Soms gebeuren er van die dingen waar je niet omheen kan, waar iedereen het over heeft, de social media van bol staan, televisiezenders voor vrijgemaakt worden en waar iedereen iets van vindt of over te zeggen heeft. Dat hadden we deze week twee keer. Tot op het bot worden die onderwerpen dan belicht, geanalyseerd, van commentaar voorzien door alles en iedereen, journalisten zoeken naarstig hun eigen nieuwe invalshoek, geraakt door het nieuws trekken mensen dan massaal naar een bepaalde plek en anderen haken juist af, het wordt ze teveel. De een laat zich volop meesleuren, de ander probeert te ontkomen aan de golven van verontwaardiging, emoties en meningen die over ons heen spoelen.

We kunnen er niet omheen dat het impact heeft op het collectieve bewustzijn. Gebeurtenissen laten boodschappen na. Het hart wordt geraakt en dat schept verbondenheid met elkaar. Soms heb je een vijand nodig om die verbondenheid en gezamenlijke kracht te ervaren.

Zoals bij elke schokkende gebeurtenis in het leven kan je twee kanten op, voelen of beredeneren. Meestal gaat het zo: Het is voelbaar en hup, dan begint het redeneren. De rationele hersenhelft neemt het zo snel mogelijk over om het in kaart te brengen. Om te proberen te voorkomen dat we nog eens met een pijnlijk gevoel geconfronteerd worden, gaan we kijken waar de schuld ligt, wie wat had kunnen doen om het te voorkomen, wat er nu zou moeten gebeuren om niet nog eens zoiets mee te maken, we wijzen van alles aan in de wereld dat zou moeten veranderen.

Dat staat een beetje haaks op het feit dat de wereld een afspiegeling is van onszelf, een reflectie van wat in ons leeft. ‘Wat in jou is nog  fundamentalistisch?’ durfde een jongeman in een eenvoudig filmpje te vragen. Ja, ik zie hele fundamentalistische reacties, inderdaad. “Er moet dit, er moet dat,” vinden veel mensen. Het zou zeker helpen als we allemaal bij onszelf te raden gingen om te zien waar we nog fundamentalistisch zijn, waar we nog niet vrij zijn, waar we anderen in de wereld onze wil, onze wet op zouden willen leggen. Fundamentalisme is niet vrij en geeft de ander geen vrijheid. Het is gebaseerd op angst, dat kan niet anders. Wie niet bang is kan Liefde voelen. Waar Liefde is, heeft angst geen grip. Blijf dus vooral alert kijken waar je zelf afkeer, afkeuring en oordelen bespeurt, keer terug naar je eigen gevoel en ontdek welke angst je zicht beperkt, waar nog Liefde in gebracht kan worden.

Ik geloof niet in ‘de duivel’ of ‘het kwaad’, ze zijn als ‘zwart’ waarin het licht afwezig is, terwijl alle kleuren er in aanwezig zijn. Zodra je er licht op werpt, worden die kleuren zichtbaar. Zwart is zwanger van het licht, las ik laatst in een boek over De Zwarte Madonna. Mooi omschreven. Maar als je het over de duivel hebt of over het kwaad, besef dan dat dat ‘de angst’ is. Meer niet. Niet van jou of van mij, of van een ander, maar een uitnodiging tot meer Liefde.

‘Elk nadeel heb z’n voordeel…’

Johan Cruijff liet zich niet leiden door angst. Als het tegenzat, was dat juist een aanmoediging voor hem. Uit alles wat er over hem gezegd en geschreven wordt momenteel, valt me dat het meeste op. Hij kon niet schieten, las ik ergens en dat heeft juist dat prachtige spel van hem tot stand gebracht. Hij ontwikkelde een nieuwe stijl, er doorheen manoeuvreren, het ‘mooie’ voetbal deed daarmee z’n intrede. Authentiek, jezelf zijn en doorgaan. Juist als het moeilijk wordt, kan je je kracht laten zien. Elk nadeel heb z’n voordeel…

You are SO powerful, that if you focus upon negativity, you will attract negativity. And the reverse is also true: your focus upon positivity brings positive energy to the world. (Doreen Virtue)

Simpel en duidelijk, nietwaar? Zo werkt het. Er kan van alles en nog wat gebeuren in de wereld, maar jij bepaalt zelf waar je je aandacht op richt en waar je je mee bezig houdt en hoe.

Je zou het soms niet zeggen, maar alles beweegt de goeie kant op. Echt. Alles beweegt naar vrijheid, liefde, saamhorigheid, vrede en vreugde. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot, maar laat je daardoor niet teveel van de wijs brengen. De nieuwe wereld is in aantocht, is er zelfs al. We zijn met z’n allen bezig daar vorm aan te geven.

Wat kan je zelf doen? Ruim op wat opgeruimd kan worden, letterlijk en figuurlijk. Hou niet langer vast aan oude patronen van angst en pijn. Ruim op wat ‘klaar’ is, verleden tijd, achter de rug, niet meer nodig. Laat je onvrede, pijn en trauma’s uit het verleden niet langer je heden domineren. Je kunt jezelf daarvan bevrijden.

Het blijft alleen in stand als we het steeds opnieuw voeden met onze aandacht, als we er zelf aan vast houden. Soms gaat dat onbewust, maar elke dag opnieuw kan je schoon schip maken. Oude gewoontes aankijken, angsten onder ogen zien en de keuze maken opnieuw te beginnen.

Er zijn twee bewegingen, dat geldt voor alles: De ene beweging is samentrekkend, vasthoudend, belemmerend, het beweegt naar een soort klit, een knoop, die steeds vaster komt te zitten. De andere beweging is verruimend, bewegend naar vrijheid, ruimte, daar krijgt alles de kans zich op te lossen. Voel je het verschil? De ene beweging, die nergens toe leidt, wordt gevoed door angst. De andere beweging door vertrouwen. Door loslaten, door liefde.

Als er iets is dat voor jou ‘vast’ zit in die ene hoek, blaas er dan eens lucht in, stel je voor hoe de knoop zich losmaakt, verruimt en de andere kant op gaat bewegen. Geef het ruimte en lucht. Breng het in beweging, kom zelf in beweging, stel je voor hoe je er dwars doorheen wandelt bij voorbeeld en ga dwars door die angst heen, die je in z’n greep houdt.  Wie z’n angst durft aan te kijken, maakt zich er vrij van. Angst is alleen maar een uitnodiging tot meer liefde. Breng er liefde in. Voor jezelf. Want als je de liefde voelt, kan de angst geen voet meer aan de grond krijgen. Zelfs de liefde hoef je niet vast te houden, laat het vrij bewegen. Dat heeft de liefde nodig om tot bloei te komen. Vrijheid.

Dat betekent dat wij zelf niet zoveel hoeven te doen. Alleen toelaten van de Liefde, de levensenergie, het vrij laten stromen. Zodra we dat proberen te beheersen, zijn we alweer vanuit onze angst aan het handelen. Geef alles de ruimte, ook al je gevoelens, dan kunnen ze mee bewegen in natuurlijke stroom, die liefde is en naar vrijheid toe beweegt. Je hoeft helemaal nergens aan vast te houden, het gaat vanzelf. Het gaat vanzelf de goeie kant op, als we dat durven. Het vraagt van ons alleen de bereidheid. Durf je het vrij te laten bewegen?

As long as you think there are negative forces, you’ll never be strong. Be a positive force. (Satchidananda)

Er zijn zoveel mensen bezig om de wereld op een positieve manier te vernieuwen, zoveel positieve ontwikkelingen, zoveel dromen en idealen, zoveel mensen die de rest van de wereld willen helpen. De wens is er, de ontwikkelingen zijn er, de mogelijkheden dus ook. Dus we gaan de goeie kant op.

Oei, dan bereikt mij het bericht van de aanslagen in Brussel. Net terwijl ik wilde betogen dat ‘de hervormers’ hun positieve kracht juist kunnen laten zien in het benadrukken van de nieuwe wereld, het uitdragen van hun idealen en toekomstvisie, in plaats van te strijden met ‘het oude’, het onwenselijke en dat waar we genoeg van hebben.

Wees een positieve kracht, dat is en blijft toch de beste optie. Ook in deze situatie. Juist in deze situatie. Angst en Liefde staan recht tegenover elkaar. Kiezen we voor angst of voor Liefde? Het lijkt er op dat dit is wat momenteel verscherpt zichtbaar wordt. De angst die wordt gezaaid, de dreiging die wordt opgevoerd, de chaos die wordt veroorzaakt, het geweld en de doden en gewonden, die er vallen, ja, het is nogal een uitdaging. Toch is Liefde het enige antwoord. De enige Waarheid. In pure Liefde smelt alle angst, alle haat, alle pijn. Laten we vooral Liefde sturen naar alles wat dat nodig heeft en in ons hart aanwezig blijven. Dat is wat we nu kunnen doen.

En dan nog even terug naar die ‘kwade krachten’ waar ik nooit zoveel van moet hebben en waar ik ook liever geen bestaansrecht aan geef. En waar mensen mij wel eens van willen overtuigen…

Geef ze geen kracht door er bang voor te zijn,
wakker ze niet aan met haat en nijd….
Focus op het goede, het mooie, de Liefde
stop met het voeren van een onzinnige strijd.

Oorlog bestaat alleen als er twee partijen strijden.
Er valt met jou niet te strijden als je niet meedoet,
als je je eigen pad bewandelt, vrij en blij,
omdat je weet: De wereld die je waarneemt, dat ben jij.

De Liefde… dat BEN JIJ!

Dat wat je aanspreekt in iemand die je voor het eerst ontmoet, laat je een deel van jezelf zien dat tevoorschijn wil komen, wist je dat? Net zoals dat wat je aan een ander ergert je een deel van jezelf laat zien, waar je niet naar wil kijken… Doe je dat wel, durf je dat wel, dan kan je jezelf bevrijden. Niet zozeer van die ergernis, ja ook, maar vooral van dat deel wat nog in onbewustheid (angst) ligt te wachten op jouw aandacht. Iets wat vrij wil zijn in jou…
Val je bijvoorbeeld op de humor van iemand, dan betekent dat dat je behoefte hebt aan meer humor in je leven, de humor in jou wil tot leven gewekt worden. Dat is waar je behoefte aan hebt.
Erger je je aan mensen die geen keuzes maken, niet duidelijk zijn in wat ze willen, hoe zit het dan bij jezelf? Ben jij duidelijk? Weet jij wat je wil? Of erger je je aan de zwaarte van een ander? Ahum… wat doe je zelf?
Helderheid en focus, dat is wat me aansprak in een van de ontmoetingen die ik had met collega-creatieve-ondernemers en dat zette me aan het denken. Heb ik behoefte aan meer focus en helderheid? Ja, vast en zeker. Maar wat ik zo’n mooie ontdekking vond, is dat het samen kan gaan met gevoel en intuïtie. Op een of andere manier leefde er kennelijk nog een overtuiging in mij dat focus een beetje ‘het doel heiligt de middelen’ was, maar dat is het juist niet. Als je goed naar je gevoel luistert en gehoor geeft aan je intuïtie, ben je juist sterk gefocust. Je weet heel goed welke kant je op wil en je kunt beter onderscheid maken tussen wat daar bij past en wat niet.
De reden dat we kunnen ‘verdwalen’ onderweg is omdat we dat niet altijd helder hebben, omdat we er van alles tussendoor laten komen, anderen laten beslissen (ook een niet te onderschatten factor) en vooral omdat we onbewust ergens bang voor zijn. Ongemerkt grijpen we excuses aan om maar niet door te gaan, om af te wijken van ons pad, we geloven er misschien niet genoeg in, we twijfelen aan onszelf of we zijn bang dat we niet goed genoeg zijn of dat we ‘afgekeurd’ worden bijvoorbeeld. De angst voor succes en de angst voor het falen, die misschien wel hetzelfde zijn. Net zoals bindingsangst en verlatingsangst eigenlijk hetzelfde is. Vergelijkbaar.
Angst (het lijkt een groot woord, maar dat is juist omdat we ons vaak helemaal niet bewust zijn van die angsten) creëert allemaal vreemde (uitstel)gedachten. “The ego is sustained by continuous resistance,” zegt Eckhart Tolle. Het wordt in stand gehouden door continue weerstand. Het is ons ego dat niet durft te kiezen voor nieuwe stappen, onbekende paden, sprongen in het diepe. Het ego denkt in termen als ‘ja, maar…’ en ‘wat als…’ Help, wat als alles lukt? Vrij ongemerkt verzint het uitwijkmogelijkheden en omwegen. Maar ook bezwaren en obstakels, waar we dan in gaan geloven en die zichzelf dan heel goed kunnen bewerkstelligen.
Focus is een goeie remedie, een manier om het ego de baas te blijven en in de gaten te houden. Neem je eigen weerstand waar, waar ben je nu eigenlijk bang voor? Angsten aankijken ontneemt ze hun kracht en macht over je. Want, zeg nou zelf, hoe onzinnig is het om bang te zijn dat het lukt? Dat het lukt wat je echt wilt? Zou je je er niet beter op kunnen verheugen? Omdat je weet dat het kan? Kwestie van focussen op de vreugde en het plezier…. Wat raak je daar nou mee kwijt? 😉

Heb ik zomaar een paar leuke nieuwe collega’s ontmoet. Zo voelt dat. Ik was op een ZZP-bijeenkomst, waar voor het netwerken veel tijd was ingeruimd. Het is een beetje willekeurig op wie je dan afstapt en ’toeval’ te noemen met wie je in gesprek raakt. Een paar mensen leer je een beetje kennen, je hoort waar ze mee bezig zijn, maar van de meesten weet ik dat niet. Toch durf ik te zeggen dat het over het algemeen leuke mensen zijn, die doen waar ze goed in zijn en duidelijke keuzes hebben gemaakt. Niemand voelt zich een ‘ZZP-er’, het is een raar begrip, zonder personeel. ‘We’ denken helemaal niet in termen van personeel, wel is er onderlinge samenwerking. Gezien de hoge opkomst is er zeker behoefte aan uitwisseling en inspiratie, want de meesten zitten natuurlijk toch op hun eigen eilandje. ‘We’ zijn een interessante doelgroep, omdat iedereen doorheeft dat het aantal ZZP-ers zo groot is en alleen maar groeit. Maar we zijn ook een beetje ‘ongrijpbaar’, want zelfstandig. ‘Creatieve zelfstandigen’ noemde een van de sprekers ons en dat klinkt beter moet ik zeggen.

Een van die creatieve zelfstandigen, die aan het woord kwam in de ZZP-talks (lijkt op Tedx) had een boek geschreven met de titel ‘100 dagen dankbaarheid; dagboek van een ZZP-er in crisistijd.’ Ik heb het besteld om jullie er later meer over te kunnen vertellen. Ze vertelde dat ze geen zin had om haar prijzen te verlagen toen de crisis uitbrak, in plaats daarvan ging ze bij zichzelf te rade en op zoek naar nieuwe mogelijkheden. Ze beoogde om in 100 dagen haar inkomen te verdubbelen en hield daarvan een dagboek bij. Dat ontwikkelde zich tot dankbaarheid voor wat er allemaal al wel was. Ze koos elke dag iets waarvoor ze dankbaar was en ‘als je dat 100 dagen doet, verandert je leven. Aan het eind ben je gewoon euforisch,’ vertelde ze. En, belangrijker nog: het is haar gelukt. Meer dan dat zelfs, want ze scoorde ook enorm met het boek en dat leverde nog meer nieuw werk op.

Is dankbaarheid het geheim? Ja, dat zou je kunnen zeggen, we hebben het er al vaker over gehad. Je leven verandert drastisch door je dagelijks heel bewust te richten op waar je dankbaar voor bent. Maar het werkelijke geheim is FOCUS. Waar richt je de aandacht op, wat is je intentie? Daar op focussen en je onderweg niet af laten leiden, dat is het werkelijke geheim. Dat concludeerde ik aan het eind van de avond, nadat ik een focuscoach had gesproken. Voor alle duidelijkheid, het gaat de ‘creatieve zelfstandigen’ niet zozeer om het geld verdienen, hoewel het vaak een kunst is om het hoofd boven water te houden. Het gaat om zelfontplooiing, het beste uit jezelf halen, jezelf verder ontwikkelen en creatief zijn. Je moet wel, want je bent zelf verantwoordelijk en dat weet je heel goed. Je hebt je eigen passie nodig. En focus…

We hebben dan wel geen personeel, we hebben wel een heleboel leuke en inspirerende collega’s!

When I run after what I think I want,
my days are a furnace of stress and anxiety;
if I sit in my own place of patience,
what I need flows to me, and without pain.
From this I understand that
what I want also wants me,
is looking for me and attracting me.
There is a great secret here
for anyone who can grasp it.

~ Rumi

Oja… denk ik dan als ik dit weer lees of zoiets als dit. Soms word je even meegesleurd en vergis je je. Dan word je ergens door in beslag genomen of door getriggerd. Maar zodra het stress, ergernis, een vervelend gevoel of irritatie oplevert, is het tijd om stil te staan. Het is misschien wel een automatisme om dan ergens bovenop te springen en te gaan jagen of vechten, het is ook een hele kunst om in het midden van een storm je rustpunt weer te vinden, maar het kan wel. Uitrazen en uitblazen, yoga doen bijvoorbeeld, een boswandeling maken en daarmee jezelf een handje helpen om weer in balans te komen. Dat kan, je kunt er je eigen methode voor ontwikkelen, dat is handig om op terug te kunnen vallen als het nodig is.

Want… vanuit innerlijke rust en vrede is het een stuk makkelijker om dingen te laten en zichzelf op te laten lossen. De oplossingen komen naar je toe, juist als je ontspant. “Wat ik nodig heb, stroomt naar me toe, zonder pijn,” zegt Rumi hier. “Wat ik wil, wil mij ook.” Soms weet je misschien niet precies wat je wil, maar je kunt ervan uitgaan dat als je de rust en vrede in jezelf vindt, ook het beste voor jou zal gebeuren. Je hebt die rust en vrede in jezelf nodig om er open voor te staan. Juist als je gaat jagen en situaties probeert af te dwingen, werk je jezelf tegen. Vertrouw er op dat alles op de juiste manier geregeld wordt en vertrouw er op dat het beste, precies dat wat je nodig hebt, onderweg is naar jou. Het zoekt jou. En jij hoeft alleen maar jezelf eerst te vinden, je rust, je kalmte, je vertrouwen. Je goed voelen en vertrouwen hebben gaat samen.

Dat wil niet zeggen dat je niks doet, dat je op de bank gaat zitten afwachten tot het er is. Het betekent dat je vanuit je innerlijke rust pas weer stappen zet en actie onderneemt. Niet als reactie op, niet vanuit een idee van tekort, maar vanuit vertrouwen en met plezier. We kunnen veel meer loslaten dan we denken. Er wordt veel meer voor ons geregeld dan we weten. Maak je geen zorgen. Want je begrijpt… zorgen maken is geen uitnodiging voor dat wat allemaal naar je toe wil komen! Het beperkt. Het vernauwt je mind.

Zet de deur open, van je hart en je mind en laat je verrassen! 🙂

Ik las een bijzonder verhaal van iemand. Ik citeer er een paar stukjes uit, omdat het naar mijn idee geldt voor allerlei situaties en relaties.

“Toen we drie maanden verkering hadden, gebeurde er iets vervelends. Mijn verliefde gevoel leek ineens weg te zijn. Ik wilde continu op mezelf zijn, voelde amper nog aantrekkingskracht. (…..) Ik zei dat ik ruimte nodig had. Mijn behoefte om op mezelf te zijn was zo sterk, dat ik even een week geen contact wilde. (…..) Na een week zag ik hem weer. Nog steeds voelde ik niet die aantrekkingskracht die er wel zo hevig geweest was. We hadden een heel fijn en open gesprek, waarin ik alles uitte wat ik voelde. Dat ik tijdens onze dates van soms wel 4 dagen ook wel eens zin had om alleen te gaan wandelen en even op mezelf te zijn. Dat ik ook verlangde om eens helemaal op te gaan in mijn eigen dans, als we samen op een feest waren. En dat ik die dingen niet durfde aan te geven. Ik dacht dan vaak: ‘Ach, hij is er nu toch? Dat alleen zijn kan straks ook weer, als hij naar huis is.’ Ook was ik bang dat ik hem dan zou kwetsen. Het luchtte enorm op om dat allemaal te zeggen. Hij had ook inzichten gekregen en deelde deze ook. Eenmaal thuis voelde ik me rustig en de volgende dag had ik zelfs zin om weer met hem af te spreken!
Langzaam werd het me duidelijk. Ik had mijn verlangens om op mezelf te zijn dus niet uitgesproken naar hem. Ik was hem blijven knuffelen en samen gebleven, ook als ik dat niet zo voelde. En daar begonnen de irritaties naar hem toe. Het knagende gevoel dat ik kreeg als ik mijn ruimte niet nam, projecteerde ik op hem. En daarmee verdween ook mijn verliefde gevoel. Ik nam het hem onbewust kwalijk dat ik te weinig ruimte had. (…..)

In dit verhaal kwamen er nog een paar passages langs, bijvoorbeeld dat ze het gevoel had er voor hem te moeten zijn als er iets met hem was. Terwijl ze daar soms geen zin in had, omdat ze met iets anders bezig was. Zelfde verhaal… Maar het kwam allemaal weer goed en ze werd weer opnieuw verliefd. Door het goed onder ogen te zien en door zich te durven uitspreken dus. En door zichzelf trouw te blijven.

Ik vind het wel een mooi voorbeeld van wat er gebeurt als je niet op tijd naar jezelf luistert en als je gewend bent grenzen over te gaan. Voor de lieve vrede of voor de goede orde… of…. om gewaardeerd te worden misschien, omdat je het moet van jezelf, ook al druist het tegen je eigen gevoel in.

Projectie dus… We zijn zelf degenen die vaak te ver gaan met het overschrijden van onze eigen grenzen. En waarom? Omdat we denken dat het ‘moet’? Omdat we vinden dat we ‘er moeten zijn’ voor iemand? Heel interessant hoe je dan verstrikt kan raken in een wirwar van projecties, waardoor je het niet meer helder ziet.
In dit geval speelt de vriend niet eens een rol, in de zin van dat hij bepaalde ongenoegens uit of projecteert. Dat is wat meestal wel gebeurt, dat een ander precies die rol vervult, die jou laat zien op welke punten je jezelf geweld aandoet of waar je nog een ‘onbewustheid’ in hebt. Vanuit angst of oude pijnpunten (misschien is dat hetzelfde) kunnen we bijvoorbeeld plotseling heel radicaal tegenover iemand staan. Het is handig om dan te bedenken dat je hier met ‘misleiding’ te maken hebt. De misleiding van het ego. Dat het ego zich bedreigd voelt, heeft altijd te maken met iets anders dan waar het over lijkt te gaan. Zelfontkenning, anderen teveel tegemoet willen komen, je eigen waarde niet zien of slordig met jezelf omgaan.

Je kunt natuurlijk ook ‘in’ de projecties van een ander terecht komen, maar als ze helemaal niet van jou zouden zijn, zou je daar geen last van hebben. Pas als je niet meer getriggerd wordt, ben je zelf vrij. Dus alles wat er nog wel getriggerd wordt, vraagt er om eens goed bekeken te worden. Op welk punt mag je jezelf wat meer tegemoet komen? Op welk punt mag je beter naar jezelf luisteren? Op welk punt is er nog een angst actief? Of een verantwoordelijkheidsgevoel dat ’te groot’ is, waarmee je je juist op het terrein van een ander begeeft? Dat lijkt misschien wel heel nobel, maar ook dat kan vanuit een angst zijn (controle dus).

Blijf op je eigen stoel zitten, zorg goed voor jezelf, kijk eens goed waar je nog in vast zit, voordat het tot heftige en onnodige confrontaties komt. Die ook weer niet zo erg zijn, want altijd leerzaam en uiteindelijk bevrijdend!

‘Hoe denk je dat het komt, wat is het geheim van dit succes?’ vroeg Matthijs van Nieuwkerk aan Annejet van der Zijl, toen hij haar net een ‘Gouden boek’ had overhandigd, omdat er 100.000 exemplaren waren verkocht van ‘De Amerikaanse prinses.’

Zij vertelde dat ze er 8 jaar met zoveel liefde aan gewerkt had en dat die liefde kennelijk voelbaar was voor de lezers. “En het is een positief boek,” zei ze, het geeft moed en kracht. Deze vrouw, die zoveel had meegemaakt dat een ‘normaal’ mens er het bijltje allang bij neergegooid zou hebben, ging steeds weer door. Ze wist zich keer op keer over tegenslagen heen te zetten en op te krabbelen.

Ik heb het niet gelezen, maar ik ben blij te horen dat dat is wat aanslaat, dat het dus zo werkt. Dat zulke boeken ‘de wind mee’ hebben, boeken die opbeurend zijn en met alle liefde zijn geschreven. Ook Annejet van der Zijl is iemand die haar eigen fascinatie volgt, niemand had ooit gehoord van deze prinses, maar zij kroop in haar huid. Zonder van tevoren te weten of het wel aan zou slaan, dat was haar motivatie niet. Alleen dat al geeft moed.

Het in staat zijn om op te krabbelen, daar gaat het misschien wel over in het leven. Als ik het over ‘succes’ heb, dan klinkt dat misschien alsof iedereen het hoogste doel zou moeten halen, de top zou moeten bereiken, beroemd zou moeten zijn, maar dat is niet zozeer wat ik bedoel. Wel dat je doet wat je voor ogen hebt, niet om te scoren, maar omdat je er zelf blij van wordt. Omdat er meer mogelijk is in het leven dan je voegen en aanpassen en doen wat anderen graag willen. Leven vanuit moed en kracht, jezelf zijn en je eigen ingevingen durven te volgen.  Jezelf zijn is eigenlijk hetzelfde als niet bang zijn. Jezelf zijn is genieten van het leven en van wat je doet. Leven. Jezelf trouw zijn. Vertrouwen op jezelf.

Van tegenslagen word je sterk, zeggen ze wel eens. En geloof me, iedereen heeft tegenslagen. Ook die mensen die het daar niet over hebben, omdat ze vooruit kijken. Ze zijn succesvol omdat ze niet blijven hangen in die tegenslagen, omdat ze weigeren daar slachtoffer van te zijn. Ik zal je een geheim vertellen: Als ik iets ‘op het toneel van het leven’ tegenkom wat lastig is, moeilijk, vervelend, pijnlijk of frustrerend, dan herinner ik mezelf er aan dat ik ook iets anders kan creëren. Dat ik voorgeschoteld krijg waar ik nog iets te leren heb, waar ik kennelijk nog geen helder beeld heb, waar ik nog een deel van mezelf terug te vinden heb en ik verklaar me bereid dat onder ogen te zien. Dat is niet hetzelfde als ‘o, het is mijn eigen schuld’ – want als je zo gaat denken, stap je ook in een slachtofferrol, nee, het is begrijpen dat het leven je alles aanreikt om jezelf verder te ontwikkelen, om te groeien en jezelf te ontdekken. Een besef dat ook al is niet alles even leuk, het wel een doel dient. Je kracht terugvinden bijvoorbeeld. “Niks in het leven is tegen je, alles is voor je,” leerde ik van White Bull. Dat kan je je misschien niet altijd voorstellen.

“Dit is het bewijs van je kracht: Je zegt hoe het leven is en je zal zien dat het zo wordt,” zegt Bentinho Massaro. Het hele universum doet met je mee. Het kan je niet iets anders bieden dan wat aansluit bij jouw beleving. Een deel van die beleving ligt onder de oppervlakte, je ziet het niet, je bent je er niet bewust van. En dat is wat zichtbaar wordt gemaakt in de wereld om je heen. Zodat je het kan zien. En als je het ziet… is het dus aan de oppervlakte en kan je kiezen wat je ermee doet. Als je ervoor kiest om het te veranderen, waar je natuurlijk moed voor nodig hebt, dan zet die intentie een veranderingsproces in gang. Als je iets meemaakt wat moeilijk is, vervelend, pijnlijk, weet dan dat juist daarin de wens geboren wordt en het hele universum met je meewerkt om te bereiken wat je wel wilt. Dus het is aan ons om dan niet vast te houden aan dat ‘oude’, waardoor het zich blijft herhalen, maar om iets nieuws te creëren. Je kunt elke dag beginnen met een schone lei.

Wat een prachtige, inspirerende documentaireserie over Jaap van Zweden was dat. Mocht je hem gemist hebben, hier vind je hem.

Zo toegewijd als hij aan het werk is, zoveel liefde voor wat hij doet. En hij is helemaal zichzelf. Ook dat valt op. Geen concessies, hij kende z’n pad en deed het gewoon. In de slotaflevering gisteren een aantal mooie inzichten: “Ik zou niet zeggen dat er een droom is uitgekomen, het is gewoon hard werken.” Daarin zit iets interessants: Een droom blijft een droom als je blijft dromen. Het is een kwestie van aanpakken en doen. In het diepe springen en ervoor gaan. Het is duidelijk dat zijn innerlijke drive heel sterk is en altijd sterk is geweest. Maar die innerlijke drive hebben we allemaal, het is een kwestie van ernaar luisteren, er gehoor aan geven. Volgens Jaap van Zweden kan iedereen de top bereiken.

“Het grootste risico is dat je geen risico’s neemt,” zei hij in de uitzending van gisteren. Ja. Inderdaad. Met twijfelen en niet durven kom je niet veel verder. Dat maakt je ook niet gelukkig. Wat heb je te verliezen? “We” verzinnen altijd zoveel bezwaren en smoezen om niet te doen wat we eigenlijk graag zouden willen. Let maar eens op. Hoe vaak komt er niet een ‘ja, maar…’ in je op? Hoe vaak hoor je mensen niet allerlei bezwaren aanvoeren? We houden onszelf tegen op die manier. Angst… Maar angst is niet reëel. Het zijn alleen onze gedachten ergens over. We kunnen net zo goed andere gedachten nemen.

Wat goed voelt is ‘de waarheid’, dus wat niet goed voelt niet. “Neem ‘better-feeling thoughts’,” zegt Abraham/Hicks dan. Ga niet mee in de doemgedachten, beschouw ze ook vooral niet als ‘van jou’, want je bent dat niet. Je bent helemaal je gedachten niet zelfs. Toen mij dat voor het eerst verteld werd, was ik verbaasd, maar het is echt waar. Ik kan net zo goed iets anders denken en dus gedachten ‘nemen’ die beter voelen. Iedereen kan die kunst ontwikkelen, het helpt om ze op te schijven bijvoorbeeld. Dat doen we bij ‘Herschrijf je eigen leven,” en op een gegeven moment wordt het een gewoonte, maar het blijft opletten.

Wie is die lastpak toch die ons dan opzadelt met negatieve gedachten en ideeën dat we het niet waard zijn, niet kunnen, niet mogen, niet verdienen, niet goed genoeg zijn? Geen idee, je zou het ‘gedachtenvormen’ kunnen noemen, die in de lucht hangen en die je in hun greep kunnen houden, maar alleen als jij er zelf aan vasthoudt. En als je bedenkt dat jij dat niet bent, hoe eenvoudig is het dan niet om ze los te laten?

Neem gedachten die beter voelen. Kijk naar je angsten, maar geloof ze niet. “Love is real and fear is not,” schrijft Marianne Williamson: “Love comes from God, fear does not. Any appearance produced by fear-based thinking is happening only within the worldly illusion and illusions can not stand in the presence of love.”

Het denken vanuit angst creëert dus wel degelijk, elke verschijningsvorm daarvan op ‘het toneel’ die wij waarnemen, oorlog, tekort, noem maar op, bestaat slechts in de illusie van de wereld. Omdat dat het toneel is, waarop we projecteren. Achter die sluier van de illusie ligt een andere waarheid, ‘The universe of miracles’ noemt ze dat. Ons hart is het compas daar naartoe. Een shift in denken van angst naar liefde is het mirakel. Liefde is onze natuurlijke staat van zijn (daarom: Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder!) en wat is nu zo mooi: De gecreëerde illusie kan niet blijven bestaan in de aanwezigheid van Liefde!

Het meest krachtige en waardevolle wat je kunt doen is je losmaken van het angstdenken, dat de wereld regeert. De wereld heeft een nieuwe mind-set nodig. Wij hebben zelf een nieuwe mind-set nodig dus. Er zijn mensen als Jaap van Zweden die ons het voorbeeld geven: Leef niet vanuit angst, leef vanuit je passie. Vanuit je hart. Hoezo zou dat een droom zijn? Je kunt er elk moment voor kiezen. Zo simpel is het: je hart is je compas. Miracles are waiting…

PS: Wil je ook meedoen aan ‘Herschrijf je eigen leven’? Dat kan. Je kunt hier meer informatie vinden.

Na de zonsverduistering, die wij hier niet gezien hebben… maar misschien wel gemerkt, breekt de zon weer door.  Ben je ook verborgen egodelen tegengekomen? Goed nieuws: Als ze gezien zijn, maak je een ommezwaai.

Soms lijkt het of we steeds hetzelfde tegenkomen, ik kwam gisteren briefjes tegen met ‘wijsheden’ waarvan ik dacht: “Dat wist ik dus toen al?” Waarom vergeten we het dan steeds weer? Omdat we het wel kunnen weten, maar het duurt even voordat het in ons systeem geïntegreerd is. Gisteren sprak ik iemand die zei dat het 7 keer herhaald ‘moest’ worden om het daadwerkelijk door te laten dringen. I don’t know, sommige dingen gaan vrij snel, die vallen kennelijk meteen op z’n plek, andere inzichten hebben iets langer nodig en dan nog: het zijn golfbewegingen. Soms is het helemaal helder, soms schuift er weer een dikke wolk voor de zon.

Hoe meer je weet hoe lekker het is om helder te zijn en lekker bezig te zijn, je goed te voelen en plezier te hebben in wat je doet, hoe irritanter het is als dat eens even een dagje niet zo is. We kunnen er ons hoofd over breken hoe dat komt, wat de aanleiding is, wie of wat ons dwars zit, ja, dat kan… Alleen graven we onszelf dan misschien wel dieper in. We kunnen ook accepteren dat het even is zoals het is en het neutraliseren. Dat wil zeggen: Op je gedachten letten, je gedachten neutraliseren. Er zijn veel manieren om jezelf weer ‘op de rit’ te krijgen, jij weet zelf het beste wat goed voor je is. Een keertje vroeg naar bed, een lekkere wandeling gaan maken, een prettig muziekje opzetten, een goed boek openslaan, een inspirerend filmpje bekijken, extra groente en fruit eten, een geurtje laten branden, aan iets leuks denken, nieuwe plannen maken, je concentreren op waar je dankbaar voor bent, iemand bellen die je aan het lachen maakt, zodat je ook weer om jezelf kan lachen of gebruik maken van de gelegenheid om eens effe flink op te ruimen. Of met de cats spelen, die hebben ook wel eens een humeur, maar vind ik dat erg? Nee. Waarom zou ik het van mezelf dan wel erg vinden? Het mag. En als het mag, is het ook vaak snel weer over. En dan zijn we weer blij. Dan weten we weer wat het waard is. Dat alles veel makkelijker gaat als je happy bent. En we kunnen leren hoe we dat doen, ons happy voelen.

En als je je dan helemaal happy voelt, (ook dat heeft geen reden of verklaringen nodig) geniet er dan zoveel mogelijk van. Maak van die gelegenheid gebruik om het te beseffen, enorm dankbaar te zijn, te genieten, dat gevoel te verdiepen…  want dan nodig je daar nog veel meer van uit!

Het is het niet aanwezig zijn in het moment wat ons eruit haalt… Blijf aanwezig in het moment. Geniet van de dag, van het moment!