Meer dan 50.000 mensen hebben al getekend voor het initiatief om een basisinkomen in te voeren, dat is in principe genoeg om naar de tweede kamer te gaan en een verzoek voor een referendum in te dienen, maar de initiatiefnemers gaan eerst nog even door. Het onderwerp is nog niet bij iedereen bekend en een groter draagvlak maakt de kans groter op succes.
Tegenstanders en mensen die nog niet weten of ze voor een basisinkomen zijn hebben doorgaans twee argumenten: Dat is onbetaalbaar of hoe zou dat gefinancierd moeten worden? En: Dan doen mensen niks meer. Het werkt luiheid in de hand.
Wat betreft het eerste punt: Er zijn al allerlei berekeningen gemaakt en het levert ook heel veel op. Allerlei controle kan worden afgeschaft, de hele bureaucratie rondom uitkeringen bijvoorbeeld, en het levert veel op in de zin van zorg voor elkaar, de buurt, sociale betrokkenheid en bovendien wordt het geld ook weer uitgegeven, de economie blijft dus wel draaien.
Wat betreft het tweede punt, er zijn al proeven gedaan en vaak blijkt dat men de eerste weken geniet van de vrijheid en niks hoeven, maar op een gegeven moment wel weer iets gaat doen.

Er is meer ruimte voor eigen initiatieven, om te doen wat je echt wilt, wat je belangrijk vindt en het is ook niet zo dat al het werk wordt afgeschaft, maar wel zo dat het werk anders verdeeld zou kunnen worden, omdat er minder werk is door technische ontwikkelingen. Per saldo hebben we dus bij een andere verdeling allemaal meer vrije tijd. Tijd voor Welzijn.
(Meer over dit perspectief lees je in het boek Welzijn is de nieuwe Welvaart, met de verfrissende visie van Reinier Castelein op arbeid, inkomen en welzijn voor iedereen.)

Ik had de eer gisteren aanwezig te zijn op een bijeenkomst van de initiatiefnemers en zo’n 35 actieve voorstanders van het basisinkomen, waar iedereen vanuit z’n eigen perspectief in 2 minuten vertelde waarom hij of zij voorstander was en ik hoorde daar allerlei interessante argumenten. Dat ook de criminaliteit af zou kunnen nemen bijvoorbeeld, dat had ik zelf nog niet bedacht. Toen ik – aan het eind van de rit – aan de beurt was om iets te zeggen hierover, vroeg ik me af wat ik nog voor zinnigs toe te voegen had aan het geheel. Ben ik wel zo’n voorstander? Volgens een vriendin vond ik het een paar jaar geleden nog achterhaald en een oude manier van denken, dat basisinkomen. Ja ja… En nu? Nu ik artiesten, visionaire denkers, kunstenaars, jonge idealisten, een werkgever (!), maar ook ‘de oude garde’ had gehoord?

Waar ik het helemaal mee eens ben, is dat het mensen gelegenheid biedt om te doen waar ze goed in zijn, hun talenten te ontplooien, waardevol te zijn in de samenleving op hun eigen manier, dat er meer gelijkwaardigheid ontstaat en dat ook andere ‘waarden’ gaan meetellen, dat je de zorg voor een zieke in je omgeving op je neemt bijvoorbeeld, of tuintjes aanlegt in de buurt, dat soort dingen. Dat we afrekenen met een angst- en wantrouwencultuur, dat we een slag kunnen maken van (het denken in) tekort naar overvloed, delen en samen, van ik naar wij, ja, daar ben ik voorstander van. Het basisinkomen is in mijn optiek (nu) een middel om die omslag te maken naar een nieuwe manier van samenleven en een mooiere wereld. Een middel. Een mogelijkheid. Een kans.

Dus zei ik: “Ik ben er een voorstander van iedereen tot z’n recht komt, gewaardeerd wordt en doet waar ie goed in is. Dat iedereen meetelt en mogelijkheden heeft z’n eigen talenten te benutten en zichzelf te ontwikkelen. Ik ben een voorstander van onafhankelijkheid en eigen kracht, gelijkwaardigheid en een egalitair systeem. Maar ook van eigen verantwoordelijkheid nemen. En daar kan het basisinkomen zeker aan bijdragen.”

Wat mij betreft is het een middel, geen doel op zich. Geld is een middel, geen doel. Als je aan mensen vraagt wat ze het liefst zouden doen en waarom ze dat dan niet doen, is geld meestal het ‘excuus’. Maar hier ligt een interessant punt: Het is niet afhankelijk van iets buiten jezelf. Het volgt vanzelf als je de keuzes maakt die je wenst te maken. En dat is dan ook mijn voornaamste punt in dit verhaal: Als je iets wilt, maak het dan niet afhankelijk van iets in de buitenwereld, want creëren doe je zelf.

De meest succesvolle mensen zijn authentiek, hebben hun eigen drijfveren gevolgd, hun hart, hun passie en hebben zich door niets of niemand laten tegenhouden. Ook niet door hun eigen bezwaren. Zij denken niet in ‘kan niet’, maar in ‘hoe ga ik het aanpakken? Wat is de volgende stap?’ Zij zien kansen en mogelijkheden en volgen hun droom. Als je blijft focussen op wat je wilt, beweeg je daar naartoe. En alles beweegt met je mee. Wat je nodig hebt, komt wel, op het juiste moment. Of dat nou een basisinkomen is of niet.

Als je iets voor je ziet, ontstaat het. Je creëert het door het je voor te stellen en concreet te maken, er positief over te praten en niet door te vechten met ‘het oude’ of ergens ’tegen’ te zijn. Niet vanuit slachtofferschap, dat is afhankelijkheid. Vanuit kracht. Eigen kracht. En zo kan ook het basisinkomen tot stand komen. Als we het concreet maken en voor ons zien, ons kunnen voorstellen dat we ons niet druk meer hoeven te maken over onze inkomsten, dat we kunnen doen wat we willen doen, dan creëren we dat.

En dat kan nu ook al! Dat wilde ik er nog even aan toevoegen 😉 Het hangt van jezelf af en niet van iets buiten jezelf.

By the way: Je kunt nog tekenen voor het basisinkomen en het zal zeker een interessante ontwikkeling in de samenleving in gang zetten. Want het helpt mensen om te bedenken wat ze nu eigenlijk echt willen en er zijn geen bezwaren meer om dat niet te doen! 🙂

Heb ik jullie wel eens verteld dat ik ooit op een beurs een try-out van ‘herschrijf je eigen leven’ deed? Al snel kwam ik erachter dat ‘de doelgroep’ (lees: zij die het maar niet zelf lukte om situaties te veranderen) zich niet bezig hield met wat ze wilden, maar vooral met wat ze niet wilden. ‘Schrijf eens op wat je zou willen veranderen,’ zei ik. En het gebeurde drie keer achter elkaar dat een vrouw opschreef: ‘Mijn man.’ Daar zat ik dan. Daar had ik niet op gerekend. Dit vroeg improvisatie…

Een man die maar op de bank hangt en geen zin heeft om met je mee te gaan verander je niet door te gaan zeuren en pushen en gefrustreerd te raken. Je geeft het negatieve veel teveel aandacht en je maakt je eigen happiness afhankelijk van een ander. Het is altijd aan jezelf om jouw leven leuker te maken. Het gaat nooit over je man. Je kunt een ander niet veranderen, alleen jezelf, je eigen gedachten en je eigen houding. Je hebt meer kans dat er iets verandert als je je bevrijdt van je eigen frustratie en gewoon je eigen gang gaat, geniet van wat je doet en je niet laat belemmeren door iemand die niet mee wil. Ook het beeld dat je van iemand hebt, heeft invloed.

Gisteren sprak ik iemand die zo’n zoon in huis heeft, die maar niet in beweging komt. Natuurlijk is het een hele uitdaging, vooral omdat je graag zou willen dat hij lekker bezig was, z’n draai vond in het leven en dat jij je niet verantwoordelijk hoefde te voelen voor zijn geluk of succes of levensonderhoud. Maar de ergernis en afkeuring erover werkt natuurlijk averechts. Al je pogingen om hem in beweging te krijgen ook. Het zal toch echt iemands eigen beslissing moeten zijn. Niemand gaat iets doen omdat jij het wil, in elk geval niet van harte. En dan heb je er niet zoveel aan.

Het mooiste is als je iemand ongeacht de situatie kan blijven zien zoals hij in optima forma is, z’n leuke kanten, z’n talenten, z’n positieve houding, z’n levenslust en in z’n eigen kracht. Als het je lukt om daarop te blijven focussen, zou dat zeker helpen. Kijk vooral naar dat wat je waardeert en geef vooral aandacht aan dat wat je prettig vindt. Want waar je aandacht aan besteedt…

En vergeet niet naar jezelf te kijken. Wat is de spiegel? Welk deel van jezelf kan je hier aankijken? Wat wil je niet zien? Laat je oordelen los. Ook dat. Ik weet het, het kan heel frustrerend zijn, jij weet de oplossing voor de ander, maar de ander wil het niet aannemen…  ahum! En toch kan je beter met jezelf aan de slag gaan.

De realiteit zoals we die waarnemen loopt achter bij wat we nu manifesteren. Dat wat we nu op ‘het toneel’ zien is eerder gemanifesteerd. Het is een gevolg van eerdere gedachten en denkbeelden, overtuigingen en als we ons daar aan gaan ergeren, gefrustreerd over raken of daar teveel de aandacht op richten, dan houden we dat oude juist in stand.

Het is zaak om goed bij jezelf te blijven en te focussen op wat je wenst, de beste uitkomst. Dat voor je zien en daar op gefocust blijven. Bijvoorbeeld: Je wilt graag dat je je hier niet meer mee bezig hoeft te houden, dat het zich oplost, dat het goed gaat, dat jouw inspanningen ook effect opleveren, dat een ander zich goed voelt, dat wat je aandraagt begrepen en gewaardeerd wordt, effect heeft, dat je ‘vrij’ bent van de ballast van een ander, dat het vanzelf een goede uitwerking krijgt. Dat soort dingen. Schrijf je wensen op voor de situatie en maak het zo mooi mogelijk.

Vervolgens gaat het erom dat je weet dat het die uitkomst krijgt, als jij er niet aan twijfelt. Blijf gefocust op het beste. En laat je dan ook niet uit het veld laten slaan als zich in de ‘oude realiteit’ (dat wat eerder is gemanifesteerd) nog even iets anders laat zien. Gefocust blijven op de beste uitkomst en daar vertrouwen in hebben.

Kijk ook vooral naar je eigen angsten, welke angst of zorg zit hierachter? Wat maakt dat jij je ergert of gefrustreerd voelt over een ander? Misschien realiseer je het je nog niet, dat daar een angst achter zit, maar als dat niet zo was, zou je simpelweg alle vertrouwen hebben in de situatie en in de ander. Dat wat je ziet vertelt je iets over jezelf. Je kunt het gebruiken! Je kunt het gebruiken om je wensen nog meer aan te scherpen. Het kan je helpen om een nog beter beeld te vormen van de ideale uitkomst. Dat wat je niet wenst, maar wel ziet, geeft je duidelijk gelegenheid te formuleren wat je wel wenst.

Maar hou het bij jezelf! Jij zou bijvoorbeeld meer gewaardeerd willen worden of beter begrepen, een betere band met iemand willen hebben, een positiever beeld, meer plezier, blij verrast willen worden en tevreden willen zijn. Kijk dan wat zich aandient om op te ruimen in je eigen beleving. Frustratie bijvoorbeeld, het idee dat je het niet goed doet, niet genoeg doet, het niet kan, niet gewaardeerd wordt, niet gehoord wordt, niet serieus genomen wordt…. enz…
Dat is allemaal aan jou om op te lossen in jezelf. Zien, erkennen en huppekee, weg ermee. Laat maar gaan. Spreek je wensen duidelijk uit. Jij wilt blij en gelukkig zijn, leuke dingen doen en jouw geluk en tevredenheid hoeft niet van een ander af te hangen.

Dan hoef je verder niet zoveel te doen. Behalve je eigen frustratie opruimen! Dat wel. Want die manifesteert mee. Die houdt ook zichzelf in stand. Het je niet van de wijs laten brengen, dat is wat ons nog sterker maakt in het manifesteren. En soms mag daar nog even iets voor opgeruimd worden. Je zal versteld staan van de resultaten.

Ik zou zeggen: Probeer het eens uit in een vergelijkbare situatie… je maakt er de wereld en het leven een beetje mooier mee.

Er is een angst, die heel nuttig is om eens aan te kijken en dat is de angst voor teleurstelling. De angst voor teleurstelling kan ons ervan weerhouden te genieten van het moment, open en eerlijk te zijn naar onszelf en anderen en de angst voor teleurstelling is een angst die gericht is op de buitenwereld. Ik bedoel: We zijn bijvoorbeeld bang dat anderen ons niet begrijpen, dat iets tegenvalt, dat iets niet zo leuk blijft als het nu is, dat iets niet lukt, dat we niet goed genoeg bevonden worden, dat wij zelf de ander teleurstellen, noem maar op. En zo ontnemen we onszelf de vrijheid te zijn wie we zijn, zoals we zijn, open en blij te zijn, we houden ons in, we zijn voorzichtig of we gaan juist in gevecht met van alles, omdat we denken dat dat nodig is.

En wat we dan vergeten te zien is dat de angst voor teleurstelling helemaal zelf teleurstellingen bewerkstelligt. Dat we ze zelf creëren, omdat we die onbewuste patronen afkomstig uit de angst voor teleurstelling niet zien. Als je bijvoorbeeld bang bent dat iemand boos wordt als jij jouw waarheid zegt, kun je je mond houden, jezelf inhouden dus, maar je kunt ook (mentaal al) in gevecht gaan met die ander en dat roept juist die strijd op, de ander zal het voelen en boos worden. Maak er geen strijd van.

Hoe doe je dat? Door alles wat je zegt vanuit je hart te laten komen. Niet vanuit je ‘beter-wetende-mind’. Die overstemt jou namelijk ook, het zou diezelfde angst wel eens kunnen zijn waardoor je een mind-positie inneemt en zoals we allemaal weten: De mind divides en de heart unites. Vanuit het hart heb je begrip voor een ander, respecteer je de ander z’n ruimte, heb je begrip voor jezelf en ben je eerlijk naar jezelf.  Je spreekt vanuit jezelf, niet vanuit een arrogante of ondergeschikte positie, vanuit gelijkwaardigheid. Boodschappen, woorden, reacties vanuit het hart komen altijd over, ze communiceren met het hart van een ander.

Zodra ik bijvoorbeeld ga denken: O, hier kan ik de ander mooi een handje helpen, want dit weet ik en ik zal het eens even vertellen, dan bestaat de kans dat mijn mind het overneemt. Het kan zijn dat ik iets zie en dat het best nuttig is de ander dat te vertellen, maar de ander heeft er recht op z’n eigen weg te vinden en het zelf uit te zoeken. Die ander bekritiseren of de les lezen is helemaal niet nodig. Waarom willen we dat zo graag? Misschien willen we belangrijk gevonden worden? Of slim? Of behulpzaam? Misschien hebben we hier een behoefte aan erkenning liggen of een behoefte aan bevestiging?

We zijn sowieso van betekenis voor anderen, door te zijn wie we zijn. Daar hoeven we niet zo ons best voor te doen. Natuurlijk kunnen we anderen helpen, door te luisteren, niet door mee te gaan in hun drama of in hun negatieve gedachten, door een beetje ruimte te creëren misschien. Er kan ook anders naar gekeken worden, door de ruimte te laten zien, maar ook door hen de ruimte te geven er zelf achter te komen.

De angst om teleurgesteld te raken is iets om zelf naar te kijken. Als je dat kunt oplossen in jezelf, is er niet zoveel meer aan de hand. Je bent niet afhankelijk van de reacties van anderen. Je creëert je eigen positieve feed-back, omdat je jezelf trouw bent en zuiver vanuit je hart aanwezig blijft. Daarin lost alles op. Het is de vrede waarin alles oplost. De vrede in jezelf. En als je dat voor jezelf weet te bewerkstelligen, creëer je vrede om je heen. Mocht je dat af en toe even ‘vergeten’ zijn, je kunt er altijd zo weer in terugkeren. Maak het simpel.

Kijk naar je eigen frustraties en zie ze onder ogen. Het is tijd om ze los te laten. Anders blijven ze een terugkerend fenomeen. Alles gaat uiteindelijk over jezelf, de buitenwereld weerspiegelt jou je eigen angsten, frustraties en onopgeloste oude pijn. Maar ook je plezier, je liefde, je openheid, je durven te zijn wie je bent. De waardering voor jezelf, de goedkeuring van jezelf, ook dat wordt teruggespiegeld.

Over het algemeen zijn we teveel gericht op anderen, juist omdat we die bevestiging en goedkeuring zoeken. We voelen ons bekritiseerd, we zijn misschien bang voor kritiek en woede van anderen. Dat kan ons weerhouden om ons vrij te voelen, dat kan er ook juist toe leiden dat we teveel willen betekenen voor anderen of steeds in de strijd terecht komen. Alles wat je tegenkomt kan je in jezelf oplossen door je eigen angsten onder ogen te zien, ze niet te veroordelen, maar je ervan te bevrijden door ze te laten. En je te richten op wie je daadwerkelijk bent. Daar waar het vrede is, daar ben je. Daar waar vertrouwen is, daar ben je. Daar waar geen drang of dwang of moeten meer is, daar ben je. Daar waar acceptatie is van jezelf, daar vind je ook de liefde voor jezelf.

De ander is je spiegel. Die kan je laten zien waar je bang voor bent, waarin je jezelf nog niet geheel accepteert, waarin je nog het gevoel hebt dat iets niet mag, je niet begrepen wordt, het laat je allerlei aspecten van jezelf zien, die je anders moeilijk zou kunnen waarnemen.

De angst voor teleurstelling is een gemene angst, want het is onze eigen ondermijnende factor. Los hem op en je bevrijdt jezelf, je groeit en je creëert meer ruimte om te zijn wie je werkelijk bent.

Met een goede vriend was ik in 2008 bij Ian Graham voor een sessie met White Bull. Na jaren had hij de cd met de opname van het gesprek opeens teruggevonden en vroeg me of ik nog een keer mee wilde luisteren, omdat hij niet zeker wist of hij bepaalde passages in het Engels wel helemaal goed begreep. Het was zeer interessant om er nog eens naar te luisteren, alleen al omdat het nu net zoveel te vertellen had als toen. Ik herinnerde me het gesprek nog wel, maar toch hoorde ik nu weer hele nieuwe dingen. Zo gaat het ook met de teksten uit het boek van White Bull ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder‘. Ik kan ze dromen, want ik heb ze tenslotte talloze keren door mijn handen laten gaan, voordat het uiteindelijk een boekje vormde. En toch kom je steeds weer nieuwe dingen tegen, die op dat moment een kwartje doen vallen.

‘Wat doe ik verkeerd?’ vroeg de vriend destijds aan White Bull. “Je doet helemaal niets verkeerd,” zei White Bull. “Deze vraag suggereert dat er goed en fout is. Het is zoiets als je afvragen ‘moet ik links of rechtsaf slaan?’ Alsof het een goed is en het ander verkeerd. Dat is niet zo. Dit is een pathless path. Er is geen verkeerde weg. Het is hooguit een weg van ‘unconscious’ naar ‘conscious’ (van onbewust naar bewust zijn).”

“Het woord ‘mistake’ (fout) is afkomstig uit de dualiteit, het idee dat er goed en fout is. Het is je ‘inner judge’ die hier spreekt en die vormt een goed team met de mind.”

“De ‘mind’ denkt altijd dat er iets gedaan moet worden om iets te bereiken. Maar de enige obstructie die er ooit is, is de mind zelf. Er is geen obstructie tussen jou en de connectie met jezelf en al wat is, dat wat je hoopt te bereiken. Het is er al. Het is er gewoon. Het is alleen je ‘eigen’ angst om geen controle meer te hebben. Dat is de mind, die wil controle. Het heeft geen zin om te proberen om die ‘mind’ te overwinnen, want die is slimmer dan jij. Het beste wat je kunt doen is hem negeren en al je aandacht richten op vrede. Vraag je simpelweg af: Waar kan ik mijn vrede vinden?”

Richt je op de vrede in jezelf en er ontstaat ruimte. Die innerlijke vrede is vrij van de mind. Het lukt de mind niet daar te komen. White Bull: “Dat noem ik Leven met een hoofdletter L. Niet langer de slaaf zijn van de mind.” (Op dat moment is het ook niet meer ‘jouw mind’, maar ‘de’ mind, bedenk ik me, dat is een groot verschil.)

Die vrede, die verder gaat dan je ooit kunt begrijpen, is de ‘meeting point’ met alles. Daarin vind je de connectie met alles, daarin is alles te vinden, het is verbonden met alles. “Je bent er maar een gedachte vandaan,” zei White Bull. “Turn it around.” Het is maar een gedachte, die je kunt omkeren dus. Je bent er al.

En omdat dit voor velen herkenbaar zal zijn, want het geldt voor ons allemaal, hier nog even een mooie ‘oefening’ van White Bull die je dat kan doen voelen: Haal diep adem, open je hart en je armen, strek ze uit en zeg: “Here I am!” en voel het, hoe dat voelt. “I just am.”

Goed, we zullen de kop niet in het zand steken (zie bericht van gisteren) en er eens op een andere manier naar kijken.  ‘Wat gebeurt er toch allemaal in de wereld?’ kan je je afvragen. Soms lijkt het alsof we verder van huis zijn dan ooit, wat betreft tolerantie van homo’s, moslims, wat betreft geweld en oorlog, wat betreft controle (ondanks alle controle kan je ook zeggen), wat betreft het verschil tussen arm en rijk, wat betreft het milieu, wat betreft excessen in hoe we met dieren omgaan, wat betreft vrouwen die gestraft worden voor het feit dat zij verkracht zijn. Ja, vrij barbaars allemaal. Je zou er depressief van kunnen worden. Maar doe dat vooral niet.

Allereerst hoef je je niet te verbinden met ellende, drama en geweld. Je kunt het waarnemen, maar je hoeft er niet mee ‘in’ te stappen en daardoor je levensvreugde te laten overschaduwen. Niemand heeft er wat aan als je je daardoor zo uit het veld laat slaan dat je niet meer geniet, vrolijk bent en je beste zelf uitstraalt. Blijf op het punt waar je bent, in je eigen frequentie, zogezegd. Je hoeft je niet te storten in lagere frequenties, want hogere frequenties trekken de lagere vanzelf omhoog. Daarom kunnen we ons beter concentreren op wat wel goed gaat, wat de moeite waard is om onze aandacht en energie aan te geven, zodat we dat uitbreiden. Want we creëren meer van waar we onze aandacht op richten.

Ik geef je nog een onorthodoxe zienswijze, waar je hopelijk iets aan hebt. Het is niet dat we ontkennen dat er soms vreselijke dingen gebeuren, dat willen we allemaal niet. Het past niet in de nieuwe mooie, ideale wereld, want in de nieuwe mooie wereld tolereren we elkaar wel, we waarderen elkaar en we accepteren elkaar, ook als we anders denken en anders geaard zijn of een ander geloof hebben. Daar zijn we niet bang voor. In de nieuwe, mooie wereld zijn we dankbaar en hebben we respect voor alles wat leeft, dieren, planten, bomen, onze mooie aarde, de pracht van de natuur en alles wat zij ons biedt. Daar gaan we dienstbaar mee om. En we genieten ervan.

“Ja, als iedereen nou maar eens zo zou denken,” hoor je dan vaak zeggen. Of: “Ze zouden dit of dat moeten doen.” Of: “Ja, nu het beleid nog…” We zijn er goed in te bedenken wat anderen zouden moeten doen, we zijn er goed in het aan te wijzen, wat er zou moeten veranderen, we zijn er goed in anderen overal van te beschuldigen. En ook om zeer negatief te oordelen over anderen, over beleidsmakers en ‘schuldigen’. En we zijn er ook goed in te denken dat we zelf machteloos zijn en er niks aan kunnen doen.

De vraag is of dat waar is. Ik denk het niet. Doe wat je kunt in je eigen omgeving, elke positieve bijdrage heeft een effect op het geheel. De excessen die we zien, zijn ook afkomstig uit het geheel. Daarmee bedoel ik dat het niet op zichzelf staat, het is als een vulkaan die uitbarst, ergens onder de oppervlakte leefde die intolerantie, gevoed door angst en sterke oordelen. Zoals ik al eerder zei: oordelen zijn afkomstig van angst. Als er geen angst was, zouden die oordelen overbodig zijn. Daarbij komt dat we allemaal denken overal iets van te moeten vinden. ‘Als je iets vindt moet je het naar de politie brengen,’ grapte laatst iemand op een congres waar ik was. We hebben niet zoveel aan al die meningen. Daar lossen we niks mee op.

Want, zoals je inmiddels misschien wel weet… we kunnen niets buiten onszelf veranderen. Wat heeft het dan voor een zin om daar van alles van te vinden en te zeggen dat er van alles moet veranderen? De buitenwereld is een reflectie van onze binnenwereld. Van een gezamenlijk geheel. Waar wij dus deel van uitmaken. Daar zou je natuurlijk nog depressiever van kunnen worden, maar het goede nieuws is dat er dus wel een mogelijkheid is om je positieve invloed te laten gelden. Op een hele andere manier dan je gewend bent. Kijken wat er in jezelf nog te vinden is, niet dat je het dan ‘van jou’ moet maken, ik bedoel: Soms zijn er bepaalde overtuigingen die je aantreft ‘actief’ in jezelf, terwijl je het er helemaal niet mee eens bent. Ik bespeurde bijvoorbeeld op een gegeven moment calvinistische trekjes in mezelf, niet zo gek, want je bent ook een product van je opvoeding, je voorouders en je cultuur. Maar toen ik dat ging onderzoeken, kwam ik erachter dat ik mezelf daar graag van wilde bevrijden en dat heb ik gedaan. Stap voor stap. Misschien nog niet 100%, soms betrap ik mezelf nog wel eens op iets, maar dan weet ik het. Het is niet van mij, het is een beperkende gedachte. En die mag vertrekken. Gedachten zijn maar gedachten, ze horen niet bij wie je bent.

Dus wat we allemaal kunnen doen en wat echt veel meer uitmaakt dan je denkt is dit: Onderzoek de diepere lagen in jezelf en reken af met je eigen angsten en oordelen. Elk klein stukje dat je opruimt heeft een groot effect op het geheel. Alles waar je jezelf meer bevrijding in kunt geven, levert meer tolerantie op in de wereld.

Maak er een gewoonte van jezelf te betrappen op het oordelen over anderen en keer het om. Waar heb je een oordeel over, wat gaat hier over jezelf? Kun je dat ontdekken en oplossen? Vrij laten…?

Wat betreft het milieu en de dieren, planten en bomen, doe wat je kunt in de wereld om je heen. Daar heb je invloed op. Let op je eigen schoonmaakmiddelen, je kleding, je voedsel. De keuzes die jij maakt, daar gaat het om. Ik ben geen heilige en heb daarin ook echt nog wel iets meer groeimogelijkheden, maar ik ben me ervan bewust. Ik vind dat ik anderen niet moet beschuldigen, maar beter het voorbeeld kan geven. Ik kan wel delen wat mij bezig houdt, we kunnen wel uitwisselen hoe we bijvoorbeeld zelf waspoeder kunnen maken (ik noem maar wat), en op die manier gezamenlijk groeien in bewustwording. Dat is iets heel anders dan anderen vertellen wat ze moeten doen. Iedereen levert op z’n eigen manier een bijdrage.

En gek genoeg, zelfs die mensen die excessen uitvoeren. Zij zijn ook pionnen in het spel en zij hebben die rol gekozen. Het gaat niet om die personen, het gaat om wat er leeft in dat veld en wat er aan de oppervlakte komt. Zij tonen dat. Enerzijds omdat alles opgeruimd wil worden, want kennelijk bestond er toch nog steeds homohaat, bijvoorbeeld. Heus niet alleen bij die ene persoon. We kunnen denken dat we daarmee verder van huis zijn en terug in de tijd. We kunnen het ook zien als een aanleiding om een duidelijke keuze te maken. Zulke situaties nodigen ons uit om ons duidelijk uit te spreken, om te kiezen voor iets anders. Want dit is niet wat we willen. Wat willen we wel? En daar op focussen. Daar naartoe werken.

Iets wat we niet willen, vertelt ons heel duidelijk wat we wel willen. En als we ons daar dan op richten, dan verandert het. Daarom is het zo zinvol om je te richten op wat je wenst, wat je wenst voor jezelf en voor de wereld. Want we willen allemaal vrede en liefde, leven zonder zorgen, genieten en onszelf kunnen zijn. En daar kunnen we allemaal aan bijdragen. Juist door ons te richten op ons ideaal, op een mooiere wereld, na te denken en ons voor te stellen hoe het beter kan, anders kan en door ons eigen steentje bij te dragen.

De zogenaamde ‘realiteit’ laat ons zien wat we gecreëerd hebben. Het kan ons wakker schudden en ons tot een nieuwe keus brengen: ‘Dit is niet wat we in stand willen houden. We willen nu iets anders.’ En dan kunnen we gaan bedenken hoe we het anders willen. We kunnen het gaan uittekenen, invullen, concreet gaan maken. Daar je energie insteken, dat heeft heel veel zin. Zo maken we de nieuwe wereld, door ons daar op te richten. Want de realiteit is in principe al verleden tijd. De wereld van morgen, maken we nu. Elke dag kunnen we opnieuw creëren. Het hoeft niet te blijven zoals het was. Wat dat betreft kunnen we de realiteit beter als verleden tijd zien. Wat het in feite ook is. Het loopt achter de feiten (gedachten, angsten en overtuigingen) aan. De nieuwe wereld begint nu, als je anders gaat denken en het anders gaat bekijken. Stel je eens voor hoe die er voor jou uitziet. En maak hem zo mooi mogelijk! Dankjewel. Voor je fantastische bijdrage!

‘Wakker worden’, wat is dat eigenlijk?

Het valt me op dat de term ‘wakker worden’ zo vaak wordt gebruikt in de context van ‘door hebben hoe we gemanipuleerd worden’ en dat is het niet. Dat is zelfs versterken van de dualiteit. Wakker worden is misschien wel ‘het spel doorzien’ maar in een ander opzicht dan ‘doorzien welke spelletjes er gespeeld worden door boosaardige krachten’, waar wij dan de dupe van zijn. Als men zich afvraagt waarom ‘het’ toch zo lang duurt voordat er iets verandert in de wereld, zou men toch echt beter naar zichzelf kunnen kijken. De wereld is onze spiegel. Zolang men ‘het kwaad’ ziet in die spiegel, denkt men kennelijk nog in termen van ‘goed en kwaad’ en plaatst daarmee de verantwoordelijkheid buiten zichzelf. Onderzoek je eigen gedachten, je eigen idee van slachtofferschap en zie wat je in jezelf ontkent en wat je daarmee in stand houdt. Dualiteit.

Dualiteit bestaat niet, alleen in onze beperkte beleving. Het is denken in afgescheidenheid. Terwijl we een zijn, terwijl alles een geheel is. De zogenaamde realiteit, zoals we die waarnemen is een gezamenlijke creatie en we kunnen net zo goed iets anders creëren – als het ons niet bevalt wat we tegenkomen. Dat besef is wakker worden. Maar wat we nog altijd zien is dat ‘men’ de strijd aangaat met dat wat al gecreëerd is en het daarmee voedt, versterkt en nog meer bestaansrecht geeft. Wil je het in stand houden of wil je iets nieuws? Concentreer je dan op wat je wel wilt. Creëer het nieuwe door daar op te focussen. Door je aandacht te richten op wat wel goed gaat, wat wenselijk is en prettig is, dat wat je wel wil. Dat is de enige manier. Want wij voeden alles met onze aandacht, onze gedachten en ‘wakker worden’ betekent dat je dàt spel doorziet.

Dat je precies dat macht geeft, wat je aanklaagt en wat je verwerpt, dat hebben veel mensen niet door. Dat is jammer. Het geldt voor grote en kleine dingen. Maar het grote is in het kleine te vinden. Iemand die voortdurend allemaal commentaar heeft op wat er in de wereld gebeurt en dat sterk veroordeelt, doet in feite precies hetzelfde als wat hij bepaalde leiders bijvoorbeeld kwalijk neemt. Problemen los je niet op met dezelfde manier van denken als waarin ze ontstaan zijn, zei Einstein al. Het is nodig om het geheel te overzien, uit de dualiteit te stappen en in te zien dat alles actie-reactie is. Als wij met z’n allen bang zijn voor moslims, voeden we niet alleen de angst, waardoor het een kracht op zichzelf wordt, waardoor een reactie ontstaat, maar we stimuleren en voeden precies dat waar we bang voor zijn en we versterken de tegenstellingen, de strijd. Hef je oordelen eens op en kijk eens met andere ogen. Onschuldige ogen, een frisse blik, onbevooroordeeld. We zijn allemaal mensen en zitten met z’n allen in hetzelfde spel ‘gevangen’. Tot we het door hebben en er anders naar gaan kijken.

Godzijdank hebben mensen die het geheel overzien en zich bewust worden van hun eigen kracht, licht en creatievermogen meer invloed. Ook zij komen nog voortdurend van alles tegen, maar zij lossen het anders op. Ze onderzoeken in zichzelf wat er nog opgeruimd kan worden. Welke angsten ze tegenkomen en waar nog oordelen op zitten, die ze los kunnen laten. Het is een stille methode, maar een veel krachtiger manier. Zij brengen werkelijk licht en liefde in de wereld, door hun eigen spiegel schoon te vegen, zoals ik dat noem. Zolang ik leef met wantrouwen, is er voor mij van alles om te wantrouwen. Erken ik dat wantrouwen in mezelf en kan ik inzien dat dat is gebaseerd op angst, dan kan ik ervoor kiezen die angst los te laten. Vroeger wist ik dat ook niet – het geldt voor ons allemaal dat we geloofden in al die angst en dat als terecht en waar beschouwden, dat hielden we gezamenlijk in stand – maar nu merk ik dat als ik mijn angst ophef, dat waar die angst zich op richtte, zich oplost. Het bestaat niet meer als je angst vervangt voor vertrouwen. Het verdwijnt simpelweg. Vroeger ging ik twijfelen, kan ik dat wel vertrouwen, zou het niet zo zijn dat … ‘ik hier belazerd word’ (bijvoorbeeld), maar ik zag niet in dat juist die twijfel een twijfelachtige situatie creëerde. Wat er ‘waar’ leek, was door mijzelf gecreëerd. Door mijn eigen oordelen, afkomstig van angst. Angst die ik meestal niet zag. Want angst verstopt zich goed achter al die oordelen.

“Je moet wel de realiteit onder ogen zien,” zeggen mensen vaak tegen mij. “Niet je kop in het zand steken.” O ja? Is dat zo? En wat is dan de waarheid? Welke realiteit? Hoe weet je dat zo zeker?
In bepaalde gevallen weet ik zeker dat het niet klopt waar men mij van probeert te overtuigen. Bijvoorbeeld omdat ik zelf bij het Journaal heb gewerkt en weet hoe het daar gaat. Daar kan je op verschillende manieren naar kijken, zoals je elk verhaal op verschillende manieren kan bekijken. Het is maar net welke positie je inneemt, vanuit welke hoek je kijkt. We worden altijd bevestigd in onze eigen waarneming, want we creëren het zelf! Dus.. als het je niet bevalt, tijd om op onderzoek uit te gaan en iets anders te creëren. Richt je op wat je wel wilt, op de oplossing, op de beste uitkomst. Denk vooral niet dat je onmachtig bent, dat is een vergissing. Dat is een gevoel van slachtofferschap, waar je mee af kan rekenen.

Wakker worden is beseffen dat je geen slachtoffer bent, het is inzien wie je werkelijk bent. En verantwoordelijkheid nemen daarvoor. Zodra je weet dat je ‘creator’ bent, wordt alles anders. Dat is een heel proces, stukje bij beetje wordt je getoond op welke fronten je nog niet vrij bent, maar als je bereid bent dat aan te gaan, gaat het steeds makkelijker en vlotter en wordt het ook steeds leuker.

Het kan niet naar je toe komen als je niet ontvankelijk bent. Dat geldt voor alles. Geld, liefde, geluk, vrede, harmonie, gezondheid… Als je er niet in gelooft, heb je de deur er niet voor open staan. Het wil best naar je toekomen. Situaties willen zich graag oplossen. En dat kan ook, als wij er maar in geloven. Vertrouwen is een enorme kracht. Dat is wat ik ondertussen heb ontdekt. Dat is echter niet alleen ‘weten’ of het zeggen, het is het juist voelen. In eerste instantie kan het een intentie zijn, dat is prima, want het groeit vanzelf als je ervoor kiest te leven in vertrouwen. Vertrouwen wordt altijd beloont.

 

 

Je kunt wel iets willen en nastreven, maar als je er niet echt in gelooft, schiet het niet op. Heel veel, alle kan ik beter zeggen, blokkades hebben met jezelf te maken. Alleen zie je ze vaak zelf niet. Omdat ze nog verstopt liggen in de onbewuste lagen. Wel is het zo dat je ze – juist door iets wat je wil, hoopt te bereiken – kunt gaan zien. En zien is het halve werk. Daarna is het een kwestie van erkennen en inzien dat je eigen houding, idee, nog niet 100% ten dienste stond van dat doel. Steeds diepere lagen worden aangeboord om die barrières in jezelf op te duikelen en gedag te zeggen. Dat is een mooi proces, de moeite waard. En daarom zijn intenties zo waardevol, ze zetten dat proces in gang.

De intenties komen meestal vanuit je ziel. De ziel wil groei, vreugde, vrede, vrijheid, overvloed, vertrouwen, gezondheid, creativiteit, verbondenheid op een vrije manier, delen… Delen van vreugde, vertrouwen, overvloed, vrij delen…

Op persoonsniveau kan dan nog een hoop in de weg staan, dat kan je je voorstellen. Je niet vrij voelen om te delen, om te vertrouwen, om te geloven in het (zogenaamd) onmogelijke, twijfel aan jezelf en aan anderen, negatieve gedachten over jezelf en anderen, overtuigingen zelfs. Je krijgt ze stuk voor stuk in beeld als je vasthoudt aan je intenties, door de ziel ingegeven, het vraagt alleen wel bereidheid ze los te laten. En als je ‘het’ opeens ziet, ben je daartoe meestal wel bereid. Ook dat heeft met een intentie te maken. Verklaar je je bereid, dan gaat dat makkelijk. Hou je vast aan je oude veilige idee, omdat je denkt dat je jezelf moet beschermen of verdedigen – tegen de boze buitenwereld bijvoorbeeld – dan kan het nog wat langer duren. Hoeveel invloed je zelf hebt op het proces, weet ik niet precies. Ieder heeft z’n eigen weg te gaan. Maar het helpt om je bereid te verklaren, het helpt om op te houden met jezelf of anderen veroordelen, maar anders te kijken. Zodra je met begrip kijkt naar jezelf, geef je jezelf meer ruimte, je kan jezelf vergeven. Daardoor krijg je meer ruimte en mogelijkheden.

Een voorbeeldje: Als je enig wantrouwen koestert tegen iemand, kan het zijn dat je ongemerkt, onbewust, verwacht dat die ander zich anders gaat gedragen. Dat kan niet, want hij voldoet aan jouw idee over hem (of haar). Kan je dat inzien, dat het te maken heeft met een angst of oordeel van jezelf, dan kan je ervoor kiezen die angst – met bijbehorende oordelen – los te laten. Of je slachtofferschap, je gevoel van slachtofferschap of afhankelijkheid. Ik geloof dat die twee dicht bij elkaar liggen. Maak je je vrij, geef je die ander ook ruimte en dat kan wel eens een heel verrassend effect hebben. Je kunt meer zien, je blikveld verruimt zich als je niet meer vanuit die (oude) angst oordeelt. Als je niet bang bent, kun je bijvoorbeeld zeggen: ‘Show me the truth in this.’ Maak je geen zorgen, je angst is meestal onterecht, want de ’truth’ is vriendelijker dan onze eigen gedachten doorgaans zijn. Wees bereid om te kijken naar jezelf en om beperkende overtuigingen los te laten.

Als je intenties formuleert, wat zeer waardevol is, want het bied je deze weg, begrijp dan dat je dit proces instapt. Het is als een grote opruiming in huis, waarbij je alles oppakt en aankijkt en je afvraagt of het je nog langer dient. Zo niet, weg ermee. Onderzoek je angsten, stuk voor stuk, geen van die angsten heeft zin. Integendeel, ze beperken je en belemmeren de groei. Bovendien is het zo dat als je je eigen angst opruimt, je bij de ander ook die lading wegneemt. Van wie ‘angst’ precies is, weet ik niet, in principe niet van jou of van mij, het is meer een wolk voor de zon, die het zicht (het licht) beperkt. Dus je helpt de mensheid. Je bevrijdt niet alleen jezelf. En het leven wordt steeds leuker. Want vrij van angsten en ladingen (moeten) is het makkelijk, vrolijk en verrassend creëren.

Ik dacht net ‘waarom stuurt ze geen foto?’ toen ik een berichtje kreeg uit Italië over het weer en andere logistiek. Prompt komen er een paar leuke foto’s. Als we onszelf niet in de weg staan, worden we op onze wenken bedient!

Voortdurend worden we gevoed met wijsheden, antwoorden en inspirerende inzichten. Wie zich iets afvraagt, hoeft alleen maar om zich heen te kijken. ‘Geen wolkje aan de lucht,’ zag ik bijvoorbeeld gisteren en dus maande ik mijn mind – die uit verveling wel eens geneigd is wolkjes te gaan bedenken –  tot stilte. Hoe lang hou jij het vol, het besef dat er helemaal niks aan de hand is? Vreemd toch eigenlijk, dat we daar moeite voor moeten doen? Dat het bedenken van ‘problemen’ zo makkelijk en vanzelf gaat? En dus ook het creëren van problemen, want zo werkt dat. Je bedenkt ze en ze gebeuren vanzelf als je even niet oplet.

Als ik in gesprek ben met mensen die ‘problemen’ zien, pak ik wel eens een kopje of een glas erbij dat voorhanden is en dan zeg ik: Dit is de situatie. Het is gewoon een kopje (of een glas), meer niet. Nu kunnen we erover gaan twisten of het een theekopje is of een koffiekopje, maar dat maakt voor dat kopje niks uit. Het kopje blijft het kopje. Als jij het een probleem noemt, maak jij er een probleem van. Snap je? Dat doe je zelf. Het wil niet zeggen dat het ook zo is. Maar het wordt vanzelf jouw waarheid. Omdat het zich vanzelf bewerkstelligt. Het is wat je manifesteert. Dus… als je je bewust wordt van het feit dat je manifesteert, met je eigen gedachten, dan ga je inzien dat alles je eigen invulling is. De situatie is neutraal. Een kopje. Het is gewoon wat het is. En daar kun je je eigen werkelijkheid van maken. Dat doen we dus ook. Voortdurend.

Het blijft opletten dus, zorgen dat je dit blijft inzien en het is handig om er op tijd bij te zijn. Voordat zich hele verhalen gaan ontspinnen in de mind, die een eigen leven gaan leiden. Want hele verhalen zijn moeilijker af te breken, vooral als ze maar herhaald blijven worden en al helemaal als dat al jarenlang een repeterende gedachtegang is. Dan zijn het overtuigingen geworden, waarin je zelf gevangen zit. Dat gebeurt ongemerkt.

Zolang dat behulpzame, positieve verhalen of overtuigingen zijn, is daar niks mis mee natuurlijk, daar hebben we alleen maar voordeel van. Dat is dus precies wat we in de gaten moeten houden. Daar hebben we sturing voor nodig. Je kunt de mind beter niet zomaar z’n gang laten gaan, maar het is handiger om hem richting te geven. Want  de mind is behoorlijk slim en onverbeterlijk in z’n streven steeds weer iets nieuws te bedenken. Daarom heb ik er een uitdaging van gemaakt slimmer te zijn dan mijn mind en hem ‘af te richten’. Zoals je ook een hond de baas moet zijn, wil je goed en harmonieus met ‘m kunnen samenleven. Ik geef de mind graag hele moeilijke opdrachten: ga maar zoeken. Dat vindt-ie leuk en ik ook. Zo komen we samen een heleboel te weten. Geen uitdaging is ons te groot.

En zo worden we dus voortdurend gevoed met wijsheden, antwoorden en inspirerende inzichten. Op kwesties, waarvan we nog niet eens wisten dat het kwesties waren, komen al van alle kanten antwoorden. De laatste tijd gaat dat steeds over ‘DOEN!’ Over stappen zetten dus. Over niet twijfelen, maar gaan. ‘Ga!’ vatte een succesvol ondernemer tijdens een congres van de week zijn motto samen. ‘Beter op je bek gaan, dan het niet geprobeerd hebben.’ Overal word je wijzer van. Over het algemeen houden we ons teveel in, zijn we bang, twijfelen we te lang en bekritiseren we onszelf teveel (hè mind?). Als je het niet weet, of je weet nog niet precies waar het heengaat, of het wel gaat lukken, begin dan toch gewoon. Want als je geen stap zet, weet je zeker dat het niks wordt. En wat je nu nog niet weet is welke nieuwe inzichten die ene stap je brengt: nieuwe ideeën, de volgende stap dient zich vanzelf aan. Het creëert zichzelf.

Zo gaat het ook met schrijven. Ik begin en de volgende zin komt vanzelf. Ik bedenk niet eerst alles en ga dan pas schrijven. Toevallig wist ik deze keer al wel wat ik wilde delen, namelijk de tekst die op mijn theezakje stond en die ik zo raak vond. Precies het antwoord op een kwestie, die nog niet aan de orde is, maar wel alvast de vragen beantwoord, die zouden kunnen oprijzen:

‘Paths are made by walking,’ stond er op m’n theezakje.

Hier issie dan, ons nieuwe boek:

Reinier Castelein van vakorganisatie De Unie benaderde ons enige tijd geleden om samen te werken aan het tot stand komen van een boek, waarin hij een vernieuwende visie wilde neerzetten op de huidige economische situatie. “Er komen niet meer banen, we kunnen wel vast blijven houden aan oude verworvenheden, maar we kunnen beter op een nieuwe manier gaan denken. Deze nieuwe tijd maakt het mogelijk om voor Welzijn te kiezen, om iedereen daadwerkelijk de kans te geven te participeren in de samenleving, door de basisvoorzieningen te regelen.”

Dat sloot helemaal aan bij de Happy View van Happy View: “Kijk wat er wel mogelijk is, kijk naar oplossingen, denk op een andere manier.” Dus daar werkten we graag aan mee. Dit boek is het resultaat.

Door robotisering, automatisering en digitalisering is er meer ruimte voor vrije tijd en zingeving en meer behoefte aan (om)scholing. Het werk vernieuwt zich en vraagt om herverdeling en een flexibelere aanpak. De oude economie van banenplannen en het rondpompen van miljarden aan gemeenschapsgelden is toe aan verandering. Door robotisering en automatisering en de enorme toename van zelfstandig werkenden en flexibele arbeid is de arbeidsmarkt ingrijpend veranderd. De oude definities van werk en inkomen zijn aan vernieuwing toe en vragen om innovatief beleid.

In de participatiesamenleving, zoals Reinier Castelein zich die voorstelt, is er ruimte voor Welzijn voor iedereen. Het poldermodel vernieuwt zich: de vakbeweging, de werkgevers en de politiek komen uit hun ‘hokjes’ en scheppen voorwaarden voor een nieuw economisch en sociaal model. We ontwikkelen een inclusieve participatiesamenleving, met basisvoorzieningen, zoals een basisinkomen en mogelijkheden, scholing en zorg voor iedereen. We verschuiven het begrip ‘waarde’ van economisch en financieel naar Welzijn, duurzaamheid en sociale betrokkenheid.

Zou het niet fantastisch zijn als niemand zich meer zorgen hoefde te maken over z’n inkomen, als iedereen op z’n eigen manier z’n bijdrage zou kunnen leveren aan de samenleving, als er meer tijd en ruimte was om elkaar een handje te helpen, als we iedereen mogelijkheden konden bieden zich verder te ontwikkelen en z’n talenten tot z’n recht te laten komen? Ongeacht of dat nu bepaalde status heeft of niet? Dienstbaarheid naar elkaar toe, betrokkenheid bij elkaar, het gevoel waardevol te zijn, of je nou een baan hebt of niet. Ik denk dat het mogelijk is. Sterker nog: ik denk dat de huidige omstandigheden er om vragen dat we op deze manier gaan denken. Wie de technologische en economische ontwikkelingen goed op zich laat inwerken, kan niet anders dan concluderen dat ons ‘oude systeem’ niet meer werkt en tegen z’n grenzen aanloopt.

“We kunnen de veranderingen proberen tegen te houden en de boel proberen te stutten, maar we zien al dat het niet meer werkt. Meewerken aan lapmiddelen betekent genoegen nemen met zoethoudertjes, die geen echte oplossing zijn.” Daarmee neemt hij afstand van de oude rol van de vakbonden en pleit voor vernieuwing: “We hebben een nieuwe manier van denken nodig. Alleen dat zal een oplossing bieden. Concreet betekent dat dat we iedereen basisvoorzieningen, groei- en participatiemogelijkheden bieden, losgekoppeld van het oude principe ‘werkgever-werknemer’. Een minder hiërarchisch, patriarchaal model, een meer egalitair systeem, waarin Welzijn voor iedereen gegarandeerd is.”

Benieuwd naar dit nieuwe boek? Je kunt het hier bestellen!

 

Zwitserland stemt vandaag over het basisinkomen. Ook in Nederland gaan daarvoor steeds meer stemmen op en wordt vanuit verschillende hoeken het basisinkomen als oplossing gezien voor de toekomst. Er gaat een petitie rond en daar staan al 50.000 handtekeningen onder. Hier kan je tekenen. Zelf ben ik pas voorstander van het basisinkomen sinds ik me er goed in verdiept heb. Het levert namelijk heel veel op: vrije tijd, mogelijkheden om zinvolle bijdragen te leveren aan het geheel, meer tijd voor elkaar, zelfstandigheid, vrijheid en vooral dat het denken vanuit angst kan verdwijnen. Alle controle (op uitkeringen bv), die nu zo belemmerend werkt, kan afgeschaft worden. Als de basiskosten gedekt zijn, hoeft geld niet langer het excuus te zijn om niet te doen wat je belangrijk vindt en wat je het liefst wil. Dus het is een geweldige stap naar de ideale wereld, waarin iedereen meer tot z’n recht kan komen en waarin werk en inkomen niet meer als voornaamste maatstaf gelden om op een zinvolle manier je leven vorm te geven. Andere waarden worden belangrijk en die zijn ook belangrijker, dat vergeten we nu vaak.

In mijn beeld van ‘de nieuwe wereld’ bestaat geld helemaal niet meer, is dat geheel overbodig geworden. Dan gaat het over andere dingen: delen, geven, samenwerken, vanuit je hart leven, bijdragen aan het geheel en ‘bezit’ is iets wat wegebt, want de wereld is van iedereen, we zijn allemaal te gast en we gaan zorgvuldig, dienstbaar en dankbaar om met alles wat de wereld ons te bieden heeft. Natuurlijk zorgen we goed voor de natuur en hebben we veel respect voor dieren en planten en alles wat leeft. Het gaat niet meer om ‘ik’, maar om ‘wij’.

Want, als je kijkt naar wat mensen echt willen, wat ze het liefst zouden doen, wat hun hartenwensen zijn, waar ze naar streven, dan is dat meestal iets waarmee ze een bijdrage leveren aan de wereld. Is dat niet opvallend? Het wordt alleen 9 van de 10 keer overschaduwd door het idee van ‘geld moeten verdienen’ en/of ‘rijk willen zijn’. De vraag is waarom men rijk wil zijn en veel geld wil verdienen.

Dat kan zijn omdat men meer wil genieten van het leven, waar niks mis mee is natuurlijk. Het kan zijn omdat men geen zorgen meer wil hebben over geld, ook logisch. Het kan zijn dat men belangrijk wil zijn, mee wil tellen of macht wil hebben, maar als mensen doen wat ze kunnen en het beste uit zichzelf weten te halen, dan is die voldoening er vanzelf, daar heb je de erkenning van de buitenwereld niet meer voor nodig. Een gevoel van eigenwaarde is voor iedereen belangrijk, maar dat hoeft niet afgemeten te worden aan geld. Het gevoel ‘geslaagd’ te zijn kan op een hele andere manier bewerkstelligd worden, want als je tevreden bent met wat je doet en wie je bent en je hebt de vrijheid om dat te doen wat je echt wilt, dan voelt dat vanzelf goed en is die drang om erkenning minder. Want succesvol willen zijn, omdat dat goed voelt, waar heeft dat echt mee te maken? Ik denk met vrijheid. De vrijheid om jezelf te kunnen zijn, te doen wat jij van belang vindt en waar je blij van wordt.

We zijn natuurlijk allemaal opgezadeld met allerlei ideeën hierover, zoals dat je hard moet werken, zwoegen en doorzetten om iets te bereiken. We hebben het idee dat we moeten knokken en concurreren, ons waar moeten maken. We hebben bovendien het idee dat we afhankelijk zijn van werkgevers, overheid, klanten en wat men ervan vindt. Toch is dat niet zo, het zal alleen nog even duren voordat iedereen dat begrijpt. Want in het nieuwe tijdperk leren we meer en meer hoe we zelf creëren en hoe de buitenwereld een reflectie is van onszelf, dus dat alles in wezen gaat om onze binnenwereld. Hoe wij de wereld zien en ervaren, zo reageert de wereld op ons. En als daarin elementen aanwezig zijn, waar we last van hebben, vraagt dat ons om naar onze eigen oude overtuigingen te kijken. Als we dat gaan ontdekken, komen we er ook achter dat geld in feite helemaal geen rol speelt. Dat als je iets wilt, het een kwestie is van er in geloven, het durven, het doen en de stappen zetten op weg daar naartoe.

Veel te vaak laten mensen zich al bij voorbaat afschrikken door hun eigen idee dat iets niet kan. We zijn onze eigen belemmerende factor. Dat is de buitenwereld niet en dat is geld ook niet. We gebruiken dat – onbewust – als excuus. Het zet ons denken vast. Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen ‘ik zou dit of dat wel willen, maar…’ en daar komt dan de beperkende factor geld om de hoek kijken. Als dat is wat je wilt, ga er dan voor, zet de eerste stap. En dan de volgende en de volgende. Het creëert zichzelf terwijl je bezig bent.

Het werkt niet als je gaat wachten tot je eerst al het beschikbare geld hebt, als je eerst alle zekerheden wilt hebben, die je ook al had toen je om die reden geen stappen durfde te zetten. Het werkt nooit uit angst namelijk. Sommige mensen hoor ik wel eens zeggen dat ze al zo lang bidden of met alle geleerde tools proberen te creëren wat ze wensen, maar dat er maar niks gebeurt. dat klopt. Je zal nooit eerst de loterij winnen en dan pas kunnen gaan doen wat je wil. Want dat is namelijk vermijdend gedrag. Het is niet geloven in jezelf. Het is geen stappen zetten. Het is uitstellen. Je kunt niet verwachten dat het van de een op de andere dag allemaal anders is.

Het begint met stappen zetten, eerst de eerste stap. Plannen maken en uitwerken. Wat kan je vandaag al doen? Het gaat erom dat je je doel voor ogen houdt en het steeds meer voor je ziet, het leuk vindt om ermee bezig te zijn, het durft, het doet, dat doet wat je aangereikt wordt. Als jij een stap zet, wijst de weg zich vanzelf. Ik spreek uit ervaring, het groeit met je mee. En het ontwikkelt zich vanzelf. Je zal je alleen niet van de wijs moeten laten brengen, je zult moeten leren je gedachten te beheersen, je kunt zien hoe angst je tegenhoudt, maar die angst kan je overwinnen. Stap voor stap.

Maar omdat het inkomen voor veel mensen nog de belangrijkste reden is om geen stappen te zetten en je ook niet kan verwachten dat iedereen opeens zomaar alles loslaat en vertrouwt op de voorzienigheid en het leven zelf, lijkt me dat basisinkomen dus een geweldige tussenfase. Dan is er geen excuus meer en kan iedereen echt  z’n eigen verantwoordelijkheid gaan nemen. Alles waar je je afhankelijk van voelt is een excuus. Maar in wezen zijn we niet afhankelijk, we houden onszelf klein. Terwijl er ergens in onszelf ook een stem is die roept om lef en groei en vernieuwing.

Laatst zag ik een journaliste in Rusland die geïnterviewd werd over haar gevaarlijke werk. Of ze nooit bang was, haar voorganger was immers vermoord. “Nee.  Ik ben niet bang. Doodgaan is niet het ergste wat je kan overkomen. Niet doen wat je wil doen, wat je kan doen en wat je van binnenuit voelt dat je moet doen, dat is veel erger,” zei ze.

Er is altijd een weg… maar je zal zelf de stappen moeten zetten… en ook dat is niet afhankelijk van het basisinkomen. Maar het is wel een goeie stimulans. We zullen er allemaal rijker van worden.