Goede vrienden hebben elkaar veel te leren en stimuleren elkaars groei en ruimte, respecteren elkaars vrijheid en eigenheid, vertrouwen elkaar en steunen elkaar. Als het goed is, is er openheid en geen terughoudendheid of verborgen agenda, het is helder en duidelijk en als er iets in de weg staat, wordt dat besproken. En dat is heerlijk. Dan kan er soms best wat turbulentie zijn, maar dat lost zich wel op. Want er is vertrouwen. Vertrouwen is als de zee. Er kunnen nog zoveel golven aanspoelen, de zee blijft de zee.

Sommige vriendschappen laten zich niet vangen in hokjes, beperken door begrippen als ‘relatie’ bijvoorbeeld, omdat daar al snel verwachtingen en regeltjes bij komen kijken en dat maakt het lastig. Het haalt je uit het nu, uit de flow, uit de vrijheid. Jezelf kunnen zijn, jezelf kunnen uiten zoals je bent, zonder voorbehoud, voor mij is dat de ideale vriendschap. En ik weet dat dat vooral met mezelf te maken heeft. Hoeveel ruimte geef ik mezelf om te zijn wie ik ben?

Een goede vriend is een kei in duidelijk onderscheid maken tussen wat van hem is en wat van de ander. Dat is een verademing, dat maakt het helder en mogelijk om heel vrij te zijn. ‘Zullen we even ruilen?’ vroeg ik hem gisteren, het lijkt me wel lekker om dat zo helder te hebben. Het is een beetje de keerzijde van alles ‘als spiegel’ zien, zoals ik doe, wat op zich heel leerzaam is, maar tegelijkertijd neig ik er toe teveel verantwoordelijkheid op me te nemen en me dan ook verantwoordelijk te voelen voor een ander. Ik weet wel dat ik dat niet ben, maar ik zie de wisselwerking altijd.

Als je denkt dat iets op een bepaalde manier zal verlopen, is de kans groot dat het ook zo gaat. Je verwacht het en verwachtingen komen uit. Angsten zijn in staat zichzelf te realiseren. Vandaar dat het handig is om ze te onderzoeken in jezelf en ze op te ruimen. Soms is het ook lastig om uit de projectie van een ander te ontsnappen, als die ergens bang voor is of verwacht dat jij je op een bepaalde manier zal gedragen. Dat vergt beleid en inzicht en soms is het beter om dan even uit die wirwar te stappen die kan ontstaan, doordat je gevangen raakt in elkaars verwachtingen, angsten en projecties. Geef het ruimte en geef het tijd. Dan kan het zichzelf weer ontwarren.

Het is een spel, ook al voelt dat niet altijd zo. Soms zit je er middenin, speel je je rol met verve. Dan is het lastig om er van een afstandje naar te kijken en te begrijpen wat er met je gebeurt. Lukt het je wel om even afstand te nemen en naar jezelf te kijken, dan kan je zien dat precies getriggerd wordt, wat voor jou op dat moment waardevol is. Het helpt je. Het wijst je op de delen die tot bloei willen komen, waar nog lading op zit, die opgeruimd mag worden. Het helpt je jezelf te bevrijden. En dat is alleen maar heel waardevol. We leren van elkaar. Soms op een hele makkelijke manier, soms op een confronterende manier. Alles wat er gebeurt is goed voor je, stimuleert je ontwikkeling. Het is soms lastig om dat zo te zien, vaak blijkt het pas achteraf.

Als ik naar Turkije ga, weet ik dat ik de turbulentie induik, ik kan er om lachen, het gaat er soms heftig aan toe, op een of andere manier liggen emoties daar meer aan de oppervlakte, maar het is altijd weer louterend en bevrijdend, vooral omdat ik leer het te laten zijn zoals het is. Zoals de golven in de zee, laat je er op meedrijven, verzet je er niet tegen, het zijn nu eenmaal golven. En in de Turkse zee leerde ik hoe sterk die golven kunnen zijn, je kunt je maar beter mee laten drijven, dan kan je ervan genieten. Dan gaat het makkelijk en soepel.

Het belangrijkste is dat je je eigen gevoelens de ruimte geeft, dat ze er mogen zijn, zoals ze zijn. Niet dat daar dan verder iets mee moet, gedachten erover vertroebelen de zaak. Voel wat je voelt, dat is het leven ultiem beleven. Begrijp jezelf, ontken jezelf niet, geef jezelf de ruimte, laat je niet inperken jezelf te zijn. Er is niks mis met emoties, hoewel die niet hetzelfde zijn als gevoelens. Emoties zijn de golven die aanspoelen, het is wat aan de oppervlakte komt en beweegt. De zee is diep en één, groots en krachtig. Wie zijn wij dat we denken dat te kunnen bedwingen? We bewegen mee, soms spartelen we tegen, maar wat we ook doen, die zee is toch echt sterker dan wij.

Je gelooft je ogen bijna niet als je die prachtige turquoise zee ziet. Je mee laten voeren op die lichtblauwe golven heeft zo iets  onwerkelijks, het is pure Magic. Het is een ervaring die zich moeilijk laat omschrijven. Je kunt iemand ook niet uitleggen hoe iets smaakt, je zal het zelf moeten proeven om het te weten.

Dromen kunnen werkelijkheid worden. Kalkan en omgeving, die prachtige zee, zoete vruchten aan de bomen, mulberries die op je tafel vallen als verrassing bij de koffie… het is simpelweg het paradijs op aarde… Puur, ongerept, organisch voedsel, want dat is hier vanzelfsprekend. 

Kalkan is een paradijs voor gevoelige mensen. Iedereen zegt je gedag, is vriendelijk en helpt je, zonder opdringerig te zijn. Met interesse vraagt men hoe het met je gaat, informeert naar je belevenissen, luistert en vertelt en natuurlijk wordt daar de volgende dag op terug gekomen. Het is een warm bad, je voelt je er al snel thuis. Men let op de kleine dingen, met zorg en aandacht worden maaltijden bereid en mooi geserveerd, plantjes en bloemetjes keurig verzorgd, stoepjes geveegd en muurtjes geverfd.

“Wie eenmaal in Kalkan is geweest, komt altijd weer terug,” werd me de vorige keer al verteld. Toen was ik er in de winter, er waren geen toeristen. Gedurende zes maanden per jaar leeft het hier van de zomergasten, in de winter moet men zien te overleven en wordt het nieuwe seizoen voorbereid.

Kalkan ligt in een baai en kent geen grote hotels, ‘all-inclusive’ is hier verboden. Er zijn meer dan 150 restaurantjes, waarvan de meesten met een terras op het dak, met geweldig uitzicht en een verkoelende zeebries. Het heeft z’n authentieke karakter behouden en dat is vrij uniek.

In heel Turkije ligt het toerisme op z’n gat momenteel, ook Kalkan heeft te lijden onder de gevolgen van aanslagen, beeldvorming, angst en onwetendheid. Het scheelt 40 tot 50 % en dat betekent dat niet alle zaken dit seizoen zullen overleven en iedereen zich flink zorgen maakt, al laten ze dat niet echt merken. Men blijft positief en er wordt gebeden. “Niet alleen voor onze zaken, voor iedereen, voor de vrede in de hele wereld,” wordt me verzekerd. De vrede hier is eigenlijk wel een voorbeeld, zo kan het ook.

Nergens wordt beter voor de straatkatten en honden gezorgd bijvoorbeeld, ik sta er versteld van. Een van de projecten die Happy View steunt en een warm hart toedraagt is de zorg en de opvang voor de straathonden en katten van Maggi. Vele honden en katten zijn gered uit afschuwelijke situaties, ze krijgen hier medische verzorging, vele vrijwilligers helpen mee, ook de winkeliers geven de dieren eten en aandacht en er worden regelmatig honden geadopteerd door Engelse gasten. In de webshop vind je binnenkort producten die dit werk ondersteunen, zoals deze sleutelhangers. Niet alleen in Kalkan, ook in de verre omtrek wordt voor dieren gezorgd. Het draagt zeker bij aan de harmonieuze sfeer hier.  

Voor mij is Kalkan een voorbeeld van hoe paradijselijk het kan zijn op aarde. Ik voel me er als een vis in het water. De openheid, vriendelijkheid, leven vanuit het hart, leven bij de dag. ‘Let it be’ is de leus, beleef het, ervaar het. En breek de muurtjes af, dan kan je de eenheid voelen. Er is geen verschil. We zijn allemaal mensen met een hart en een ziel.

Mocht je ook naar Kalkan willen, koop dan een ticket naar Dalaman. Bij sommige reisorganisaties kan je een vlucht met hotel regelen, maar je kunt ook via Happy View de rest op maat laten regelen. We hebben betrouwbare contactpersonen in Kalkan, die de transfer en het verblijf kunnen organiseren en je ter plaatse verder kunnen helpen en adviseren. Maar wees gewaarschuwd: je bent verkocht als je er eenmaal bent geweest. Je zal altijd weer terug willen… en terugkomen! 🙂

Het is superdom om mensen bang te maken. Superdom ook om op pakjes sigaretten dramatische foto’s te zetten als waarschuwing. Beelden werken zichzelf realiserend namelijk. Als je iets maar vaak genoeg ziet, voor je ziet, je voorstelt…

Zijn er mensen die je graag (weer) eens zou ontmoeten? Hang een foto van ze voor je neus, zodat je ze dagelijks in beeld hebt. En wacht rustig af…

Wil je afvallen? Zoek een mooie foto van jezelf in slanke vorm en hang ‘m voor je neus. Kijk naar hoe mooi je bent, keur jezelf niet af, zie het beste beeld van jezelf voor je.

Ik bedoel maar: Stel je geen rampen voor, stel je de mooiste dingen voor. Droom! Gebruik je fantasie de goeie kant op….

Hou altijd de meest positieve uitkomst voor ogen. Zelfs als je die niet weet of niet ziet, in omstandigheden verkeert die daar geen aanleiding toe geven, toch… je weet wat je graag zou willen, hoe je je zou willen voelen. Richt je daar op. Breng je aandacht daarheen.

En, als je dat doet, je voorstellen hoe alles op z’n mooist, best, prettigst en fijnst zou zijn, doe je het belangrijkste werk. Je hoeft er vervolgens niet achteraan te jagen, te pushen en te duwen. Dat zou je namelijk alleen doen als je gefocust was op iets dat er niet was 😉

Neem de tijd om het je gewoon voor te stellen. Het gaat vanzelf z’n werk doen. Zeker als je het beeldend maakt, een mooie collage ophangt, foto’s kijkt, lekker weg droomt en alvast het gevoel erbij oproept.

Nog een leuke, het proberen waard: Schrijf een check uit naar jezelf. Stel je voor hoe het bedrag naar je wordt overgemaakt door het universum. En wacht het af… maak je vooral niet druk.

Ik heb hier al een tijdje mooie foto’s hangen van een azuurblauwe kust, prachtige idyllische plaatjes… en jawel, ik vlieg er morgen heen…!

De realisatietijd is sneller geworden. Was het voorheen nog 17 seconden, nu is het 14. Hou je gedachten gedurende 14 seconden gefocust op een bepaald doel, een bepaald gevoel en het begint al te bewegen. Dat geldt natuurlijk allebei de kanten op, zowel positief als negatief. Vandaar dat het wel zaak is je ervan bewust te zijn. Om je bewust te zijn van je dominante gevoel. En het snel bij te sturen of te harmoniseren als je vanuit onvrede, ontevredenheid, angst of woede denkt of handelt.

Het is geen goed idee om te ‘creëren’ vanuit frustratie, zorgen, angst of woede. Stop als je enige stress, zorg of onvrede voelt. Je voornaamste taak is om je relaxed en goed te voelen, afgestemd op wie je bent en wat je wilt, wat goed voelt dus. Dus? Ja, dus. Want wie je bent is wie je bent als je gewoon lekker jezelf bent, zorgeloos, genietend en blij. Dat je het effe weet…! Trouwens, waarom zou je jezelf tot iets anders dan dat bombarderen? Waarom zou je jezelf willen identificeren met een zorgelijk type? Of een ongelukkig, ontevreden persoon? Dat ben je niet van nature, je kunt het hooguit jezelf wijsgemaakt hebben.

Dus: onze taak is om goed voor onszelf te zorgen. Om ons vooral goed te voelen. Daar is helemaal niks asociaals aan, want als jij in harmonie bent, is je omgeving dat ook. Daar hoef je niks voor te doen, je krijgt het automatisch teruggespiegeld. Is dat niet geweldig? Onvrede en negativiteit houden geen stand in jouw nabijheid. Maak je dus vooral niet druk over hoe en wat anderen doen, want tja… als je je daar aan gaat ergeren of denkt dat je er wel afhankelijk van bent… dan heeft het wel invloed op je.

Zie je, het is allemaal niet zo zweverig, het is gewoon logica. Net zoiets als natuurkunde. De weten van het universum zijn heel logisch, logischer dan onze gedachten doorgaans zijn.

Je kunt nu zelf conclusies trekken. Waar besteed je je tijd en je aandacht aan? Waar hou je je mee bezig? Heb je de focus goed afgestemd? Laat je je meeslepen door van alles en ben je gericht op anderen, wat zij vinden of wat je denkt dat zij zouden moeten doen of wat je denkt dat anderen vinden dat jij zou moeten doen? Of blijf je goed bij jezelf?

Een ding zal ik je verklappen: Met heel hard werken bereik je niet hetzelfde als wat je bereikt door relaxed te blijven en te vertrouwen. Je welzijn is belangrijker dan wat dan ook. De rest volgt… vanzelf!

We hebben een boek in de maak dat gaat over hoe we het tij kunnen keren. In juni verschijnt het. Het is niet de bedoeling dat ik er nu al over uit de school ga klappen, maar in grote lijnen kan ik wel iets vertellen.

Als er allerlei ontwikkelingen zijn, die niet te stuiten blijken, technisch, economisch en wereldwijd, kan je twee dingen doen: Proberen zaken terug te draaien, het oude bekende in stand te houden, je verzetten tegen dat wat je niet kan overzien of begrijpen, maar ontwikkelingen hou je nu eenmaal niet tegen. Je kunt ze beter onder ogen zien en meebewegen. De mogelijkheden zien en er op een constructieve manier in mee gaan. Je eigen denkkaders wat oprekken en er je voordeel mee doen. Kijken hoe het voor iedereen tot voordelen kan leiden.

Neem nou ‘werk’. Wij weten niet beter of ‘werk’ is het doel. Je kunt daar je vraagtekens bij plaatsen. Is de mens bedoeld om te werken? Zou dat werkelijk de bedoeling zijn? En kijk eens naar het verschil in werk hier of in in een land als India. Wij kunnen hier nog aardig kiezen waar we plezier aan beleven en ons ontwikkelen, ik denk dat ontwikkelen wel de bedoeling is trouwens. Maar mensen die 10 uur op een dag zware arbeid verrichten en vroeg versleten zijn, wat was hun doel in het leven? Overleven? Natuurlijk, ook dat kan een les zijn, hoe je dan toch de moed erin houdt en doorgaat. Maar stel al dat zware werk kan door machines en computers verricht worden, wat dan? Zouden al die mensen dan opeens niets meer verdienen? Gaat het om verdienen? Of gaat het er om dat wij voor iedereen een leven mogelijk maken waarin voldoende voedsel, onderdak en veiligheid gegarandeerd is? Is het niet veel logischer dat we aan ieders belang denken en niet alleen aan eigen winst?

Om het allemaal goed te hebben, zullen we rekening moeten houden met alles en iedereen. Vooral ook met de aardbol zelf. De natuur, de dieren, schoon water, frisse lucht, de nieuwe technologische mogelijkheden bieden nu de gelegenheid om hier prioriteit aan te geven. Het inzicht begint te komen. Het houdt geen stand om niet in het algemeen belang te denken. Dat is kortzichtig en zal nergens toe leiden. Het belang van de een is ook het belang van de ander. De wereld verandert, er is een enorme revolutie aan de gang. Er breekt een nieuw tijdperk aan.

Het vraagt van ons allemaal een omslag in ons denken. Niet alleen van die ‘happy few’, die helemaal niet zo happy zijn lijkt me, die nu nog profiteren van de enorme ongelijkheid, die geen stand kan houden (ga maar na, het einde is in zicht), maar ook van al die mensen die nu zeggen het beste voor te hebben met de planeet, maar ondertussen dagelijks de mensheid veroordelen en wangedrag verwijten. Daar schiet je niks mee op. Ook dat is een vorm van vervuiling! Dat is wat we nu te leren hebben.

Wij zijn de mensheid, wij kunnen nu de omslag maken. Dat begint niet bij een ander, dat begint in je eigen manier van denken en praten. Aan doemdenkers en zwartkijkers hebben we niks. Als je echt iets wilt bijdragen, zeg dan dat het de goeie kant op gaat, focus op wat er goed gaat, juich de nieuwe mogelijkheden toe en hou op met negatief doen en doemdenken. Echt, lieve mensen, alles begint in gedachten, in woorden, wij kunnen nu beginnen het verschil te maken. Je kunt niet strijden en vechten en zeggen dat je het beste wilt voor de wereld, maar ondertussen zo negatief denken over de wereld, dat helpt helemaal niks. Oordelen helpen niet. De positieve richting inslaan begint in jezelf. Geef alle aandacht aan dat wat je toejuicht, wat je wenst, waar je blij mee bent. Zie alvast die ideale wereld voor je. Roep voor mijn part heel hard van de daken hoe prachtig de aarde is, wat een wondermooie wereld we hebben. Voel liefde voor alles wat leeft. Focus op het beste, het mooiste, op alle positieve ontwikkelingen. Op die manier draag je meer bij dan je voor mogelijk houdt.

Het nieuwe wat we te leren hebben is dat wij creëren, niet alleen in onze handelingen, de letterlijke arbeid, maar al in de geest. In hoe wij praten, hoe wij denken, hoe positief we gestemd zijn, daarin ligt de kracht. En ik zal je vertellen: De positieve kracht is sterker. Als je dat eens zou ontdekken… zou het proces nog veel sneller gaan. Laten we juichen bij elke stap in de goeie richting! En vooral niet vergeten dat het in onszelf allemaal begint!

Waarom doen wij niet allang en alleen wat onze ziel wenst? Waarom moeten we het daar überhaupt over hebben? Waarom ben jij niet allang een zanger, een kunstenaar, een levensgenieter, wat je trouwens al bent natuurlijk, maar waarom vraagt het eerst zo’n overduidelijke keuze? Waarom vertrouwen wij niet simpelweg op het geschenk dat we zomaar gekregen hebben, ons eigen leven, onze talenten, onze gaven? Waarom nemen we het niet vol dankbaarheid aan en doen we het geen recht door er helemaal niet aan te twijfelen, maar het gewoon uit te voeren, te leven? Wie zijn wij om te twijfelen of het wel goed is? Wie zijn wij om onszelf af te keuren? Hoe halen we het in ons hoofd om te denken dat zo’n Goddelijk geschenk niet waardevol is voor onszelf en de wereld? We hoeven in feite alleen maar te genieten en ons te verwonderen over dat wat door ons heen wil worden gemanifesteerd. Waarom zouden we daar bang voor zijn? Welke goede reden is daarvoor? Geen een! 

Hemelvaart en bevrijdingsdag, ze vallen samen. En dat klopt wel.

Bevrijding is iets anders dan vrijheid. Er komt energie vrij bij bevrijding. Ik hoorde het Ali B zeggen van de week en dacht: ja, die energie is krachtig, vol vreugde, transformerend. Bevrijding barst van de energie, juist omdat-ie eerst onder druk heeft gestaan.

Alles leidt altijd naar bevrijding, alles wil naar vrijheid bewegen. Volgens mij is dat een universele wet. Om het vast te zetten moet je moeite doen, actie ondernemen, om iets vast te houden ook. Het vraagt inspanning. Laat je het los beweegt het vanzelf. En heb je een pingpongballetje bijvoorbeeld onder water gehouden, floept-ie met des te meer kracht naar boven, de lucht in, als je hem los laat. Hoe lang je hem hebt vastgehouden onder water maakt niet uit.

Vrijheid kost geen inspanning, bevrijding is loslaten en vasthouden is inspanning. De vrijheid, die zo vanzelfsprekend is, ja, onze natuur is, wordt pas gekend als we de onvrijheid gevoeld hebben. Onvrij voelt niet fijn. Daar wil je je van bevrijden. Kost dat geen moeite? Nee, niet als je beseft dat de vrijheid in je aanwezig is. Kan je ‘m voelen? Je kunt er op elk moment, in elke situatie, naar terugkeren.

Je hebt de vrijheid om je uit te spreken. Je hebt het recht om te zijn wie je bent. Je kunt je eigen keuzes maken. Dat geeft je ook een verantwoordelijkheid voor de consequenties. Vrijheid gaat samen met verantwoordelijkheid nemen.

De discussie over vrijheid spitst zich vaak toe op de vrijheid van meningsuiting en dan ook nog de vrijheid om te beledigen. Wie zelf vrijheid wil, zal de ander ook vrij moeten laten, lijkt me. Hoezo vrijheid van meningsuiting als dat bedoeld is om anderen te beperken, de mond te snoeren, aan te vallen, te beledigen en weg te wensen? Een vrij eenzijdig begrip van het begrip vrijheid. Leven en laten leven, wil jezelf de ruimte om jouw leven op jouw manier te leven, geef een ander dan ook die ruimte. Klinkt dat niet veel logischer? Denk je dat je vrij bent als je muren om je heen bouwt en je gevangen laat houden door angst? De werkelijke vrijheid is vrij van dualiteit. Die begrijpt de logica van actie en reactie. En belangrijker nog: De werkelijke vrijheid is vrij van angst. Het is slechts de angst waarvan we ons te bevrijden hebben.

Wie leeft zonder angst, wie niet handelt, denkt of oordeelt vanuit angst, die is pas echt vrij. Dezelfde vrijheid als die er altijd is, in jezelf, die je elk moment terug kan vinden. De vrijheid in je hart, die de hemel op aarde brengt. Hemelvaart, uitstijgen boven de verschillen, de dualiteit, je niet laten verdelen door angst, jezelf trouw blijven of terugvinden, vrijheid gaat over jezelf. Het is jouw bril waarmee je de werkelijkheid aanschouwt. Hoe vrij ben jij?

Als iedereen nou eens zou doen wat-ie echt wilde! Daar zou de wereld een stuk leuker, prettiger, gezonder en vrolijker van worden.

Het kan. Ik heb het uitgedokterd en het kan echt. Hoewel ik dan met ‘doen wat je echt wil’ bedoel dat je luistert naar je ziel, je innerlijke roep, je inspiratie. Ik bedoel natuurlijk niet de ego-verlangens, die slechts op korte termijn bevredigend kunnen lijken, maar in wezen meer een verslaving of excuus zijn om je af te houden van wat je werkelijk wilt, vanuit je diepere waarheid, je ware zelf.

Maar okee, zelfs als je zin hebt om een slagroomtaart in een keer op te eten, doe het als het je gelukkig maakt! Heb je zin om te gaan wandelen in het bos, doen! Om te dansen, doen! Om te schilderen, om te zingen, om een reis te maken, go for it!

Het enige wat tussen ons ware willen en ons (niet) doen instaat is onze eigen twijfel, het zijn gedachten. Als die gedachten er niet waren, zou je het doen. Als je niet zou denken ‘dat kan niet, dat mag niet, dat is niet goed voor me, daar kan ik niet van leven, daar heb ik geen geld voor, ik ben daar niet goed genoeg in of ik kan het niet goed genoeg’ of ‘ik moet dit of dat’ – dan zou je het doen. En juist die gedachten beperken. Ze beperken niet alleen omdat je jezelf daarmee tegenhoudt, ze beperken je omdat je met twijfels twijfelachtige situaties creeërt!

Het zijn slechts overtuigingen die ons ervan weerhouden te doen wat we het liefst zouden willen doen. Dat projecteren we dan op van alles, omstandigheden, anderen, maar dat is nou net het punt! De buitenwereld is een reflectie van je eigen overtuigingen. Dus ja, als je denkt dat het niet kan, zal je daarvan de bevestiging krijgen. Als je inziet dat het slechts je gedachten zijn die je beperken en die je omstandigheden beperken, dan begrijp je misschien dat je je daardoor niet van de wijs moet laten brengen.

Want als je doet wat je echt wilt, wat je ziel wil, ruimte krijgen om zich te manifesteren, dan zal je je sterker voelen, krachtig genoeg om alle bezwaren van tafel te vegen. Je zult je goed voelen, omdat je van binnenuit gevoed wordt. Je zal ontdekken dat de innerlijke overvloed de uiterlijke overvloed creëert. Want ook dat is een reflectie. Als je jezelf beperkt met waanideeën, zoals we allemaal lange tijd gewend zijn te doen, beperk je ‘de flow’, de flow die voor alles zorgt. Je innerlijke rijkdom is je rijkdom, rijkdom is je goed voelen en je geen zorgen maken. Want zorgen heb je pas als je je zorgen gaat maken. Trap er niet in, het is een valkuil.

Ga eens na wat je werkelijk zou willen, wat in jou wil naar buiten komen? Waar wordt je happy van? Waar word je blij van? Waarvan weet je dat je er een goed gevoel van krijgt? En voelt dat niet als gewoon helemaal jezelf zijn? Als vrijheid?

Je hebt de verantwoordelijkheid om voor jezelf die keuzen te maken. Om iets te doen met wat jou wordt gegeven, met je talenten. Om goed voor jezelf te zorgen. Om te genieten van wat er door jou heen stroomt aan ideeën en er vorm aan te geven. Voor de een is dat muziek maken, voor de ander schilderen, voor weer een ander lekker tuinieren of eten klaar maken, foto’s maken of gedichten schrijven, andere mensen blij maken, het kan van alles zijn. Alleen jij weet wat jouw innerlijke behoefte is. Geef er gehoor aan.

Want de twijfel begint pas als je er geen gehoor aan geeft, als je het niet doet. Zolang je lekker bezig bent, geniet en dankbaar bent, is er helemaal geen ruimte voor andere gedachten. Dan ben je helemaal bezig met waar je mee bezig bent. Dan ben je in het nu. En in het nu is alles aanwezig.

Luister…

Valt het voor jou ook zo op z’n plek? Vast en zeker, want je luistert niet voor niets. Niet voor niets komt het je op dit moment ter ore.

Boudewijn pakt z’n gitaar en zingt wat er in hem opkomt. Hij bedenkt het niet zelf, het komt. We zijn ermee aan het ‘spelen’ om het te ontdekken en ervan te leren, het te ontwikkelen tot iets, wat wij niet bedenken, maar wat zichzelf vertelt. En het is ook bedoeld voor jou, het heeft je iets te vertellen…

Ga het aan, de obstakels die je tegenkomt. Ik heb nu een paar boeken gelezen waarin iemand z’n eigen uitdaging aangaat en het is interessant hoe ‘het’ zich oplost ondertussen. Juist door het aan te gaan. Niet zozeer als ‘de strijd aangaan’ (dat begrijp je ondertussen wel), maar door er naar te kijken vanuit verschillende perspectieven. Daarin schuilt ‘het geheim’. Als je het niet aangaat, blijft een bepaald idee of (rot)gevoel zich repeteren in je gedachten, maar als je het aan gaat, help je jezelf een handje en kan je idee ergens over zich verder ontwikkelen. En zo komt ‘het’ in beweging, omdat jouw mindset in beweging komt. Je beleving over het onderwerp verandert als je het de ruimte geeft om los te komen uit het hoekje waarin het is komen klem te zitten, vooral als het vervolgens is overwoekerd met balen, negativiteit, teleurstelling of verbittering. Het wil bewegen.

Een van de boeken die ik las ging over een zzp’er in crisistijd, die haar omzet wilde verdubbelen en al schrijvend een project ‘100 dagen dankbaarheid’ begon, waarin ze het onderwerp en zichzelf van alle kanten belichtte. Al snel kwam ze erachter dat het niks met de crisis te maken had, maar alles met zichzelf. Het leidde tot meer focus, tot bezinning en tot vernieuwing. Aan het eind van het boek heeft ze haar omzet meer dan verdubbeld.

Ik raad je zeker aan elke dag te gaan schrijven als je zo’n onderwerp bij de kop gaat vatten, want dat houdt je bij de les. Spreek een tijdsbestek af met jezelf en ga ook door. Te vaak lopen zulke acties stuk op gebrek aan discipline, terwijl het echt werkt. Want je werkt ergens naartoe. Stel je bijvoorbeeld nu voor welke doelen je volgend jaar behaald wil hebben en begin ergens. Stap voor stap, de weg wijst zichzelf. Als jij maar weet waar naartoe je op weg bent. Door het op te schrijven maak je het niet alleen concreet, je krijgt ook nieuwe inzichten. Want het gaat aan het werk voor je.

Ook Gwendoline Remmerie pakt in haar boek ‘de kunst van accepteren’ zo’n koe bij de hoorns en aan het eind van het boek lost de kwestie zich op. Door te accepteren, wat wellicht vergelijkbaar is met ‘het aangaan’, het van verschillende kanten bekijken, het vooral niet uit de weg gaan, je gaat het juist aankijken en aanpakken. Maar op een nieuwe manier, want door eerst te accepteren maak je de weg vrij voor nieuwe zienswijzen. Ga het aan en ga door.

Iets afwijzen of laten, dat is in elk geval geen oplossing. Je erdoor op laten vreten ook niet. Wat er gebeurt als je het gaat opschrijven, is dat je een waarnemer wordt van jezelf en het verhaal. Je kunt het verhaal gaan zien. Natuurlijk, misschien zit je er nog steeds middenin, maar je kunt je er enigszins van loskoppelen en daardoor zie je het helderder. Niks hoeft je gevangen te houden. Ga schrijven en gij zult uzelf bevrijden! 🙂