Of de ‘me-too’ discussie niet een beetje doorschiet, is nu het onderwerp van discussie. Ja, dat denk ik wel, vooral als we het gaan rationaliseren en beoordelen, als ‘we’ weer terugvallen in het ‘oude’ mechanisme van bagatelliseren en elkaar bekritiseren. Volgens mij was de enige bedoeling om aan te tonen dat het niet om incidenten gaat, maar een universeel verschijnsel is, wat te maken heeft met macht. Wie ‘me too’ heeft gezegd, heeft dat gedaan om anderen te ondersteunen in het durven aankaarten van dit verschijnsel en daarmee ook te laten zien: Ja, het is op op grote schaal gebeurd, het is de ‘verborgen’ geschiedenis en dat is niet iets wat we maar moeten accepteren, waar we onszelf schuldig over moeten voelen en waar we mee rond moeten blijven lopen in stilte. Het vraagt om duidelijkheid, respect en gelijkwaardigheid.

Zo simpel is het. Er dient hoognodig iets rechtgezet te worden en zeker niet alleen in de man-vrouw verhoudingen, misschien nog wel meer tussen vrouwen onderling. De hardheid van de geëmancipeerde, succesvolle vrouwen, die net zo goed een overlevingsmechanisme is geworden, zou wel eens wat meer zachtheid mogen worden. En het slachtofferschap van een andere groep vrouwen, die zich verstopt heeft en afhankelijk of zwak voelde, zou meer kracht mogen worden. Geen harde, strijdbare kracht, maar echte kracht: Lef, je durven uitspreken en toch vanuit Liefde aanwezig blijven. Maar wel je grenzen duidelijk aangeven en voor jezelf opkomen. Waar zou al die zelftwijfel vandaan komen?

Het verschijnsel van de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen gaat veel verder dan de discussie nu. Het is een universeel verschijnsel. Het is zelfs hetzelfde verschijnsel als de mind die over het gevoel ‘regeert’, het verschijnsel van geweld, overrulen, de baas willen zijn, het verschijnsel van macht hebben door angst te zaaien, het verschijnsel van aanpassen en je inhouden, je laten intimideren, de schuld op je nemen, de verantwoordelijkheid op je nemen, jezelf wegcijferen, bepaald gedrag vergoelijken, terwijl je er toch de dupe van bent geworden. Het gaat over de verschillende maten waarmee gemeten wordt.

En ja, hoera, we leven nu in een tijd, waarin vrouwen veel meer te vertellen hebben, althans, hier bij ons. Waarin vrouwen veel meer mogelijkheden en kansen hebben, zichzelf waar kunnen maken, mee mogen doen, zich uit kunnen spreken. Niet dat ze dat allemaal doen en degenen die dat wel doen, zie ik tot mijn verbazing soms feller en verdedigender reageren dan de meeste mannen. Hardheid is ook een reactie… ook een ontkenning.

Ik kan begrijpen dat veel mannen in verwarring zijn gebracht en het is zeker niet zo dat alle mannen zich nu schuldig hoeven te voelen. maar laten we het er vooral in alle openheid over hebben, over onszelf, als het aan de orde is. Niet over anderen, niet zo oordelend. Het gaat er niet om wat je ervan vindt, het gaat er alleen maar om dat je jezelf respecteert en de ander respecteert. Dat we leren van elkaar, begrip hebben voor elkaar en dat we ons vrij kunnen voelen bij elkaar.

Want een van de grootste oorzaken is dat er zoveel zaken nooit besproken zijn, dat er zoveel geheimzinnigheid, verboden en misverstanden zijn ontstaan in het toedekken van seksualiteit en de geïnstitutionaliseerde ongelijkheid tussen man en vrouw, die de kerken in stand hebben gehouden hebben, nadat er ooit ergens bewust een situatie is ontstaan waarin vrouwen hun ‘macht’ ontnomen werd, waarin ze onder de duim gehouden moesten worden.  De boeken die Dan Brown daarover geschreven heeft zijn gebaseerd op feiten, teruggevonden documenten en bestudering van de geschiedenis.

Het patriarchale tijdperk loopt ten einde, daar is deze hele ‘discussie’ een logische stap in. Het is een revolutie, jazeker. En terecht. Nodig voor een nieuw evenwicht. En iedereen heeft er op z’n eigen manier mee te maken. Zolang we in discussies verzeild blijven, lossen we nog niks op. Er willen zaken verwerkt worden, uitgesproken, opgeruimd, bevrijd. We zijn op weg naar meer gelijkheid. En alles draait om meer respect voor elkaar. Niet alleen voor elkaar trouwens, ook voor de natuur. Ook voor Moeder Aarde. Vooral voor Moeder Aarde. Want als er ‘iemand’ te lijden heeft gehad onder het geweld en het machtsvertoon, is zij het wel. We hebben minder hardheid en afwijzing nodig, meer begrip en zachtheid. Daarin vinden we elkaar weer ‘op niveau’…

Ja, ik heb ook ‘me too’ gezegd. Wel na even getwijfeld te hebben, want het voelt niet bepaald lekker om daarmee ’te koop’ te lopen. En zeker niet om er over uit te weiden. De mensen die het makkelijkst hun kleine ongemakkelijke ervaringen delen, hebben het minst meegemaakt. De rest hoor je niet, omdat het niet iets is wat je graag oprakelt. Het sleurt je terug in een gevoel waar je juist vanaf wil, je wilt je niet een kopje kleiner gemaakt voelen, van je kracht en zekerheid en zelfvertrouwen beroofd. Vroeg of laat sta je weer op en ga je verder, je vergeet het liever. Je houdt je staande en ondertussen ben je voorzichtig. Je weet niet meer zo zeker of je je overal altijd wel uit zal redden.

En daarom denk ik dat er vrouwen zijn die andere vrouwen afvallen, andere vrouwen niet begrijpen en zelfs veroordelen. Zij hebben zich wel uit situaties weten te redden en dat is fijn voor ze, maar denk niet dat je dan ‘beter’ bent of ‘sterker’ omdat het jou toevallig niet is overkomen. Want daar heeft het weinig mee te maken.

Ik heb enigzins huiverig ook ‘me too’ gezegd, omdat ik het zo ontzettend dapper vindt dat sterke vrouwen nu door de schaamte heen durven te breken. Zoals Griet Op de Beeck. Zij baande een weg voor vele anderen, ik zag op haar tijdlijn ontstellend veel reacties van vrouwen, die nooit eerder hun mond open hebben gedaan, die in alle eenzaamheid zichzelf voor een groot deel verstopt hebben. Doorbreek het zwijgen, was haar oproep. Want dan gaat het leven beter worden.

Ik denk dat het waar is dat we eerst zaken onder ogen moeten zien, voordat ze kunnen veranderen. Dat er eerst erkenning moet zijn, voordat we gelijkwaardigheid kunnen bewerkstelligen. En ik denk ook dat het over veel meer gaat. Over ongelijkheid, machtsmisbruik, angst, over iets wat veel dieper zit. Een angst voor de vrouwelijke kracht zelfs, voor wie we werkelijk zijn, iets wat al begon bij Eva. Eva die de schuld kreeg. Het hele verhaal van Adam en Eva is verdraaid, waarmee de ongelijkwaardigheid een bodem heeft gekregen, gerechtvaardigd werd. We zijn ook onze eigen kracht vergeten. Zowel mannen als vrouwen. Want er is een wisselwerking. Wij geven mannen macht zolang we bang voor ze zijn, zolang we ons laten intimideren. Maar ook voor mannen geldt dat het bepaald niet getuigt van ‘kracht’ om macht te misbruiken en je sterk en krachtig te voelen door dominant en overheersend gedrag te vertonen.

Datzelfde gedrag zien we ook bij veel vrouwen, we hebben overlevingsmethoden gevonden, we hebben ons aangepast, we kiezen een rol: Ofwel slachtofferachtig, zielig en zwak ofwel hard en veroordelend. Ik maak het even een beetje zwart-wit hiermee, maar wat ik wil zeggen is dat er ook een verdeel- en heerssituatie is ontstaan, zo werkt dat. Vrouwen zijn er ook goed in elkaar te ondermijnen en  te beconcurreren. Ik ben van beide ‘rollen’ geen fan, maar laten we vooral naar onszelf kijken. Wie willen we zijn? Wat is onze kracht? Wat is onze ware kracht?

Dat is niet zwak, zielig, afhankelijk, maar dat is ook niet hard, meedogenloos en veroordelend. De ware kracht is Liefde, maar dat is niet per definitie lief en de lieve vrede bewarend, die durft zich ook uit te spreken. Vind je ware kracht.

‘Me too’ leidt nu in de hele beeldvorming teveel tot slachtofferschap naar mijn idee, voor mijn gevoel. Ik voelde me er niet lekker bij. We moeten ons vooral niet zwakker opstellen dan we zijn, we moeten niet in deze rol blijven hangen. De ongelijkheid wil erkend worden, omdat er iets rechtgetrokken wil worden. En wat dat betreft is dit wel het begin van een revolutie, dat zeker. Het is een hele dappere stap en het begin van de verlossing om je uit te spreken, want met onder de tafel vegen – wat eeuwenlang is gebeurd – laten we zowel de angst als de tolerantie voortbestaan.

Niemand komt voor de lol met zo’n verklaring. De verhalen willen naar buiten, het wil begrepen worden. Maar er is nog een weg te gaan, want we moeten ons allemaal vrij kunnen voelen om onszelf te zijn, om ons niet in te houden, om volledig in onze eigen kracht te gaan staan. We willen niet onderuit gemept worden of onszelf weer onderuit laten halen. De ontkenning, bagatellisering, rationalisering, het betwijfelen of zelfs het beschuldigen van degene die het overkomen is, maakt het allemaal nog veel erger dan het al is. Ook dat gaat weer over macht. Als je niet weet waar je het over hebt, hou dan liever je mond. En wees blij dat je het niet weet.

Luister met Liefde en mededogen, naar jezelf of naar anderen. Zonder oordelen en met compassie. Dat is de enige weg. Alleen in Liefde kan het transformeren. Dat is de transformatie die nodig is en die nu begonnen is.  

Het is niet meer dan normaal dat we elkaars grenzen respecteren. Het is niet meer dan normaal dat we ook zelf onze eigen grenzen aangeven, iets wat veel vrouwen niet eens durven. En mannen misschien – in andere opzichten – ook niet. Het is niet meer dan normaal dat we onszelf trouw zijn, dat we ons niet laten manipuleren en intimideren. Het is niet meer dan normaal dat we onze eigen ruimte en elkaars ruimte respecteren. Het is dan ook tijd dat we onze eigen ruimte en onze eigen kracht terug opeisen.

Dit onderwerp heeft het nodig om uit de dualiteit getrokken te worden, naar het niveau van Liefde, de ware kracht.

Voorbij schuld, voorbij schaamte, voorbij slachtofferschap.

Maar vergeven kan je pas nadat je het onder ogen hebt gezien, nadat het eerst erkend is. Want hoe kan je je eigen kracht terugroepen, als je je er niet van bewust bent dat je hem ooit kwijt geraakt bent?

Mij gaat het niet om individuele gevallen, om schuldigen, om bestraffen, maar om het fenomeen. Het is een wisselwerking. Alles wat er gebeurt ‘in het veld’ is een uiting van wat er onder de oppervlakte leeft. We zijn  allemaal ‘part of the game’. Welke rol wensen we te vervullen in ‘het spel’?

Als de wereld om ons heen een reflectie is van wat er in ons leeft, is het tijd om op zoek te gaan in onszelf. Waar hebben we zelf nog iets terug te winnen? Waar hebben we delen van onszelf in de steek gelaten? Waar hebben we te maken met afwijzingen, veroordelingen, verzet en weerstand? Wat vertelt ons dat over onszelf? En over onze eigen angsten?

Er is maar een manier om gevrijwaard te blijven van drama’s en ellende en dat is de angst overstijgen. Dat is leven in de kracht van de Liefde voor jezelf. Van daaruit kan je sterk blijven staan. Erken jezelf. Wij zijn goden en godinnen. Laten we elkaar dan ook zo behandelen.

Eerherstel….

Ik zou iedereen die ‘me too’ heeft gezegd willen oproepen om nu de volgende stap te zetten: Roep je eigen kracht terug, reclaim your power. Reclaim your freedom.

Voel maar eens wat een verschil het maakt als je dat zegt!

I reclaim my power, I reclaim my freedom.

 

Omdat het helpt om de actualiteiten in de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken, leen ik alvast even een klein stukje uit m’n boek:

Een aantal jaar geleden bewerkte ik een aantal artikelen en maakte ik filmpjes met channelingen van aartsengel Michaël, die via Katerina Karanika doorkwamen, onder andere over karmische patronen. Karmische patronen waren de ‘instrumenten’ om ons de afgescheidenheid, de dualiteit, te laten ervaren: Arrogantie, slachtofferschap, verslaving, geweld, haat, jaloezie, schuld of schaamte en (voor)oordelen. Door ons heel duidelijk bereid te verklaren deze karmische patronen en al hun gevolgen op te heffen, maken we onszelf vrij en groeien we in ons eenheidsbesef. Als je bereid bent om een bepaald patroon los te laten, treedt er een heel proces in werking. Vanaf dat moment begin je het te zien, komen er duidelijke voorbeelden voorbij en word je getoond waarin je de ‘shift’ kan maken. Allemaal aspecten van de dualiteit, waarvan je op elk moment kunt beslissen dat ze mogen oplossen en dan verdwijnen ook hun gevolgen. Dat is interessant, nietwaar? Dat je zoiets in gang zet door alleen maar te zeggen: “Ik ben bereid…”

Ik ben bereid om alle karmische patronen die nog werkzaam zijn in mijn leven nu los te laten.

(tot zover het boek, meer lezen? Eerherstel, een nieuw begin)

Het is dus een keuze die wij zelf kunnen en mogen maken, het is afhankelijk van onze eigen vrije wil. Gebeurtenissen in de wereld hebben hier alles mee te maken. Alles wat we op het wereldtoneel zien, is er ook op persoonlijk vlak. Als wij onze eigen karmische patronen bereid zijn los te laten, lossen we al dat geweld in de wereld, de machtsongelijkheid, ook op.

Even een klein stukje White Bull ‘in de herhaling’, omdat het van belang is dit goed te begrijpen:

“Wil je leven in angst of wil je leven in vertrouwen? Dat is de vraag die je jezelf steeds opnieuw kan stellen. Wil je je machteloos voelen, wil je je slachtoffer voelen? Wil je geloven dat de macht over jouw gezondheid en welzijn buiten jezelf ligt? Je maakt jezelf klein als je zo denkt. Als je leeft in angst zie je dingen, lees je dingen, die anderen niet eens tegenkomen. Je kijkt door de ogen van angst. Iedereen die bepaalde dreiging ervaart of waarschuwt voor gevaren, die is al helemaal ondergedompeld in angst. Angst maakt je doof voor je innerlijke stem, je intuïtie. Maar je kunt de keuze maken om uit de angst, de dualiteit, te stappen. In de onverschrokkenheid en in Liefde, want dat is wat het is.”

Maar we voelen de invloed, de zwaarte van zulke gebeurtenissen in de wereld. Als we er nou niet in willen stappen, maar wel iets anders willen bijdragen?

“Dan is het in de eerste plaats heel belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt en je eigen ruimte vrij maakt van al die lading en zware energie. ‘Spirituele hygiëne’ noem ik dat. Let goed op je gedachten, want als er zoveel zware energie rondwaart, wat onvermijdelijk is met al die angsten, is het heel makkelijk voor zo’n angstgedachte om zich in jouw systeem te nestelen. Je zal dus heel secuur moeten zijn in het regelmatig opschonen van je eigen innerlijke ruimte en je eigen omgeving. Zoals je je lichaam elke dag wast, zo moet je ook dagelijks je aura reinigen.
Ten tweede: probeer de gevoelens zoveel mogelijk te observeren. Niet definiëren of er een verhaal van maken. Ook niet het slechte nieuws uit gaan wisselen met elkaar, zoals ‘o, wat erg allemaal…’ of ‘O, ik voel me zo moe…’ bijvoorbeeld, want dat geeft alleen maar weer extra voeding daaraan.”

Zo zie je maar, er is genoeg te doen voor ons allemaal. Voordat we ‘het’ anderen willen gaan vertellen of – nog erger – anderen gaan waarschuwen voor of klagen over bijvoorbeeld ‘zware energie’ is het zaak dat we in onszelf en in onze eigen omgeving de boel opschonen. Dat is onze taak: Goed bij onszelf blijven en ons eigen blikveld helder houden! Want hoe je kijkt, bepaalt wat je ziet. In onze eigen waarneming ligt de transformatiemogelijkheid!

Hè, hè, daar ben ik weer eens… dat is een tijd geleden. Ik mag jullie wel eens wat beter op de hoogte houden! Bijvoorbeeld om je vast lekker te maken voor mijn nieuwe boek. Daar wordt momenteel hard aan gewerkt, niet meer alleen door mij, nu ook door de vormgever. Dat maakt het natuurlijk heel ‘echt’ en ook erg spannend.

Wat ik geleerd heb in de loop der tijd, dat je niet te vroeg moet rondbazuinen waar je mee bezig bent of wat je van plan bent. Je kunt het beter gewoon doen. Het haalt de kracht eruit als je te vroeg je kruid verschiet. Laat het eerst maar goed wortelen, zodat het stevig staat. Dat geldt voor elk idee, elk nieuw project. Een zaadje moet rustig kunnen ontkiemen en beschermd worden tegen weer en wind. Tot het er klaar voor is.

Dat stadium naderen we nu. Stuk voor stuk gaat elk hoofdstuk nog een keer door de molen voor ik het doorstuur naar Arnoud, die er iets moois van maakt. De voorkant is al, de titel ook, de vormgeving is weer prachtig, net zoals van onze andere boeken, al zeg ik het zelf.

Ik ben er nog niet helemaal aan toe om na te denken over marketing en publiciteit, om de simpele reden dat dat het inhoudelijke proces belemmert. Tijdens het schrijven – maar ook in de laatste bewerkingsronde – zou dat tot een vorm van zelfcensuur kunnen leiden, terwijl ik mezelf ten doel had gesteld me zo vrij mogelijk te voelen. Dat is namelijk het heerlijke van schrijven, vind ik persoonlijk, om die vrijheid te hebben en te nemen. Dan moet je je ondertussen vooral niet bezig houden met wat ‘men’ ervan zal vinden of wie het zal gaan lezen.

Je bouwt als schrijver een relatie op met je lezer, hoorde ik ooit iemand zeggen. Dat vind ik wel interessant. Want die lezer is er nog niet als je het schrijft. Die komt later pas om de hoek kijken. Tot die tijd heb je dus een denkbeeldige lezer, met wie je een relatie opbouwt. Best grappig. Jij bent nu op dit moment ook ‘de lezer’ met wie ik een relatie hebt, terwijl je er nu, op het moment dat ik dit schrijf nog geen weet van hebt.

Het boek, Een nieuw begin (plus nog een verrassingstitel), gaat verder dan wat ik hier schrijf in mijn Bespiegelingen. Het is alomvattender, verbindender, gaat ook over mijzelf en mijn eigen ervaringen, mijn daaruit voortvloeiende visie, tja… wat zal ik erover verklappen? Piek, de enige die al een paar hoofdstukken heeft mogen meelezen, noemt het een ‘levenswerk’. Dat was ik niet van plan, het is ontstaan.

Ik denk dat ik mensen misschien beter kan waarschuwen 😉 Het brengt diepgaande processen teweeg, omdat ik je meeneem. Je kunt het waarschijnlijk niet lezen zonder zelf ook in een transformatiemolen terecht te komen. Het hele schrijfproces was een diepgaand avontuur, waarin ik ook flink gevoed en aangestuurd werd, nieuwe inzichten kreeg, af en toe flink tegen mezelf op botste en nog verder af kon rekenen met oude ‘onwaarheden’ om de weg vrij te maken voor dat nieuwe begin.

De kans is groot dat ik hiermee ook juist een weg heb gebaand voor anderen om er sneller en makkelijker doorheen te komen, dat zou mooi zijn. Want mijn verhaal staat niet op zichzelf, het is ook jouw verhaal en dat van de wereld.

wordt vervolgd…

“Ik vind wel dat je erg mild bent,” reageert iemand op een verhaal, wat ik vertel over iets wat ik heb meegemaakt in Turkije. Hij wil beginnen z’n oordelen te uiten – over moslims, over de man-vrouw verhoudingen, maar daar steek ik een stokje voor. “Het gaat er om dat we elkaar leren begrijpen, ” vind ik. “Daar bereik je meer mee.” Eigenlijk heel simpel: Oordelen staan dat in de weg.

Natuurlijk is iedereen in z’n eigen cultuur met z’n eigen overtuigingen opgegroeid en denkt van daaruit dat hij of zij het bij het rechte eind heeft. Dat biedt houvast. Wij hebben dat ook, al zijn we in bepaalde opzichten wat ruimdenkender. Als je een ander perspectief laat zien en ziet, vragen stelt en luistert en je best doet om het te begrijpen, kom je stappen verder. Dan pas kunnen vastgeroeste overtuigingen een beetje loskomen. Ook bij onszelf trouwens.

Als je het standpunt van een ander afkeurt en veroordeelt, schiet hij of zij in de verdediging. Dan sta je lijnrecht tegenover elkaar. Daar schiet niemand wat mee op. Sterker nog: Daar komen de grootste problemen van, want kleine conflicten leiden tot grote conflicten. Kijk maar hoe het allemaal is gegaan in de wereld. Ergens is het begonnen, al die ellende. Precies daar waar men niet meer luistert naar elkaar, geen begrip heeft voor elkaar en niet z’n best doet om eruit te komen, maar blijft hangen in oordelen, afwijzing en daar een gevecht van maakt.

Andersom kan ook. De vrede begint ook op dezelfde manier: Daar waar twee mensen – ook al begrijpen ze elkaar niet – elkaar wel blijven respecteren en waarderen en blijven zien als mens, met dezelfde behoeften, zorgen, wensen en persoonlijke ‘struggles’. Uiteindelijk willen we allemaal gerespecteerd worden in wie we zijn, gewaardeerd worden, veiligheid en vrede, een dak boven ons hoofd, voedsel en liefde, onszelf kunnen ontplooien en – volgens mij – ook vrijheid. Vrijheid is een behoefte, die we misschien wel eens over het hoofd zien. Want er is ook een behoefte om erbij te horen, deel te zijn van een gemeenschap en ons dan – ongemerkt – aan te passen aan de geldende of ongeschreven regels. Dat is niet per definitie erg, behalve als het jezelf in de weg staat om je te ontplooien en je eigen keuzes te maken. Wat we vaak niet zien is dat we onszelf beperken in onze eigen vrijheid, juist door al die overtuigingen en oordelen die we hebben over anderen. En oordelen over onszelf, want doen we het wel goed, zijn we wel goed genoeg in de ogen van anderen?

Vrijheid is in mijn ogen het hoogst haalbare, omdat we daarmee afrekenen met onze angst. De angst om beoordeeld te worden, de angst om het fout te doen, de angst om er alleen voor te staan, de angst het niet te redden op eigen kracht, de angst er buiten te vallen, soms ook de angst de eigen overtuigingen, die houvast bieden, los te laten. Als mensen eeuwenlang gevoed zijn met bepaalde ideeën – over een straffende God of een God die bepaalde eisen stelt bijvoorbeeld – zit dat heel diep. Als men daardoor een bepaald idee over vrouwen heeft – en dan heb ik het niet alleen over moslims, laten we vooral ook naar onze eigen cultuur en geschiedenis  kijken – kan dat heel onrechtvaardig voelen. Daar ben ik zelf ook wel eens heel boos over geweest. Maar alleen door dat uit te leggen, door open en eerlijk te zijn en te luisteren naar de ander, kom je ergens op een punt uit, waarop je allebei gewoon ‘mens’ bent, met een hart en dus met begrip voor elkaar. Dat verzacht en doet de oordelen verstommen, de denkbeelden zullen langzaam meebewegen als de ‘kern’ geraakt is. De ‘kern’ waarin we elkaar allemaal kunnen vinden omdat die kern nu precies is wat je ook ‘God’ zou kunnen noemen, dat wat ons verbindt en één maakt.

Waar je ook bent op de wereld, tegenpolen zal je altijd tegenkomen. Verschillen tussen mensen zijn er altijd. En als je daar doorheen kunt kijken, daarom kunt lachen zelfs, dan vind je jezelf. Dat is de bedoeling van het hele ‘spel’ volgens mij. En dat is de bevrijding. Het is dus bevrijdend om mild te zijn en jezelf te bevrijden van starre oordelen en overtuigingen. Alleen daarmee bewerkstelligen we ook bevrijding voor de ander. En dat begint allemaal in het klein, in ons eigen leven. Je hoeft er niet voor naar Turkije, het is al om de hoek. Zelfs nog dichterbij: In je eigen hoofd. En de oplossing ligt in je hart.

Waar heb jij nog strenge oordelen over? Kijk eens wat er gebeurt als je daar wat mildheid in aanbrengt. Voel eens hoeveel ruimte dat geeft!

Het is inmiddels tien jaar geleden dat ik Lakshmi filmde, die aan het werk was in de steengroeven in India. Hoe zou het met haar zijn? Zouden haar eigen kinderen nu ook dat zware werk in de steengroeven doen? Zij wilde het liefst lerares worden… Ik zou graag weer eens naar India gaan om haar op te zoeken en uit te zoeken hoe het nu met haar en al die andere kinderen is. Of er inmiddels al schooltjes zijn, of er al enige verbetering is in de situatie.

Gezien een rapport wat afgelopen week verscheen, lijkt dat er niet op. Zelf mocht ik India niet meer in na de reportages over kinderarbeid, die ik toen maakte en bij verschillende actualiteitenprogramma’s zijn uitgezonden. Dat risico had ik genomen. Natuurlijk vond ik dat niet leuk, maar wat ik nog veel erger vind is dat iedereen, die hiervoor verantwoordelijkheid draagt er nog steeds mee weg komt.

Is het niet heel simpel? Kinderarbeid moeten we toch gewoon niet meer willen en als consument kunnen we daar toch ook heel duidelijk in zijn? Geen artikelen meer kopen als daar kinderarbeid aan te pas is gekomen. Hoe weet je dat? Ja, dat is een goeie vraag. Daar zal meer openheid van zaken over moeten zijn. In elk geval heb ik geen enkele steengroeve gezien waar geen kinderarbeid was, dus natuursteen uit India: nee. Bovendien zijn de arbeids- en milieuomstandigheden ook al ernstig genoeg om niet mede-verantwoordelijk te willen zijn als consument.

Ook in de katoen- en kledingindustrie zijn de milieu- en  arbeidsomstandigheden vaak verre van optimaal, met name in de katoenvelden waren veel kinderen aan het werk, juist omdat kleine vingertjes het werk goed kunnen doen. Wil je zeker weten dat je ‘schone’ producten koopt, kies dan voor merken en bedrijven die dat kunnen garanderen en er ook daadwerkelijk voor gekozen hebben een alternatief te bieden. Dan pas weet je zeker dat je er niet aan meewerkt. Ik zou zeggen: laat de ‘bewijslast’ maar eens andersom gaan werken: Laat bedrijven maar aantonen waar ze hun grondstoffen vandaan halen en wat ze doen aan verbetering van de werk en milieuomstandigheden.

Zolang we het accepteren, zal er kinderarbeid zijn en zolang we alles zo goedkoop mogelijk willen hebben, zal deze ongelijkheid in de wereld blijven bestaan.

Na deze ogenschijnlijk best succesvolle ‘score’ met al die reportages op televisie, bleef ik toch met een gefrustreerd gevoel zitten: Wat was er nu helemaal bereikt? Mijn reportages over ‘de oplossingen’ waren niet uitgezonden, daar was geen belangstelling voor. Ik had een mooi project gefilmd, waar men kinderen uit de kinderarbeid haalde en weer naar school begeleidde. Er zijn mogelijkheden en het kan anders, maar dan moeten we het wel willen. De hele discussie hierover eindigde in een welles-nietes verhaal met een grote importeur van natuursteen, die nu nota bene weer genoemd wordt in het jongste rapport. Er waren allerlei partijen bij betrokken, die allerlei dubbele agenda’s hadden en ondertussen blijkt er nog steeds niets veranderd te zijn na tien jaar.

Dat heeft me doen besluiten het hele verhaal nog eens tevoorschijn te trekken en er een boekje over open te doen. Gemotiveerd door mijn moeder trouwens, die zich al die verhalen nog herinnerde en vond dat de betrokken instanties dat allemaal moesten weten. Daar zit wat in. Ik nam aan dat iedereen het ondertussen wel zou kunnen weten, maar wie is daar zelf gaan kijken en heeft het gezien en meegemaakt?

Ik besef dat ik zelf ook nog niet helemaal klaar ben met dit verhaal. Of ik nu India in mag of niet, het lijkt mij nu toch echt tijd worden om eens te gaan uitzoeken hoe we de kinderarbeid echt tot het verleden kunnen laten behoren. Als iedereen zegt ‘dat willen we niet’, dan moet dat mogelijk zijn. Doe je mee?

Ik sluit me vast aan bij Judith Sargentini, Europarlementariër van Groen Links: “Er is een oplossing: ketenverantwoordelijkheid. Verplicht de verkoper om te garanderen dat zijn leverancier eerlijk materiaal levert. Moeilijk in te voeren? Niet als we dat met 500 miljoen consumenten eisen.” (lees hier haar hele betoog)

‘Ik sluit me aan bij de Bonobo-apen,’ twitterden mensen in de zijlijn van Zomergasten toen Frans de Waal vertelde over de vreedzaamheid van de Bonobo’s: “De vrouwtjes zijn collectief ‘dominant’.  Dat wil zeggen: Niet een vrouwtje is de baas, maar als er twee vrouwtjes en een mannetje bij elkaar zijn, zijn de vrouwtjes wel ‘de baas’.” Wat je in een filmpje zag is dat als twee groepen Bonobo’s elkaar voor het eerst ontmoeten er geen strijd ontstaat, maar meer een aapjes-orgie. Er wordt veel geknuffeld en gesekst bij de Bonobo-aapjes. Dat was iets waar ‘de gevestigde orde’ niet echt mee uit de voeten kon, toen Frans de Waal zijn onderzoeksresultaten wilde publiceren. Apengedrag wordt graag bestudeerd om te kunnen vergelijken met mensen en Frans de Waal is een van de mensen die daarin baanbrekend werk heeft verricht. (Zomergasten)

De Bonobo’s vertellen ons eigenlijk dat het wel kan, vrede. Zoals John Lennon zei: “Make love, not war.” Het is inderdaad een vreemd verschijnsel dat er wat seks betreft een grotere censuur geldt dan voor geweld. De Tuin der Lusten van Jeroen Bosch werd erbij gehaald om aan te stippen dat religie hier debet aan is, wat zou er zijn gebeurd als we in het paradijs waren blijven leven, als met de ‘schuld’ van Eva de vrouw niet ondergeschikt was gemaakt? Laat ik hier nu even niet over uitweiden, het is interessant genoeg, daar niet van, maar waar het om gaat is dit: Het kan wel, vrede.

Ik schreef het al in mijn vorige bespiegeling. Ooit, lang geleden, leefden we zonder oorlog en geweld. Het is een misverstand dat mensen van nature niet geneigd zouden zijn tot liefde, het vreedzame en zorg voor elkaar en de natuur. Kijk naar de inheemse culturen, die – voor zover mogelijk – het patriarchale tijdperk hebben weten te overleven en die manier van leven hebben gehandhaafd. Dat vertelt ons iets over onze oorsprong.

Dat is ook waarom we ons zo goed voelen in de natuur, waarom de natuur helend is voor ons. Het brengt ons weer in balans, herinnert ons aan onze eigen natuur, we kunnen onszelf opladen en de rust en de stilte ervaren, ook in onszelf. Dat zie je heel mooi uitgelegd in dit filmpje over hoe het bos mensen heelt:

Nu is het interessante dat ik de hele week al berichten over het bos en over bomen tegenkom. Ook dat bomen geluid, zelfs muziek maken! (Zie en hoor dat hier!)

 

Nu ik de laatste tijd weer zoveel in het bos te vinden ben, merk ik inderdaad hoe harmoniserend en inspirerend de natuur is. Dat behoeft geen betoog, iedereen weet dat uit eigen ervaring wel. Maar we vergeten het misschien ook weer snel of we staan er niet zo bij stil misschien, hoe belangrijk dat voor ons eigen welzijn is. Vandaar dat ik graag het belang even benadruk. Wat er gebeurt in de natuur (ook aan zee bijvoorbeeld) is dat je heel makkelijk je gedachten los kan laten. Zorgen kunnen zich oplossen als je ze laat vervliegen.

Soms kost het mensen nog wel wat moeite, merk ik – als we na de yoga in het bos een kopje thee drinken en dan nog even een meditatie doen – om niet te denken aan alles wat ze nog moeten en wat op hen wacht die dag, maar dat is eigenlijk een vorm van vasthouden. Het hoeft niet. Het wacht wel… En het wordt allemaal zelfs makkelijker als je het even laat wachten. Als je even je aandacht richt op een boom bijvoorbeeld.

Het is heel heilzaam om bij je Zelf te komen en daar heb je al die gedachten niet bij nodig. Zonder zorgen ben je bij je Zelf? Ja, eigenlijk wel. Wat gebeurt er als je ze loslaat, als je ze laat?
Rampen? Welnee, er komt juist ruimte, het is bevrijdend. En je lost alles veel makkelijker op. Of het lost zichzelf op. Nog makkelijker. Als ik in het bos ben, merk ik dat de dingen waar ik me eerder die week misschien nog een beetje druk over maakte, er helemaal niet meer zijn. Ik moet er bijna moeite voor doen om ze me te herinneren. Maar waarom zou ik? Het is heerlijk om even in die tijdloze ruimte te verkeren, in het NU. Dat is het. In het nu aanwezig zijn. Moet je eens opletten wat een ruimte dat geeft! Dat is de innerlijke vrede.

Innerlijke vrede, daar gaat het allemaal om. Dat is wat we denk ik allemaal zoeken. Niet zozeer geluk, want geluk hangt af van allerlei condities, die je daar aan gekoppeld heb. Innerlijke vrede is dat je innerlijke rust voelt, geen behoefte hebt om ergens mee in gevecht te gaan, ook niet met je eigen gedachten. Je neemt ze waar en laat ze. Het heeft niet zozeer te maken met mannen of vrouwen, maar eerder met onze hersenhelften of de innerlijke balans, maar ook de balans tussen lichaam en geest. De mind is doorgaans zo actief dat het ons de hele dag belast en vermoeit. Voortdurend is het druk in ons hoofd en krijgen we allerlei informatie, prikkels. Vraag je eens af of jij dat bent, al die gedachten, al die drukte. Daarmee ontlast je jezelf al enorm.

In het bos kan je heel makkelijk ontdekken dat je dat helemaal niet bent, dat er nog een heel ander deel van jou is, dat graag tevoorschijn wil komen en je comfort en ruimte wil geven. Met behulp van al die bomen, Moeder Aarde en de zon, die zich steevast laat zien als wij die magische plek open plek betreden.

(elke zondag yoga en meditatie in het bos)

‘Houdt het dan nooit op?’ Misschien is het de meest gestelde vraag de afgelopen dagen. Jawel. Het houdt wel op.  Dit gevoel hebben we nodig nu: Viva Barcelona!

En niet alleen Barcelona. Viva… het leven. Leve het leven. Leven deze mooie aarde, leven de Liefde, leve de mensheid, leve al het moois, alle schoonheid, alle pracht, alle mogelijkheden die we hebben om er wat van te maken en om het tij te keren.

Dit zijn de laatste stuiptrekkingen van het patriarchale tijdperk waar we getuige van zijn. We hebben er genoeg van, van oorlog en geweld, van haat en van agressie. We hoeven ons er niet door te laten verslaan, het is nu de tijd om op te staan in onze kracht. Om ons niet langer te verschuilen. Om tevoorschijn te komen in wie we werkelijk zijn.

Weten we dat wel? Weten we wel hoe krachtig wij zijn? Hoe wij zelf in staat zijn iets nieuws te creëren? Het is niet de bedoeling dat we gaan zitten afwachten wat er gebeurt, tot het nieuwe tijdperk zich aan ons openbaart. Het openbaart zich in ons, door ons, wij zijn zelf de verandering.

Het is niet zo moeilijk: Stop alle oordelen, geef geen enkele aandacht meer aan wat je niet wenst dat nog langer in stand blijft, vecht nergens mee, kijk naar wat je wel wilt. Focus op je dromen, je wensen, je verlangens. We wensen allemaal vrede, of niet? Zie waar jij zelf nog vrede kunt bewerkstelligen in je eigen leven, waar valt nog strijd los te laten?

De vernieuwing, de verandering komt niet van buitenaf aanvliegen, het komt van binnenuit. Uit ons hart. De Waarheid vind je in jezelf, zo binnen, zo buiten… Maak het niet afhankelijk van de buitenwereld, laat je niet van de wijs brengen, vertrouw op jezelf.

De tijd is gekomen om af te rekenen met angst, twijfel en onzekerheid. We hebben ons daar achter verscholen, maar waarom? We hebben ‘de mind’ laten overheersen, zoals we in de wereld het patriarchale, controlerende en onderdrukkende systeem hebben laten overheersen. Als dat nu eens verband houdt met elkaar? Is het dan niet de hoogste tijd om ‘de mind’ ondergeschikt te maken aan het hart?

Liefde is het enige antwoord. Liefde voor jezelf, voor wie je bent. Dan kun je ook de liefde herkennen in anderen, in alles. Het leven is Liefde, wij zijn Liefde. De rest is allemaal bullshit. Verzonnen. Onecht. Sta op in de Waarheid. Viva! Leef!

Voel je het?

Je kunt dagelijks zeggen: “Ik stem mij af op de Waarheid.”
Of: “Laat mij de Waarheid zien in deze situatie.” Of welke variatie dan ook. Daarmee nodig je de Waarheid in je leven uit en – daar heb je onze eigen kracht – dan krijg je hem ook! Dan zal je het zien. Wij kunnen in vrede leven, als we dat willen. We kunnen daarvoor kiezen. Wij kunnen de vrede nu uitnodigen. Laten we onze kracht eens tonen. Viva de mensheid… die nu opstaat in de Waarheid.

 

 

Tover eens een glimlach op je gezicht… en ervaar wat er gebeurt!

Omdat je glimlacht, worden er signalen doorgestuurd naar je hersenen. Het ontspant, er is kennelijk reden om tevreden te zijn, dankbaar of blij. Is dat niet mooi, dat het zo werkt?

Laatst maakte ik kennis met lach-yoga, dat werkt op dezelfde manier. Met een groepje mensen ga je gewoon lachen en in eerste instantie voelt dat wat vreemd, zomaar lachen, maar al snel wordt het echt lachen. En dat heeft een enorme positieve impact op lichaam en geest. Het geeft je een boost. Niet voor niets is er die uitdrukking: ‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd…’Mocht er niks te lachen zijn, probeer dan eens toch te lachen! Je kunt ook zonder reden best lachen. Waarom niet? Je kunt je voorstellen hoe dat bepaalde stofjes aanmaakt die signalen doorgeven aan je hele gestel. Lachen is gezond, het ontspant. Het geeft je een goed gevoel. Alles wordt makkelijker als je erom kunt lachen.

De innerlijke glimlach, heb je daar wel eens van gehoord? De Boeddhisten zijn daar goed in. Bekijk de hele wereld vanuit je innerlijke glimlach en de hele wereld ziet er vriendelijk uit.
Je laat je dan niet zo makkelijk meer verleiden tot onvrede of frustratie over wat je waarneemt. Je bent in staat om er met geduld en mildheid naar te kijken. Dat kan een levenshouding worden.

Na de alweer zalige yogales in het bos gisteren (welkom op zondagochtend) beoefenden we in een meditatie de innerlijke glimlach door met een glimlach op ons gezicht alles te verwelkomen wat er in ons opkwam, wat er te horen was, wat er langs kwam wandelen of vliegen, ook elk ongemak, elke gedachte, alles: ‘Hallo, welkom…’

Alsof het zo geregisseerd was, ontstond er een hele symfonie aan vogelgekwetter om ons heen. Prachtig. Door er een tijdje naar te luisteren en ervan te genieten, kan je dan opeens tot het besef komen dat het vergelijkbaar is met het gekwetter in je eigen hoofd. Je kunt het waarnemen… met een glimlach!

En luister dan eens naar de stilte tussen het gekwetter door, kan je dat ook waarnemen? Wat er dan gebeurt is dat de stiltes groter worden. Je breidt ze uit. Door je waarneming. Dat geeft rust.

In het midden van de groep ontstond als het ware een veld van stilte. Het gekwetter was om ons heen, buiten dat veld. En alles wat je nog dwars zat, wat nog als mentale ballast ergens in je systeem aanwezig was, kon je in dat veld gooien, daar loste het op. Het veld is krachtig genoeg om het te transformeren, op te lossen, naar de stilte te brengen. En als je er dan vrij van bent, kan er iets nieuws ontstaan. Je kunt op een nieuwe manier kijken, je bent verlost van een oude riedel, alles kan zich op een nieuwe manier organiseren en op een prettiger manier in je beleving verschijnen.
Het mooie is, dat dat veld blijft bestaan. In je eigen beleving kun je het meenemen. Net zoals je die innerlijke glimlach heel makkelijk mee naar huis kunt nemen en ook altijd weer op kunt roepen, kan je als het ware ook steeds opnieuw weer alles in dat veld gooien en zichzelf laten oplossen.

Zelfs als je er niet bij was, kun je dat doen. Ik zal een foto toevoegen, zodat je je er iets bij voor kunt stellen. Natuurlijk kan je ook op je eigen manier je eigen veld creëren. Sommige mensen hebben daar een altaartje voor. Ook dat werkt. Het is de intentie en de herhaling, die het z’n kracht geeft.

Dit veld is inmiddels al een behoorlijk krachtig veld geworden, omdat we er al vaker gezamenlijk yoga en meditatie hebben gedaan. En ook het mantra’s zingen heeft het veld versterkt natuurlijk. Mocht je er toevallig langs komen, zou ik er zeker even gaan zitten. Het is nu nog mooier dan op deze foto, want eromheen is een paars heideveld ontstaan. Magic….
Net zo magic als dat je nu – achteraf – zelfs nog mee kunt doen door naar de foto te kijken of het je alleen maar voor te stellen!

Kijk met een glimlach naar de wereld en de wereld glimlacht terug naar jou! Dat kan altijd, overal….