Soms zijn films zo goed dat je bijna vergeet dat je naar een film zit te kijken. Je zit er als het ware helemaal in. Dat aspect mis je een beetje als er tussendoor steeds reclame komt of als de film zo onwerkelijk, cliché, overdreven of slecht geacteerd is. Toch kan je ook dan geboeid raken door aspecten die je herkent. Terwijl ik naar zo’n film zat te kijken, bedacht ik me wat de ingrediënten waren: Doorgaans is er een held – met een missie, vrijwel altijd is er een slechterik, er zijn tegenslagen en er is een vrouw, een grote liefde, die de held op de been houdt en tot het uiterste drijft. Rivaliteit is er ook, meestal tussen mannen, dan wordt er flink gevochten. En soms tussen vrouwen, dat gaat er dan een stuk geniepiger aan toe en ook daarvoor geldt: Er is een slechterik met hele gemene plannen en iemand die daar het slachtoffer van wordt, niet zozeer een heldin, maar een onschuldige schoonheid, die dan – hoop je – uiteindelijk gered wordt door de held. En dan komt alles goed.

Ik hou wel van films waarin alles goed komt. Als dat niet zo is, vraag ik me af waarom de filmmaker mij daarmee zo nodig moet opzadelen. Heldhaftigheid moet toch beloond worden? Je gaat toch geen goed en kwaad laten zien om ‘het kwade’ te laten overwinnen? We hebben toch een motivatie nodig om voor het goede te kiezen? Volharding is een hoog goed in zulke films. Er is een doel, een missie en waar de onschuldige vrouw kan gaan twijfelen, zet de held onvermoeibaar z’n strijd voort. Desnoods bekoopt hij het met de dood, maar hij geeft nooit op. Met een beetje geluk verwerft hij eeuwige roem.

Bij zo’n film besef je dat je naar een film kijkt. Een hele goeie film brengt je misschien een beetje in de war: wat is nu eigenlijk goed en slecht? Je wordt aan het denken gezet en het kan je cliché-kaders verruimen. Het leven is net een film, bedenk ik me, alleen we vergeten er op die manier naar te kijken, omdat het zo levensecht overkomt. Dat is ook de bedoeling. Dat we onze rol met verve spelen, dat we avonturen beleven, dat we allerlei gevoelens ervaren, van romantiek tot wanhoop, woede, jaloezie en verdriet en pijn. We worden uitgedaagd om het goede te doen, onze missie te vervullen en als het makkelijk gaat, is het minder spannend. We hebben wel iets nodig om voor te vechten. Dus we hebben ook een tegenstander nodig, zodat wij ons heldhaftig kunnen profileren. De liefde drijft ons buiten de gebaande paden, stelt ons in staat grootse daden te verrichten of haalt juist het slechtste in de mens boven. Maar in de optiek van de slechterik is dat gerechtvaardigd, ook hij strijdt met een doel.

De film is afgelopen, ik zap nog even rond en ai… dat is wel een hele slechte film. Het nieuws. Een boulevard in het donker, gillende mensen, niet zo goed in beeld gebracht wat er nou eigenlijk gebeurt. Waar is de slechterik? Waar zijn de helden? Maar vooral: Waar is de Liefde? En waar blijft de goede afloop?

“Als het niet goed afloopt, is het nog niet afgelopen,” ik weet niet meer wie dat zei, maar onthoud: Alles, elk verhaal, is bedoeld om goed af te lopen, om ondertussen de juiste keuzes te leren maken, om alle gevoelens te beleven die daar bij horen en om uiteindelijk opgelucht adem te kunnen halen. We hebben een missie en die missie is nog niet volbracht, zolang Liefde ons niet aanspoort om boven onszelf uit te stijgen en tot grootsheid aanzet. Zolang het nog geen vrede is, is de film nog niet ten einde.

Hou vol. Bidt en heb lief, vergeef en blijf dromen. Wij bepalen hoe de film afloopt door de keuzes die we maken. Dus hou de beste uitkomst voor ogen en laat je niet van de wijs brengen. Zonder tegenslagen zouden we de waarde er niet van zien. Vrede.

Zolang je iemand (nog) iets kwalijk neemt, lossen de gevolgen ervan niet op. Het blijft een ‘struggle’ tot je er echt anders naar kijkt en er werkelijk vrede mee hebt. Wil je dat echt grondig aanpakken, kijk dan eens terug op je leven en blader door je herinneringen. Dat wat je destijds bijvoorbeeld heel oneerlijk vond, waar je je door benadeeld voelde of wat je iemand nog steeds kwalijk neemt, kan je dat nu in een ander daglicht zetten? Kan je zien dat het ook z’n positieve kanten had, jou iets gebracht of geleerd heeft, misschien zelfs nodig was om je vrij te maken of sterker te maken?

Blijf ook jezelf niet nadragen wat je ‘fout’ hebt gedaan of bij nader inzien misschien beter anders had kunnen aanpakken. Een volgende keer dat je zoiets meemaakt, ben je in staat om het anders te doen, omdat je het nu weet. Kansen genoeg om het geleerde in de praktijk te brengen. Het leven blijft je mogelijkheden geven, steeds opnieuw.

Een grondige aanpak heeft een positief effect op je leven. Wil je ook eens echt aan de slag met het herschrijven van je eigen leven en kan je daarbij wel wat stimulans gebruiken?
Wees welkom bij ‘Herschrijf je eigen leven‘.

Wie de kunst van ‘Herschrijf je eigen leven’ eenmaal beheerst, heeft er altijd plezier van. Er zijn nu net weer nieuwe deelnemers begonnen (je kunt op elk moment instappen en je krijgt een programma/feed-back op maat, zie hier) en het is een feest om te merken hoe snel het resultaten oplevert. Natuurlijk ben je in tien sessies niet klaar, maar je hebt dan wel genoeg tools om verder zelf door te gaan en er een gewoonte van te maken.

Voor de meesten is het een eye-opener om te ontdekken dat het kan, dat je zelf elke situatie kunt herschrijven. Door het herschrijven merk je dat je vanuit je eigen gevoel ruimte kunt creëren, wat oplossingen mogelijk maakt en doorbraken bewerkstelligt. Het luisteren naar je eigen gevoel is daarbij van groot belang. Over heel veel dingen stappen we heen en daarmee laten we kansen liggen. We denken dan dat het nu eenmaal zo is zoals het is en nemen genoeg met onze eigen ontevredenheid daarover. Tot het op een gegeven moment een beetje teveel is en de roep van binnenuit niet langer wil worden genegeerd.

Gedraag je niet langer als slachtoffer. Word meester van je eigen leven. Misschien is dat de essentie.

Slachtoffer? Ja, vaak hebben we het niet in de gaten hoe we ons als slachtoffer (van omstandigheden en van anderen) opstellen. Gedachten als ‘mij overkomt dat allemaal’ of ‘anderen begrijpen mij niet, benadelen mij, zitten me dwars, bekritiseren me, zien me niet, waarderen me niet of vallen me lastig,’ zijn slachtofferachtig.
Zo kan je je ook slachtoffer voelen van de rekeningen, die je geacht wordt te betalen of van een situatie op je werk, waarbij je niet tot je recht komt, een partner die niet mee wenst te gaan in je ‘grillen’ of ronduit negatief reageert op jouw voorstellen of wensen. En toch ben je geen slachtoffer, je maakt jezelf slachtoffer en dat is niet nodig. Herschrijf je eigen leven…

Sommige situaties zitten zo vast, dat een doorbraak onmogelijk lijkt. Toch heeft dat te maken met jouw idee over de situatie. Ik zal een voorbeeld geven. Een moeder die na een conflict geen contact meer heeft met haar dochter en daardoor ook haar kleinkind niet kan zien opgroeien, wat haar veel pijn en verdriet doet. Natuurlijk wil ze graag weer contact, maar tegelijkertijd vindt ze dat de dochter de eerste stap moet zetten en haar excuses aan moet bieden. Een flinke patstelling, want de dochter vindt dat haar moeder excuses moet maken en heeft genoeg van haar bemoeizucht en kritiek. De dochter verwacht niet dat de houding van haar moeder ooit zal veranderen en houdt de deur dicht. Hoe lossen we dat op? Het is maar net wie er gaat herschrijven… maar het is op te lossen.

Als je eigen houding verandert, alleen al in gedachten en daarmee in gevoel, heeft dat invloed op de ander. Schrijf eens een brief waarin je alles opschrijft wat je dwars zit en wat je de ander kwalijk neemt. Die stuur je niet op natuurlijk, want dat gaat niet helpen. Je zit nog in dezelfde gedachtecirkels. Wel ben je heel eerlijk in deze brief, je erkent je eigen dieperliggende gevoelens en je geeft ze de ruimte, ze mogen er zijn. Dat geeft je inzicht en het lucht op. Gaat het wel waarover het lijkt te gaan? Het proces is al in werking getreden…

Dan ga je deze brief herschrijven en neemt je eigen verantwoordelijkheid. In plaats van de bal bij de ander neer te leggen, ga je bekijken wat ‘van jou’ is en wat van de ander. Je zuivert het van verwijten (projecties) en schuld, oordelen, afkeuring en kritiek. De pijn vraagt je om vanuit je hart aanwezig te zijn en het van daaruit te durven kijken. Het gaat er niet om wie gelijk heeft. Het gaat om jouw gevoel, dat erkend wil worden door jezelf. Jouw gevoel is van jou. Daar kan je een ander niet verantwoordelijk voor houden.

Als de moeder bij mij zou komen, zou ik zeggen: Schrijf nu eens op wat je allemaal waardeert van je dochter, vertel haar eens hoe goed ze het doet en hoe trots je bent op haar. Zet je eigen gekwetstheid even opzij, dat los je met jezelf op. Vertel haar bijvoorbeeld dat je juist zo je best deed, maar niet inzag dat ze meer ruimte nodig had. Dat het misschien te maken heeft met het gevoel dat je het te goed wilde doen, maar dat je begrijpt dat je meer vertrouwen in haar kan hebben, omdat ze het prima doet. Geef haar complimenten en begrip, ruimte voor haar eigen aanpak. En voel eens wat een verschil dat maakt. Nog steeds hoef je de brief niet op te sturen, maar hou wel dat nieuwe gevoel vast. Waardering in plaats van wrok, dat zal helpen. Schrijf vervolgens een brief naar jezelf alsof je je dochter bent en schrijf hem zoals je ‘m wenst. Waarderend, begripvol en een opening biedend. De dochter begrijpt bijvoorbeeld dat ze zelf haar eigen ruimte kan nemen, het op haar eigen manier kan doen, soms best iets heeft aan de adviezen van haar moeder, maar – net als moeder – teveel haar best deed om het goed te doen en alles dus opvatte als kritiek. Zoiets. Je creëert op papier wederzijds begrip en ruimte, beiden nemen eigen verantwoordelijkheid en spreken waardering voor elkaar uit. Dat voelt al heel anders.
En dan is er nog iets te (her)schrijven: namelijk de ideale situatie, zoals je hem wenst. Zie het voor je, maak er een verhaaltje van, vul het in met leuke details, maak jezelf blij met je eigen verhaal. Voel het en voedt het in jezelf, dit nieuwe verhaal. En kijk dan eens wat er gebeurt…

Je hebt het dan ‘in het veld’ herschreven, er is meer ruimte gecreëerd. Je voelt je nu anders en je kunt het loslaten. Want het is niet de bedoeling dat je vervolgens (weer) in ‘de controle’ stapt. Laat het gebeuren en laat het zichzelf oplossen. Geef het tijd en ruimte… Wees voorbereid op de beste uitkomst en verheug je daar alvast op! 🙂

Zo werkt het. Soms heb je even een duwtje nodig. Of is het alleen al de beslissing die je neemt om iets echt grondig te willen aanpakken en herschrijven, die z’n werk gaat doen. Wees welkom.

Voor wie schrijf ik deze bespiegelingen eigenlijk? Soms probeer ik me daar een beeld van te vormen, omdat het handig is om af te stemmen op ‘het publiek’, om te weten wat er leeft, welke vragen mensen hebben, waar ze tegenaan lopen en wat zou kunnen helpen om alles wat ‘smoother’ te laten verlopen.

Voor mij is het een stuk makkelijker om te zien waar een ander nog een terrein te winnen heeft, omdat ik van een afstandje kijk. Maar er is in wezen geen verschil tussen jou en mij. Wat ik zie en waarneem, gaat ook over mij. Ik kan dus zien wat de thema’s zijn die verder ontwikkeld of uitgewerkt willen worden, doordat anderen ze aan mij laten zien. Wat ik waardeer, mooi vind, bewonder en toejuich, groeit. Ook in mijzelf.

Waar ik me aan erger, wat ik bekritiseer of afwijs, wijs ik ook in mijzelf af. Als dat gebeurt, is het tijd voor onderzoek. Laatst was er iemand die commentaar had op het voetbal, omdat die spelers zo belachelijk veel verdienen. “Als je het zo ziet, wijs je geld en rijkdom voor jezelf ook af,” zei ik. Zelf heb ik me wel vermaakt met het voetbal, ook had ik deze gedachten niet. Het hoeft dus niet 1 op 1 een spiegel te zijn. Maar het feit dat onze inkomsten afhankelijk zijn van hoe we naar ‘de buitenwereld’ kijken, de waardering van de buitenwereld bijvoorbeeld, dat is wel iets interessants om naar te kijken. Je kunt wel weten dat er van nature overvloed is en dat die overvloed helemaal niks te maken heeft met wat een ander verdient of waardeert, maar voel je dat ook echt zo? Voel je je helemaal vrij van de waardering (of afkeuring) van anderen? Maakt het uit voor wat je doet? Doe je iets omdat je er geld mee verdient? Of doe je het omdat je het wil, omdat je er blij van wordt en er plezier in hebt? Natuurlijk hebben we allemaal nog te maken met het patroon, de overtuiging, dat je moeite moet doen en hard moet werken om geld te verdienen. Dat we ons moeten bewijzen. Het creëren zijn we nog aan het leren en daarvoor gelden andere principes.

“Iets betekenen voor anderen,” zeggen mensen vaak als je ze vraagt wat ze het liefst zouden willen. Dat doe je al. Het is eigenlijk een beetje hetzelfde als met geld verdienen: We denken dat we daar veel moeite voor moeten doen en onszelf moeten bewijzen, om waardering te krijgen, het te verdienen.

Hierin ligt een afhankelijkheid. En dat is iets om te doorzien. Dat hoe we ons voelen bepalend is voor wat we aantrekken en beleven. Dat we dat meestal, gewoontegetrouw, af laten hangen van de goed- of afkeuring en omstandigheden in de buitenwereld. En hierin ligt de grootste les: ons daar onafhankelijk van maken, want het is er niet afhankelijk van.

Het is de vrijheid die we zoeken. En de waardering van onszelf.
Laten we ons eerst eens afvragen wat we voor onszelf kunnen betekenen. Alles waar je naar op zoek bent, kun je in jezelf vinden. Luister naar je innerlijke stem, geef jezelf de ruimte, geniet van wie je bent en wat je doet en laat vooral alle oordelen los. Want echt… het gaat niet om anderen, het gaat om jezelf. Wat jij bevrijdt in jezelf, bevrijd je ook voor anderen. Zie het beste in jezelf en in de ander, dat gaat samen… want als je het niet in jezelf kunt waarnemen, hoe kan je het dan in anderen zien? En als je dat wel kunt, dan breng je vanzelf meer vreugde in de wereld. Daar is niet zoveel voor nodig. Behalve het jezelf toestaan en jezelf goedkeuren. Jezelf waarderen.

Zondagochtend vroeg kreeg ik een berichtje van iemand die de hele nacht had wakker gelegen met pijn op haar borst. Mocht je dat ook wel eens overkomen, weet dan dat de liefde voor jezelf binnen wil komen. Sta de liefde voor jezelf toe. Ontspan, verzacht en stel je voor hoe de zachte kracht van liefde er weer in kan. Je kunt je voorstellen dat er oneindig veel liefde aanwezig is, om je heen, maar ook in jezelf, in je hart en per ongeluk blokkeren we hem wel eens, als we in paniek raken bijvoorbeeld. Dat beeld kreeg ik bij haar pijn. Verkramping was het.

De dag ervoor had ze een foutje gemaakt op haar werk en was meteen uit haar functie gezet. Of er ander werk beschikbaar was, was nog maar de vraag. ‘Wijs jezelf niet af,’ zei ik, wetende dat alles een spiegel is. Als je het jezelf niet zo zwaar aanrekent, maar liefde en compassie voelt voor jezelf, wordt er anders op je gereageerd. Ik stelde haar voor een brief te schrijven aan zichzelf alsof ze haar ‘baas’ was en daarin te schrijven wat ze graag wilde horen. Dat ze een geweldige medewerker was, dat iedereen wel eens een foutje maakt, dat ze zeer gewaardeerd werd, haar werk altijd goed deed, enz… Neem de tijd, overdrijf lekker en schrijf net zo lang door tot je het ook echt zo voelt. Het gaat namelijk niet om de ‘zogenaamde’ realiteit, het gaat om ons gevoel, onze beleving. De ‘realiteit’ past zich daar aan aan…

Vrij snel wist ze de slag te maken en de rest van de dag voelde zich stukken beter, haar hart was weer open. Ze voelde weer vertrouwen. ‘Mooi zo, goed gedaan! Dan komt het helemaal goed,’ zei ik. ‘Schrijf nu ook eens op wat je het liefst zou willen, welke functie wil je, wat wil jij? Formuleer je eigen wensen.’ Dat deed ze. Ze wilde gewoon haar eigen functie weer terug. En jawel, de volgende dag had ze haar functie gewoon weer terug. Ze was ontzettend blij natuurlijk en mij enorm dankbaar, maar zij heeft het goed gedaan. Allereerst door even aan de bel te trekken, ze wist dat het antwoord ergens te vinden was en vervolgens door ervoor open te staan en het aan te pakken.

Zo eenvoudig is het dus, schreef ik haar en ik was zelf ook blij dat het inderdaad zo simpel was. En daarom vertel ik het ook hier. Maak je zoiets of iets heel anders mee, schrik dan niet meteen, schiet niet in de angst, maar ga effe aan de slag met jezelf. Je doet niks fout, we mogen allemaal ophouden met onszelf zo te bekritiseren. Heb compassie voor jezelf, wees lief voor jezelf, ontspan en ga er eens even voor zitten: Wat zou je willen? Wat zou in deze situatie de beste uitkomst zijn? Schrijf het op en stel het je voor alsof het al zo is en voel het. Ga net zo lang door tot je het voelt en er alle vertrouwen in hebt. Zo los je alles lekker snel op! 🙂

Dit is een voorbeeldje van ‘Herschrijf je eigen leven’. Zou je dat ook willen leren, oefenen en toepassen? Dan vind je hier meer informatie.

’t Leven is net voetbal. Sometimes you lose, sometimes you win… Soms doe je enorm je best en lukt het niet, soms denk je dat je het op je sloffen wel kan, maar dergelijke arrogantie wordt vrij snel afgestraft. Er zijn steeds weer nieuwe kansen, niet de moed opgeven, blijven opletten en aanwezig blijven…

Sommigen zitten op de reservebank, hun tijd komt nog… of niet. Een beetje geluk heb je ook nodig, een beetje aanmoediging, weten waarvoor je het doet en… geloof! Geloof en vertrouwen, anders kan je wel ophouden.

Ik heb er wel lol in om naar wedstrijden te kijken, terwijl het me niet uitmaakt wie er wint. Je kijkt neutraler en je ziet meer. Het is een stuk relaxter kijken. Eigenlijk is voetbal een en al dualiteit, bedenk ik me. Je hebt twee partijen, je hebt voorstanders en tegenstanders, als je je identificeert met een van de twee doe je lekker mee aan de dualiteitsbeleving. Niks mis mee op z’n tijd…

Het leuke is dat we zo ook kunnen ontdekken wat non-dualiteit is: Het hele spel zien. Niet zozeer voor of tegen, maar neutraal kijken. Zien dat alles actie-reactie is en dus ook een geheel. We zijn allemaal deel van de eenheid en spelen onze eigen rol in het spel. Als we dat kunnen zien, kijken we met andere ogen en kunnen we ook onszelf waarnemen als een speler in het veld.

Maar wat ik nou zo leuk vind en waarom ik eigenlijk over het voetballen begin: Die winnende teams van IJsland en Wales!

Het zijn echt teams en het zijn goede vrienden van elkaar. Ze kennen elkaar goed, zijn goed op elkaar afgestemd en die gezamenlijkheid maakt ze sterk. Ze spelen vanuit het hart, dat geeft een enorme kracht. Je ziet het gebeuren. Met gemak verslaan ze plotseling individuen die miljoenen verdienen en persoonlijk willen scoren om hun ego overeind te houden. Het hart overstijgt het ego. Samen sterk. Ik denk dat het ze ook niet eens om het winnen gaat, ze zullen verbaasd zijn dat ze al zover gekomen zijn.

Als je er wilt zijn voor iemand, focus dan niet op de ‘need-factor’. Beschouw anderen niet als zielig en hulpbehoevend. Daar help je ze niet mee. Natuurlijk is het fijn als iemand zich door jou gesteund voelt en het kan je ook een goed gevoel geven om ‘van dienst’ te kunnen zijn, een handje te helpen, natuurlijk heeft iedereen wel eens even een knuffel nodig of een luisterend oor. En ja, we kunnen elkaar op de juiste momenten het gevoel geven dat men er niet alleen voor staat, dat we ons betrokken voelen en meeleven.

Maar… daar komt-ie… zie de ander vooral niet als zwak en hulpbehoevend. Het beeld wat je van iemand hebt, wat je ziet in de ander, wat je aandacht geeft, versterk je. Het komt regelmatig voor dat de ‘helper’ zich beter voelt door te helpen, maar per ongeluk de ander daarmee ‘klein’ houdt. Misschien willen we graag nodig zijn, is dat een manier om verbinding te maken, om ons goed te voelen, maar het is niet gelijkwaardig. We kunnen het zelfs in de hand werken dat anderen doorgaan met aandacht vragen op die manier, vanuit slachtofferschap. Ontleen je je bestaansrecht aan het ‘nodig’ zijn voor anderen? Denk je dat je er ‘gewoon’ niet mag zijn? Dat het niet goed genoeg is om er te zijn zoals je bent, moet je overal eerst veel moeite voor doen? Voordat je wordt gewaardeerd bijvoorbeeld? Het kan zijn dat dat je eigen onbewuste overtuigingen zijn. We kunnen onszelf verhalen aanpraten, zowel het verhaal van de helper als het verhaal van het slachtoffer. We houden daarmee afhankelijkheid in stand.

Ik ben niet zo van de zieligheid, zoals mensen die mij kennen wel weten. Dat stelt me soms ook voor dilemma’s. Mensen kunnen heel boos worden als hun ‘kleine ego’ niet krijgt wat beoogd wordt: bevestiging van het drama, het slachtofferschap.

Nu heb ik regelmatig contact met iemand in Turkije, een land met hele warme en vriendelijke mensen, maar van drama en slachtofferschap hebben ze ook wel kaas gegeten… en ze weten elkaar daar ook goed in te versterken. Deze persoon begon echter te begrijpen dat het echt wel zin had om positiever te denken, dat het ook eigenlijk de enige oplossing was en voorzichtig begon dat ook al wat resultaten op te leveren. Dat had in eerste instantie wel wat woede veroorzaakt trouwens, dat heb ik maar voor lief genomen, want ik had er geen zin in hem te steunen in afhankelijk, slachtofferachtig gedrag. Het was een manier van denken, waarmee je een verhaal over jezelf in stand houdt, waardoor het zich niet oplost maar verergert. En zeker ook een poging mij daarin ‘mee’ te krijgen… Best een uitdaging. Het vraagt selectiviteit, waar reageer je wel op en wat negeer je? De aandacht verleggen, vragen: wat wil je wel? Kijk daar naar, focus daarop.

We waren een heel eind op dreef met dat positieve denken, ik had hem uitgelegd hoe belangrijk het is om je goed te voelen en daar aan te werken, omdat je dan ook meer goeie dingen aantrekt. Dat we de realiteit zelf creëren, met onze gedachten, met ons gevoel. Dat begon hij net een beetje te ontdekken. En toen lag Turkije er eerst uit in het EK, dat was al een flinke klap en nu hebben we ook nog eens die aanslag in Istanbul. Tja.. zie dan maar eens positief te blijven. Het is logisch dat er paniek is in Turkije, het is logisch dat mensen bang zijn en zich zorgen maken. Dat deden ze al natuurlijk. De realiteit is in feite al eerder gecreëerd. Maar ja, dat kan je ook niet zeggen op zo’n moment. De realiteit dringt zich op als waarheid waar je niet omheen kan. Dat begrijp ik.

Hoe reageer je dan, in zulke situaties? Natuurlijk kan je je medeleven uitspreken. Ik had even geen antwoord, maar besloot om vanuit mijn hart aanwezig te blijven en van daaruit te reageren. “Ik hoop dat je in jezelf de kracht kan vinden om sterk te blijven,” zei ik. Als iedereen zich nu laat beheersen door angst, zijn we nog verder van huis. Alleen liefde kan de wereld redden. Haat, woede of paniek niet. We hebben vrede nodig. Vanuit deze situaties wordt de wens tot vrede sterker en dat is waar we het van moeten hebben.

Na de eerste schok, is het van belang om te herstellen en de kracht terug te vinden. Het kan dan twee kanten op. Ofwel verder voeden van het drama, of een omslag maken. Een omslag hebben we nodig in de wereld.

I hope you remember that ‘reality’ is created in the past. With past fears and worries… Stay in your heart – that’s the best thing you can do, always! I know very well how it is if everybody around you is talking about disaster and everybody is worried. But don’t feed it, your thoughts, with all that negativity and fear. It’s not good for your mood and feeling. I avoid looking too much news on tv, if it brings me down. It is always important to work on feeling good/better. Whatever happens. And you need other thoughts for that. It is allowed too, you can give yourself permission. Because you don’t help anyone by being negative or down.
Focussing on feeling good/better is the most important work to do.
It brings you and everybody around you better circumstances. As you know already: feelings and thoughts attracts reality. Also this kind of things. It is sad but true.

We need peace in ourselves to get peace in the world.
Love is the only answer….

I understand very well that it is again a big challenge, but don’t forget that you can make a difference, don’t give up hope, because you know the secret. Pray, make wishes and imagine how you want it to be, imagine that what you wish is there, coming true. The more you focus on what you want and the more you can imagine how it is to be there already, the easier it goes. We need to be selective where we give attention to. Try to feel powerful, that’s necessary. Big hug.

Ik hoop dat het helpt en ik zou niet weten wat ik anders zou kunnen zeggen. Wij maken het verschil, in wat we denken, zeggen, voeden en daarmee creëren. Ook een persoon kan het verschil al maken, dus laten we vooral focussen op onze kracht en vooral vrede creëren. Want met hoe meer mensen we dat doen, hoe sneller we die realiteit manifesteren.

“By serving each other we become free.” Dat was de inscriptie op de Ronde Tafel van King Arthur. De Ronde Tafel, een begrip: Geen leider, iedereen gelijk.

Bij toeval viel ik in de film ‘The first knight’ en raakte geboeid. Niet alleen door Richard Gere als de onverschrokken ridder Lancelot en Sean Connery als de rechtvaardige King Arthur, maar vooral omdat ik ineens ontdekte dat er een bepaalde diepere wijsheid in het verhaal schuilde. Teksten als ‘broederschap in plaats van leiderschap’ trokken mijn aandacht.

Ik herinner me dat Bram Moerland in zijn boek over de Katharen ook verwees naar King Arthur, dat viel nu op z’n plek. Ook al is het een legende en weet niemand of King Arthur echt koning is geweest, de  ideeën van King Arthur waren kennelijk ‘egalitair’ en dat is interessant. Ik heb nooit eerder door de strijd, de vechtende ridders, heen kunnen kijken en haakte altijd af bij geweld, maar nu begrijp ik waarom mijn vader zo geboeid was door de King Arthur verhalen. We hadden meer gemeen dan ik dacht. 

In het tijdschrift Spiegelbeeld staat deze maand een artikel van mijn hand over Welzijn is de nieuwe Welvaart, waarin ik ons nieuwe boek in het kader plaats van ‘het nieuwe tijdperk’: egalitair in plaats van patriarchaal: Wij in plaats van ‘ik’.
In het boek zelf verwijst Reinier naar het Waterman tijdperk dat nu is begonnen en wat grote veranderingen teweeg brengt. Er komt een einde aan de  hiërarchische structuren, die het overheersende patriarchale systeem van de afgelopen ± 5.000 jaar typeren. Een periode waarin het ego en het individualistische sterk ontwikkeld zijn. Dit is een tijd van transformatie naar meer eenheid, vrijheid en naastenliefde.

Voordat ik samen met Reinier – en Herman niet te vergeten – met dit boek aan de slag ging, werkte ik aan een 10-tal films over het matriarchaat – aan de hand van een cursus die Annine van der Meer gaf daarover. Het matriarchale zie je nog bij inheemse volken. Het is een ‘patriarchaal’ misverstand dat in het matriarchaat vrouwen de baas zouden zijn. Ook hier gaat het over gelijkwaardigheid, eenheid. Het matriarchale is voedend en scheppend, zoals moeder aarde. Er is van nature overvloed en er wordt voor elkaar gezorgd. Het gaat niet om ‘ik’, maar om wij…

“By serving each other we become free.” Koning Arthur wist het ook…

Ook ‘Welzijn is de nieuwe welvaart’ gaat daarover. Als arbeid en inkomen losgekoppeld worden en er een andere manier van denken over arbeid van de grond komt, heeft iedereen meer tijd voor elkaar, voor z’n leefomgeving, voor zingeving, voor Welzijn. Bovendien kan iedereen makkelijker z’n eigen talenten ontplooien en doen wat ie belangrijk vindt. In de nieuwe tijd gaan we weer leven vanuit ons hart.

Strijd lost op, want we begrijpen steeds beter dat we samen op deze wereld leven en dat er genoeg is voor iedereen. Iedereen komt meer tot z’n recht, ons gezamenlijke welzijn en dus ook dat van de aarde staat voorop. Is het niet hoog tijd?

Magic is dat er iets op het toneel verschijnt of dat er iets van het toneel verdwijnt, is het niet? Toen ik bezig was met dit filmpje, viel het me ineens op: Wat laat je verschijnen en wat laat je verdwijnen? Wat laat je het licht zien, wat breng je in het licht? Wat maak je zichtbaar?

Into the light… Welzijn is de nieuwe welvaart

‘Wie ben je zonder je verhaal?’ zegt Byron Katie. Wat als je het verhaal verandert? Stel je voor: We poetsen nu het hele verhaal weg en we beginnen opnieuw met een schone lei. Dat lukt zelden iemand, omdat we ons leven gebouwd hebben op al die verhalen. Het is ons houvast. We willen houvast. Maar wat we natuurlijk wel kunnen doen is de overtuigingen waar we last van hebben afbreken, als muurtjes die ons in de weg staan en ons uitzicht beperken. “Als er geen identificatie is met wat dan ook, is er geen probleem,” legt Mooji ook uit op verschillende manieren. Het ‘probleem’ begint pas als we onszelf er aan verbinden, als onze gedachten zich ermee gaan bemoeien en we daardoor in beslag worden genomen. Dat is de identificatie ermee, die Mooji bedoelt. Laat dat wat gebeurt gebeuren, neem het waar en laat het…

Wat ik me afvroeg is of ‘een probleem’ zoals we dat waarnamen, dan ook daadwerkelijk verdwijnt. Dat is een kwestie van uitproberen.  Je weerstand tegen een situatie loslaten, er doorheen – ademen bijvoorbeeld – geen enkele weerstand bieden, dat is hetzelfde als je er niet mee identificeren. Niet mee vechten, geen oordelen op plakken, gewoon waarnemen. Het zuiveren van al je oordelen eigenlijk, want die oordelen zijn er ongemerkt al. Waarnemen dat je er iets over denkt, dat je er iets bij voelt. Dan blijf je in de positie van de waarnemer. We maken verhalen. We maken voortdurend nieuwe verhalen. Maar we zijn die verhalen niet… Ze komen en ze gaan. Ze verschijnen als een film op het toneel, we kunnen er naar kijken. We spelen ook mee in de verhalen, we hebben een bepaalde rol. Maar wie van een afstandje kijkt, kan inzien dat we onze rol ook kunnen veranderen en dat dat een effect heeft op onze medespelers. We kunnen recht tegenover elkaar gaan staan, maar ook naast elkaar. Waar hangt dat van af?

Als ik het mezelf kwalijk neem dat ik in een bepaalde situatie terecht ben gekomen, dan sta ik tegenover mezelf en niet naast mezelf. Als ik het veroordeel, creëer ik zelf mijn ‘probleem’, ik voel me schuldig of ik vind dat ik iets fout heb gedaan, het maakt ook dat ik ‘streng’ oordeel over anderen, dit is precies de afscheiding. Ik zou ook mezelf met meer liefde en begrip kunnen bekijken en ik hoef het helemaal niet te beoordelen. Het is zoals het is, ik heb op dat moment zo gehandeld. En als ik daarmee iets heb gecreëerd wat nu een blok aan mijn been is, dan kan ik ook iets anders creëren. Waarom zou ik het een wel kunnen creëren en het ander niet? Waarom zou ik het mijn leven lang met me mee moeten blijven dragen als ballast? Het kan ook weg. Het kan opnieuw geprojecteerd worden. Maar alleen met liefde, compassie en niet door mezelf af te keuren. Niet als reactie op wat ik ‘fout’ heb gedaan, maar simpelweg door te begrijpen dat ik de mogelijkheid ook in me heb elke dag een nieuwe voorstelling neer te zetten. Het oude hoeft me niet te blijven achtervolgen, maar het vraagt wel om vrede. Dan pas kan het verdwijnen. Als ik op een diep niveau mezelf helemaal accepteer zoals ik ben, van mezelf hou en in mezelf geloof. En mezelf ook de vrijheid geef opnieuw te beginnen, een nieuw schilderij te maken, een nieuwe film…

Vanuit het beperkte gezichtspunt is er meer angst, dat is logisch. Je overziet het geheel niet en zit als het ware gevangen in je positie. Zie je het geheel wel, dan zie je beter dat er actie-reactie geldt, dat jouw gevoel van onveiligheid bijvoorbeeld een reactie oproept bij de ander, precies zoals dat klopt bij jouw gevoel. Je ziet de ander als bedreiging. Die ander weet dat misschien niet, maar voelt het wel en reageert er op. Wat de ander zegt of doet zal je steeds als ‘gevaar’ beschouwen, want je vertrouwt het niet. Zo blijft dat in stand. Tot je als het ware boven jezelf uitstijgt en het spel ziet. Dan nog vervul je je eigen rol in het geheel, maar omdat je het ziet, verandert er iets. Stel er wordt aan een touw getrokken tussen twee personen en de ene doet niet meer mee. Wat valt er dan nog te trekken voor de ander? Niks. Er valt niks meer te vechten met jou als je niet meedoet. Maar let wel, het gaat hier niet alleen om woorden en daden, maar om werkelijk inzicht, een werkelijk andere houding, een werkelijk besef van eenheid. Dat je net zo goed die ander bent. En… dat je zelf tegenstanders creëert. Of medestanders. Dat is een beter plan.

Uit ‘Een nieuw begin’ – een boek in wording… ! Wanneer het verschijnt, weet ik nog niet. Mocht je geïnteresseerd zijn, hou dan de webwinkel in de gaten of meld je aan voor de nieuwsbrief van Happy View.