You’re ‘in’ or you’re ‘out’, zo simpel is het eigenlijk. Zit je er ‘in’, dan loopt alles lekker, voel je je goed, maak je je niet druk, je geniet, doet wat in je opkomt, verrast het leven je, dan ben je lekker jezelf. Je voelt je vrij. De flow, zo voelt het ook, als een flow, waar je je zelf verder niet zo mee hoeft te bemoeien. Houden zo, zou je zeggen. Ja, dat is het voornaamste wat we te doen hebben en het beste wat we kunnen doen.

Als je daar om wat voor een reden dan ook ‘uit’ raakt, is dat geen pretje. Het verschil is groot. Zo groot, dat ik me dan absoluut niet lekker voel en ook al kan ik me op dat moment even niet voorstellen hoe die flow ook alweer voelde, ik wil niets anders dan daar weer ‘in’ en doe er dan ook alles aan om mezelf weer te bevrijden. Het lijken opeens hoge bergen die je dan moet beklimmen, het lijkt een grote brei waar je in terecht komt, veel werk, je gaat dan automatisch op onderzoek uit om erachter te komen wat er aan de hand is (althans, zo gaat dat bij mij) omdat het geen doen is, alles lijkt in de weg te zitten, alles lijkt tegen te werken. Natuurlijk ben je het alleen maar zelf, die jezelf tegenwerkt en zo ‘moeilijk’ hoef je het helemaal niet te maken, maar ja, zo gaat dat dan.

Nu heb ik iets ‘ontdekt’ en toegepast wat geweldig werkt: Het is niet erg! Ha, je kunt er ook anders naar kijken en dat helpt! Zo’n bui is behulpzaam. Het laat je precies zien waar je niet blij mee ben en wat dus niet overeenstemt met je innerlijke wens, waardoor je wens des te sterker en duidelijker wordt. En ‘als een raket gelanceerd wordt’, zou Abraham/Hicks zeggen. Dat heeft een enorme kracht. Het helpt je dus om heel duidelijk te voelen wat je niet meer wil en wat je dus wel wilt. (Daar is ‘Herschrijf je eigen leven’ ook op gebaseerd trouwens). Het punt is dat we het vaak veel te ingewikkeld maken, omdat we allerlei dingen buiten onszelf proberen te veranderen, omdat we van alles projecteren op anderen, zonder dat we dat door hebben, of omdat we onszelf proberen te veranderen, want dan zullen we wel iets niet goed doen. Je raakt helemaal verstrikt in verhalen van de mind en je gelooft ze ook nog. Die mind maakt verhalen uit angst, die laat je zien op welke fronten je je onzeker voelt of waar je nog geen helder zicht hebt op jezelf, waar je kracht weggeeft – omdat je macht toekent aan zaken buiten jezelf.

Zulke momenten bieden je de grootste groeimogelijkheden en geven je veel duidelijkheid over wat je wenst. Het zijn ideale momenten om voor jezelf op te schrijven wat dat is. Dan begin je misschien met het opschrijven van welke situaties je anders zou willen zien, maar als je dan even doorgaat kom je bij jezelf terecht. Dat raad ik je natuurlijk aan, want anderen verander je niet en uiterlijke omstandigheden verander je alleen als er in jezelf een shift heeft plaatsgevonden. Als jij er anders naar kijkt en je er anders over voelt. Meestal is er iets los te laten. Een bepaald idee, over hoe het zou moeten zijn bijvoorbeeld, een ‘attachement’ (want die leveren juist angst op), een beeld van jezelf wat niet klopt en je zicht beperkt, dus ook je mogelijkheden… Je kunt dan bijvoorbeeld helderheid wensen of kracht, vertrouwen en inzicht. Je kunt ook wensen je gewoon weer goed te voelen, in de flow te zitten en een shift te maken. Dan volgen de inzichten vanzelf. Sta het toe, dat is het belangrijkste en dat is nou net waartoe je bereid bent op zo’n moment. Die bereidheid is de grootste verandering in je eigen houding, waardoor je zo weer in de flow terecht komt. En dan gaat het weer vanzelf. Tot je weer eens ergens op stuit, dan weet je dat er weer een groeimoment is aangebroken.

Maar… het hoeft niet zo door te gaan. Het punt waar ik op uitkwam is dat ik per ongeluk verwachtte dat er altijd wel weer wat zou gebeuren om me er ‘uit’ te halen. Een onbewuste verwachting en dus ook een onbewuste angst, die zichzelf dan bewerkstelligt. Die heb ik nu onder de loep genomen en gedetecteerd. In principe hoeft niets me ‘eruit’ te halen, maar ach, als dat per ongeluk toch nog eens gebeurt, dan kan ik er anders naar kijken en zien dat het misschien iets van buitenaf lijkt te zijn, maar dat dat reageert op mijn (onbewuste) verwachting en dat het dus van mij afhangt of ik me erdoor laat vangen of niet. Zo ja, heb ik weer wat te doen… en kan ik weer een sprong maken. Niks om bang voor te zijn… Maar wel iets om je van bewust te zijn. Ik ben bereid om die verwachting en die angst los te laten.

“De mens (die in de driedimensionale werkelijkheid leeft) heeft een vijand nodig,” zei White Bull in het interview dat ik onlangs met hem had. Dat heeft te maken met de ‘soap-opera’ waar we inzitten. We hebben de ‘goodies’ en de ‘baddies’ nodig om het verhaal zich te laten ontvouwen. Dat begon met Lucifer, de gevallen engel, die zich afscheidde van het licht en op die manier alle projecties van het ‘duivelse’ op zich nam, juist om de mensheid van een reden te voorzien om voor het licht te kiezen. Voor het licht kiezen betekent dat je de dualiteit ontstijgt en waarneemt in plaats van ‘deelneemt’ aan de strijd. Wat overigens niet betekent dat je geen actie onderneemt. Heldendaden komen voort uit moed, gevoed door de ‘spirit’, waarmee je bent verbonden. Amma is een goed voorbeeld: Ze gaat de strijd niet aan, maar zet bijvoorbeeld schooltjes op, bouwt huizen en zorgt voor scholing en medische hulp waar dat nodig is. Iemand als Deepak Chopra gaat wel de discussie aan met de gevestigde orde, met wetenschappers en politici. Hij kiest die weg. Dat is zijn pad. En dan kan je weerstand verwachten. Je bent bedreigend voor de gevestigde orde. Maar, dat is iets om niet te vergeten, ook dat is een rol, een vorm, die een bepaald doel dient.

Ik vroeg White Bull ook waarom het allemaal erger leek te worden op de wereld. Dat heeft te maken met de toenemende lichtkracht die op de planeet schijnt. Daardoor komt alles wat niet overeenstemt met dat licht, met Liefde, naar boven. Het kan niet blijven bestaan. Je kunt het vergelijken met opruimen, als je er aan begint, zie je steeds meer wat opgeruimd kan worden. Letterlijk en figuurlijk trouwens. Wat vast zit komt los. Wat verstopt zat onder de oppervlakte ziet het daglicht, maar kan het het daglicht niet altijd verdragen… het komt in beweging om zich op te lossen. Om van vast naar vloeibaar te bewegen als het ware. Om te transformeren.

Je kunt je voorstellen dat dit ook juist in relaties gebeurt. Bepaalde relaties kunnen behoorlijk confronterend zijn voor ‘de persoon’. In zekere zin geldt dit voor alle relaties. Relaties zijn spiegels. Maar in bepaalde gevallen kunnen de projecties lang stand houden, men kan elkaar lang gevangen houden in bepaalde illusies. Soms kan dat niet. Juist het licht kan zeer confronterend zijn.

White Bull vertelt graag het verhaal van Sint John, de apostel van de Liefde, die op het eind van zijn leven alleen nog maar drie woorden sprak: “Hebt elkander lief.” Als een stralend licht wandelde hij rond, maar hij was zo licht, dat hij door velen niet begrepen werd en als ‘gek’ beschouwd werd. Er overkwam hem niks, want degenen die zijn licht niet konden verdragen, maakten al rechtsomkeert voor hij de hoek om kwam bij wijze van spreken. Waarmee ik maar wil zeggen: Kijk naar je eigen heftige reacties op bepaalde mensen of situaties en/of: Blijf afgestemd op de Liefde en het licht, welke reacties dat ook teweeg brengt, in jezelf of om je heen. We worden altijd uitgedaagd om te kiezen. Er kan van alles om je heen, in je eigen leven, in je omgeving en in jezelf in beweging komen, aangeraakt worden, aan de oppervlakte willen komen, gezien en gevoeld willen worden. Het licht en de Liefde zijn transformerende krachten.

In het oktober-nummer van Spiegelbeeld wordt het (eerste deel van het) interview met White Bull gepubliceerd.

Onlangs vroeg ik me op een zonnig terras met collega-blogger Peter de Kock af waarom ik me zo boos kon maken over de manier waarop Lubach en consorten (in dit geval ook interviewer Thomas Erdbrink van Zomergasten) Deepak Chopra en Eckhart Tolle wegzetten als charlatans en met het grootste gemak alles wat naar geloof, spiritualiteit en alternatieve geneeswijzen ‘riekt’ erbij op een hoop gooiden. Daarmee geen enkel onderscheid makend tussen nogal wat verschillende zaken (want acupunctuur heeft bijvoorbeeld helemaal niks te maken met die omstreden kliniek in Duitsland, evenmin als Eckhart Tolle en Deepak Chopra daar iets mee te maken hebben), maar bovendien het grootste deel van de mensheid op arrogante wijze voor gek verklarend. Ik was vooral ontsteld over het gebrek aan kennis en inzicht en het bizarre idee van deze (nota bene VPRO) journalisten/opiniemakers dat ze mensen moesten behoeden en ‘het’ moesten ontmantelen.

Peter had daar wel een idee over. Allereerst dat je niet kan begrijpen wat je niet kan zien: “Er zijn verschillende zielenleeftijden, jong en oud en als jonge ziel ben je het verst verwijderd van je spirituele oorsprong. Dat zijn vaak mensen die nergens in geloven en er al helemaal niet bij kunnen wat iemand als Deepak Chopra (vast en zeker een oude ziel) te vertellen heeft.” Dat kan ja, dat je dingen niet kan zien en begrijpen, omdat je in zo’n andere belevingswereld zit. Maar als je dingen niet weet en niet begrijpt, waarom zou je er dan zo radicaal over oordelen en het willen bestrijden? Probeer het eerst eens te begrijpen en er meer over te weten te komen, onderzoek het eens. Voor mij duidt dat op angst. Weerstand heeft altijd te maken met angst. Hoe sterker de weerstand ergens tegen, hoe sterker de angst. En als we onze eigen angst niet onderzoeken, gaan we projecteren. En zo creëren we nog veel meer van waar we juist bang voor zijn. Dat versterken we en voeden we als we niet in onszelf aan de slag gaan.

Persoonlijk vind ik dat zowel Deepak Chopra als Eckhart Tolle het vrij eenvoudig uitleggen, bovendien ben ik van mening dat het vrij eenvoudig is. Iedereen heeft het recht te geloven wat hij of zij wil en z’n eigen keuzes te maken. Als je dan voor vrijheid staat, geef anderen dan ook die ruimte, anders ben je net zo orthodox bezig als welke extremist dan ook. Die dat ook vanuit angst is in mijn optiek. Vasthouden, je vastklampen aan een bepaalde overtuiging en dat anderen opleggen, is een vorm van angst. Het gaat altijd over jezelf.

“We hebben het er ook over gehad dat men wel eens vergeet dat ook Deepak Chopra een mens is net zoals jij en ik en net zoals Lubach,” schrijft Peter als ik hem vraag of hij zich nog herinnert waar we op uitkwamen. “Door dat te vergeten wordt van hem iets gemaakt wat hij niet is, een soort van ‘Higher Power’ en die moet dan neergesabeld en ontmaskerd worden. Maar er is geen masker tenzij we er eerst zelf eentje op Deepak Chopra projecteren. Door eerst zelf iemand in een autoriteitspositie te plaatsen gebeurt het niet zelden dat conflicten met de eerste autoriteitsfiguren in ons leven, onze ouders, opnieuw tot leven worden gewekt en opnieuw worden uitgevochten.” Inderdaad. Projectie. Daar gaat het natuurlijk over. Dit is een heel interessant punt. We ‘creëren’ onze eigen vijanden.

In aansluiting op dit onderwerp stuurt Peter me een stukje van Kim Eng, de partner van Eckhart Tolle: “Sometimes what we’ll do with a spiritual teacher is to mistake the form for the consciousness or spirit that is speaking through that teacher. We are divine channels for consciousness to come through. But the form is not “it.”” (kort samengevat: We zijn kanalen voor ‘de spirit’ die door ons heen ‘spreekt’ en de fout wordt wel eens gemaakt dat we de persoon, die slechts de vorm is waardoor gesproken wordt als ‘het’ beschouwen.)

Het wordt nog interessanter: “When I first got into a relationship with Eckhart, I thought we’d be having all sorts of profound conversations. But of course he’s still a human being! Maybe he’s got more “beingness” than a lot of people I know but he’s still human, and when we were first getting into a relationship I thought to myself, “Oh, okay…Geez! Hmm. Not what I thought…” But it taught me a lot. It taught me about my expectations of relationships and it taught me that no human being can save me. They can point the direction, but I’ve got to make the steps. So, take that little Eckhart off the altar and find what it is you’re looking for within yourself. It’s beautiful that he is here to point the direction but you’ve got to stop looking at the finger because he’s pointing you inside yourself. It’s a matter of whether we’re ready to take that step to finally look in here.”

Ze kwam zichzelf dus tegen in de relatie met Eckhart Tolle, omdat ze ontdekte dat ze haar eigen hoge verwachtingen projecteerde. Ze had hem op een voetstuk geplaatst. Dat kan dus zowel op een ‘ophemelende’ manier als op een ‘veroordelende’ manier en beiden zijn onze eigen projecties. Als we het over de ‘vorm’ hebben, is het dus in feite de ‘vorm’ die wij ergens aan geven. Dat wat wij zien, is ons idee van die persoon, ons idee van de werkelijkheid, onze projectie, we leggen ‘macht’ buiten onszelf en het zegt meer over onszelf dan over een ander. We zien onszelf, zou je dus kunnen zeggen. De ander laat ons onszelf zien.

Soms heb je zoiets als boosheid misschien wel nodig om je eigen waarheid te ontdekken of te versterken. Mijn boosheid had wellicht te maken met ‘de macht’ die ook ik kennelijk de gevestigde orde nog toekende, de ‘macht’ van de media, maar vooral de manier van denken die ons eeuwenlang is ingepeperd als ‘waarheid’, waarin dè Waarheid juist ontkend werd. De waarheid dat de Waarheid in onszelf aanwezig is, dat we die niet buiten onszelf kunnen vinden, dat we onze eigen waarheid kwijtgeraakt zijn, niet mochten geloven dat de Goddelijkheid in ons leeft. Er was een tijd dat je opgehangen werd als je dat geloofde. En nu zijn we op grote schaal aan het herontdekken dat wij niet afgescheiden zijn van het Licht, dat ook nooit zijn geweest, dat we een zijn met het Goddelijke. We hadden het allemaal nodig om het te kunnen beseffen. Juist nu in deze tijd worden we uitgedaagd om een keuze maken: ‘Wil je leven in angst of wil je leven in vertrouwen?’

Vertrouwen begint met het luisteren naar jezelf, je eigen gevoel. Je eigen wijsheid. Je eigen diepere waarheid, verbonden met de grotere waarheid, die altijd vrede brengt en die je dus kunt voelen. Laat die diepere Waarheid in jezelf niet overstemd worden door allerlei getetter of wapengekletter van buitenaf of door (gedachten voortkomend uit) angst. Je kunt het waarnemen, maar je hoeft je er niet door te laten misleiden.

Het zou kunnen dat er in ons collectieve geheugen niet alleen nog veel angst aanwezig is voor ‘die hogere macht’ (ofwel het Goddelijke) omdat we het niet kunnen begrijpen en verklaren en er niet op durven te vertrouwen of voor ‘de kracht in onszelf’, maar net zo goed voor die neersabelende macht van buitenaf, machthebbers, machtsmisbruikers, machtswellustelingen, die zelf ook weer bang waren voor de eigen kracht van mensen en dat onder de duim wensten te houden.

Volgens White Bull maken mensen zich klein, juist omdat we bang voor onze eigen ‘power’, omdat we een verkeerd begrip van ‘power’ hebben. Macht heeft een negatieve betekenis gekregen door alle voorbeelden van machtsmisbruik in de geschiedenis. En ineens kan ik de overeenkomst zien en begrijpen dat waar een Lubach (en laat dit maar de laatste keer zijn dat ik hem gebruik om ‘iets’ op te projecteren 😉 ) bang voor is in feite hetzelfde is als waar wij ‘collectief’ nog angst voor hebben: De macht van buitenaf, waardoor we overheerst, misleid, afgestraft en ingeperkt zouden kunnen worden. Die macht is er echter alleen als wij het die macht toekennen. Als wij onze eigen macht uit handen geven. Als wij ons eigen onvermogen projecteren. En die ‘macht’ verdwijnt als sneeuw onder de zon als wij onze eigen kracht herontdekken en terugwinnen, door er niet meer bang voor te zijn.

Boyhood. Een bijzondere film. Ik zag hem gisteren (op Canvas). Eerder was ie al in de bioscoop geweest, maar ik had ‘m nog niet gezien. Vanuit het perspectief van een jongetje wordt z’n hele jeugd gevolgd. Met tussenpozen zie je hem opgroeien. Eerst wordt hem de les gelezen door een betweterig zusje dat overal beter in is en alle aandacht opeist. Voortdurend krijgt hij lesjes en wordt hem verteld wat hij moet doen en hoe. Al op z’n zesde ongeveer vertelt z’n (gescheiden) vader hem wat hij moet stemmen en hoe het zit met de oorlog in Irak. Z’n zus merkt dan bijdehand op dat hij nog helemaal niet mag stemmen. De nieuwe man van z’n moeder ontpopt zich tot een tiran, die hem bijvoorbeeld meeneemt naar de kapper en z’n lange haren eraf laat scheren. Moeder begrijpt achteraf dat hij boos is, maar was onbereikbaar op het moment dat hij haar belde om het tegen te houden. Zonder enig commentaar zien we allerlei scenes uit het leven, die een verhaal vertellen, waarvan je denkt: Waar gaat dat heen? Maar het gaat niet noemenswaardig mis, hij komt niet op het ‘verkeerde’ pad, het kabbelt voort en het is behoorlijk ongemakkelijk, want zo herkenbaar. Vanwege de vorm van de film zijn we nu toeschouwer – door zijn ogen – maar het is wat je voortdurend om je heen ziet gebeuren. Van die kleine scenes (hoe een moeder in de supermarkt haar dochter bijvoorbeeld opdracht geeft om op haar jongere broertjes te letten) waarvan je niet door hebt dat ze in het leven van een kind wel eens een aaneenschakeling van bemoeienis en ‘gedril’ zouden kunnen zijn.

Met z’n eerste vriendinnetje bespreekt hij op een gegeven moment hoe lastig het is om te weten wat je wil, omdat iedereen altijd overal wat van vindt en je daar per ongeluk rekening mee houdt. Hij vindt z’n passie in fotografie. Terwijl hij lekker bezig is in de doka, komt de leraar binnen om hem te vertellen dat het nog niet goed genoeg is. Meer discipline heeft hij nodig. Want hij heeft talent. En zo gaat het maar door met al die bemoeierige volwassenen, meestal nog goedbedoeld ook. De film eindigt met een mooie opmerking van een nieuw vriendinnetje: ‘Ze zeggen altijd dat je het moment moet grijpen hè? Maar ik denk dat het andersom is, dat het moment jou grijpt.’ ‘Ja,’ zegt hij. ‘Er is niks anders dan nu. Het is altijd nu.’

Wat al die volwassenen gemeen hebben is dat ze het over het algemeen allemaal best goed bedoelen, maar niet in de gaten hebben dat ze meer met zichzelf bezig zijn en hun eigen mening en behoeften opdringen, zonder te kijken naar wie hij werkelijk is en er rekening mee te houden wat hij eigenlijk wil. ‘Ze hebben het niet eens door,’ zegt hij ook ergens.

Het is niet zo verwonderlijk dat zoveel mensen moeite hebben met keuzes maken en bepalen wat ze nou eigenlijk zelf willen. Als je dit zo ziet, is alles ‘een reactie op’ en is authentiek zijn, echt jezelf zijn bijna onmogelijk. Zie al die invloeden maar eens los te laten… Zelfs protesteren en je verzetten, wat natuurlijk vroeg of laat gebeurt, is een reactie op. Hoe maak je je echt helemaal vrij? Hoe weet je wat je echt wil? In hoeverre hou je ongemerkt rekening met wat anderen ervan vinden? Misschien zoeken we allemaal ergens nog wel een soort compensatie.

Het antwoord ligt inderdaad in die laatste zin. In het NU. Het ‘nu’ dat zo vaak vertroebeld wordt door het verleden èn als gevolg daarvan door de toekomst, want als het nooit ‘goed genoeg’ is, ben je altijd aan het streven naar beter, meer, later, iets bereiken. En toch heb je alleen maar nu. Het nu om te voelen wat je voelt, het nu om van te genieten, het nu om in aanwezig te zijn. Het nu om al die stemmetjes van de mind, die zich, net als al die volwassenen in deze film, overal mee bemoeien en altijd commentaar hebben, te aanschouwen en te laten. In het NU kan je voelen, ervaren, ademen. Als je je daar op concentreert, zonder antwoorden te wensen of conclusies te trekken, dan BEN JE. Dat is genoeg.

Ik zoek even een trailer van de film en kom een soort ‘making-of’ tegen, waarin de maker geïnterviewd wordt over dit 12-jarige (!) filmproject:

Opvallend is dat hij zelf vantevoren nog niet echt bedacht had waar het over ging, maar dat het volgens hem achteraf gaat over ‘de momenten’. De momenten, waarvan je je op het moment dat je ze beleeft, niet realiseert hoe waardevol ze zijn. De momenten ‘in between’, niet zozeer de highlights als afstuderen, verjaardagen en bruiloften. Dat is waar. Beleef de momenten, realiseer je de momenten. Voor je het weet zijn je kinderen het huis uit. Voor je het weet is die tijd voorbij. Voor je het weet is je jeugd voorbij, die zo vanzelfsprekend ‘eeuwig’ lijkt te duren.

Dat ik ondertussen ook iets heel anders gezien heb en geconcludeerd heb,  tja… dat zegt wat over mij natuurlijk. Maar ik ben het er zeker mee eens dat we vooral zoveel mogelijk mogen beseffen dat elk moment weliswaar voorbij gaat, maar ook volop mogelijkheden biedt om je er volledig bewust van te zijn en het ‘aanwezig’ te beleven. Dat besef. Dat kan je beter nu vast hebben dan achteraf.

Gisteren las ik een zin, die me bijbleef en meteen zo’n oja-effect teweeg bracht. Ik wil ‘m je niet onthouden, want het ruimt lekker op:

“Als je twijfel of angst ervaart in een situatie, is dat niet een ándere twijfel of angst dan je eerder hebt ervaren. Het is hetzelfde.” (Ranjana Hubach)

Dat is zeer interessant. Want het betekent dat je door een bepaald gevoel te herkennen kunt inzien dat het niets met de huidige situatie te maken heeft. Het geldt niet alleen voor angst en twijfel, maar ook voor ergernis, boosheid (al dan niet verborgen achter een bepaalde houding), pijn, verdriet, wanhoop en noem maar op.

Het lijkt door een bepaalde situatie te komen, je mind maakt daar een verhaal van en dat leidt tot piekeren en ‘hoe zal ik reageren’ of analyseren (hoe zit dit in elkaar, wat denkt of doet een ander bv) en dat leidt ertoe dat je steeds opnieuw dezelfde soort situaties tegenkomt. Maar het zijn dus niet de situaties. Het is een bepaald gevoel in jou dat steeds terugkeert. En wat tot bepaalde gedachten leidt.

Wat is je gevoel? Wat is de angst? Wat is de essentie ervan? Door het te herkennen, te erkennen en het te zien kan je het loslaten. Dat kan in stappen gaan. Het is een proces dat wordt ingezet als je het begint te begrijpen. En dat levert je nieuwe situaties op.

Sinds kort heb ik een paar nieuwe spelregels voor mijn neus hangen als reminder, ik kan ze je aanraden:

• Neem het niet persoonlijk
• Stap niet in het drama

Ze lijken op elkaar, liggen in elk geval in elkaars verlengde. Zodra je iets wel persoonlijk neemt, stap je in je eigen drama namelijk. Zodra je je dat realiseert, stap je er weer uit…

Ik probeer iemand uit te leggen dat zijn manier van denken geen oplossingen biedt, maar beperkingen. En dat hij uit het slachtofferschap zal moeten stappen, wil hij beweging krijgen in de zaak. Hij heeft een probleem en weet niet hoe hij het op moet lossen, ‘dus’ probeert hij mij te overtuigen van het probleem en de onoplosbaarheid ervan. Daar hebben we niet zoveel aan natuurlijk.

“Allemaal leuk en aardig die healing en dat positieve denken, maar in dit geval helpt dat niet, want de realiteit is….” Tja…

“Inderdaad, het is zoals je denkt dat het is. Als jij denkt dat dat de realiteit is en niks anders mogelijk is, dan is dat ook zo en dan blijft dat zo,” zeg ik. Laat ik het vooral niet persoonlijk nemen… want dan stap ik regelrecht in het drama en dat is wat ik wel vaker meegemaakt heb. Daar trappen we niet meer in.

Ik word uitgedaagd. Ik zie het. En voor mij is het de kunst om me niet uit het veld te laten slaan. Ik negeer de ‘persoonlijke aanval’ en overweeg of en hoe ik zal antwoorden. Ik weet dat deze persoon ‘onderweg’ is, hij wil het begrijpen en doet z’n best, heeft ook al heel wat sprongen gemaakt, maar zo nu en dan is er een flinke terugval in zeggen dat er geen oplossing is en benadrukken dat het niet opgelost kan worden. Maar het is ook een noodkreet.
Er zit iets vast in zijn denken, zie dat maar eens te doorbreken. Het heeft een enorme impact op z’n welzijn, hij heeft lichamelijke klachten en die worden er natuurlijk niet beter op als deze manier van denken weer de overhand heeft gekregen. Hij heeft een operatie nodig, want zijn heup is versleten en omdat hij dat niet kan betalen gaat hij maar door met werken, terwijl hij nauwelijks meer op zijn benen kan staan. Ik weet dat de pijn echt is, ik heb het gezien. En ik weet ook dat doorgaan en doorgaan en doorgaan het niet oplost.

In principe is mijn uitgangspunt tegenwoordig ‘graag of niet’, want het heeft totaal geen zin als iemand niet open staat voor andere gedachten. Tegelijkertijd hoeft het mij er niet van te weerhouden me uit te spreken, indirect vraagt iemand toch om hulp. Het zou te makkelijk zijn als ik het op kon lossen, stel dat dat in mijn vermogen lag. “Ik heb jouw hulp nodig om jou te helpen,” zeg ik tegen hem. “Ik kan bij wijze van spreken een wonder bestellen voor je, maar als jij de deur niet open zet, kan het er niet in.”

Als ik afstem op zijn ware zelf en het Goddelijke, begrijp ik dat ik vooral niet bang moet zijn voor de confrontatie. Hij vraagt er om, hij wil het ook begrijpen, hij doet zijn best. Hij wil niets liever dan een oplossing. Laten we die mind maar even negeren dan. Vooral niet mee in discussie gaan.

‘Ask and it is given’ – komt in me op. Dat is hier de ingang. Want ik weet dat hij ‘zijn God’ voortdurend om hulp vraagt. Maar, zegt hij, “Het komt niet uit de lucht vallen als regen. Ik weet wat ik heb en wat niet en ik weet wat ik nodig heb en dat heeft niks te maken met positief denken, maar met economie.”

Geduldig leg ik uit wat ‘ask and it is given’ betekent: Open staan voor alle mogelijkheden, wij weten niet hoe het komt, we hoeven alleen maar te vragen en te vertrouwen. Je hoeft God geen opdrachten te geven, hij weet beter dan jij hoe het geregeld kan worden, hij weet wat je nodig hebt, en het komt altijd op een andere manier dan je had verwacht en zelf had kunnen bedenken. Ons denken is beperkt. Juist daarom kunnen we het beter uit handen geven en erop vertrouwen dat het goed komt. Hoe meer vertrouwen we hebben, hoe makkelijker het naar ons toe kan komen. Je hoeft niet alles zelf te doen.

Dit is natuurlijk het punt, veel mensen hebben er moeite mee de controle uit handen te geven. Soms noopt het leven echter daartoe en moet je wel. In bepaalde situaties kan je niet anders meer.

“Stop met het herhalen van wat er allemaal onmogelijk is, wat er niet is, maar kijk alleen nog maar naar mogelijkheden. Verwacht oplossingen, nodig ze uit. Ik weet dat dat veel van je vraagt, maar je moet wel. Je hebt geen andere keus. Het kan niet allemaal kant en klaar voor je geregeld worden als je zelf niet meewerkt. Maar als jij een stap zet, wijst de volgende zich vanzelf. Neem een beslissing en heb vertrouwen, dan gaat alles met je meewerken. Jij zet het in beweging.
Vraag om hulp, vraag om het allemaal wat makkelijker te maken, vraag om inzicht, vraag om een beter gevoel, om minder pijn, om al je angst op te heffen, om duidelijkheid… wees creatief in het vragen. En verwacht antwoorden. Als je je beter voelt en wat relaxter bent, minder angst en minder stress hebt, is er meer ruimte en meer mogelijk.”

“Ik kan jouw denken niet veranderen, maar ik kan je wel vragen om op te houden met het verhaal vertellen dat er niks mogelijk is. Vertel jezelf een ander verhaal. Bijvoorbeeld: ‘Ik weet niet hoe ik het allemaal moet regelen, maar ik vertrouw er op dat het goed komt. Ik ben dankbaar voor alle hulp.’ Stel je de beste uitkomst alvast voor, stel je voor dat het al is opgelost (niet hoe) en probeer je voor te stellen hoe dat voelt. Kijk over ‘het probleem’ heen, focus je aandacht op de oplossing en probeer je alvast voor te stellen hoe fijn het is als het allemaal is opgelost.” En ik voeg er nog aan toe hoe trots ik op hem ben dat hij zo z’n best doet en al zoveel meer vertrouwen heeft dan voorheen.

En nu vertrouw ik er op dat dit z’n werk gaat doen. Ik vertrouw er op dat de juiste woorden via mij hun weg vinden en helpen. Als ik het allemaal persoonlijk had genomen, was ik misschien bang geweest dat dit geen zin had of nog meer weerstand opriep. En dan was mijn verwachting uitgekomen. Nu verwacht ik de beste uitkomst en ik verheug me op het wonder…

En ik vertel het jullie, omdat er in dit verhaal zoveel aan de orde is waar we allemaal mee te maken hebben. Misschien minder extreem en minder nijpend, maar in feite geldt voor ons allemaal dat we op onze hoede moeten zijn voor die dwingende mind, die de controle niet snel uit handen geeft en daarmee een enorme weerstand veroorzaakt in het open staan voor en ontvangen van Goddelijke geschenken. Je kunt een keuze maken om te leven vanuit vertrouwen in plaats vanuit angst. En die keuze wordt altijd dubbel en dwars beloont. Ik ben dankbaar dat ik die boodschap kan en mag verkondigen, ongeacht wat welke mind daar ook tegen protesteert. Als ik daar bang voor zou zijn, zou ik mijn eigen ‘verhaal’ geen eer aan doen. Dan zou het niet overkomen.

Donaties zullen besteed worden aan de operatie die deze persoon nodig heeft…. vandaar de button onder dit bericht. Als je wil en kan helpen, help je hem in zijn vertrouwen en mij met mijn werk, maar meer dan dat: We geven een voorbeeld, waar iedereen iets aan heeft. De wereld heeft vertrouwen nodig. En dat kunnen we elkaar geven. Dankjewel.

Als ik eens kijk wat de grootste gemene deler is die ik tegenkom bij ‘Herschrijf je eigen leven’, wat is dat dan? Er zijn inmiddels al heel wat verhalen langs gekomen… voornamelijk van vrouwen, maar ook van mannen.  En eigenlijk zie ik niet zoveel verschil. Het zijn niet alleen vrouwen die de neiging hebben zich aan te passen, weg te cijferen en tegemoet te komen aan de wensen van anderen, waardoor ze niet zo goed meer weten wat ze zelf willen en hun eigen ruimte niet innemen. Ook mannen doen dat. Wat wel een verschil is, is dat vrouwen veel meer lijken te leven met het idee ‘niet goed genoeg’ te zijn, bezig zijn hun goedkeuring te krijgen door zich vooral dienstbaar op te stellen en ze hebben een soort ingebakken neiging om zich ook snel schuldig voelen. Dat verklaart ook waarom zij zich zo makkelijk op het terrein van een ander begeven, zich met van alles bemoeien. Op je eigen terrein blijven is je eigen ruimte innemen en niet de verantwoordelijkheid voor Jan en alleman om je heen op je nemen.

Mannen zijn vaak duidelijker, maar zij hebben weer meer de neiging kritiek te hebben op anderen. Dat schuldgevoel, daar hebben ze echt minder last van, maar ze vergeten vaak in de spiegel te kijken.

Ik heb nu een paar keer meegemaakt dat iemand niet tevreden is in een werksituatie en last heeft van de sfeer of de negativiteit van collega’s. Wat we natuurlijk doen met het ‘herschrijven’ is ontdekken dat je daar geen ‘slachtoffer’ van hoeft te zijn, maar dat je ook ‘meester’ kunt zijn. Als jij je ergert, doe je zelf ook mee met negatief zijn. Geef het geen aandacht, richt de aandacht op wat wel leuk is, wel goed gaat, bemoei je met jezelf en je eigen werk, leven, gedachten en wees alert. Zodra er iets is wat jouw innerlijke vrede verstoort, waar gaat het dan over? Wat ervaar jij? Wat voel je?

Wat voel je en wat wil je? Erkennen wat je voelt (en dat ook echt ervaren) en vervolgens formuleren wat of hoe je het dus wel zou willen. Daarmee richt je vrij snel de aandacht van links naar rechts, bij wijze van spreken. Je blijft niet hangen in wat je ergert of vervelend vindt, je vraagt jezelf meteen af wat deze situatie jou aan ‘wens’ laat zien. En dan concentreer je je op de beste uitkomst. Het is jouw eigen aandacht waarmee je stuurt. En dat is precies de reden waarom het zo belangrijk is om goed bij jezelf te blijven.

Alles gaat uiteindelijk over jezelf. De buitenwereld verander je niet. Maar de buitenwereld verandert wel mee als jouw beeld verandert. Want de buitenwereld is jouw beeld. Als jij jezelf goedkeurt, toestemming geeft om meer aan je eigen behoeften tegemoet te komen, je talenten erkent en je gevoel serieus neemt, dan gaat de wereld om je heen dat ook doen. Er wordt anders op je gereageerd.

En als jij ophoudt met kritiek hebben – op jezelf of op anderen – maar het beste, leukste, mooiste en waardevolle gaat zien in jezelf en anderen (wat automatisch gebeurt als je de blik richt op wat je wenst) dan wordt jouw leven en dat van de mensen om je heen meteen een stuk prettiger en inspirerender. Wat vast zit gaat weer bewegen. Er hoeft niet geoordeeld te worden. Volg je gevoel en luister naar je gevoel, dat is nooit goed of fout.

De grootste gemene deler is (zelf)kritiek. En dat leidt tot ontevredenheid. Maar eigenlijk is al die kritiek (ook schuldgevoel, wat helemaal geen gevoel is, maar ook een vorm van kritiek) iets heel anders: het is een excuus. Een excuus om niet te doen wat je zou willen doen, zou kunnen doen en gewoon lekker te zijn zoals je bent. Afschaffen dus al die kritiek, ga leven!

Heb je ook behoefte aan begeleiding bij het ‘herschrijven van je eigen leven’? Je kunt op elk moment instappen.

 

 

Twee weken geleden vertelde ik iemand hoe je een parkeerplaats kon bestellen. Hij geloofde er helemaal niks van. ‘Probeer maar gewoon,’ zei ik. Gisteren kwam ik hem weer tegen en het duurde effe, maar op een gegeven moment kwam hij er op terug: het was gelukt. Hij had het ook geprobeerd met klanten en in plaats van een of twee had hij er die dag drie. Daar heb ik lol in, er gaat een wereld voor hem open. En het maakt mij niet uit of je het gelooft of niet, wie nieuwsgierig wordt (wie niet?), gaat het toch wel proberen.

Soms snap ik het doel van een bepaalde ontmoeting niet, maar ik ga ervan uit dat het altijd wel ergens goed voor is. Soms begrijp ik ‘de opdracht’ als het ware, soms niet. Maar het is altijd handig om te begrijpen waar mensen zich mee bezig houden en hoe ze denken en natuurlijk kan ik het dan niet laten daar een beetje ‘rek’ in te krijgen. Een sport bijna, om te zien op welk punt je in kan steken. Het hoeft niet, in principe ga ik voor mijn rust naar de sauna, maar het gebeurt dus wel eens dat mensen komen praten en vertellen en vragen stellen en ja, dan gebeurt het.

Want ik praat niet mee over de noodzaak om geld te verdienen, ik praat over doen waar je hart ligt. “Als het lukt met een parkeerplaats, denk eens na, wat kan er allemaal dan nog meer? Probeer het eens met je portemonnee…”

En nu heb ik een ‘ongediertenbestrijder’ een boek over dierencommunicatie meegegeven. Is dat geen mop? Hij vroeg zelfs of ik het boek had meegenomen (vorige keer beloofd) en was nieuwsgierig. Ik heb hem zelfs voorgesteld dat hij met dieren ging leren communiceren, zodat hij z’n werk op een andere manier kon gaan doen. Of dat hij een deal maakte met mij, dat we dan eerst de wespen en muizen gingen waarschuwen voor hij ze ging uitroeien. Hij redt ook bijen trouwens, dat wel. Dus ook daar hebben we het over gehad. Over wat al dat gif voor een schade aanricht. Het kan niet anders dan dat hij aan het denken wordt gezet.

Voor mij een hele kunst om niet te oordelen, om goeie vragen te stellen en om niet bang te zijn te vertellen wat ik weet. Zonder er een strijd van te maken, zonder iemand persoonlijk ergens op ‘af te wijzen’, en ja, natuurlijk snap ik dat een wespennest in huis nogal wat problemen geeft. Hij vindt z’n werk leuk, komt bij allerlei mensen thuis, heeft er z’n eigen bedrijf van gemaakt en verdient er z’n geld mee. Maar we waren het er uiteindelijk wel over eens dat ‘geld verdienen’ an sich de wereld een hoop schade had toegebracht.

“Toch wel makkelijk om geld te hebben, dan kan je leuke dingen doen,” vond hij. Maar wat nou als je leuke dingen kan doen en dat is je werk? Leef je om geld te verdienen om dan leuke dingen te kunnen doen of leef je om te doen wat je graag wilt? Maar okee, hij was niet ontevreden over z’n werk. En als hij het niet deed, zou iemand anders het doen. Dus stel je voor dat hij nu een beetje aan het denken is gezet en wat milieuvriendelijker en bewuster te werk gaat. ‘Hoe dan?’ vroeg hij zich wel al af… Ergens is al een zaadje geplant. Een vraag stellen is het antwoord bestellen. Dat balletje gaat wel rollen.

De verandering kan alleen van binnenuit komen. Daar is dit wel een mooi voorbeeld van. In alle geledingen, in alle sectoren, zullen het de mensen zelf zijn die tot bepaalde inzichten komen en de verandering in kunnen zetten. Dat gaat niet van de een op de andere dag, dat begrijp ik. Je kunt ook niet in een klap al het ‘oude’ van tafel vegen en iets nieuws neerzetten. Afwijzen en veroordelen, daarmee bereiken we ook geen nieuwe, mooie, schone wereld. In gesprek gaan, vragen stellen en in elk geval voor jezelf de verantwoordelijkheid nemen en je afvragen wat je zelf kan doen om bij te dragen. Wat je ook doet, overal is beweging in te krijgen.

Ik denk niet dat de wereld verandert als iedereen die zogezegd ‘wakker’ wordt afhaakt en niet meer mee doet met ‘het systeem’, een eigen bewustwordingspraktijkje begint of op een berg gaat zitten mediteren. Het verandert door in de praktijk, in je eigen omgeving, de kansen en de mogelijkheden te zien en het aan te pakken. Door je af te vragen of je er wel achter staat wat je doet, of het niet anders kan en hoe. En door het lef te hebben dingen aan te kaarten en het voorbeeld te zijn. Waar je ook werkt, waar je ook bent. Ook dat is jezelf trouw zijn. Waar werk jij aan mee? En sta je daar achter of zou je misschien ook eens na kunnen denken of het ook anders kan? De verandering komt van binnenuit.

Vroeger wist ik het niet, hoe belangrijk het was om ‘niks’ te doen of om gewoon eens even ‘zomaar’ iets te gaan doen, voor de lol, voor het plezier en omdat je er zin in heb. Dat deed ik natuurlijk heus wel, maar ik zag het echt niet als ‘hoogste goed’. Daar kwam verandering in toen ik op een gegeven moment rsi kreeg. Bij nader inzien niet erg verwonderlijk, want ik was altijd aan het werk, niet alleen in de normale ‘werkuren’, maar ik werkte ook rustig (nou ja rustig…) ’s nachts door als er iets af moest en terwijl ik overdag ‘gewoon’ werkte, ging ik ’s avonds en in de weekenden allerlei eigen projecten filmen, die dan ook weer gemonteerd moesten worden natuurlijk… Allemaal leuk werk hoor, daar niet van, maar het is de vraag hoe leuk het blijft als het zoveel is.

Door die rsi leerde ik het belang van gewoon eens even gaan lopen of fietsen in de natuur. Gewoon ‘niks’ doen, in mijn optiek! Aanwezig zijn. Dat mocht opeens. Het ‘moest’ zelfs, anders ging er iets niet helemaal goed. Sindsdien heb ik het afgeschaft om ’s nachts door te werken, mijn nachtrust werd ‘heilig’ en geen deadline meer die belangrijker was, al stond ik nog zo onder druk. Weinig keus ook, want het ging ook niet meer.

Wat gebeurde er uiteindelijk? Door die ontspanning en de keuze om me niet meer gek te laten maken, niet meer alles aan te pakken, maar te selecteren waar ik mijn aandacht aan besteedde en hoe, ben ik efficiënter gaan werken. Als ik er nu even niet uitkom of er lukt iets niet, ga ik niet meer door, door, door… nee, ik stop! Ik ga effe wandelen in het bos. Als ik me niet helemaal lekker in mijn lijf voel zitten (en liefst al voor die tijd natuurlijk), ga ik bewegen, sporten of yoga doen, naar de sauna of ik kies voor een massage. Je goed voelen is het allerbelangrijkste!

Alles gaat makkelijker en veel meer vanzelf als je je goed voelt. Dus, waar kan je beter in investeren dan in dat? Het is je taak, zoals Hicks zegt en dat ben ik met haar eens. Anderen kunnen het niet voor je doen, jij zal er zelf voor moeten kiezen en actie voor moeten ondernemen. Dat betekent meestal bewegen. Want we zitten veel te veel. Daar wordt ons lijf niet blij van, je wordt er zelfs veel vermoeider van dan van wandelen of staande bezigheden. Zitten, achter de computer meestal (of de tv), is niet onze natuurlijke houding en alles in je lijf komt erdoor vast te zitten. Vooral ook omdat je alleen maar je hoofd vult met informatie. Zelfs als dat hele inspirerende informatie is, zal je er pas wat aan hebben als je het in je lichaam laat doordringen bij wijze van spreken.

Alles weten en kennen, dat is leuk, maar je zal het toe moeten kunnen passen om er iets aan te hebben. Stilzittend bereik je niet veel. Wil je jezelf met nieuwe ideeën voeden, je ‘mind’ herprogrammeren, zoals we dat doen met ‘Herschrijf je eigen leven’ bijvoorbeeld, kom dan ook in beweging. Anders komen die nieuwe ideeën ook niet in beweging, ze hebben het nodig om door jou geïntegreerd te worden. Letterlijk en figuurlijk. Je kunt van alles willen en wensen, maar voor het manifesteren zijn echte stappen nodig. Letterlijk en figuurlijk dus. Nieuwe terreinen verkennen, opruimen, ergens op af stappen. Alles wil zich manifesteren en aan je vertonen, geen probleem, maar jij bent degene die uit z’n comfort-zone moet komen, want in de oude bekende veilige zone, daar is het niet te vinden. Met blijven zitten waar je zit, blijf je in het zelfde kringetje ronddraaien.

Het is dus niet alleen ‘de geest’ ofwel ‘het weten’, wat we nodig hebben. Het is ‘het’ leven, ‘het’ vormgeven, ‘het’ uiten, ‘het’ doen. Minder denken zelfs en meer bewegen. Er is een verhaal van een jongen die ontdekt had dat alles een kwestie was van doen wat je het leukste vindt en dan zou de overvloed vanzelf komen. Hij ging skaten. Hij was hele dagen aan het skaten. Niet als baan, niet in opdracht, gewoon voor z’n eigen plezier. En wonder boven wonder, hij voelde zich rijk en hij werd ook nog rijk. Ik kan het filmpje niet meer terugvinden, er staat zooooveel op youtube wat dit onderwerp betreft, maar het is me wel bijgebleven. Want wat blijkt? Niet hard werken – wat het merendeel van de mensheid doet om het hoofd boven water te houden, leuk of niet leuk werk – levert je rijkdom op dus, maar iets heel anders: Je goed voelen en je vrij voelen. Leven. De creativiteit wil stromen, een mens wil bewegen… vrij bewegen, zich vrij voelen. Dat voelt goed. En waar we ons vooral van te bevrijden hebben is van onszelf en onze eigen beperkende overtuigingen…

Even een klein algemeen stukje over ‘Herschrijf je eigen leven’, omdat het nuttig is voor iedereen: 

Het is je voornaamste taak om je goed te voelen. Door beter-voelende gedachten te kiezen, voel je je ook beter. Dat vraagt discipline, bewust zijn. Abraham/Hicks hierover: “Als er een onderwerp is wat je een oncomfortabel gevoel geeft als je er aan denkt, dan betekent dat dat er een heel sterk verlangen aan gekoppeld zit. Dat betekent dat het echt heel veel betekent. Daarom is het je taak om een manier te vinden om er zo over te denken dat het je een goed gevoel oplevert. Maar het is net zo effectief om ergens anders aan te denken waar je je goed bij voelt en dat binnen te laten. Je hoeft niet aan geld te denken om geld binnen te laten komen. Je hoeft alleen maar niet aan het gebrek aan geld te denken om geld binnen te laten stromen.”

Onze waarneming wordt vaak vertroebeld door onze eigen oordelen, voortkomend uit oude situaties. Dat aan willen gaan is een keuze, hoewel je je kunt afvragen of er wel een andere keuze is. Die is er eigenlijk niet, want je ziel roept. Die roep kan je niet negeren. Kies gedachten die goed voelen. Laat de werkelijkheid zoals ie zich voordoet niet je eigen werkelijkheid bepalen, maak er een ander verhaal van en blijf daarop gefocust tot je het ook echt zo voelt.

Stap niet steeds terug in je oude verhaal, je oude frustratie, dat is jezelf tegenhouden. Vertel jezelf een ander verhaal. Dat is ‘werk’ ja. Het is onze taak om onszelf andere verhalen te vertellen. Dus vertel jezelf nu een ander verhaal:

Ik waardeer mezelf, ik respecteer mijn eigen werk, mijn eigen taak, mijn eigen leven en ik zorg goed voor mezelf. Ik loop niet langer rond met ‘oud zeer’ en verwijten, dat bevrijdt mij en anderen, dat maakt alles een stuk makkelijker. Blokkades verdwijnen op alle fronten, de stroom kan stromen. En ik geniet van alles wat er stroomt.

Compassie, begrip en liefde, daarin lost alles op. Focus op de liefde. Geef het aan de liefde. Laat het zich allemaal oplossen. Dat mag. Concentreer je op wat goed voelt – dat versterkt je vertrouwen.