Zoals jullie misschien wel weten, heb ik twee katten. Ze zijn nogal verschillend van karakter, wat ik erg leuk vind. Bijzonder ook, hoe groot de verschillen kunnen zijn, terwijl ze uit hetzelfde nest komen. Katten zijn lekker zichzelf, lekker eigenwijs ook, gaan hun eigen gang en doen hun eigen zin. De een luistert wel, heel goed zelfs, de ander luistert niet, voor geen meter. Ik vind ze allebei even leuk, ben op allebei even gek. En daar wilde ik het nu even over hebben!

Want… als ik de ene kat aandacht geef, doe ik dan de andere tekort? Welnee! Hou ik meer van de een dan van de ander? Welnee! Ga ik met de een anders om dan met de ander? Ja, dat wel. Maar dat komt doordat de dames verschillende wensen en eisen hebben. Zo houdt de een wel van snoepjes en de ander niet. De een zit het liefst naast me, en wel aan de rechterkant en wil dan eindeloos geaaid worden, terwijl de ander liever bovenop me springt of wil spelen. Allemaal prima.

Als ik er niet ben, zijn ze meer een team, heb ik gemerkt. Soms zijn ze dat wel, soms niet. Soms spelen ze samen verstoppertje of rennen ze elkaar achterna en soms ontlopen ze elkaar. Zo hebben zij samen ook een hele ‘eigen’ relatie. Zou de een zich achtergesteld voelen als ik de ander meer aandacht geef? Geen idee. Mocht ik dat denken, dan is dat mijn idee. Maar waarom zou ik dat denken? Als ik zo denk, dan zou ik dat op die manier kunnen waarnemen, maar dat zegt nog niks over hun eigen beleving. Dat is dan mijn ‘probleem’.

Zo hebben alle mensen ook onderlinge relaties die helemaal niks met andere relaties te maken hebben. Elke relatie is uniek en staat op zichzelf. Als ik met de een omga, wil dat niet zeggen dat ik de ander minder waardeer of dat het een ten koste van het ander zou moeten gaan. Eigenlijk is het zo dat er altijd, in elke relatie, een derde ‘element’ ontstaat, het gezamenlijke. Dat staat op zichzelf. Dat zou in principe niet aangetast kunnen en hoeven te worden door welke andere relatie ook. Laten we dat dus vooral niet laten beïnvloeden, maar helder en zuiver houden. Dan kan alles z’n waarde behouden. Want alles heeft z’n eigen waarde.

Afgelopen zondag hadden we een bijzondere bijeenkomst in het bos. En ja, het was mooi weer! Helemaal zoals we besteld hadden…
Yoga, meditatie, een gechannelde boodschap en mantra’s zingen, het is een zalige formule, alles sluit naadloos op elkaar aan.

Het samenkomen is een opstap naar de nieuwe wereld, leerden we uit de boodschap van ‘Wij’, gechanneld door Inge. Er kan nog zoveel verschil zijn tussen mensen, de kern is hetzelfde. Vanuit die kern kan je je verbinden, ontstaan verbindingen en de een neemt de ander mee in een hogere vibratie.  Hoe meer je vanuit je kern leeft (je hart), hoe meer invloed dat ook heeft op je naaste omgeving. Alles heeft invloed, op alles. Wees je daarvan bewust.

Hier de hele boodschap, voor wie geïnteresseerd is of hem nog eens wil horen: 

We zouden de dag beginnen met yoga, maar helaas meldde ‘yogajuf’ Levina dat ze door omstandigheden verhinderd was. ‘We improviseren wel,’ dacht ik. Dat werd op miraculeuze wijze georganiseerd: Lisa kwam aanfietsen en bleek ook yogadocent te zijn. Zij wilde het wel overnemen. Na afloop vertelde ze de droom te hebben om yoga in de open lucht te geven. Dat hebben we meteen opgepikt!

Yoga in het bos, dat gaan we vaker doen! Elke zondagochtend om 11.00 uur – mits het weer een beetje meewerkt – is het plan. Na afloop een kopje thee en een (vorm van) meditatie en wie dat wil kan meteen aansluitend een mooie wandeling gaan maken. Ben je geïnteresseerd, laat het vooral weten, dan houden we je op de hoogte. Het zal op deze plek zijn, in het bos (Beerschoten) bij de Bilt.

In verschillende vormen en op verschillende manieren zullen we ook andere activiteiten blijven organiseren. Dat kan variëren. Mantra’s zingen, boodschappen, meditatie, dans, yoga, muziek, beweging… Niet alleen in het bos, we hebben ook nog een andere lokatie op het oog. Allemaal activiteiten of niet-activiteiten (meditatie kan in diverse vormen) die bijdragen aan het Eenheidsgevoel, in de eerste plaats in jezelf en van daaruit in verbinding met anderen.

Heb je ooit wel eens een gechannelde boodschap ontvangen en de waarde daarvan ervaren?

Inge De Smedt is niet alleen een specialist in geleide meditaties – met universele boodschappen – zij heeft ook het talent om persoonlijke boodschappen door te geven en vragen te beantwoorden.

Hier een mooi tijdloos voorbeeld, een bekrachtigend antwoord op een vraag over rijkdom en overvloed: De uiterlijke rijkdom is een weerslag van je innerlijke beleving van rijkdom.

Wil je ook wel eens zo’n persoonlijke boodschap ontvangen? Dat kan, hier lees je hoe dat in z’n werk gaat.

Ook tijdens het evenement op 6 augustus is er gelegenheid voor persoonlijke boodschappen en/of vragen.

Wat ik van plan was: Een flinke boswandeling maken. Daar had ik zin in. Ook mijn lichaam had daar behoefte aan: beweging en frisse lucht. Ik had ongemerkt weer veel te lang achter de computer gezeten omdat ik een nieuwsbrief aan het maken was – die ging ook over het bos, dus het was ook niet zo verwonderlijk dat ik daardoor zelf heel veel zin had gekregen om naar het bos te gaan.

Het zinnetje ‘Middenin het bos is een plek, waar de zon altijd schijnt,’ had ik eruit gehaald. Het is zo, altijd als ik daar kom, schijnt de zon. En wat ook altijd zo is: Als we de ‘dingen’ doen, die de bedoeling zijn, gaat de zon ook altijd schijnen. Hij doet mee 😉

Zo gaat dat altijd met Inge – als we iets organiseren of gewoon bij elkaar komen om te mediteren en te channelen, waar Inge een bijzonder talent voor heeft. Het brengt ons daar waar het helder is, waar we ons herinneren wie we zijn. We zien door de wolken heen de zon weer verschijnen. Soms zelfs als het enorm bewolkt is en dat onmogelijk lijkt.

Ik herinner me ook dat toen ik de documentaire over de bijen aan het maken was, de zon altijd meewerkte als we gingen filmen. De bijen zelf ook trouwens. Toch was het steeds weer een welkome verrassing en dat is ook goed. Het is goed om verwonderd en dankbaar te blijven over zulke bijzondere fenomenen. Je moet ze ook vooral niet willen afdwingen. Daarom had ik het zinnetje er toch maar weer uitgehaald.

Nu regende het. Liet ik me daardoor weerhouden? Nee, besloot ik. We zullen wel zien. Zonder op het weerbericht te letten toog ik naar het bos. Ik kon hooguit nat worden, zo’n ramp was dat nou ook weer niet. Toen ik aankwam en dapper aan mijn wandeling begon, stonden er twee manen met paraplu te schuilen onder een boom. “Gewoon doorlopen, dan heb je nergens last van,” hoorde ik een van hen zeggen. Ik vatte het op als een welkome boodschap. Ook in een ander opzicht, in elk opzicht zelfs.

Vastbesloten en aangemoedigd door waarheid in die woorden liep ik dus door. Al na 10 stappen besloot ik het onderwerp los te laten, wat die ochtend nog even als een flinke dikke regenwolk boven mijn hoofd was komen te hangen. Het viel wel mee met die regen, viel me op. Nog geen minuut later was het droog en ik was de eerste bocht nog niet om of de zon brak door. Wouw!

Toen dacht ik nog even aan mijn nieuwsbrief en die uitnodiging voor de bijeenkomst in het bos. Zouden er veel mensen zijn, die twijfelden over het weer? Zouden er veel mensen zijn die afwachtten tot de weerberichten voor volgende week zondag goed genoeg zijn? Zouden er veel mensen zijn die zich niet aanmelden omdat ze het weer niet vertrouwen? Geen idee. Het zal zichzelf allemaal wel regelen. Want alles regelt zichzelf altijd.

’t Maakt wel uit waar je op focust en waar je in gelooft. Dus als iedereen die zich voorstelt dat we daar een zalige dag in het zonnetje op die open plek in het bos hebben nou komt en degenen die regen verwachten thuisblijven, komt het vanzelf goed. Net als vorig jaar. Het selecteert zichzelf en het regelt zichzelf. Zo werkt dat…

En jawel, die prachtige plek midden in het bos lag er weer mooi bij in het zonnetje! Zie je: De zon schijnt daar altijd. 🙂

PS: mocht je de uitnodiging niet ontvangen hebben, zie: activiteiten
Inschrijven voor de nieuwsbrief kan hier: Contact

“Kijk hier eens naar, dit is beter dan een medicijn,” stuur ik iemand een berichtje met onderstaande link naar Eckhart Tolle. Hij ging van de week naar de dokter, vanwege grote stress. Tja, dat kon de dokter ook niet even zomaar kan oplossen…
“Ik word helemaal gek, ik denk 1000 dingen en…”
“Hou eens even op met denken, al is het maar 1 minuut,”  zeg ik.
“Dat gaat niet.”
“Okee, ga even op je ademhaling letten, probeer eens iets langer uit te ademen dan in…” Dat gaat er (nog) niet in.
Ik krijg het hele probleem voorgeschoteld, maar vooral alle oordelen erover: “Ik had dit niet moeten doen. Ik ben stom. Ik had zus en zo…”

“Wat hebben al die 1000 gedachten voor een zin?” vraag ik. “Het lost niks op, je bent niet stom, het zijn nu eenmaal de omstandigheden en in een andere situatie waren er wel weer andere omstandigheden geweest. Hou eens op met jezelf de schuld geven.”

Eckhart Tolle heeft helemaal gelijk: Niet de situatie, onze eigen gedachten erover zijn het probleem.

Natuurlijk krijg ik ook de ‘ramp’ geschetst die nu dreigt. Ik zeg niet dat het geen uitdaging is, maar ik probeer iemand uit te leggen dat het denken niks oplost, zeker niet deze manier van denken. Je komt er steeds meer door vast te zitten.

“Okee, je weet nu niet hoe je het op moet lossen, accepteer dat. Accepteer dat je het even niet meer weet.”
“Okee.”
Ha, daar gebeurt iets!
“Heel goed. Dat is stap 1. Niet vechten met de situatie zoals-ie is en ook niet vechten met jezelf.”
Ik geef het even ruim de tijd voordat ik met stap 2 kom: “Richt je aandacht dan zoveel mogelijk op wat je wel wilt in plaats van op wat niet. Probeer het. Als je maar een heel klein beetje de aandacht weet te verleggen, helpt dat al een heleboel.”

Later op de dag zie ik dit filmpje en het mooie is, Eckhart Tolle neemt je makkelijk mee naar die positie van de waarnemer. Als je dat kunt voelen, begin je het te begrijpen.
En lost alles zich dan zomaar op wonderbaarlijke wijze op? Nou, het krijgt in elk geval de ruimte daarvoor, net zoals je zelf weer lucht krijgt. En ook al blijven er altijd weer nieuwe uitdagingen, ze lossen makkelijker op omdat je er anders mee omgaat en er anders op reageert. Omdat je er anders naar kijkt, verander je zelf en ben je in staat drama’s te voorkomen. Dat is de werkelijke uitdaging.

“Besteed je tijd om jezelf te ontwikkelen door te lezen wat anderen hebben geschreven, zodat je makkelijk het punt bereikt waar anderen hard voor hebben gewerkt.”

Dat zei Socrates. Het is goed om kennis te nemen van wat anderen al hebben ‘uitgevonden’ en geschreven, dan kan je daar op verder bouwen. Niet iedereen hoeft hetzelfde wiel uit te vinden.

“Ik kan niemand iets leren, ik kan mensen alleen aan het denken zetten,” zei hij ook. Ja, inderdaad, we kunnen het niet voor anderen doen. Dat is ook niet de bedoeling. We kunnen alleen onszelf verder ontwikkelen. Niemand kan het voor ons doen en wij kunnen het ook niet voor anderen doen. Wat niet wil zeggen dat we niet heel veel kunnen veranderen… want alles wat we in onszelf veranderen, heeft effect op de wereld en ook op anderen.

“Om de wereld te bewegen, moeten we zelf bewegen.” Het bevalt me wel, die quotes van Socrates. Ik was op zoek naar die ene…. (die komt zo…), die ik eigenlijk wel uit mijn hoofd kende, maar even wilde checken. Om de wereld te bewegen, (stel dat wil je.. 😉 ) dan is daar meer voor nodig dan langs de kant staan en roepen wat er allemaal niet deugt en anders moet. Zet een stap en doe het gewoon zelf.

Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik geneigd ben mijn energie te steken in anderen mee te laten bewegen, maar dat werkt niet echt. Een beetje misschien, maar het hangt niet van die anderen af. Het is leuk als men mee beweegt, natuurlijk, maar dat komt wel, daar hoef ik me niet druk over te maken. Als ik maar weet wat ik doe en welke kant ik opga. Om je heen blijven kijken of anderen wel meebewegen is in feite achterom kijken in plaats van vooruit kijken.

What’s going on?

Aan alle kanten worden we nu terug verwezen naar onszelf. Een interessant fenomeen, dat zich in allerlei vormen voordoet. Alle ‘onwaarheden’ over jezelf, die je geloofde, vertonen zich. Wil je daarin blijven geloven? Wil je daar aan vast blijven houden? Of zou je liever iets anders willen geloven?

Geloof je liever in de angst dan in je kracht?

Er is een remedie: Roep je kracht terug. Vertrouw op je eigen kracht. Eis je kracht terug. Zeg dat hij welkom is. En mag blijven…

Vertel jezelf een ander verhaal. Haal jezelf uit die beperkende gedachten, als die je helemaal klem hebben gezet. Je voelt dat het nodig is. In de ‘onwaarheden’ loop je vast….

Het zijn met name de ‘onwaarheden’ die je een slachtoffergevoel bezorgen. En daarin schuilt een vorm van verzet. Dat verzet zie je niet als je middenin het verzet zit. Maar zeg dan eens tegen jezelf: “Okee, ik geef mijn verzet op…” en zie wat er gebeurt. Laat dat hele verhaal eens los, waar je in gevangen zit. Dat geeft ruimte.

Ik zeg het een beetje algemeen, omdat ik de voorbeelden hier niet wil noemen. Maar de een is boos, de ander gestrest, weer een ander ziet het niet meer zitten, maar gelukkig zijn er ook een heleboel mensen juist wel blij en heel tevreden. Het verschil is misschien dat zij niet in gevecht zijn met zichzelf of met de zogenaamde ‘realiteit’… Ik zeg zogenaamd, omdat de realiteit op zoveel verschillende manieren bekeken kan worden. Je kan kiezen hoe je het bekijkt… en hoe je kijkt, maakt alles uit. Daarmee heb je invloed op je eigen realiteit en dat wat zich in je leven vertoont.

Deze richtlijn kan je hanteren: Als het niet goed voelt, dan vertel je jezelf niet het goede verhaal. Dus: vertel jezelf een ander verhaal, een verhaal wat beter voelt. (En laat de realiteit lekker voor wat het is, daar gaat het niet om! Het gaat om je gevoel en je gedachten ergens over want die bepalen hoe je je voelt.)
Schrijf het op, ga aan de slag, neem andere gedachten en focus op wat er wel is, waar je wel blij van wordt en waar je dankbaar voor bent. Dat helpt meteen.

Misschien heeft het ermee te maken dat de manifestatiekracht steeds sterker is, dat alles zich steeds sneller manifesteert. Gedachten zijn krachten… Waar we vroeger nog met een enorme vertraging te maken hadden, waarin we onze eigen ‘wensen’ konden bijstellen (of waar sommigen, ahum… ongeduldig van werden), gaat het nu gewoon razendsnel. Opletten geblazen dus!

Dat is helemaal geen slecht nieuws, want op die manier kunnen we dus ook heel snel iets bijstellen, bijsturen, er een heel ander verhaal van maken. Schrijven is een hele handige manier om je bewust te worden van je eigen ‘riedels’ en om ze om te buigen. Doe het gewoon. Val jezelf niet langer lastig met allerlei gedachten (of overtuigingen) die niet goed voor je zijn, omdat ze niet goed voelen. Je bent niet je gedachten! Ook niet je overtuigingen trouwens…

Begin er bijvoorbeeld eerst eens mee om jezelf te waarderen. Je bent goed zoals je bent. Je kunt het. Je kunt jezelf een ander verhaal vertellen. En ga daar net zo lang mee door (liefst schrijvend, want dan kan je al die gedachten veel beter disciplineren) tot het ook echt anders voelt. En geniet dan van dat nieuwe gevoel. Alles komt goed, als jij je verzet opgeeft daartegen….

Relax & Enjoy!

Het goede nieuws is dat er sinds gisteren een nieuwe, openbare FB-groep is, die ‘GOED NIEUWS!’ heet. Via deze groep delen we en verspreiden we, je raadt het al…  goed nieuws. Daar is behoefte aan, er wordt enthousiast op gereageerd en het geeft je ook een heel goed gevoel. Je wordt – natuurlijk! – blij van goed nieuws. Alleen dat al is heel waardevol.

Maar er is meer: Het heeft een groot effect. De aandacht richten op goed nieuws versterkt niet alleen jezelf, maar ook dat waar je de aandacht op richt. Je wordt je vanzelf bewuster dat je kunt kiezen waar je de aandacht op richt, dat dat uitmaakt en dat het een positief effect heeft om de aandacht te richten op waar je blij van wordt, wat je toejuicht en wat de wereld mooier maakt. Je versterkt daarmee positieve ontwikkelingen. Je geeft het een duwtje, het is een beweging…

Wat me wel opvalt, ook bij andere soortgelijke initiatieven (die ik alleen maar toejuich natuurlijk), is dat het goede nieuws vaak is gebaseerd op het slechte nieuws. Logisch misschien, een probleem waar een oplossing voor gevonden wordt is goed nieuws, een initiatief dat de wereld schoner, mooier en rechtvaardiger maakt, is goed nieuws. Alles wat bijdraagt aan vrede is natuurlijk goed nieuws.

In die zin is het ook een beweging: Van probleem naar oplossing, van vervuiling naar schoonheid, van oorlog naar vrede, van conflict naar harmonie, van tekort naar overvloed, van dualiteit naar Eenheid…

Ja, dat is een prima beweging natuurlijk, die we dus zelf in gang kunnen zetten en stimuleren door onze aandacht te verleggen. Tegelijkertijd ben ik me bewust van de volgende stap, die dat vraagt: De aandacht echt verleggen is geen aandacht meer besteden aan ‘het probleem’. Aandacht is energie namelijk en wat je aandacht geeft ‘erken’ je als het ware en geef je dus toch bestaansrecht.

Maar, we zijn al een heel eind op weg als we niet meer het gevecht aan gaan met de ‘discord’, want daarmee zouden we juist dat versterken wat we bevechten. We zijn al een hele stap verder door de beweging op zich: De aandacht verleggen. En dat brengt heel veel teweeg, daarmee bewegen we vanzelf de kant op die we wel wensen. Tot we alleen nog maar zien wat we wensen…. 🙂

Ooit heb ik ook wel eens het gevoel gehad van ‘Iedereen is op vakantie en ik niet…wat saai…’ Onzin natuurlijk, want je kunt er net zo goed anders naar kijken. Is het zo’n pretje om in die drukte op de route naar het Zuiden in de file te staan, met z’n allen tegelijk op campings en in pretparken te arriveren, kaartjes van tevoren te moeten boeken voor alle bezienswaardigheden in een mooie stad als Rome of Barcelona? Om het nog maar niet te hebben over alle prijzen die de pan uitrijzen in het hoogseizoen? Het is maar net welk verhaal je jezelf vertelt. En… welk verhaal er ‘in de lucht’ hangt. Laat je niks wijs maken, er zijn altijd mensen in de buurt met wie je kunt afspreken, een praatje kan maken of iets gezelligs kunt gaan doen. Maar waarom zou je je niet met jezelf kunnen vermaken? Wat is daar mis mee?

Ik begin hierover omdat ik oproepen voorbij zie komen om juist in deze tijd aandacht te besteden aan ‘de oude, eenzame medemens’. Zou jij onder die noemer geschaard willen worden – als je ‘oud’ bent? Begrijp me goed, ik ben er zeker een voorstander van dat we wat meer gezellige praatjes maken met elkaar, mensen die we tegenkomen, elkaar gedag zeggen en wat meer aandacht schenken, wat meer ‘normaal’ intermenselijk contact hebben en wat minder via al die social-media leven, zeker. Maar wat ik nog een veel mooier initiatief vind is om bij ouderen langs te gaan met de vraag: ‘Wat kan ik van je leren?’ Dat is nou net het verschil, vanuit welk perspectief kijk je, ga je op bezoek bij iemand of op de koffie bij een vreemde bij voorbeeld?

Zie hier het project ‘Goed doen voor een ander’, waarin het boek vermeld wordt waarin de antwoorden op die vraag ‘Wat kan ik van je leren?’ zullen verschijnen. Misschien voel je je ook wel geïnspireerd om mee te doen. Het is een mooi en waardevol initiatief!

Maar het punt wat ik hier wil maken is: Het allergrootste verschil is hoe wij kijken, hoe we denken, hoe we iets beoordelen, afwijzen of omarmen, onszelf of de ander, situaties in ons eigen leven of in het leven van een ander, we kunnen het zelf verlichten of verzwaren.

Je bent nooit alleen. Het zijn hooguit gedachten, die je zo’n verhaal vertellen. Het is een gevoel, misschien een gevoel dat je afwijst, of een gevoel dat je voedt. Stap uit het slachtofferschap, zou ik zeggen. Stel je open voor wat zich maar wil aandienen… Nodig het uit, het leven zit vol verrassingen, we hoeven er alleen maar ‘ja’ tegen te zeggen.

Ik herinner me een mooi verhaal van iemand met een dochter van (toen) drie: “Je bent nooit alleen, mamma, je hebt toch altijd jezelf nog?”

En voor wie nog niet overtuigd is, kijk even hier naar Eckhart Tolle. 

We hebben trouwens ook nog een mooi artikel over dit onderwerp op deze website staan!