewone’ leven, in de oude vorm, zoals je die kent, doorgaan zoals je gewend bent. Dat betekent dat je de beperkingen ervan ‘in ere’ houdt, zoals bijvoorbeeld: “Ik heb geen ruimte” of “ik heb geen tijd,” of “ik heb geen geld.” Dat zijn als het ware oude manieren van denken. Het werkt andersom.

Creëren begint met een idee (spiritueel) en dat komt voort uit een bron met eindeloze mogelijkheden. Geen beperkingen. Dan dient er een stap gezet te worden om het in beweging te zetten en gaat het creëren zichzelf verder vormgeven. En wij doen mee… Vanuit de ene stap volgt de volgende.

Als wij niet mee doen, vanuit onze oude manier van denken, die voortkomt uit beperkingen (het materiële), geen ruimte, geen tijd, geen geld, kan niet, mag niet, enz…,   dan stagneert de flow. Zo beperken we onszelf. Breng er beweging in. Creëer mogelijkheden. En je hoeft er niet zo over na te denken, begin gewoon. De weg wijst zich vanzelf. Het gaat meer om de weg dan om het doel. Want door ons teveel met het doel bezig te houden, zijn we onszelf al snel weer aan het inperken. Dan moet het zus of zo worden, of zijn we bang dat het niet lukt, zo creëren we zelf alweer beperkingen. Laat het vrij. Als je maar weet welke kant je op gaat. Als je de richting maar bepaalt. En die is vrij simpel: het is altijd de weg van vrijheid en vreugde. Die weg kunnen we zelf vrijmaken. Door te kiezen. En stappen te zetten.

Een simpel spel kan je behoorlijk wat inzicht geven in het grote spel van het leven. Wij deden Qwirkle. Met zes verschillende figuren en zes kleuren moest je rijtjes van zes proberen te maken. Wat ik merkte, is dat ik niet zozeer bezig was met punten scoren of winnen, maar vooral met mogelijkheden creëren, waardoor anderen makkelijk de rijtjes af konden maken. Omdat het een samenspel was, kon je ook niet echt een tactiek bedenken om je eigen straatjes te leggen. Je kon wel mogelijkheden blokkeren.

Het deed me denken aan de verhalen die ik heb gehoord over de oertijd en natuurvolken die nu nog steeds zo leven. De jagers wisselden van speer, het schijnt overigens dat ze alleen schoten als ze een dier toestemming hadden gevraagd om tot voedsel te dienen, maar dat terzijde. Ik moet er trouwens niet aan denken om een dier te schieten en dat maakt ook dat ik grote moeite heb met de bergen vlees die in de winkels en op de tafels verschijnen met kerst, maar ook dat even terzijde. Het wisselen van speer diende een doel: Degene van wie de speer was, had ‘gewonnen’, niet degene die geschoten had. Zo voorkwam men dat er een als beste jager de overwinning op z’n conto kon schrijven. Die natuurvolken zagen trouwens het eerste dier dat ooit was geschoten als de eerste zonde van de mensheid, daar ging het mis. Sindsdien hebben wij als mensheid ook te lijden. Vanuit de Eenheid bekeken, kan ik die gedachte goed volgen.

Dan het spel van het leven. We kunnen samenwerken en mogelijkheden voor elkaar creëren, waardoor we allemaal kunnen groeien. Als we denken dat er tekort is, gaan we ‘vechten’ en treedt het gevoel in dat we moeten winnen van anderen, concurrentie. Juist dan blokkeren we wegen voor elkaar. Mens, natuur en dieren zijn een eenheid en de een wordt de dupe van de ander als er strijd ontstaat. Nu is het zo dat er een periode van grote droogte in de wereld vooraf ging aan de verstoring van de natuurlijke balans. Sindsdien kennen we ‘het gevecht’, veroveringen, uitmondend in oorlogen. Macht, winst, uitbuiting, onderdrukking, van daaruit is het ego ontstaan. Ook het vechten voor bepaalde rechten was nooit nodig geweest als het onderlinge respect en de zorg voor elkaars welzijn vanzelfsprekend was gebleven. Nu leven we in een wereld met daders en slachtoffers, winnaars en verliezers, althans, zo ervaren we dat vaak.

Eenheid betekent dus simpelweg: De ander ben je ook zelf. Doe dat een ander niet, wat je ook niet wil dat jou geschiedt. Jouw geluk is mijn geluk. Het individuele belang bestaat niet, alles is of zou in ieders belang moeten zijn. Gezamenlijk. De wereld is een geheel en de ‘wetten’ van eenheid blijven gelden. De kortzichtigheid van persoonlijk gewin is uiteindelijk in je eigen nadeel. We hoeven geen winnaars te zijn, maar we hoeven ons ook geen slachtoffer te voelen.

Dat is wat het spelletje mij leerde. Natuurlijk heb ik niet gewonnen… maar als er andere spelregels waren geweest, dan misschien wel. Maar het gaat mij niet om het winnen, dat is niet waar ik mijn plezier in vind. In het creëren van mogelijkheden, in het creëren van een mooi geheel, met mogelijkheden voor iedereen, daarin had ik meer lol. Ik dacht ondertussen na over andere spelregels. Laten we het spel veranderen, dacht ik. Maar ook dat hoeft niet, want de spelregels van het leven zijn er al, wij hebben er alleen onze eigen draai aan gegeven.

Het enige dat ik zelf kon leren hier uit is dat ik me geen verliezer hoef te voelen. Dat alle frustraties die we in het leven oplopen, te maken hebben met de grote vergissing die we gemaakt hebben. We zijn het spel automatisch mee gaan spelen en ons verliezer gaan voelen, ons gaan verzetten tegen de macht van de overwinnaars, ons afhankelijk gaan voelen, gefrustreerd, we zijn mee gaan doen en gaan geloven dat we minder waard waren, dat we het verloren, ons opofferden, gevangen kwamen te zitten in de macht van anderen. We zijn terug gaan vechten, gaan protesteren, gaan weigeren, of ons aan gaan passen. We zijn mee gaan doen met de van buitenaf opgelegde spelregels en ook dat was onbewustheid.

Het moment waarop ik kon kiezen iets ‘moois’ met mogelijkheden neer te leggen, wat wellicht in mijn eigen nadeel zou kunnen werken, was een cruciaal moment. Dat besef ik pas achteraf. Nu ik erover vertel. Want… als je dat doet, omdat je er lol in hebt, wees dan ook blij en gun een ander dan z’n punten. Voel je niet tekort gedaan, voel geen spijt, als je het doet, doe het dan goed. Dan blijf je jezelf trouw en je bent altijd een winnaar als je jezelf trouw blijft. Het als een ‘nadeel’ voor mijzelf zien, daarin ligt de crux. Daar heb ik iets van geleerd. Als we daar geen ‘last’ meer van hebben, dan zijn we pas echt vrij. Dan spelen we het spel mee op de manier waarop we ons er zelf het beste bij voelen en niemand kan je dan benadelen. Dat was nog een stukje oud ‘zeer’ dat wilde worden opgelost. Een piepklein momentje, met grote gevolgen in het veld van de Eenheid… 🙂

De zelf-sabotage waar ‘we’ (ik ga er even vanuit dat ik niet de enige ben, want… we hebben het tenslotte over de eenheid) mee te maken hebben is niet zozeer dat we te opofferend zijn of het schuldgevoel ten opzichte van onszelf of anderen, maar de twijfel aan onszelf en daarmee de twijfel aan de Goddelijke perfectie. Die perfectie houdt in dat er voor ons gezorgd wordt, dat alles er is wat we nodig hebben. Behalve als we daaraan twijfelen. Twijfel aan onszelf is dat. Als we dat inzien kunnen we die twijfel overwinnen. Dat is waar het om gaat.

Waar je ook bent, wat je ook doet, remember de woorden van Eckhart Tolle:

‘Being unhappy’ en ‘being present’ gaan niet samen.

Being present. Volledig aanwezig zijn in het moment.

Er hangt nogal wat in de lucht, juist op deze dagen. Natuurlijk zijn we daar gevoelig voor. Veel uiterlijk vertoon, veel onuitgesproken gevoelens, gedachten aan vroeger of aan hoe het zou moeten zijn, begaan zijn met elkaars ontberingen, ja, het zou vrede moeten zijn op de wereld en iedereen zou een veilig onderkomen moeten hebben, voedsel en warmte. Ja. Maar je hebt geen idee hoeveel je bijdraagt door in jezelf de rust en de vrede te vinden, door niet te ‘strijden’ met hoe het is. Door gewoon te Zijn en alles te laten Zijn, zoals het is. Onze wens om dingen te veranderen, is een vorm van onvrede.

‘Being present’ is daar niet mee bezig. Volledige overgave aan het moment betekent: niet ergens anders willen zijn, niet het anders willen hebben, volledig aanwezig zijn, met alles wat er is. In jezelf ontstaat er een verdieping, stilte, verbondenheid op een dieper niveau, daar vind je de vrede en van daaruit kan je je liefdevol verbinden met alles en iedereen, maar vooral met je liefdevolle ware Zelf.

Die ‘Zelf’ is een andere dan dat ‘aapje’ dat je probeert te vermurwen om ontevreden te zijn, die zich op de kast laat jagen, die bang is het niet goed te doen, zich schuldig voelt of slachtoffer voelt of allerlei redenen heeft om ongelukkig te zijn. Het aapje is bang voor de ‘present’, want daarin lost hij op. Onze grootste uitdaging is om dat aapje de baas te blijven. Je zal vast en zeker aapjes tegenkomen vandaag en morgen, laat ze maar. Laat ze lekker buiten gaan spelen.

‘Moet je dan ontkennen wat je voelt?’, zullen sommigen zich afvragen. Het gemis van iemand, bijvoorbeeld? Nee, ervaar het, voel het zoals het is en probeer er juist mee in verbinding te komen. Met dat gevoel, met diegene, vecht er niet mee. Want het hele verhaal eromheen, dat zijn de aapjes. Maak er gewoon geen verhalen van. Ervaar het zoals het is, helemaal. Blijf juist in de verbinding. Het laat zich niet heel makkelijk omschrijven, maar alles wat je er aan koppelt aan gedachten, haalt je weg bij de essentie van dat gevoel. Terwijl in dat gevoel juist de verlossing is te vinden. Door het te aanvaarden zoals het is, kun je de verbinding juist weer voelen. In jezelf. Dat geeft ruimte, dat geeft vrede en dat is het licht in jou, dat wil stralen.

Weet dat alle dierbaren aanwezig zijn, als je ze toelaat. Tijd en plaats hebben daar geen enkele invloed op. Je bent nooit alleen. Je wordt altijd gesteund. Je veiligheid en je warmte, je geborgenheid en je vrede, het is er. Laat het toe. Elk moment.

Ik wens jullie ‘being present’ – waar je ook bent, wat je ook doet. Het ware geluk is niet afhankelijk van de omstandigheden, alleen van je Zelf. En je Zelf heb je altijd. Don’t let anything dull your sparkle!

Geniet ervan, be present!