Zo, we zijn begonnen met ‘Herschrijf je eigen leven’ en de eerste contouren tekenen zich al af. Schrijven helpt om goed zicht te krijgen op je eigen denkpatronen. Het zijn onze eigen denkpatronen die invloed hebben op hoe we ons voelen, of we tevreden zijn, of we iets voor elkaar krijgen en hoe. En het zijn vooral onze eigen denkpatronen over onszelf. We zouden net zo goed iets anders kunnen denken, want al die gedachten zijn maar gedachten en ja, die kunnen bepaalde patronen gaan vormen, maar dat wil niet zeggen dat dat zo zou moeten blijven. Dus wat we doen is ontrafelen hoe ze zich gevormd hebben, de angel eruit halen en zich iets nieuws, leukers, prettigers laten vormen. Er zicht op krijgen betekent dat je er meer ‘de baas’ over wordt.

Als er bepaalde onderwerpen zijn waar je steeds door lastig gevallen wordt, waar je bijvoorbeeld steeds sjacherijnig van wordt, is dat het onderzoeken waard. Wat zit er achter? Welke angst? Als je dat helder hebt, kan het oplossen. Angst heeft zo’n negatief effect op mensen, werkt zeer belemmerend en soms zelfs verlammend. Aan de andere kant, ik geloof dat iedereen zo z’n eigen onderwerpen heeft ‘om op terug te vallen’. Bij de een zijn het zorgen over gezondheid, bij de ander zorgen over ’tekort’ of over bepaalde relaties. Alsof we altijd iets nodig hebben om ons druk over te maken. Alsof we een excuus nodig hebben om ons achter te verschuilen. Want, wat als er niks is? Wat dan? Onze mind zou zich gaan vervelen en al snel weer iets nieuws verzinnen.

Door hier vat op te krijgen en ermee te spelen, zijn we dus bezig om onszelf op een nieuwe manier te programmeren. Je zou ook kunnen zeggen: ga gewoon mediteren en blij zijn en genieten. Ja, maar daar zal je dus eerst jezelf toestemming voor moeten geven. Het is toch wel handig om eerst te ontdekken dat je zelf kunt ‘sturen’ en dus ook je mind, al die gedachten kunt besturen. Dat je de koers kan wijzigen. Is het niet fijn dat daar hele simpele methodes voor zijn? Ik ben blij dat ik ze ontdekt heb, dat maakt het een stuk makkelijker. En leuker.

In the end gaat het over zelfliefde, de relatie met jezelf, met het leven en de verbinding – de verbinding met het ‘al’, het Goddelijke, het universum. Dat is wat we ontberen, wat we missen en wat we zoeken. En stap voor stap komen we dichterbij. Onszelf.

Het heeft geen zin te vechten met wat is. Het heeft geen enkel nut het niet eens te zijn met de gebeurtenissen. Of te vertellen hoe het moet. Wat er anders moet. Wat er gebeurt, gebeurt gewoon, of je dat nou leuk vindt of niet.

Er overkomt je iets en je gaat jezelf logischerwijs afvragen of je daar iets aan had kunnen doen, welke ‘schuld’ je hebt, of wie er schuld aan heeft. Het heeft geen zin, het is zoals het is en daar kan je niks aan doen.

Niks? Maar het creëren dan? Wij creëren toch? Ja, voortdurend, grotendeels onbewust. Maar dat is niet hetzelfde als controleren of beheersen. Het op een bepaalde manier willen hebben of willen dat anderen op een bepaalde manier handelen of aanwezig zijn.

Accepteren, loslaten, het laten zijn, we hebben alleen invloed op ons eigen denken, onze eigen manier van kijken. Door vrij van waarde-oordelen te kijken naar de wereld, dragen we meer bij aan de vrede en het welzijn dan door van alles te willen en te moeten en te beogen.

Op het moment dat ik me erbij neerleg dat ik autopech heb, dat dat nu eenmaal zo is, voel ik een soort overgave aan het moment. Natuurlijk was ik liever op dat feestje geweest, maar wat heeft het voor een zin om zo te denken? Nu is nu en ik sta te kijken naar een wegenwachtmeneer die uiterst geconcentreerd probeert uit te zoeken wat er aan de hand is. Een mooi moment om mezelf te oefenen in het volledig aanwezig zijn met mijn aandacht en al die gedachten waar te nemen die voorbij komen en mij laten zien hoe de mind reageert. Interessant al die bokkesprongen. Hij probeert me te vangen in slachtofferschap, ach wat zielig allemaal. Als dat niet werkt, probeert hij het hoofdstukje ‘schuld’: had je niet dit of dat….? Ook die vindt geen bodem. Dan: ‘Ze zullen wel denken…’ – maakt het uit wat ‘ze’ denken? Waarom zou ik me bezig houden met wat anderen zouden kunnen denken? En dan komt-ie met een hele gemene: Wat is hier de bedoeling van? Wat wil het je vertellen? Hoezo moet er altijd een verklaring zijn, hou eens op zeg. Maak er niet zo’n drama van. Het is zoals het is. ‘Wat nou als….’ probeert hij ook nog een beroep te doen op andere angsten. Ook daar ga ik niet in mee. Ik doe een beroep op mijn vertrouwen. En zo lost alles zich op. Het feestje is nog niet afgelopen, het is des te leuker dat ik er ben.

Wat heeft dat met creëren te maken? Geen idee. Die wegenwachtman vond me positief, omdat ik zei: “Gelukkig zat ik niet in een vliegtuig.” Alles hield er namelijk opeens mee op. Misschien is het de kunst om overal een feestje van te maken. Misschien is het de kunst je over te geven aan wat is. Of om je gedachten te observeren. Of om te waarderen wat er wel is. Om je ongeacht alle omstandigheden goed te voelen. En je nergens door van de wijs te laten brengen. Dat is aardig gelukt. Dus ik ben tevreden.

Het leven loopt zoals het loopt, wij kunnen niet alles bepalen, maar we kunnen wel elk moment kiezen hoe we in dat moment aanwezig zijn, of we er zijn, of dat we vechten met het moment. Vechten met wat is, heeft geen zin. Totale acceptatie vindt plaats op een heel diep niveau. Vrede is een diepe laag in jezelf, waarin alles goed is. Van daaruit – vanuit die diepte, die vrede – voel je de perfectie. We vergissen ons door te kijken naar de uiterlijke verschijningsvormen.

Even een ‘huishoudelijke’ mededeling: Komende dinsdag gaat er een nieuwe ‘Herschrijf je eigen leven’ van start. Je kunt nog meedoen. Hier vind je meer informatie en aanmelden kan via de mail. Je werkt in je eigen tempo en op de momenten die je er zelf voor kiest. Het is een doeltreffende methode om de flow (weer) in je leven te krijgen.

Wat ik de afgelopen jaren heb gedaan is eigenlijk een vorm van onderzoek. Allerlei methodes heb ik bestudeerd en uitgeprobeerd, ik wilde alles weten, begrijpen, ik kwam gisteren nog allemaal certificaten tegen, jaja, cursussen heb ik ook gedaan, boeken gelezen, vragen gesteld, antwoord gekregen…

Maar waar heb ik nu het meeste van geleerd? Van het gewone leven. Alles wat ik tegenkwam, wat ik beleefde, waar ik tegenaan liep. En ja, het helpt om bepaalde handvaten te hebben, om Deepak Chopra, Byron Katie, Eckhart Tolle, White Bull en anderen te kunnen raadplegen, om het te kunnen plaatsen. Maar weet je wat het leuke is? Het is eenvoudig. Het werd steeds eenvoudiger. Ik zocht ook naar de eenvoud. En ik hou het graag eenvoudig. Het is simpel.

We kunnen het zo ingewikkeld maken als we willen, misschien doen we dat ook wel graag ‘onderweg’, maar je komt altijd weer uit op de eenvoud. De omwegen die we maken leiden allemaal tot hetzelfde punt. Dus… ik heb een duidelijke richtlijn voor je: Hou het simpel. Maak het niet zo moeilijk. Als je er niet uitkomt, ben je verzand in de ingewikkelde constructies die de mind graag maakt. Denk niet dat je het niet kan, iedereen kan het.

Hoeveel in ons gedrag, in ons denken en in ons handelen wordt niet aangestuurd vanuit angst? Vaak hebben we het niet eens in de gaten. We houden al rekening met iets, we gaan uit van bepaalde reacties of situaties en reageren al bij voorbaat…

Slachtoffers en daders vertegenwoordigen twee kanten van dezelfde medaille. Agressie is een vorm van geweld, waar anderen bang voor zijn, maar ontstaat net zo goed als men zich niet veilig voelt. Zou iedereen de oerveiligheid kennen, zou er geen sprake van angst zijn, maar ook niet van geweld. Ontworteld zijn, de stevige basis in jezelf missen, leidt tot excessen. Naar buiten toe meppen of terug kruipen in je schulp, het zijn misschien vormen van hetzelfde. Er zit angst achter. De een overstemt z’n angst op die manier en de ander laat zich overstemmen door de angst. In beide gevallen zou het goed zijn om de angst te onderzoeken. Angst is niet rationeel, gedraagt zich grillig en ontneemt ons het zicht op wie we werkelijk zijn. Het is onze grootste vijand, maar hij is te ontmantelen.

De angst om niet goed genoeg te zijn, de angst afgekeurd te worden, iets fout te doen, schuld te hebben, de angst om naar onszelf te kijken. Maar waarom zijn we bang om naar onszelf te kijken? Dat zouden we niet hoeven te zijn als we onszelf niet zouden afkeuren, als we onszelf ruimte zouden geven, als we onszelf toestemming zouden geven te zijn zoals we zijn.  Zijn. In het zijn vinden we rust, vertrouwen, kracht en dan hoeven we niet zo te rennen of te vluchten, te meppen of te verdedigen.

Als we ons denken in ‘ik’ en daarmee in de afgescheidenheid kunnen overstijgen, kunnen we dat zien. Het ‘ik’ creëert steeds weer nieuw karma. Angst creëert nieuw karma. “Ik” en “angst” zijn verbonden met elkaar. Door angst ontstaat er een ‘ik’. Ga maar na, als je lekker bezig bent, je wandelt in een prachtig landschap of je bent iets moois aan het maken, dan ben je je ‘ik’ vergeten. Dan ben je een met dat wat je doet, een met het leven. Groter dan ‘ik’. Je geniet gewoon. Zodra je gevangen wordt door een gedachte, iets wat die vrede bedreigt, dan ben je weer ‘ik’, die op moet letten. Het is niet makkelijk om ons steeds bewust te zijn van die angst, het blijft opletten, maar als je hem door hebt, wordt het eenvoudig. Je gaat hem herkennen als een spelbreker. Hou ‘m in de gaten. Blijf ‘m de baas.

Ons denken en handelen kan een vorm van terreur zijn, zoals het denken en handelen ten aanzien van de aarde ook een vorm van terreur is geworden, maar ook het denken en handelen ten opzichte van elkaar, andere culturen. Wat we nodig hebben is respect en ruimte, rust en evenwicht. Dat kan door niet van alles te willen afdwingen, maar door respect voor het natuurlijke proces. Ook milieuactivisten kunnen agressief tekeer gaan, valt me wel eens op. Ik vermoed dat er meer bereikt kan worden door de rust in onszelf te bewaren, door te handelen vanuit die rust, door eerst onze eigen vervuiling op te ruimen, door te handelen met respect voor het proces. Het begint allemaal in onszelf.

Stel je voor hoe je het evenwicht in jezelf tijd geeft om te herstellen. Neem regelmatig de tijd om je eigen basis te voelen, op te ruimen, schoon te maken en vrij te maken van angsten. Vul het met nieuwe verse energie, zachte kracht, zie het bijvoorbeeld voor je als een ballon die je vult, groter laat worden en waarin je je veilig voelt. Vul die ballon met de kleuren die je nodig hebt, waarbij je je behaaglijk voelt. Voel de rust, voel de vrede en voel hoe je vertrouwen groeit. Neem genoeg tijd en rust voor je eigen proces. Moeder Aarde vernieuwt zich op de manier waarop wij ons vernieuwen. We bewegen mee. Van binnenuit vernieuwen we onszelf en de wereld. Een niet te onderschatten proces. Dankjewel.

“Op een dag liep ik over het strand en ik hoorde mezelf zeggen: Ik wou dat ik het lef had om elke dag wel te zien waar mijn bedje en mijn bord met eten staat,” vertelt Anja. Ze schrok ervan. Ze werkte al ruim twintig jaar voor een bank en zat tegen een burn-out aan. Ze was het voorspelbare leven zat. De gedachte kwam steeds terug, begon steeds meer vorm te krijgen en het duurde nog even, maar uiteindelijk zegde ze haar baan en haar huis op. Tot ontsteltenis van haar familie en vrienden liet ze al haar zekerheden achter zich, kocht een ruime auto, waarin ze de nodige spullen mee kon nemen en zo reist ze nu al ruim tien jaar rond. Van het ene naar het andere huis om op te passen als mensen op vakantie zijn. Ze past op dieren en zit nu eens in een huisje op Texel, dan weer in een Gooise villa en ze kan er ook nog van leven, omdat ze een vergoeding krijgt voor haar diensten.

Het doet me denken aan wat White Bull zei over de betekenis van ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’ (pagina 62 uit ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder‘): Het woordje ‘dagelijks’ impliceert het vertrouwen dat behoeften altijd vervuld worden. Het betekent niet:  ‘en ook nog wat extra voor in de vriezer voor het geval dat…’

Alle zekerheden loslaten, gaat het daarom in het leven? Nou, op zich is dat niet eens waar het om gaat, het gaat meer om leven zonder angst en zorgen, leven in de wetenschap en het vertrouwen dat er altijd voor je gezorgd wordt, dat er altijd wel weer iets nieuws komt, dat je niet krampachtig vast hoeft te houden aan wat je hebt en wat bekend is, ontdekken dat dat je juist beperkt en dat zekerheden niet buiten jezelf liggen, maar juist in jezelf.

Anja is nu een stuk gelukkiger dan toen en geniet ervan om niet precies te weten waar ze terecht komt. Hoewel ze nu weer op moet passen dat ze niet steeds op dezelfde adressen al een jaar van tevoren volgeboekt zit. Ze plant niet langer dan een half jaar vooruit. “Je weet het toch niet zeker voor over een jaar,” zegt ze dan tegen mensen. Met haar verhaal raakt ze aan de angsten van mensen in haar omgeving, maar het zal vast en zeker ook iets wakker roepen. Ze laat zien dat het kan en dat je er nog gelukkig van wordt ook. Het loslaten is vertrouwen hebben. En als je vertrouwen hebt, regelt alles zich vanzelf. Hoe meer ruimte je het leven geeft om jou te verrassen, hoe meer verrassingen je zult tegenkomen.

De moraal van dit verhaal? Dat is duidelijk: Leef vanuit vertrouwen en niet vanuit angst. Durf los te laten en het aan het leven zelf over te laten hoe het loopt. Alles komt precies zoals het bij je past en de keuzes die je maakt om je eigen ziel te voeden, om te groeien, worden volop beloond. Als je ‘ja’ durft te zeggen tegen de onzekerheid, ligt er een wereld voor je open.

Wil je meer weten over Anja? Dit is haar website.

De ‘overspannenheid’ in onze samenleving, laten we het zo noemen, heeft te maken met het feit dat mensen niet alleen kunnen zijn. Met het continue op zoek zijn naar bevestiging van buitenaf. De buitenwereld zal je nooit rust en waardering, liefde en genoeg aandacht geven als je dat niet eerst aan jezelf geeft. De innerlijke onrust jaagt op van alles, wat pas gevonden kan worden als men stil wordt en naar binnen keert. Vlucht niet voor jezelf, maar blijf bij jezelf. Natuurlijk, mensen ontvluchten zichzelf uit angst, angst voor pijn of angst voor eenzaamheid.

Daarom wil ik je iets vertellen: Waar je voor vlucht is niet nodig. Waar je naar zoekt is er al.

Alles gaat over zelfliefde. Met zelfliefde ‘verdien’ je meer dan je ooit met al je activiteiten kunt bereiken. Eerst heb je die zelfliefde nodig. Ja, hoe doe je dat? Dat heb ik me ook ooit afgevraagd. Het zit in kleine dingen. Goed luisteren naar je gevoel, tevreden zijn met jezelf, jezelf rust gunnen, jezelf honoreren, het ‘moeten’ afschaffen, afrekenen met dat stemmetje in je systeem dat altijd iets te zeuren heeft en nooit tevreden is. We eisen over het algemeen zoveel van onszelf en we zijn zo afhankelijk van wat anderen vinden en doen, dat we ons geluk, het genieten, het zijn, laten overschaduwen.

Ik ken een aantal mensen die het prima hebben met zichzelf en zichzelf prima kunnen vermaken, die een goeie relatie hebben met zichzelf. Dat zijn de gelukkigste mensen. Dat zijn de mensen die kunnen genieten. Die de rust in zichzelf kunnen vinden en van daaruit handelen. Weloverwogen en in afstemming met hun ‘hogere’ zelf. De enige manier om echt gelukkig te zijn is dat je geluk niet afhangt van iets of iemand, maar dat je het in jezelf weet te vinden.

Dan zullen onderlinge relaties ook vrijer zijn, dan hoeven we minder dwingend te zijn naar elkaar toe en onszelf. Laat de touwtjes eens een beetje vieren en zie hoe makkelijk dan alles gaat. Wees niet teleurgesteld over anderen, waarom zou je? Je geluk hangt er niet van af. Je kunt alleen maar teleurgesteld raken als je ‘het’ buiten jezelf zoekt en er is geen ander die kan voldoen aan jouw behoeften. Dat kan je alleen maar zelf!

Angst voor eenzaamheid is ongegrond. We zijn nooit alleen als we onszelf terugvinden. En Pijn? Ja, die kan er zijn, maar ren er niet voor weg. Temidden van de pijn vind je jezelf en de liefde voor jezelf. Het ligt dicht bij elkaar. Sta jezelf de liefde voor jezelf toe. Dat is wat je nodig hebt.

Als er iets is, waar ik gek op ben, is het wel Magic. Ooit, lang geleden zei White Bull tegen me: “Je bent een Magician, die z’n vaardigheden is kwijtgeraakt.” Die ben ik dus terug gaan zoeken.

Gisteren had ik een bijzondere ontmoeting met iemand die echt de Magic weet toe te passen. Hij kan allerlei producten zo’n hoge frequentie geven, dat vervuilde aarde weer schoon kan worden, de werking van chemicaliën wordt geminimaliseerd, voedsel z’n oorspronkelijke hoge voedingswaarde terugkrijgt en mensen van pijntjes, wonden en klachten afgeholpen kunnen worden.

Daar gaan jullie zeker nog meer over horen, want we gaan aan de slag met Happy View om daar iets mee te doen. Filmpjes maken, producten aanbieden, de wereld gezonder maken. Herstellen in z’n oorspronkelijke vorm en kracht. Want in principe is alles heel. Zo werkt dat ook met healing, je gaat ervan uit dat de oorspronkelijke staat heelheid is.

Onze natuurlijke staat van zijn is harmonie, vrede, gezondheid, liefde, overvloed. Ja dat laatste hoort er ook bij. Kijk maar naar de natuur. We ontzeggen onszelf de overvloed door te denken dat er tekort is. De Aarde, de kosmos, de natuur is gevend en wij zijn dat van nature ook. Er is genoeg voor iedereen. “In de oertijd wisten de mensen dat als ze iets gaven, het in veelvoud terugkwam. Daar deden ze het niet voor. Ze gaven uit vreugde. Niet om er iets voor terug te krijgen. Ze vertrouwden op de kosmos, ze wisten dat het zo werkte, maar waren er niet eens mee bezig. Het principe van de gift-economie is daarop gebaseerd. Iedereen geeft en dan is er genoeg voor iedereen. Het is gebaseerd op de moederlijke waarden, een kind wordt gevoed door de moeder, gekoesterd, verzorgd.”

Dat legt Annine van der Meer uit in de filmpjes die ik aan het maken ben. “Als wij ons weer herinneren hoe het toen was, kunnen we onszelf daarmee empoweren.” We zijn onze oerkracht, onze oerveiligheid, ons vertrouwen en het onvoorwaardelijke in de loop der tijd kwijtgeraakt.

Volgens mij is daar maar een reden voor: Om het weer terug te vinden. Die behoefte roept in ons, nietwaar? Alles wat is onderdrukt, wil des te sterker weer terugkeren en tevoorschijn komen. En dat is waarom je wil wat je wil, omdat je het mist.

Het begint in onszelf, door in onszelf de balans te herstellen en de waarde van bepaalde ondergeschoven of afgekeurde aspecten te herstellen. Zoals rust, zoals creativiteit, zoals zachtheid en liefde, respect en fijngevoeligheid. Daarvoor is het nodig onszelf en ons lichaam, de natuur, de dieren en alles om ons heen weer te waarderen en lief te hebben. Om op te houden met het afkeuren, want daarin vinden we geen vrede.

We zijn bezig terug te keren naar de oorspronkelijke staat. We zijn de balans aan het herstellen. Iedereen op z’n eigen manier en ook gezamenlijk. Laat je frustraties los over alles wat niet heel was, dan kan het zich makkelijker herstellen. Want als wij het niet meer in stand houden, met gedachten, ideeën erover en afkeuring, herstelt het zichzelf in de oorspronkelijke staat. Omdat het dat is. Heel.

“Ik wil me er niet mee bemoeien hoor, maar zo kom je niet veel verder,” lacht een goede vriend, die ik regelmatig op de sportschool tegen kom. Ik sta achteruit te trappen. “Ja, raar hè? Dat gebeurt steeds vanzelf,” het verbaasde mij ook al. Ik moet echt opletten en steeds opnieuw de omslag maken naar vooruit. Wat betekent dat?

Zou het kunnen dat ik per ongeluk teveel met het verleden bezig ben? Het zou kunnen, al dat opruimen van de laatste tijd… dat is natuurlijk allemaal verleden waar je doorheen ploetert. Het kan ook nuttig zijn, want het ruimt zichzelf niet zomaar op. En het oude wil wel opgeruimd worden, het verleden hoeft niet de toekomst te bepalen. Maar dat doet het wel, als we niet opruimen. Dan stapelt het zich maar op en belemmert de toegang voor vernieuwing, vooruitgang.

De winter is bij uitstek een tijd om naar binnen te gaan, ook de natuur trekt zich terug, keert naar binnen. Een tijd van bezinning, rust, stilte, contemplatie. Om dat in het voorjaar weer fris en vrolijk tevoorschijn te komen. Yin en Yang, ze willen in evenwicht zijn. De balans tussen Yin en Yang in de wereld is al vijf eeuwen uit balans en de overmaat aan Yang heeft geleid tot veel geweld en onderdrukking. De Yin-waarden werden niet geëerd. Het vrouwelijke aspect, het fijngevoelige, de verbinding met alles, ook met de natuur en met het onzichtbare, het werd bruut overstemd door Yang. Zoals het hoofd ons hart overstemde.

Deze balans begint zich nu te herstellen. In onszelf en in de wereld. Je zou het misschien niet zeggen als je naar het wereldnieuws kijkt, tegelijkertijd is de behoefte aan een nieuwe balans des te groter en is dat ook het antwoord op de huidige situatie. Niet geheel toevallig ben ik bezig daar een film over te maken, waarbij ik me ook regelmatig afvraag: is het nodig om de aandacht te richten op wat er ‘mis’ is gegaan, moeten we dat wel herhalen? “Om de balans te herstellen, moeten we naar het verleden kijken. Om terug te vinden wat we vergeten zijn,” zegt de hoofdpersoon in deze film. Zij heeft er haar levenswerk van gemaakt. “We kunnen die oude waarden terugvinden en onszelf ‘empoweren’ door te kijken hoe het ooit was, in de oertijd, voordat het patriarchale tijdperk intrad.” De geschiedenis herschrijven, dat is wat zij doet. Omdat een heel deel vergeten is.  “De geschiedenis is geschreven door de overwinnaars.” Daarom begint ‘onze’ geschiedenis in de boekjes en op school pas als het patriarchaat begint, zo rond 3.500 voor Christus.

Daar heb ik nooit bij stilgestaan, dat de geschiedenis door de overwinnaars wordt geschreven. In die zin is het dus zeker zinvol om het te herschrijven. Elk verhaal heeft ook een andere kant. Als er een bepaalde gebeurtenis plaatsvindt, waarbij tien mensen betrokken zijn, dan hebben al die tien mensen daar achteraf een ander verhaal over te vertellen. Zo werkt dat.

Zo werkt dat ook met ons eigen verleden. Welke verhalen neem je mee en in hoeverre kan je je blik op dat verhaal uitbreiden, het in een ruimer verband gaan zien, het ook eens met andere ogen bekijken? Kunnen we onszelf de ‘winnaar’ maken van ons eigen verhaal? Ja, dat kan. Ook met terugwerkende kracht kan je je eigen slachtofferschap ontmantelen. Je kunt het verleden transformeren. Niet door je er in vast te bijten. Maar zoals met alles: Door het ruimte te geven. Door je verhaal te zien, maar het niet te zijn. Door in te zien dat het een verhaal is, soms een verhaal dat je jezelf keer op keer vertelt, maar niet weet te doorbreken. En dan herhaalt het zichzelf. Tot je eruit stapt en je er niet meer mee identificeert.

In elke situatie ben en was je ook jezelf. Die onaantastbare zelf, die parel die je met je meedraagt, in alle omstandigheden. Als je de verhalen loslaat, blijft die parel over. Als je je daar op concentreert, op de kern, je hart, je ware zelf, ontdaan van alle identificaties, dan lossen al die laagjes van pijn, teleurstelling, schrik en angst vanzelf op. De kern vinden, jezelf voelen, aanwezig blijven in die kern, dat gaat dwars door alles heen. Het gaat dan niet meer zozeer om het verleden, maar wel om het afpellen van al die schillen, al die laagjes en verhalen, om die onaangetaste kern terug te vinden. Die is er nu, die was er altijd en die zal er altijd zijn. Tijdloos.

Dus vooruit of achteruit, dat doet er eigenlijk niet zoveel toe. Wat er wel toe doet is de balans van ‘naar binnen’ en ‘naar buiten’, actie vanuit innerlijke rust en vrede. Tijd is niet zozeer een lijn, zoals we dat altijd hebben ervaren, maar eerder een punt, van waaruit iets ontstaat. Dat punt, met oneindig veel mogelijkheden, vind je paradoxaal genoeg door juist door ‘af te pellen’ – dat is het grappige, door minder met je mee te dragen, heb je meer, meer ruimte, meer mogelijkheden, meer vrijheid, meer vreugde, meer vrede. Less is more. Dat ene punt, dat kun je ook als ‘NU’ ervaren. Of als licht, of als liefde. En van daaruit zijn. Dat brengt licht in alles. Ook in het verleden.

Dit jaar vraagt ons om een duidelijke focus. Alles zal makkelijker en soepeler gaan, maar het hangt wel van onszelf af. Zo hier en daar is nog iets op te ruimen, we zijn nog niet helemaal klaar, maar we weten precies wat ons te doen staat: oude patronen zijn grotendeels vervaagd, maar hier en daar ligt nog een ‘laagje’ om naar te kijken en om te ‘herschrijven’. Onze eigen kijk op het verleden en op onszelf mag nog een beetje meer schoongepoetst worden. Make peace with the past…

Het manifesteren zal steeds sneller gaan en we zullen merken dat waar we onze aandacht op richten sterk aanwezig is. Zo leren we dat we soms iets snel bij kunnen sturen door goed op te letten en op tijd dingen los te laten, die ons niet bevallen. Duidelijke keuzes maken is van belang. Want twijfel en onzekerheid bijvoorbeeld, creëren ook ‘zwabberende’ resultaten. We hebben meer en meer ‘Faith’ nodig om alles soepel te laten verlopen. Diep in jezelf is die ‘Faith’ aanwezig, het is meer dan geloof en meer dan vertrouwen, Faith heeft te maken met het diepe weten. Het is een parel die besloten ligt in jezelf, die kan groeien als je ‘m eert en regelmatig ‘bezoekt’. In de Stilte, in de diepte, in het aanwezig zijn, de ‘presence’ die je kunt voelen. Het is de aanwezigheid achter allerlei gedachten, zoals de zon achter de wolken. Laat je niet afleiden door al die wolken.

Het is ook een jaar om goed voor onszelf te zorgen, goed naar onszelf te luisteren, juist omdat we die helderheid nodig hebben voor de ‘juiste’ focus en concentratie. Natuurlijk is er altijd van alles om je af te leiden, maar jij bepaalt waar je in mee gaat en waarin niet. En zelfs al word je ergens in meegesleurd en levert dat soms misschien heftige emoties op, dan nog kan je het snel en makkelijk weer loslaten door je bewust te zijn van de mogelijkheid om je op het hoogste doel, de beste uitkomst en de ‘Faith’ te concentreren.

We krijgen snel en duidelijk antwoord op onze vragen. Door ze te stellen en goed op te letten. De antwoorden kunnen komen op verschillende manieren, je voelt het, je droomt het, je leest erover, je hoort iets, maar let goed op: toets het altijd aan je eigen waarheid, je eigen gevoel. Het is niet de bedoeling dat we overal achteraan rennen, ons heil buiten onszelf blijven zoeken, alles maar geloven wat ons gezegd wordt of alles zien als een aanwijzing. Het gaat om eigen verantwoordelijkheid. Ons eigen innerlijk proces. Het weten ligt diep in jezelf, het ontvouwt zich als je het ruimte geeft. Je kunt alles toetsen aan je eigen weten. Je voelt het.

We zijn over het algemeen nog teveel geneigd om de buitenwereld als ‘maatstaf’ te nemen, commentaar, aanwijzingen, advies, opdrachten of boodschappen van anderen als leidraad te beschouwen, te geloven en te volgen, in feite is dat onzekerheid – vertrouw op jezelf. Het leven geeft je juist, ook in die vorm, lessen, dat zijn vriendelijke lessen als je goed oplet. Er is geen ‘God’ buiten jezelf, er is niets dat jij niet ook bent, je hoeft je eigen gevoel en je eigen waarde niet buiten spel te zetten, integendeel. Het gaat er juist om dat we naar onszelf (leren) luisteren en onze eigen waarheid niet onder stoelen of banken steken. Natuurlijk kunnen we veel leren van elkaar, maar de autoriteit ligt in jezelf, niet buiten jezelf. Volg dus niet blindelings het pad van een ander. Je ontwijkt dan jezelf, terwijl dat eigenlijk is waar je naar op zoek bent. Ontken jezelf niet.

Dat zal de grootste uitdaging zijn voor de meesten. Want we zijn gewend om het buiten onszelf te zoeken (omdat we twijfelen aan onszelf) en we zijn geneigd ons aan te passen, we zijn gevormd door het ‘systeem’ met al z’n ‘logica’, we idealiseren bepaalde zaken, maar ook mensen, ideeën en leringen. Alle leringen, filosofieën, religies, stromingen, theorieën, maar ook oude healingtradities bijvoorbeeld, ik zou bijna zeggen: maak je er vrij van. Ik zeg niet dat ze geen waarde hebben, ze kunnen je zeker helpen je pad te vinden, tot op zekere hoogte, want uiteindelijk moet je het zelf doen. Toets alles aan je eigen waarheid, maar ook vooral aan de vrijheid. Strenge en onvrije methodes, die je allerlei regels en beperkingen opleggen en ‘gevangen’ houden, brengen je niet daar waar je wezen moet: In jezelf. De vrijheid in onszelf is het hoogste doel, luisteren naar ‘het Goddelijke’ in ons, ons bevrijden van allerlei opgelegde beperkingen, weten dat wij degene zijn die creëren, dat dat vreugde geeft. Het leven zelf, je eigen leven, is je leerschool. Die is al perfect. Net als jij.

Ik had een enorme behoefte aan Stilte de afgelopen dagen en vanuit die stilte komt dit duidelijk naar voren. Onze kracht ligt in onszelf. We hoeven niet ver te zoeken. Het is er al.

Het is 3 januari. Weer een nieuwe dag. We kunnen weer opnieuw beginnen… 😉

Tijd om ons creatief te uiten, volgens de kaarten van Anna (zie het weekbericht). Dat houdt de flow erin en geeft automatisch nieuwe inzichten en helderheid. The Artist’s Way van Julia Cameron is een geweldig boek als je werkelijk je eigen creativiteit op gang wilt houden en de blokkades wilt doorbreken. ‘Veel getalenteerde mensen zijn hun creativiteit kwijtgeraakt,’ zegt ze en haar methode richt zich op het omvormen van gevoelens als angst, jaloezie, schuld en jezelf in de weg zitten naar veiligheid, kracht, integriteit, zelfbescherming en hoop. Je maakt wekelijks tijd vrij voor afspraakjes met jezelf, op die momenten doe je iets wat je voedt: naar een museum, wandelen, iets speels, dat wat het kunstenaarskind in je wil. De ‘morningpapers’ van Julia Cameron zijn inmiddels een wijdverbreid begrip: Je schrijft elke morgen drie pagina’s als ‘brain-drain’, het hoeft niet mooi te zijn, het is puur bedoeld om even los te laten wat je allemaal bezig houdt, zodat je daarna verder kan. Ik doe het regelmatig, het brengt je tot de kern.

Het is trouwens niet zo dat creativiteit alleen geldt voor mensen met een creatief beroep. Het gaat niet alleen over schilderen, schrijven of knutselen, het gaat over alles. Over de vrije stroom, het creëren zelf, de innerlijke kracht, oplossingen die zichzelf vanzelf aandienen, als je maar in de ‘flow’ blijft. Of in de ‘vortex’ zoals Abraham/Hicks dat noemt. Daar ben je ‘in’ of ‘uit’. In de vortex zijn betekent dat je je goed voelt, makkelijk manifesteert, alles verloopt soepel en makkelijk, als vanzelf. Vanuit die vortex kan je alles creëren wat je maar wilt. Niks staat je in de weg. ‘Hoe kom je daar in?’ is een vraag die dan regelmatig gesteld wordt aan Abraham. Meestal is het moeilijk om vanuit het niet-in-de-vortex-zijn er in te komen. Het moeite doen en het ‘proberen’ op zich maken het moeilijk. Regelmatig ben je al in de vortex en als je dat beseft, kun je die momenten uitbuiten door ervan te genieten, ze te verdiepen, het toe te juichen en je komt er achter dat het soms maar een gedachte is waardoor je ‘eruit’ raakt: Een gedachte dat iets er niet is, niet goed is, zou moeten, anders zou moeten, een gedachte dus. Dus in plaats van alles te laten zijn en komen zoals het is, breng je dan ergens weerstand tegenin. Juist die weerstand maakt het onmogelijk voor iets om er te zijn.

Het is een piepkleine stap, in of uit de vortex zijn. Ik kan het niet eens precies navertellen hoe het gaat, misschien moet iedereen dat voor zichzelf ontdekken. Misschien is het een beslissing. Misschien is het tegen jezelf zeggen ‘I am in’, misschien is het een kwestie van het voelen. Of van jezelf toestemming geven. Of inzien hoe je uit de vortex raakt, door een bepaalde gedachte. Die je dus ook weer los kan laten.

Disempowerment, het jezelf uit je kracht halen, uit de vortex dus, doe je met gedachten. Door ergens aan te denken wat je niet leuk vindt en ja, dat ligt op de loer als je niet oplet. Dat kunnen sturen en ontdekken, dat je je net zo goed kan voelen als je je focust op iets anders, dat is de ware kracht. Het is onafhankelijk van iets anders – buiten jezelf. Sta het jezelf toe om tevreden te zijn en je goed te voelen, no matter what. Dan kunnen er wonderen gebeuren.