Doorgaan. Als je iets voor ogen hebt, kan je altijd hobbels en obstakels op je pad tegenkomen, maar het is een kwestie van doorgaan. Je doel voor ogen houden. Dat hoorde ik iemand vertellen die het helemaal gemaakt had in Hollywood. Niet dat dat nou mijn ideaal is, Hollywood, maar het ‘verhaal’ is op verschillende manier steeds hetzelfde. Dat zijn de lessen die mensen leren. Tegenslagen overwinnen en doorgaan. Positief blijven.

‘Hoe doe je dat ‘de knop omzetten’?’ hoorde ik ook vragen aan twee verschillende mensen (op twee verschillende zenders, ja ik was effe lekker aan het zappen) die iemand verloren waren in hun leven. Dat ‘hoe’ konden ze niet zo goed uitleggen, maar op een of andere manier was het een kwestie van ‘doorgaan’. Ja, wat moet je anders? Je kunt het bijltje er wel bij neergooien, maar voor hoelang? Ergens komt toch altijd weer een sprankje leven, dat je meeneemt. Het leven verleidt je om door te gaan. En je wordt erbij geholpen. Natuurlijk, door mensen in je omgeving, maar ook door iets onzichtbaars. Ineens komt er iets op je pad, zie je iets, hoor je iets en wordt er weer iets in je aangewakkerd, je gaat weer…

Is dat de zin van alles wat er gebeurt? Ja natuurlijk. Juist in omstandigheden die je volledig van slag brengen en onderuit halen, vind je ook de hoop, de kansen en de mogelijkheden. Dat is dus iets wat altijd kan. Waar je je altijd op kunt richten.

“Ik zie zoveel mensen die ongelukkig zijn. Ze doen niet wat ze eigenlijk willen. Geloof me, als je écht de intentie hebt om je leven te veranderen, dan wordt het beter,” zei Ruben Terlou in een interview over z’n documentaireserie in China. Dat geloof ik ook. Het gaat niet vanzelf, het is een kwestie van doorgaan. En keuzes maken. Gelukkig zijn is een beslissing, zeggen ze wel eens. Ben je bereid los te laten wat je niet gelukkig maakt?

 

Nu het toch zondag is… Het gevoel van ‘moeten’ is een gevoel van schuld. Het menselijk bewustzijn is ermee opgezadeld in de loop der eeuwen. Er zijn wetten en regeltjes, geboden en verboden, officieel en onofficieel, we worden goedgekeurd of afgekeurd, beloond of gestraft, overduidelijk of subtiel. Om een enigzins ‘normaal’ leven te leiden, moet je wel meedoen en op z’n minst een manier vinden om er op een voor jou acceptabele manier doorheen te laveren om er geen last van te hebben. Accepteren is noodzakelijk om niet je leven lang ‘in gevecht’ te zijn met het systeem.

In meer of mindere mate past de mens zich aan. Soms mopperend, soms tegendraads, soms gewillig en soms niet meer. Natuurlijk is het goed om er je vragen bij te stellen en zo hier en daar je eigen ruimte wat op te rekken, als het je te knellend wordt. Systemen zijn bedoeld om ons te dienen en niet andersom, zei mijn vader ooit eens en ja, daar ben ik het wel mee eens. Het is ook wel een goeie maatstaf om te hanteren als je voor jezelf wilt bepalen in hoeverre je er in meegaat. Dient het ons, dient het ‘het geheel’?

Met het vechten tegen systemen, wetten en regeltjes maak je jezelf net zo goed afhankelijk. Het is de kunst om je er niet echt afhankelijk van te voelen en je eigen grenzen te bewaken, te weten dat je je niet hoeft te laten beperken. Te weten dat er overal een oplossing voor is en te weten waar je je eigen vermogen vindt om te doen wat je wilt doen. Laat het geen excuus zijn, niemand houdt je tegen. “The Self, je ware zelf, behoort niemand toe,” zegt Satchidananda in deze mooie passage:

Who is the real slave? It’s not just a person who is purchased by another. If you buy a person and let him work for you, you call him a slave, is it not so? In that sense everyone who works for money is a slave: “Monthly I give you this much money; you work for me.” Everybody who works for a reward is a slave, no matter how high his or her position. It is the attitude that makes a real slave. Even the people we normally think of as slaves are actually free people if they have the right understanding. The Self belongs to no one but you; and no matter what happens on the physical level, you are eternally free.
So remember: If you are working because of attachment to a reward, you are a slave. Don’t do it. Do your work well; have joy in what you do, but don’t look for the fruits of your action. Don’t be careless, but do be carefree. Then you are always your own master.

Doe wat je doet met plezier, dat maakt je vrij. Voor de derde keer deze week zie ik het verband tussen vrijheid en plezier gelegd worden. Plezier is vrijheid en vrijheid is vreugdevol. In je plezier ligt je vrijheid en in je vrijheid ligt je vreugde.

“Doe geen dingen waar je niet achter staat,” heb ik al mijn studenten verteld. Het was de eerste les, die ik zelf kreeg op de school voor journalistiek en hij had zo’n blijvende kracht, dat ik hem graag door wilde geven. De impact ervan was dat ik bepaalde opdrachten heb geweigerd. Dat is niet iets om bang voor te zijn, kan ik je vertellen. Ik nam het risico om ontslagen te worden en dat deed ik bewust. Maar ik ben er nooit om ontslagen, integendeel: ik dwong er meer respect mee af.  Niet dat dat de bedoeling was, maar zo werkt het.

Wie zichzelf en z’n eigen maatstaven trouw blijft, is een vrij en blij mens. Daar is helemaal geen gevecht voor nodig. Je doet het, goed en met plezier, of je doet het niet. Zo maak je jezelf vrij van het ‘moeten’. En als je dat doet, dan geef je een voorbeeld. Je zet je angsten en onzekerheden aan de kant, je eigen weg kiezen maakt je sterk. En dat is de kracht die transformerend werkt. Niet alleen in jouw leven, ook in het geheel, in het veld van het menselijk bewustzijn. Iets om je bewust van te zijn!

Hebben jullie dat nou ook, het gevoel dat je altijd nog iets ‘moet’? Ik realiseerde het me gisteren toen ik me even losgekoppeld had van alle drukte, om te gaan sporten en me bedacht dat er ondertussen gebeld kon worden. Raar dat er altijd een gedachte in je opkomt over ‘what next’, dat er altijd ergens een ’to-do-lijstje’ in je hoofd zit. Terwijl ik me in het zweet werk, maak ik er een wish-lijstje van. Desires zijn een motor, bedenk ik me, niks mis mee, als het maar geen ‘moeten’ wordt! Omvormen naar verlangens, leuke dromen, iets waar je je op verheugt. Er ‘plezier’ van maken in plaats van ‘druk’, dat is de kunst. En dat is helemaal de kunst als het te druk is.

Het is leuk om lekker bezig te zijn, maar het is niet leuk om het gevoel te hebben dat je nog van alles ‘moet’. En daar kunnen we iets aan doen. Het is die bewegingsrichting, die we zelf om kunnen buigen van knellend naar meer ruimte. Door in ons eigen gevoel meer ruimte te creëren. Door op je gevoel te letten dus en zodra er iets knelt te gaan bewegen bijvoorbeeld 😉 Als je meer ruimte voelt in je lichaam, heeft dat het effect dat je ook meer ruimte voelt in je geest. En omgekeerd: als je gedachten een beetje loslaat en de teugels laat vieren, voel je meer ruimte en zo ontstaat er ook meer ruimte.

Sommige dingen zijn gewoon veel ‘hoofdwerk’, hoe formuleer je iets, hoe leg je iets uit, hoe zit het in elkaar? Het gebeurde me van de week dat ik iets wist, maar er de woorden er nog niet bij had. Gelukkig gaven de aanwezigen mij de ruimte om het uit te beelden en in duidelijke taal te gieten. Dat is ‘het werk’, iets wat je weet ook nog uitleggen, in woorden vangen, zodat anderen het ook begrijpen. Kennelijk voelden zij ook aan dat hier een ‘puntje’ lag, hoe hadden ze anders het geduld op kunnen brengen? Toen het gelukt was, gingen ze er in mee. Akkoord.

Dus het is ‘werk’ om dingen uit te leggen? Nou, eigenlijk om ze tot stand te brengen, gemanifesteerd te krijgen. ‘De nieuwe wereld’ begrijpen we ook allemaal, volgens mij. Wie begrijpt nou niet dat de wereld vrede, vrijheid, plezier en liefde nodig heeft? Iedereen kan zich daar wel een voorstelling van maken, hoe het ook anders kan. Maar het doen, het in de praktijk brengen, dat is ‘het werk’. En daar kunnen we ons op verheugen. Het kan een verlangen zijn wat ons drijft. En het kan, als we ons richten op het plezier van de realisatie ervan. Ook al ‘moet’ er nog zoveel gebeuren, we kunnen ‘onderweg’ alvast plezier hebben, er met genoegen aan werken. Bij elke stap, die we zetten, in alles wat we doen. Want het is niet ver weg, toekomstmuziek, een onbereikbaar ideaal. Het is nu. Het zit ‘m in de kleinste dingen. Als je hard bezig bent iets te bereiken en je hebt er onderweg geen plezier in, waar ben je dan mee bezig? Het doel ligt al in de weg er naartoe.

Dus, help je mee, het ‘moeten’ om te zetten in ‘lekker bezig zijn’? Doe het niet omdat het ‘moet’, maar omdat je je verheugt op alles wat je met plezier tot stand kan brengen. Als we geen oorlog meer willen op de wereld, zullen we eerst het gevecht met onszelf, in het nu, met het nu ‘moeten’ staken. Met plezier haal je de strijd eruit en dat betekent vrede. De vrede in jezelf geeft je het plezier en dan zijn we er al. Dan is het er al.

Neem af en toe – juist als het niet kan omdat het te druk is – een momentje om te bezinnen, ‘het’ te voelen, relax…. dan gaat het allemaal makkelijker en sneller en moeiteloos! Dat kan ook, we zijn het alleen nog niet zo erg gewend…

Be careful where you wish for!

Natuurlijk, denk je misschien, dat weet ik al. O ja? Weet je dat echt? Weet je hoeveel je ongemerkt zelf manifesteert en in het leven roept of in het leven houdt met je gedachten, je aandacht en je onbewuste verwachtingen? We kunnen niet alert genoeg zijn. We zijn nooit klaar met ‘opletten’ en ‘bijsturen’. Het gaat zo makkelijk en zo ongemerkt, zo’n ondermijnende gedachte die in je opkomt ergens over. Iedere keer als je tegen iets aanloopt dat even tegenzit, wat je een ontevreden gevoel geeft, kun je gaan kijken. Wat is mijn idee hierover? Welk gevoel heb ik hier ‘achter’ zitten? Welke oude overtuiging? Welke per ongelukke angst speelt hier op de achtergrond? Welk ondermijnend idee over mezelf heb ik nog?

Het ego kan ons hierbij dienen. Want het ego geeft het aan. Dat is leuk. We hoeven het ego niet te veroordelen, het kan ook zeer behulpzaam zijn. Laat ik een voorbeeldje geven uit de praktijk. Ik maak tijdens een overleg een opmerking en heb het gevoel dat ie niet aankomt, niet begrepen wordt en stuit op het ego van een ander. Okee, ik heb mijn punt gemaakt en laat het verder. Ik stap niet in mijn ego-valkuil, die gelijk wil hebben. Helemaal tevreden voelt het niet, dus ik ga niet ter plekke maar achteraf op onderzoek uit wat hier aan de hand was, wat hier gebeurde. Daarbij hou ik mijn eigen ego in de gaten. Het gaat niet om mijn gelijk, niet om een oud gevoel van ‘niet begrepen worden’ of iets anders, waardoor mijn ego in de slachtofferachtige houding schiet, nee, dat doen we doorgaans niet meer. En zo wel, ben ik in staat het te corrigeren. Als ego’s op elkaar gaan reageren ontstaat er strijd. Daarmee bereik je niet wat je wilt bereiken. Integendeel. Ik laat het los. Bedenk me wat de meest wenselijke uitkomst is voor ‘het geheel’ en toets het daaraan. Ik overleg als het ware met de onzichtbare raadgevers of het aan mij is om dan nog actie te ondernemen of juist niet. Vaak niet. Vaak ‘zeggen’ ze: Wacht maar even… Het heeft tijd nodig. Soms lijkt het alsof er niks gebeurt, maar ondertussen…

Als ik in die ‘ondertussentijd’ ga zitten balen, werk ik ‘het’ zelf tegen. Als ik er in die tussentijd op vertrouw dat het vanzelf in beweging komt, gebeurt dat ook. Niet met iedereen misschien, dan is het tijd om ‘echt’ los te laten. Wat je aan het doen bent (zeggen ‘ze’) is steeds de grenzen een beetje oprekken, ruimte creëren voor een volgende stap. Soms krijg je even een beetje tegenwerking, soms veel, als iemand met de hakken in het zand gaat staan, wegwezen. Laten. Jammer dan. Komt wel een keer, maar niet nu. Hoe meer je dan zelf tegenwicht gaat bieden, hoe sterker het verzet wordt. Niet doen.

Hou je blik gericht op de beste uitkomst, verwacht de beste uitkomst, formuleer de beste uitkomst en laat dat, je doel, niet vertroebelen door ‘gedoe’ onderweg. Want kom je er niet linksom, dan wel rechtsom. Het gaat inderdaad niet om jou, het gaat altijd om het hogere doel. Je kunt altijd, in elke situatie vragen om de beste uitkomst voor iedereen. Hou er rekening mee dat wat jij wenst, wilt, beoogt, niet alleen goed is voor jou, maar allen dient. Als je dat tot je leidraad maakt, gaat het makkelijk. En dan is er geen strijd nodig. Hooguit tijd. Het beweegt wel, in het onzichtbare veld.

Wees dienstbaar. Dienstbaar aan ‘de nieuwe wereld’, dienstbaar aan wat door jou heen gemanifesteerd wil worden of kan worden. Ook wij willen dat het zo makkelijk mogelijk gaat, het is niet de bedoeling dat je er persoonlijk hinder van ondervindt. Maar het blijft wel van belang dat je je niet uit het veld laat slaan, dat je je niet laat meeslepen door negativiteit, negatieve gedachten, reacties of verwachtingen. Want als je dat wel doet, ben je zelf aan het tegenwerken. Dat is wat we je aan het leren zijn, omdat je het zelf wilde leren. Dat is waarom alles steeds makkelijker gaat. Omdat je weet dat je alert mag blijven, nooit klaar bent, maar het wordt wel steeds leuker en steeds makkelijker. Het is een hele kunst, dat meesterschap. Maar met geduld bereik je veel. Laat je zelf niet vallen. Geef niet op, verwacht het beste. Speel het spel en heb er vooral plezier in.

 

Wees wijs en reageer niet vanuit je emoties.

Vannacht droomde ik dat ik iemand sprak die alles prima op orde had en zeer succesvol was. Op orde in de zin van ‘in balans’ en ja, dat lijkt een beetje op ‘onder controle’. Als ‘onder controle’ betekent dat je je niet snel van je stuk laat brengen, dat je voor elkaar krijgt wat je wilt, tja, wat is daar dan mis mee? Hij vertelde me zijn geheim: “Laat je niet meeslepen of leiden door emoties. Denk eerst na. Gebruik je hersens.”

Interessant, ik leerde een lesje terwijl ik sliep. Laat emoties niet de overhand krijgen, niet je handelingen bepalen, ga er boven staan en gebruik je hersens. Wees wijs en denk eerst na. Vanuit impulsiviteit kan je wel eens de ‘verkeerde’ beslissingen nemen. Impulsiviteit is niet hetzelfde als intuïtie.

Terwijl ik het altijd heb over ‘jezelf zijn’ en gedachten die je kunnen beperken, was ik misschien dit aspect een beetje vergeten: Dat gedachten ons kunnen dienen. Wijsheid kan ons dienen. Je even loskoppelen van ’the heat of the moment’ – niet meteen spontaan ja of nee roepen, maar even terug naar jezelf gaan en een weloverwogen beslissing nemen.

Emoties zijn niet hetzelfde als gevoel. Emoties zijn misschien wel richtingaanwijzers, maar ze zijn niet heel erg betrouwbaar. Iets komt in beweging, e-motie, wil naar buiten, ontladen worden, pas daarna kan je helder denken. Niks mis mee, laat dat vooral gebeuren, maar neem je beslissingen vanuit rust. Reageer vanuit de herstelde balans, niet vanuit onbalans.

Er is dus helemaal niks mis met gedachten. Maar het gaat er om je gedachten constructief in te zetten. Gedachten kunnen ook juist een positieve rol spelen in het hele creatieproces. Focus gaat over welke kant je je gedachten op stuurt. Ja, jij bent degene die stuurt. Handel niet vanuit emoties, breng je gedachten op orde en realiseer je dat gedachten je gevoel beïnvloeden. Je gedachten ergens over maken bijvoorbeeld of je rustig blijft of overstuur (of overenthousiast, dat kan ook) raakt in dezelfde situatie.

Dus niet alle gedachten zijn afkomstig vanuit ‘angst’? Nee, gedachten kunnen ook aangestuurd worden vanuit je ware zelf, die niet bang is. Dan zeggen gedachten bijvoorbeeld: “Het komt allemaal goed.” En dat stelt ons gerust. Dat voelt beter. En als het beter voelt… is het ook zo.

Geven is rijkdom. Delen is rijkdom.
En er van genieten, dat vooral.

Het is onze natuur om daarin ‘vrij’ te zijn. Kijk maar naar de natuur. Hoe meer zaadjes een plant verspreidt, hoe meer nieuwe stekjes. Waarom zou een appelboom zich inhouden met het laten groeien van appels? Waarom zou een rozenstruik niet zoveel mogelijk mooie rozen willen laten bloeien? Het is de natuur om voluit de mogelijkheden te benutten. Natuurlijk, het is wel afhankelijk van omstandigheden, hoeveel ruimte is er, is de bodem vruchtbaar, is er genoeg voedsel en water om te kunnen groeien? Maar alles wil groeien en zal groeien, zelfs tegen de verdrukking in.

Wij mensen censureren onszelf voortdurend. Is het wel goed, mooi, waardevol genoeg? Vinden anderen het wel mooi? Kan ik het wel? Mag ik het wel? Gaan ze er niet mee vandoor?

Ja, met de appels en de rozen kan ook ‘iedereen’ vandoor gaan, maar dat vindt de boom of de struik heus niet erg. Het is z’n doel om te verspreiden, te voeden, te delen. Het is z’n plezier. ‘Hij’ denkt niet aan winst of aan tekort, ‘hij’ is gewoon wat-ie is en produceert.

Leven betekent aanwezig durven zijn, je niet inhouden.

Het grote verschil tussen de appelboom of de rozenstruik en de mens is dat de mens denkt. En zichzelf beperkt met dat denken. We denken dat we heel intelligent zijn, veel mensen denken zelfs dat wij intelligent zijn en de natuur niet, de dieren niet bijvoorbeeld. Dat is een grote vergissing. En niet erg intelligent…

Het is leuk dat wij kunnen denken, ik zou dit bijvoorbeeld ook nooit kunnen schrijven als ik niet kon denken, maar ons denken is niet zaligmakend. Het is de kunst om ons denken waar te nemen en de baas te blijven. Het denken dienstbaar te maken aan ons ware zelf in plaats van onszelf te voegen naar ‘ons’ denken. Het denken is doorgaans gebaseerd op angst, we denken misschien wel veel te veel. En dat maakt onvrij. Angst maakt onvrij. Denken vanuit angst is geconditioneerd en iets om af te leren.

We beperken onszelf door ‘bang’ te zijn dat het niets oplevert, mislukt, niet goed is of niet wordt gewaardeerd. Je ware zelf zijn betekent je impulsen volgen en je vrij voelen. Het is de angst zelf die je beperkt. Niet iets anders.  Laten we een voorbeeld nemen. Stel je bent bang dat ‘het mis gaat’. Natuurlijk kan je je afvragen wat ‘mis’ is, maar los daarvan, als je er zo over denkt, nodig je dat uit. Het is er omdat je het creëert. Stel je bent bang dat mensen je niet serieus nemen. Allereerst kan je denken ‘nou en?’ – wat is daar erg aan, maar juist omdat je er bang voor bent, roep je het in het leven. Als het je niet uitmaakt, zal je er ook geen last van hebben.

Nu zijn er natuurlijk veel angsten die onder de oppervlakte leven, angst heeft het kenmerk zich onzichtbaar overal mee te bemoeien. Het is vaak onbewust. Want zodra het wel gezien wordt, is het al aan het verdwijnen. Zodra je het waarneemt, neem je de leiding. En als je de leiding neemt, kan je ‘het denken’ dienstbaar maken aan jou, in plaats van het de macht geven over je. En dat blijft opletten. Dat vraagt elke dag  opnieuw om alertheid. Onderzoek. Want angst ontneemt je je kracht. Het is niet dat je die kracht niet hebt. Je kunt je kracht terugvinden door je af te stemmen op de appelboom of de rozenstruik in jou. Wat wil er gedeeld worden? Wat wil tot bloei komen? Welke vruchten heb jij te verspreiden?

We kunnen beter een voorbeeld nemen aan de natuur. De natuur laat ons alles zien. Alle antwoorden zijn in de natuur te vinden.

Van delen kan je nooit arm worden, want wat je deelt wordt meer. Je geeft aan jezelf. In wezen geef je jezelf toestemming om voluit te zijn wie je bent, te delen wat je te delen hebt als je daar geen mitsen en maren aan verbindt. Als je het gewoon doet. En dan komt er altijd meer. De bron is onuitputtelijk. En als je er plezier in hebt, je goed voelt, je kracht voelt, het laat stromen, stroomt ook alles naar jou toe wat je nodig hebt. Beperk jezelf niet, want je creëert je eigen beperkingen.

Alle bezwaren zijn iets anders dan je denkt. Ze zijn er niet om je te behoeden voor misstappen of teleurstellingen, nee, ze zijn zelf de misstap en de teleurstelling. Je beperkt jezelf ermee, het zijn allemaal oneigenlijke argumenten. Angst is er niet om gehoor aan te geven, ook niet om mee te vechten, wel om de ware aard ervan te zien: het is niet wie je bent. Het is de sluier waarachter je ware aard zich verschuilt. Dus kom maar tevoorschijn!

 

 

Het is vrij apart als je moeder vraagt ‘Heb je soms een hechtingsprobleem?’ kan ik je vertellen. Vooral omdat bekend is dat hechtingsproblematiek ontstaat in de eerste fase van je leven, in de binding met je moeder. Ik moest er om lachen en antwoordde: “Ik heb helemaal geen problemen!” En voegde er aan toe: “Behalve als iemand mij probeert te claimen! 😉 ”

Je komt altijd overal nieuwe leuke mensen tegen, die op dat moment bij je aansluiten. Ik ben niet zo van het vasthouden aan ‘het oude’. Ze was begonnen over een vriendengroepje van vroeger, of ik die lui nog wel eens zag. Soms. En natuurlijk, best leuk om oude bekenden tegen te komen. Maar in tegenstelling tot veel anderen, ben ik niet in groepjes blijven ‘hangen’.

Sommige mensen kom je steeds weer tegen, met sommigen pak je de draad zo weer op, anderen verdwijnen uit beeld. Sommigen slaan een hele andere richting in, dat kan. Dat heb ik zelf ook gedaan trouwens. En je vriendenkring beweegt mee. Mooi toch?

Misschien heb je wel meer een hechtingsprobleem als je denkt dat je het vast moet houden, als je dingen niet los kan laten, als je vindt dat je iets in stand moet houden, omdat het ’trouw’ is. Ik ben in de loop van mijn leven gaan ontdekken dat het veel belangrijker is om trouw te zijn aan jezelf. Om jezelf vrijheid te geven. Om jezelf te zijn.

Al dat aanpassen, al die verwachtingen die mensen van elkaar hebben (in plaats van van zichzelf) en al dat bemoeien met elkaar, al dat oordelen, al die afhankelijkheid… het kan heel belemmerend werken. Kan, het hoeft niet natuurlijk. Je kunt elkaar ook vrij laten en de ruimte geven en stimuleren. De ander helemaal accepteren zoals hij of zij is. En dan is er een uitwisseling mogelijk, die iets te bieden heeft: groei, stimulans, vreugde, en dat vraagt vooral vrijheid.

Vrijheid is voor mij heel belangrijk ja, dat klopt wel. Dat heeft niet met hechting te maken, meer met zelfstandigheid en het nemen van verantwoordelijkheid voor jezelf. Het is een innerlijke behoefte.

Ik haak af als mensen denken zeggenschap over mij te hebben, vinden dat ze het recht hebben zich ergens mee te bemoeien of iets af te keuren. Ik weet het niet beter voor een ander, iedereen heeft z’n eigen uitdagingen in het leven en z’n eigen pad te bewandelen. Als ik iets deel, vanuit mijn eigen beleving, dan kan een ander daar iets aan hebben, maar alleen als het volkomen vrij is. Anderen kunnen mij ook voeden, maar ook alleen als het vrijblijvend is.

Ik zie het veel te vaak gebeuren dat mensen van alles vinden van een ander, vinden dat die ander zich anders zou moeten gedragen bijvoorbeeld, last hebben van het gedrag van een ander, afkeuren en bekritiseren en okee, misschien doe ik dat soms per ongeluk ook. Maar ik heb wel geleerd in de spiegel te kijken. Ik weet dat alles me iets over mezelf vertelt. Dat ik – als iets mij triggert – mezelf af kan vragen: Wat is dit? Door het af te wijzen of er een oordeel over te hebben, ontwijk ik mijn eigen gevoel. Terwijl alleen mijn eigen gevoel me iets kan vertellen, waar ik iets aan heb. Bijvoorbeeld dat mijn eigenwaarde niet afhankelijk is van een ander. Als een criticus van buitenaf mij vertelt dat iets niet deugt in mijn gedrag, houding of voorkomen, dan is dat in wezen mijn eigen criticus, die zich laat zien. Het is mijn eigen verantwoordelijkheid om mezelf de ruimte en de vrijheid te geven en goed te keuren. Om mezelf volledig te accepteren zoals ik ben. En als ik mezelf accepteer zoals ik ben, accepteer ik ook anderen zoals ze zijn. Dus dan geef ik ze de ruimte. Dan is er alle vrijheid. Ook voor mezelf.

 

Lente. Ook Happy View is zich weer aan het vernieuwen. Achter de schermen wordt gewerkt aan een nieuwe winkel, waarin binnenkort ook nieuwe producten zullen opduiken. We werken onder andere aan een nieuw boek, dat binnenkort verschijnt. Het onderwerp zal jullie verrassen. Maar hierover later meer! 🙂

Voor wie de wekelijkse engelenreading van Anna mist, ja, die is even stopgezet, maar wie wil kan Anna altijd persoonlijk raadplegen. Op deze pagina vind je meer informatie.

Nog meer huishoudelijke mededelingen? Ja, je kunt bij ons sowieso terecht voor channelingen, in allerlei vormen: Je kunt een persoonlijke boodschap ontvangen via Inge, voor een persoonlijke afspraak met White Bull terecht bij Ian Graham, voor de communicatie met je dier ben je aan het juiste adres bij Piek. En er zit nog meer aan te komen…

Welke ‘boodschap’ dient zich aan op dit moment?

Sta open. Sta open voor nieuwe ideeën, nieuwe gedachten. Pas op dat je ze niet zomaar afwijst of terzijde schuift. Alles heeft je iets te vertellen, het ‘verkleedt’ zich in diverse vormen. Het komt uit onverwachte hoek. Op elke vraag – zelfs als je hem niet hardop of daadwerkelijk heb gesteld – komt een antwoord. Je wensen worden gehoord. Je krijgt mogelijkheden aangereikt. Vaak in eerste instantie om ’te leren’, om een oude overtuiging los te laten. Want zolang je met een bepaalde oude overtuiging rondloopt, kan dat de voortgang belemmeren. De reden voor een blokkade op een bepaald terrein kan zijn dat je zelf – bewust of onbewust – vasthoudt aan een bepaald idee. Pas als je houding, je denken ergens over verandert, kan het in beweging komen. Je krijgt signalen. Altijd. Je pikt ze op of niet. Soms ‘hoor’ je ze niet of ‘zie’ je ze niet, omdat je er niet voor open staat.

Daarom is het goed om soms wel bewust een bepaalde vraag de lucht in te gooien. Dan ga je bewuster op het antwoord letten. Wees bereid om mee te bewegen. Word je bewust van je eigen angsten, die je belemmeren. Zie hoe onzinnig ze zijn. Wat kan er gebeuren als je ‘ja’ zegt tegen dat wat naar jou toe wil komen? Misschien ben je bang voor verandering, lijkt het makkelijker om te blijven zitten waar je zit, maar je weet ergens diep in jezelf wel dat je daarmee niks bereikt. Anderen kunnen het niet voor je doen. De enige die een stap kan zetten, ben jezelf. Je bereidheid is genoeg. Daarmee komt het al in beweging. Let maar op.

Dit nummer klonk ineens gisteren, precies op het moment dat we geconcludeerd hadden dat we zelf het voorbeeld waren van wat we beoogden op te gaan zetten. Daar waar we over aan het brainstormen waren, dat ging eerst over onszelf. John Lennon kwam dat uit onverwachte hoek even kracht bijzetten.

“Crippled Inside”

you can shine you’re shoes
and wear a suit
you can comb your hair
and look quite cute
you can hide your face
behind a smile
one thing you can’t hide
is when you’re crippled inside
you wear a mask
and paint your face
you can call yourself
the human race
you can wear a collar
and a tie
but the one thing you
can’t hide is when you’re
crippled inside
well now you know that your
cat has nine lives babe
nine loves to itself
but you only got one
and a dog life ain’t no fun
mamma take a look outside.
you can go to church
and sing a hymn
judge me by the color
of my skin
you can live a lie until you die
one thing you can’t hide
is when you’re crippled inside.

Je kunt nog zo’n mooi pak hebben, een masker opzetten, mooie praatjes verkopen, maar als je zelf niet uitdraagt waar je voor staat, hou dan maar op.

Wees je eigen boodschap.
Verander de wereld, begin bij jezelf.
Be the change you want to see in the world.
Kijk in de spiegel.

 

 

 

Het zijn niet alleen de betoverend mooie bomen die volop in bloei staan, de cats die weer lekker buiten rond dartelen, de aangename temperatuur die uitnodigt om de bloemetjes buiten te zetten of de geweldig boeiende en interessante opdrachten, die binnenstromen en waarin ik helemaal mijn ‘ei’ kwijt kan, nee, het is veel meer.

Er is echt sprake van een nieuwe lente, meer dan ooit zie ik de zachte revolutie de kop opsteken, als voorzichtige klokjes, die een nieuw tijdperk durven in te luiden. De nieuwe wereld begint vorm te krijgen. Uit allerlei onverwachte hoeken bloeit het op.

Kijk vanavond eens naar Tegenlicht, dan begrijp je wat ik bedoel. Werk blijkt meer en meer over een ander soort rendement te gaan dan financieel: Geluk! Jongeren kiezen massaal voor zingeving. Al die mensen die voor zichzelf zijn begonnen de afgelopen jaren, begrijpen dat het de passie is, die hen drijft en succes brengt. Succes heeft meer te maken met je Welzijn en je hart dan met je portemonnee, ontdekt men. Maar het een hoeft niet ten koste te gaan van het ander, is het nieuwe inzicht van de gemiddelde wereldverbeteraar: opoffering en lijden zijn niet nodig, we mogen ook genieten. De nieuwe wereld is juist een wereld van overvloed. Overvloed in alle opzichten: Tijd, ruimte, aandacht, kansen, contacten, vrijheid, liefde…

Rijkdom krijgt een andere betekenis: Genieten, nieuwe inzichten, vervullende bezigheden en sociale contacten, oog voor ‘het kleine’, de waarde zien van alles wat ons omringt, maar ook beseffen welke mogelijkheden we hebben. Meer dan ooit hebben we ‘de wind mee’ als we investeren in Welzijn, dat wat goed en gezond, mooi, vriendelijk, respectvol en waardevol is voor onszelf en anderen. Niet alleen het eigen gewin staat meer voorop, we doen het samen. We maken grote sprongen.

Die ‘wind mee’ is de energie, de krachtige energie van een nieuw tijdperk dat zich aandient. Daar hoeven we geen gevechten meer voor te voeren, we kunnen ervan uitgaan dat het vanzelf die kant op beweegt. Natuurlijk hebben we nog te maken met de oude structuren, natuurlijk zijn er nog velen die daaraan vast proberen te houden, maar dat is hun gevecht, niet het onze. Als wij ons gevecht staken, maar rustig door blijven bouwen aan ‘het nieuwe’ en een open houding hebben naar alles wat zich aandient, manoeuvreren we daar makkelijk doorheen. Het ‘oude’ functioneert niet meer en houdt vanzelf op te bestaan. Het nieuwe ontluikt.

Richt de blik op de positieve ontwikkelingen, juich het toe, doe mee, voel je gesterkt en laat je niet afleiden. Want steeds als je weer in de valkuil stapt van klagen, veroordelen en ontevreden zijn, doe je weer een stap terug. In feite is dat je eigen angst, die je weerhoudt om door te gaan. Een excuus, het zijn oude mechanismen in jezelf. Het gaat niet over anderen, het gaat niet om strijd, het gaat erom dat je je eigen toekomstbeeld bijkleurt, je eigen kansen en mogelijkheden ziet, aanpakt en durft te dromen. Het ontwikkelt zich in rap tempo als je de focus houdt op wat je blij maakt, doet wat voor jou goed voelt, durft te zijn wie je bent, het lef hebt om je hart te volgen en je duidelijk, maar liefdevol uit te spreken. Als je durft de liefde toe te laten, voor jezelf, je omgeving, voor wat je doet en voor wat er allemaal is. Leef! In vreugde, in vrijheid en in vrede. En geniet!