Vandaag is het 2 januari, weer een nieuwe dag. Weer een nieuw begin. We kunnen elke dag opnieuw beginnen. Ik heb mijn eerste ‘oude fout’ alweer begaan gisteren en dat heeft te maken met ‘aardig zijn’. Niks mis met ‘aardig zijn’ zou je zeggen, maar je kent het vast wel, dat je juist met zulke dagen een soort aanpassingsgedrag gaat vertonen, sociaal-wenselijk gedrag… en mee gaat doen met al die mooie wensen en natuurlijk, ik wens iedereen een fantastisch nieuwjaar, ik wens iedereen elke dag geluk en voorspoed en liefde en waardering, kracht en moed en heel veel plezier. Maar wat ik iedereen nog veel meer wens, is dat dat niet afhankelijk is van anderen of omstandigheden. En ook niet van een jaarswisseling…

Natuurlijk, ‘fouten’ bestaan niet, het zijn hooguit lessen. Het is een hele kunst om goed bij jezelf te blijven, onze aandacht wordt continue afgeleid en zeker op momenten dat men in de hele wereld hetzelfde aan het doen is, kunnen we ons daar moeilijk aan onttrekken. Voor mij voelt het eerlijk gezegd als geweld, al dat geknal. Ik ben dan ook heel blij dat het weer rustig is. Dat inzien en toegeven is ook een vorm van zelfliefde. Accepteren dat je iets niet leuk vindt… dat is ook een vorm van acceptatie. Maar je kunt er niet altijd iets aan doen dat het geweld van de wereld zich aan je opdringt.

Siervuurwerk is mooi, maar waarom al dat geknal? Vrede is mooi, maar waarom daarvoor bommen gooien? Is dat niet dezelfde vraag? Een kleine minderheid die tekeer gaat en protesteert tegen vluchtelingen, is dat niet ook een vorm van geweld die ons allen treft? En dan die vluchtelingen, die ‘ons’ ons plezier gunnen met oud & nieuw, maar net uit een oorlogsgebied komen. Ik gun iedereen z’n plezier, maar het zou een spelregel moeten zijn dat je anderen daar niet mee lastig valt. Dat is een vorm van geweld.

Dan de dieren, ik heb met ze te doen. Zelf had ik drie dagen lang te maken met twee gevoelige schatjes, die niet wisten waar ze het zoeken moesten. Maar wat te denken van al die varkens die het hele jaar door in veel ernstiger omstandigheden moeten leven? Als we vlees eten laten we dat dan in elk geval bewust doen, alleen van dieren die een goed leven hebben gehad. Ik heb gisteren meteen getekend voor een beter leven voor de varkens. Want ook hoe we met ons voedsel, de dieren en de natuur omgaan, is een vorm van geweld.

Een betere wereld begint bij onszelf. En mijn eigen inzichten loslatend op deze situatie, weet ik: Hoe meer je je aandacht erop vestigt, hoe meer last je ervan hebt. Dus we laten deze episode maar weer snel achter ons. Klaar. Opnieuw beginnen. De cats zijn ook alweer aan het spelen.

Ja, maar niet door het te ontkennen en niet zonder onszelf de vraag te stellen: Wat dan? Waar richten we wel de aandacht op? Als dit is wat we (ik althans, maar wellicht velen met mij) niet willen, wat willen we dan wel? Ik stel mezelf ook de vraag wat ‘het geweld’ is, welk geweld doe ik mezelf nog aan? Want ook in de spiegel kijken hoort bij de ‘spelregels’.

We geven onze kracht weg als we ons geluk afhankelijk maken van anderen of van omstandigheden. Het is de kunst om ongeacht alles, zelfs temidden van het geknal, middenin in een storm of wat dan ook, de rust en vrede in jezelf te bewaren. Of om die kracht weer heel snel terug te winnen. We hoeven niet mee te doen. Het is een vorm van geweld om jezelf te overstemmen met sociaal-wenselijk gedrag, het is een vorm van geweld om niet trouw te blijven aan jezelf, het is een vorm van geweld om te onderdrukken wat je voelt en werkelijk zou willen. Te aardig zijn is ook een vorm van geweld als je jezelf daarmee tekort doet.

Maskers af. Laten zien wie we werkelijk zijn. Meesterschap in plaats van slachtofferschap. Helderheid, een duidelijke koers bepalen. We willen vrede, vreugde, veiligheid, vrijheid, een onbezorgd leven. En we willen gezond zijn en ons goed voelen. Toch? Wil niet iedereen dat? Dat kan als we dat elkaar allemaal gunnen, als we elkaars ruimte respecteren en geen geweld plegen. Dat kan. En omdat alles een spiegel is, begint het in onszelf. Onszelf respecteren en onze eigen ruimte eren en waarderen, laten we onszelf geen geweld meer aandoen door ’te aardig’ te (willen) zijn of door niet goed voor onszelf te zorgen, onze innerlijke stem te negeren, het anderen maar naar de zin te maken, onszelf weg te cijferen, door een misplaatst gevoel van schuld te hebben, alsof we het nooit goed doen, het niet goed genoeg is. Het is een kenmerk van hooggevoelige mensen om altijd anderen te willen helpen, ze voelen aan wat anderen nodig hebben, ze willen de wereld graag naar een hoger plan helpen, ze voelen ook heel veel aan, ze weten wat er nodig is. En het is een kenmerk dat deze mensen vredelievend zijn, zichzelf snel opzij zetten, het ‘goed’ willen doen, maar zich ook vaak ‘overruled’ voelen en miskend. De groep gevoelige mensen wordt steeds groter, we worden met z’n allen steeds gevoeliger. En gevoelige mensen hebben last van elke vorm van geweld. Ze voelen zich snel slachtoffer. Toch is het nu tijd voor meesterschap. Ik denk dat we alleen het geweld van de wereld, in de wereld, kunnen dimmen als we beter luisteren naar onszelf en onze gevoeligheid niet meer overstemmen met dat ‘stemmetje’ in ons dat wil dat we ons aanpassen, gedragen, van alles ‘moeten’. Het is tijd om goed naar onszelf te luisteren en onze eigen grenzen te respecteren.

Laat zien wie je bent, durf gewoon jezelf te zijn.

“More is less”, verklapte een Magician me z’n geheim. Andersom bedoel je, zei ik. Dat was niet zo, maar het betekent in feite hetzelfde. Alleen heeft ‘Less is more’ meer kracht volgens mij. De positieve benadering…

Het is een goed motto. Er ligt nu weer zo’n heel mooi, leeg en schoon nieuw jaar voor ons, vol mogelijkheden. We kunnen dat gaan vol plannen, veel teveel willen, druk, druk, druk, de agenda’s binnen de kortste keren weer uit laten puilen… of we kunnen gaan kiezen. Less is more. Duidelijke keuzes maken, helderheid, doelgericht blijven, tijd maken voor onszelf en voor wat we belangrijk vinden. Prioriteiten stellen en ‘nee’ zeggen tegen wat energie vreet of ons niet blij maakt.

Less is more. Dat is ook wat je merkt als je opruimt. Dat wat je overhoudt, is een duidelijke keuze en krijgt meer waarde. Teveel spullen, activiteiten, verplichtingen of wensen betekent dat je al snel door de bomen het bos niet meer ziet. Tevreden zijn, dat is de kunst. Tevreden zijn en er van genieten. Dat is meer.

Het heeft echt zin om goeie voornemens te maken voor het nieuwe jaar. Want intenties gaan hun eigen werk doen. Als je ze opschrijft, concentreer je je er op en zet je het proces al in gang. Ze krijgen al vorm doordat je ze opschrijft. Iets om daarbij goed te onthouden is: Doe alles met liefde, (zie het bericht van gisteren) maak vooral geen lijstjes die het gevoel van ‘moeten’ opleveren. Maak er vooral een leuk en prettig vooruitzicht van! Concentreer je op de mogelijkheden, denk en droom groot, waarom niet? Stel het je alvast voor. Zo creëer je ruimte.

Iemand die haar oude dagboeken onlangs rigoureus had verbrand, heb ik een mooi, groot, handgemaakt, nieuw, leeg boek cadeau gedaan voor het nieuwe jaar. Met daarbij de ‘opdracht’ er alleen in te schrijven wat leuk, waardevol, verrassend, fijn, mooi en liefdevol is. Er kunnen ook mooie plaatjes of leuke foto’s bijgeplakt worden. Zo zal het een boek worden, waar je met plezier in kijkt en wat je nooit hoeft te verbranden, omdat je er alleen maar blij van wordt. Dat vond ik zo’n goed idee dat ik voor mezelf ook zo’n boek ben gaan halen. Heerlijk, zo’n nieuw jaar met een schone lei, een heel leeg boek dat beschreven kan gaan worden.

Het wordt het jaar van de Vreugde, wat mij betreft. Het leven met nog meer humor en plezier beleven. Genieten van de kleine dingen, maar ook van de grote dingen. Met plezier fiets je overal gemakkelijk doorheen, bergen worden hooguit lichte glooïngen. Het leven lichter maken, dat is mijn wens voor iedereen. Het hoeft niet zo zwaar te zijn. We hoeven niet te lijden. Die tijd is wel voorbij. Er zijn zoveel methodes en inzichten die ons kunnen helpen die zware ballast achter ons te laten. Misschien is het voornaamste wel dit: Laat je niet meesleuren in de zwaarte, niet die van het verleden, ook niet die van anderen, maar maak alles lichter met jouw aanwezigheid, door in je eigen licht te blijven. Dan straal je dat vanzelf uit. Zelfs naar het verleden, want ja, ook dat kan je lichter kleuren… Naar de toekomst en nu om je heen, alles, werkelijk alles kan je in het licht zetten, als je weet dat je zelf de bron van licht bent. In de woorden van Doreen Virtue:  Don’t let anything dull your sparkle!

Das nog eens een goed voornemen, nietwaar? 😉

Wat is ego en wat is daar mis mee? Goeie vraag hè? Sommigen zeggen: ‘Niks mis met het ego, we hebben het nodig, je moet er niet mee vechten, leven zonder ego bestaat niet.’ Anderen zeggen dat je juist van je ego af moet zien te komen, je ego op zou moeten lossen, of dat het ego niet bestaat. Ik zou zeggen: Neem het waar. Niet mee vechten, maar gewoon waarnemen. Het is een leerschool, een vorm waarmee je ervaringen opdoet. Een vorm, als een verhaal.

White Bull noemt het een kom, zoals een vissenkom nodig is om het water bijeen te houden. Die kom heb je dus nodig, maar je kunt het glas zo transparant mogelijk laten zijn. Rumi dichtte vaak over een glas, gevuld met wijn. Maar ook over een rietstengel, die muziek maakt als de wind er doorheen blaast. Dan zijn we zijn fluitjes… we kunnen mooie, heldere harmonieuze tonen voortbrengen. De lucht is niet van ons, maar we kunnen er wel vorm aan geven, het laten klinken. Dat vraagt om een goeie samenwerking met het ego, het beheersen van het ego.
Ben je het fluitje of ben je de muziek? De lucht heeft het fluitje nodig om muziek te maken. En zonder lucht is het fluitje niks, behalve een mogelijkheid. Wij zijn mogelijkheden en hoe meer we onszelf toestaan instrument te zijn voor wat door ons heen wil klinken, hoe gelukkiger we ons voelen. Dat vraagt dus om een dienstbaar ego. En dat is het grote verschil, ben je dienstbaar aan je ego of maak je je ego dienstbaar aan dat wat zich wil manifesteren door jou.

Gisteren heb ik mezelf bedankt, dat was een grappige gewaarwording. Ik bedankte mezelf omdat ik was gaan sporten, maar ook voor andere positieve veranderingen, waardoor ik me beter voel. Je zou kunnen zeggen: onderhoud aan de vissenkom, verversing van het water, waardoor het weer helder is. Dat onderhoud blijft noodzakelijk, je bent er nooit mee klaar.

Je blik kan vertroebelen en dat zegt niet zoveel over het water of de lucht, maar alles over hoe je het waarneemt. Die waarneming is dus persoonlijk, maar je kunt ‘m schoon poetsen. Dat loont de moeite.

Een voorbeeldje. Iemand zei gisteren tegen me: ‘Vervelende zaken hoor, om je mee bezig te moeten houden!’ Dat hangt ervan af welke gedachten je eromheen hebt, zei ik. Je kunt ook denken: ‘Fijn dat het straks allemaal goed geregeld is.’ Je kunt – als je wilt en als je je daar een beetje bewust van bent – altijd andere gedachten kiezen, die beter voelen. Daarmee maak je het makkelijker voor jezelf. Worstelingen zijn per definitie ego, gebrek aan vertrouwen bijvoorbeeld of angst voor tekort of andere vervelende zaken. Het is maar net hoe je denkt. Ga je van het ergste uit of kies je voor positieve uitkomsten? Laat je je leiden door angst of door vertrouwen? Dat maakt veel uit en bepaalt de uitkomst. Angst is een beperkende factor, die het fluitje laat piepen en kraken. Vertrouwen nodigt de wind uit haar lied luid en duidelijk te laten klinken, waardoor ook anderen erdoor betoverd kunnen raken.

Ik zag Deepak Chopra, die sprak over de ‘One thing that will always guarantee success’: Kijk naar je motivatie. Wil je iets alleen voor jezelf bewerkstelligen of manifesteren of is er een hoger doel mee gediend? Wat is je motivatie? Als je motivatie liefde is, is succes gegarandeerd. Stel je wilt heel veel geld aantrekken, wil je dat vanuit angst (tekort), omdat je denkt dat je daar zelf gelukkig van wordt of wil je er iets mee doen waar ook anderen gelukkiger van worden, waarmee je de wereld dient? Is het vanuit liefde? De ego-behoeften zijn vrijwel altijd gemotiveerd door angst en onzekerheid. Overstijgt je wens het ego, dan heb je meer kans van slagen.
Poets je de kom schoon, maak je jezelf dienstbaar als een fluitje om de mooiste muziek te laten klinken, dan gaat het vanzelf. Laat liefde het motief zijn. Want liefde is de lucht, het water en de wijn.

“Alle schilderijen staan opgeslagen en de schilderflow is gestopt terwijl ik helemaal tot passie kom door kleur, maar ja mijn opslagplekken zijn vol,” schreef iemand me als reactie op het artikel over De Magische Gouden Ring. Ze overwoog mee te doen aan ‘Herschrijf je eigen leven‘ om de creatieve flow weer op gang te brengen. Er was ook een diep verlangen in haar om te gaan schrijven.

Dat kan door te gaan schrijven, zeker. Als we in een impasse zitten, voelt dat niet lekker, je kunt er ook lichamelijk last van hebben. Je kunt dat wel heel mooi ‘verstilling’ noemen, zoals zij ook deed, maar mijn ervaring is dat het wil stromen. Dat we juist door creatief bezig te zijn, die stroom kunnen voelen en ons mee kunnen laten voeren, het wil eruit. Het leven wil geleefd worden en dat is een vorm van doorstroming. Doorstroming betekent dat het ook tot expressie komt. Het wil bewegen. Net zoals je lichaam wil bewegen. Net zoals liefde en licht zich willen verspreiden. Ze kunnen niet anders.

Wat ik haar heb geadviseerd is om een oplossing te bedenken voor het schilderen en bezig zijn met kleuren. “Is het misschien mogelijk om dingen weg te doen, op te ruimen, die klaar zijn, waar jij mee klaar bent? Of weggeven, of opnieuw beschilderen? Dat kan ik niet inschatten, maar het lijkt me zeker fijn voor je om de stroom weer op gang te krijgen. Dat is belangrijker dan alles bewaren.”

Dat is essentieel. Het is belangrijker dat het blijft stromen, dan dat je alles bewaart of dat het een bepaald doel moet dienen. Natuurlijk kunnen we voldoening voelen als iets af is, dat is ook zeker iets om van te genieten. Maar als het er vervolgens toe leidt dat je ermee stopt, blokkeer je je eigen levensstroom. Vandaar dat opruimen en loslaten van belang is, geestelijk, lichamelijk en in je fysieke omgeving. Er kan niets nieuws ‘in’ als het volgestouwd staat en het leven is continue vernieuwen, in beweging blijven. Vasthouden aan het oude zet de beweging stil. En daar zal je je uiteindelijk niet lekker bij voelen. Want de behoefte aan iets wat tot expressie wil komen, is voelbaar.

“Why separate the spiritual and the material?” zei White Bull in een interview dat ik met hem had. Dat is waar veel mensen tegenaan lopen. Aan de ene kant kennen we ‘het spirituele’ wel, aan de andere kant passen we het niet toe in het dagelijks leven. Het zijn een beetje twee verschillende werelden. Je laat het ‘gewone’ leven, in de oude vorm, zoals je die kent, doorgaan zoals je gewend bent. Dat betekent dat je de beperkingen ervan ‘in ere’ houdt, zoals bijvoorbeeld: “Ik heb geen ruimte” of “ik heb geen tijd,” of “ik heb geen geld.” Dat zijn als het ware oude manieren van denken. Het werkt andersom.

Creëren begint met een idee (spiritueel) en dat komt voort uit een bron met eindeloze mogelijkheden. Geen beperkingen. Dan dient er een stap gezet te worden om het in beweging te zetten en gaat het creëren zichzelf verder vormgeven. En wij doen mee… Vanuit de ene stap volgt de volgende.

Als wij niet mee doen, vanuit onze oude manier van denken, die voortkomt uit beperkingen (het materiële), geen ruimte, geen tijd, geen geld, kan niet, mag niet, enz…,   dan stagneert de flow. Zo beperken we onszelf. Breng er beweging in. Creëer mogelijkheden. En je hoeft er niet zo over na te denken, begin gewoon. De weg wijst zich vanzelf. Het gaat meer om de weg dan om het doel. Want door ons teveel met het doel bezig te houden, zijn we onszelf al snel weer aan het inperken. Dan moet het zus of zo worden, of zijn we bang dat het niet lukt, zo creëren we zelf alweer beperkingen. Laat het vrij. Als je maar weet welke kant je op gaat. Als je de richting maar bepaalt. En die is vrij simpel: het is altijd de weg van vrijheid en vreugde. Die weg kunnen we zelf vrijmaken. Door te kiezen. En stappen te zetten.

Een simpel spel kan je behoorlijk wat inzicht geven in het grote spel van het leven. Wij deden Qwirkle. Met zes verschillende figuren en zes kleuren moest je rijtjes van zes proberen te maken. Wat ik merkte, is dat ik niet zozeer bezig was met punten scoren of winnen, maar vooral met mogelijkheden creëren, waardoor anderen makkelijk de rijtjes af konden maken. Omdat het een samenspel was, kon je ook niet echt een tactiek bedenken om je eigen straatjes te leggen. Je kon wel mogelijkheden blokkeren.

Het deed me denken aan de verhalen die ik heb gehoord over de oertijd en natuurvolken die nu nog steeds zo leven. De jagers wisselden van speer, het schijnt overigens dat ze alleen schoten als ze een dier toestemming hadden gevraagd om tot voedsel te dienen, maar dat terzijde. Ik moet er trouwens niet aan denken om een dier te schieten en dat maakt ook dat ik grote moeite heb met de bergen vlees die in de winkels en op de tafels verschijnen met kerst, maar ook dat even terzijde. Het wisselen van speer diende een doel: Degene van wie de speer was, had ‘gewonnen’, niet degene die geschoten had. Zo voorkwam men dat er een als beste jager de overwinning op z’n conto kon schrijven. Die natuurvolken zagen trouwens het eerste dier dat ooit was geschoten als de eerste zonde van de mensheid, daar ging het mis. Sindsdien hebben wij als mensheid ook te lijden. Vanuit de Eenheid bekeken, kan ik die gedachte goed volgen.

Dan het spel van het leven. We kunnen samenwerken en mogelijkheden voor elkaar creëren, waardoor we allemaal kunnen groeien. Als we denken dat er tekort is, gaan we ‘vechten’ en treedt het gevoel in dat we moeten winnen van anderen, concurrentie. Juist dan blokkeren we wegen voor elkaar. Mens, natuur en dieren zijn een eenheid en de een wordt de dupe van de ander als er strijd ontstaat. Nu is het zo dat er een periode van grote droogte in de wereld vooraf ging aan de verstoring van de natuurlijke balans. Sindsdien kennen we ‘het gevecht’, veroveringen, uitmondend in oorlogen. Macht, winst, uitbuiting, onderdrukking, van daaruit is het ego ontstaan. Ook het vechten voor bepaalde rechten was nooit nodig geweest als het onderlinge respect en de zorg voor elkaars welzijn vanzelfsprekend was gebleven. Nu leven we in een wereld met daders en slachtoffers, winnaars en verliezers, althans, zo ervaren we dat vaak.

Eenheid betekent dus simpelweg: De ander ben je ook zelf. Doe dat een ander niet, wat je ook niet wil dat jou geschiedt. Jouw geluk is mijn geluk. Het individuele belang bestaat niet, alles is of zou in ieders belang moeten zijn. Gezamenlijk. De wereld is een geheel en de ‘wetten’ van eenheid blijven gelden. De kortzichtigheid van persoonlijk gewin is uiteindelijk in je eigen nadeel. We hoeven geen winnaars te zijn, maar we hoeven ons ook geen slachtoffer te voelen.

Dat is wat het spelletje mij leerde. Natuurlijk heb ik niet gewonnen… maar als er andere spelregels waren geweest, dan misschien wel. Maar het gaat mij niet om het winnen, dat is niet waar ik mijn plezier in vind. In het creëren van mogelijkheden, in het creëren van een mooi geheel, met mogelijkheden voor iedereen, daarin had ik meer lol. Ik dacht ondertussen na over andere spelregels. Laten we het spel veranderen, dacht ik. Maar ook dat hoeft niet, want de spelregels van het leven zijn er al, wij hebben er alleen onze eigen draai aan gegeven.

Het enige dat ik zelf kon leren hier uit is dat ik me geen verliezer hoef te voelen. Dat alle frustraties die we in het leven oplopen, te maken hebben met de grote vergissing die we gemaakt hebben. We zijn het spel automatisch mee gaan spelen en ons verliezer gaan voelen, ons gaan verzetten tegen de macht van de overwinnaars, ons afhankelijk gaan voelen, gefrustreerd, we zijn mee gaan doen en gaan geloven dat we minder waard waren, dat we het verloren, ons opofferden, gevangen kwamen te zitten in de macht van anderen. We zijn terug gaan vechten, gaan protesteren, gaan weigeren, of ons aan gaan passen. We zijn mee gaan doen met de van buitenaf opgelegde spelregels en ook dat was onbewustheid.

Het moment waarop ik kon kiezen iets ‘moois’ met mogelijkheden neer te leggen, wat wellicht in mijn eigen nadeel zou kunnen werken, was een cruciaal moment. Dat besef ik pas achteraf. Nu ik erover vertel. Want… als je dat doet, omdat je er lol in hebt, wees dan ook blij en gun een ander dan z’n punten. Voel je niet tekort gedaan, voel geen spijt, als je het doet, doe het dan goed. Dan blijf je jezelf trouw en je bent altijd een winnaar als je jezelf trouw blijft. Het als een ‘nadeel’ voor mijzelf zien, daarin ligt de crux. Daar heb ik iets van geleerd. Als we daar geen ‘last’ meer van hebben, dan zijn we pas echt vrij. Dan spelen we het spel mee op de manier waarop we ons er zelf het beste bij voelen en niemand kan je dan benadelen. Dat was nog een stukje oud ‘zeer’ dat wilde worden opgelost. Een piepklein momentje, met grote gevolgen in het veld van de Eenheid… 🙂

De zelf-sabotage waar ‘we’ (ik ga er even vanuit dat ik niet de enige ben, want… we hebben het tenslotte over de eenheid) mee te maken hebben is niet zozeer dat we te opofferend zijn of het schuldgevoel ten opzichte van onszelf of anderen, maar de twijfel aan onszelf en daarmee de twijfel aan de Goddelijke perfectie. Die perfectie houdt in dat er voor ons gezorgd wordt, dat alles er is wat we nodig hebben. Behalve als we daaraan twijfelen. Twijfel aan onszelf is dat. Als we dat inzien kunnen we die twijfel overwinnen. Dat is waar het om gaat.

Waar je ook bent, wat je ook doet, remember de woorden van Eckhart Tolle:

‘Being unhappy’ en ‘being present’ gaan niet samen.

Being present. Volledig aanwezig zijn in het moment.

Er hangt nogal wat in de lucht, juist op deze dagen. Natuurlijk zijn we daar gevoelig voor. Veel uiterlijk vertoon, veel onuitgesproken gevoelens, gedachten aan vroeger of aan hoe het zou moeten zijn, begaan zijn met elkaars ontberingen, ja, het zou vrede moeten zijn op de wereld en iedereen zou een veilig onderkomen moeten hebben, voedsel en warmte. Ja. Maar je hebt geen idee hoeveel je bijdraagt door in jezelf de rust en de vrede te vinden, door niet te ‘strijden’ met hoe het is. Door gewoon te Zijn en alles te laten Zijn, zoals het is. Onze wens om dingen te veranderen, is een vorm van onvrede.

‘Being present’ is daar niet mee bezig. Volledige overgave aan het moment betekent: niet ergens anders willen zijn, niet het anders willen hebben, volledig aanwezig zijn, met alles wat er is. In jezelf ontstaat er een verdieping, stilte, verbondenheid op een dieper niveau, daar vind je de vrede en van daaruit kan je je liefdevol verbinden met alles en iedereen, maar vooral met je liefdevolle ware Zelf.

Die ‘Zelf’ is een andere dan dat ‘aapje’ dat je probeert te vermurwen om ontevreden te zijn, die zich op de kast laat jagen, die bang is het niet goed te doen, zich schuldig voelt of slachtoffer voelt of allerlei redenen heeft om ongelukkig te zijn. Het aapje is bang voor de ‘present’, want daarin lost hij op. Onze grootste uitdaging is om dat aapje de baas te blijven. Je zal vast en zeker aapjes tegenkomen vandaag en morgen, laat ze maar. Laat ze lekker buiten gaan spelen.

‘Moet je dan ontkennen wat je voelt?’, zullen sommigen zich afvragen. Het gemis van iemand, bijvoorbeeld? Nee, ervaar het, voel het zoals het is en probeer er juist mee in verbinding te komen. Met dat gevoel, met diegene, vecht er niet mee. Want het hele verhaal eromheen, dat zijn de aapjes. Maak er gewoon geen verhalen van. Ervaar het zoals het is, helemaal. Blijf juist in de verbinding. Het laat zich niet heel makkelijk omschrijven, maar alles wat je er aan koppelt aan gedachten, haalt je weg bij de essentie van dat gevoel. Terwijl in dat gevoel juist de verlossing is te vinden. Door het te aanvaarden zoals het is, kun je de verbinding juist weer voelen. In jezelf. Dat geeft ruimte, dat geeft vrede en dat is het licht in jou, dat wil stralen.

Weet dat alle dierbaren aanwezig zijn, als je ze toelaat. Tijd en plaats hebben daar geen enkele invloed op. Je bent nooit alleen. Je wordt altijd gesteund. Je veiligheid en je warmte, je geborgenheid en je vrede, het is er. Laat het toe. Elk moment.

Ik wens jullie ‘being present’ – waar je ook bent, wat je ook doet. Het ware geluk is niet afhankelijk van de omstandigheden, alleen van je Zelf. En je Zelf heb je altijd. Don’t let anything dull your sparkle!

Geniet ervan, be present!

Het jaar loopt ten einde. Een goed moment om de balans op te maken. Mocht je nog iets op te ruimen hebben, doe het nu! Letterlijk en figuurlijk. Wat heb je niet meer nodig in het nieuwe jaar?

• Ruim alles op wat de deur uit kan, waar je niet (meer) blij van wordt.
• Creëer ruimte, bewaar het mooie, leuke en fijne.
• Schrijf op wat je niet meer nodig hebt en achter je laat.
• Bedank het voor z’n gedane ‘job’… of les of inzicht…
• Verbrand het (bijvoorbeeld) en voel hoe het je bevrijdt!
• Herinner je de mooiste momenten van het afgelopen jaar.
• Maak er bijvoorbeeld eens een tekening van.
• Of druk foto’s af van die mooie momenten en hang ze op.

Dan maak je plannen voor het nieuwe jaar.
Wat zijn je dromen, je doelen, je wensen?
Werk het eens uit. Schrijf het op, knip plaatjes uit, maak een mooie collage.
En hang hem ergens op, waar je ‘m elke dag ziet.

Let daarbij vooral op hoe je met jezelf omgaat. Wat gun je jezelf?
Let ook op je gevoelens: Waar word je blij van?
Neem de tijd om je dat voor te stellen en het te voelen alsof het er al is.

Maak afspraken met jezelf. Spreek bijvoorbeeld met jezelf af dat je jezelf nooit meer tegenwerkt, dat je bepaalde gedachten als ‘dat kan niet’ of ‘dat mag niet’ of ‘ik moet’ afschaft. Vervang ze door: ‘dat kan ik’, ‘daar heb ik zin in’, ‘ik sta mezelf toe’ en ‘ik kies ervoor om te genieten…’

Wees dankbaar voor alles wat er is en zal zijn. Het universum maakt geen onderscheid tussen wat er daadwerkelijk al is of wat er nog gaat komen, dus je kunt bij voorbaat al dankbaar zijn voor alles wat je wenst, alsof het er al is.

Doe iets om je wensen en je dankbaarheid kracht bij te zetten. Een kaars branden, een mooi nieuw schrift voor 2016 maken of kopen, om straks al je mooie momenten in vast te leggen.

Waar ik dankbaar voor ben is dat ik dit jaar geleerd heb om steeds gedisciplineerder onderscheid te maken tussen ‘wat wel’ en ‘wat niet’. Om nog duidelijker keuzes te maken waar ik wel aandacht aan besteed en waaraan niet. En dat ik mezelf daarvoor toestemming heb gegeven. Die duidelijke focus maakt het makkelijk. En die vindt voornamelijk plaats in mijn gedachten. Die wel en die niet. Als er een ongewenste gedachte in me opkomt, ben ik in staat om te zeggen ‘nee, wegwezen, die kant gaan we niet op’. En ik voel me een stuk beter als ik me ergens anders op concentreer. Het is als een spier die je traint. Het blijft opletten, maar het gaat steeds makkelijker.

Goed, dan steek ik nu een kaarsje aan om ook al jullie wensen en voornemens kracht te geven en dit proces soepel en makkelijk te laten verlopen. In het licht lost alles op wat eventueel nog in de weg zou kunnen zitten. Deze kaars gaat elke dag even branden voor iedereen, tot het nieuwe jaar schoon en fris begint!

Verhalen komen en verhalen gaan weer. Je kunt erin verzeild raken, zo levensecht doet een verhaal zich voor. Soms alleen maar om je wakker te schudden uit die droom.

Een zaadje dat ontkiemt, een vlinder die ontpopt, een kuikentje dat uit z’n ei breekt, ja, ook een kind dat wordt geboren, gaat het niet allemaal gepaard met eerst een grote weerstand, waar je dan doorheen breekt?

Het geboren willen worden is sterker dan de weerstand. Het is zelfs zo dat hoe meer weerstand hoe sterker de stuwkracht wordt.

Gisteren sprak ik iemand die na een ernstig auto-ongeluk begreep dat ze nu moest doen wat ze te doen had, dat ze niet voor niets het ongeluk had overleefd. Het stond al in de sterren geschreven, als je het mij vraagt, wat zij kwam doen. Soms hebben we het nodig zo duidelijk die noodzaak te voelen om ook die keuze te maken. Het leven helpt ons een handje, juist met die ‘weerstand’, onze eigen weerstand in feite. Op die manier wordt duidelijk wat door wil breken.

Al die verhalen, we kunnen ervan genieten, we kunnen er ook in verdwaald raken of in gevangen zitten. Maar zodra je het als een verhaal gaat zien, koppel je jezelf los, dan kan het ei open barsten.

Dat is de vrijheid die we zoeken. Of die gevonden wil worden. De hergeboorte.

Wat ik iedereen graag op het hart zou willen drukken: Blijf vrolijk, blijf goed bij jezelf. Op een of andere manier wordt kerst zo zwaar beladen gemaakt, maar daar hoef je niet aan mee te doen. “Het is een mooie tijd, maar ook een zware tijd,” zie, lees en hoor ik aan alle kanten. Hoezo? Ja, als je dat zegt en je gelooft daarin, dan maak je het zwaar. Laten we dat nou gewoon eens niet doen.

Jullie weten ondertussen wel dat je het krijgt zoals je het hebben wil. Het is maar net waar je de nadruk op legt. Waar je op let. Wat je aandacht geeft, wat je voedt. Je kunt kiezen.

Het licht in jezelf geboren laten worden… dat is de betekenis. Dat licht is er al, dus je kunt je licht gewoon laten schijnen.

Laat alles gewoon zijn zoals het is. Het gezellig ‘moeten’ zijn gaat niet werken. Dan is het nooit goed genoeg. Relax… ontspan… wees gewoon jezelf. En geniet ervan!

‘Be the light’ en hou het lekker ‘light’!