Ik loop een buurvrouw van een straat verderop tegen het lijf. Ze laat zien dat ze onder de verf zit, het was me nog niet opgevallen, dus het valt wel mee. Haar hele huis krijgt een nieuw fris kleurtje. “Zo, je bent lekker bezig!”
“Ja, misschien om te verhuizen…”
“O ja, hoezo?”
Vanwege de buurvrouw…. daar kwam het op neer. Oei…
“Je weet dat het niet over de buurvrouw gaat, hè?”
Ooit zat ik met haar in een leesgroepje en bespraken we het leven aan de hand van Krishnamurti, meester Eckhart en Thich Nhat Hanh. “Ja, ik dacht al, ik moet eens met jou gaan praten,” zegt ze. “Dan weet je het dus al,” lach ik. We hebben het er even over, de buurvrouw heeft een enorme impact op haar, omdat die zichzelf heel belangrijk vindt en wat zij belangrijk vindt, wie zij is, telt niet mee. “Bepaalt de buurvrouw dat?” “Euh…”
“Als alles een spiegel is, wat het is, komt zij jou hier iets bieden, waar je je voordeel mee kan doen.” Het ligt voor de hand, maar als je er zelf middenin zit, zie je het niet altijd even scherp. De spiegel heeft namelijk nog een poetsbeurtje nodig.

Om jezelf te zijn heb je de toestemming van anderen niet nodig. Ook hun goedkeuring niet. Het is je eigen idee dat je niet gezien, gehoord, serieus genomen wordt door een ander en daarvan krijg je de bevestiging. Maar je bent zelf degene die jezelf serieus moet nemen, nou ja, niet al te serieus, maar het is aan jou om naar jezelf te luisteren en jezelf trouw te zijn, jezelf te zien.

Daar komt een schuldgevoel om de hoek kijken. Een universeel stukje karma, dat wat mij betreft nu in z’n geheel getransformeerd mag worden. Ze vindt namelijk ergens dat ze er zou moeten zijn voor de buurvrouw, die is namelijk ziek geweest en in die tijd heeft zij van alles voor haar gedaan. Maar nu is het kennelijk weer tijd voor haar eigen leven en is het moeilijk zich los van te maken van het ‘er moeten zijn voor de buurvrouw’, terwijl alles in haar roept om voor zichzelf te kiezen. “Als je zou verhuizen, zou je precies hetzelfde op een andere manier weer tegenkomen, je kunt niet wegvluchten voor de lessen in je leven. Maar dat is ook niet wat je echt wilt. Wat je echt zou willen is dat het helemaal niks uitmaakt wat de buurvrouw denkt of vindt. Dit is een kans om je te bevrijden van het idee dat je niet je eigen leven op je eigen manier mag leiden, jullie spelen een spel met elkaar, de buurvrouw komt je dit aanreiken.”

We leggen de autoriteit maar al te vaak buiten onszelf neer. Dit is alleen maar een goed voorbeeld. Zij denkt dat de buurvrouw denkt… wat de buurvrouw echt denkt, weet ik niet, maar dat maakt ook helemaal niks uit. Daar gaat het niet over. We maken onszelf onvrij door onze eigen gedachten. We denken dat er iets van ons wordt verwacht, dat we aardig gevonden moeten worden, dat we toestemming en goedkeuring nodig hebben, dat we niet zomaar voor onszelf mogen kiezen. Waarom zouden we onszelf weg moeten cijferen? Waarom zouden we niet naar onze eigen innerlijke stem luisteren? Waarom zouden we zelf zo’n bezwaar maken tegen wat onze intuïtie ons ingeeft? We zijn zelf de enige saboteur. En dat is angst. (Faalangst of angst voor succes, dat maakt niet uit, zei Julia Cameron, zie vorige blog.)

‘Waar vind jij de rust?’ vroeg ze aan mij. ‘Gewoon thuis,’ reageer ik verbaasd. Ze was nu op zoek naar een boshuisje. Natuurlijk, de natuur is voedend en dat is altijd goed voor je. Zeker. Maar de rust vind je in jezelf, niet eens zozeer in je huis. Wie op reis gaat om van een probleem af te zijn, vergist zich. Het ‘probleem’ gaat gewoon mee. Wat natuurlijk wel helpt is om er van een afstandje naar te kijken, vanuit een hele andere omgeving is dat vaak wel makkelijker. De aandacht op hele andere dingen richten, helpt ook.
Maar ‘een probleem’ verdwijnt pas echt, als het begrepen is. Als er een omslag komt in je denken en in je gevoel. Een inzicht, een openbaring, een keuze, een helder moment waarop je het ineens ziet. We richten onze blik veel te makkelijk op zaken waar het eigenlijk helemaal niet over gaat. Afleidingsmanoeuvres…

Schuldgevoel is een schild waarachter we ons verschuilen…

Die buurvrouw is alleen maar een excuus. En zo hebben we allemaal onze excuses. Ik herinner me er zelf ook nog wel wat. Als je er middenin zit, heb je het niet door, je voert een heel gevecht. Maar wat je kunt onthouden is dat het nooit over de buurvrouw gaat! Ook niet over je partner of je kind of je baas of de bank. Niet over je huis en niet over je werk. Het gaat allemaal over jezelf.

Als Moentje een snoepje wil, gaat het helemaal niet om dat snoepje, het gaat om die aai over haar bol. De aandacht. Luister naar jezelf en geef jezelf de aandacht die je nodig hebt. Dan pas kan je anderen ook oprechte aandacht geven. Niet omdat het moet, maar als je dat echt wil. Vanuit je hart. Luisteren naar je hart is luisteren naar jezelf.

Omwegen maken, we kennen het allemaal wel denk ik. Dat je niet doet wat je van plan was, iets niet afmaakt wat juist belangrijk is voor je, allerlei excuses hebt om te laten liggen waar je aan begonnen bent, afhaakt omdat er iets tegenzit. Of we gaan twijfelen of het wel is wat we willen, of we het wel kunnen. Dat je je Dost (doel) opzij zet, terwijl hij het belangrijkste is voor je en voorop zou moeten staan. Wat is dat? Lange tijd dacht ik dat het met discipline te maken had, maar volgens Julia Cameron is het angst.

‘Maak er een spel van,’ adviseert ze in ‘The Artists Way’, want creëren doe je vanuit plezier en vrijheid, niet vanuit discipline en iets moeten bereiken. Ze beschrijft allerlei interessante voorbeelden: iemand heeft commentaar en je laat het verder zitten, of je zou even iets  aanpassen, maar je doet het niet of je wordt boos op degene die iets afwijst of jou niet begrijpt, of je gaat toch maar eerst iets anders doen omdat je geld ‘moet’ verdienen, enz… Dat noemt zij artistieke blokkades, ‘negatieve ommezwaaien’ en vaak hebben we het niet door dat we excuses zoeken om niet te doen wat we echt willen.

Dat is geen luiheid, dat is angst, volgens Cameron. Faalangst of de angst voor succes, dat maakt niet uit. Het komt op hetzelfde neer, het zijn blokkades. En haar hele boek gaat erover hoe je die blokkades kan doorbreken, dat je je Dost op nummer 1 kan zetten. Gewoon omdat je dat gelukkig maakt en dat verzekert succes. Wie wel bezig is met z’n droom, z’n creativiteit laat stromen, is in z’n element.

Wat ik hier mijn ‘Dost’ heb genoemd, noemt zij ons ‘kunstenaarskind’ en vergis je niet, we hebben het niet alleen over kunstenaars. Creativiteit heeft te maken met de innerlijke vrijheid, die iedereen herkennen zal als ‘de flow’, jezelf zijn, lekker bezig zijn, aan de slag met je levensdoel, genieten van wat je doet, creëren. Iedereen heeft dus die kunstenaar in zich, als een dreinend kind, dat enerzijds aan bod wil komen, maar ook bang is en zich afvraagt of de kust veilig is. “Stel je voor dat je de ouder bent van dat kind en het begeleidt, stel je kunstenaarskind gerust dat het veilig is om naar buiten te komen,” raadt Julia Cameron aan. Voordat je aan een nieuw project begint, breng je alle angsten, wrok en wrevel aan het licht, hoe pietluttig ook. En dan sluit je een deal met jezelf. Dat het ‘kind’ de kwaliteit levert en jij de rest eromheen organiseert. Ze waarschuwt daarbij dat deze methode een fatale impact kan hebben op je creatieve blokkade 😉

Inventariseer: Over wie of wat zit je alsmaar te klagen? Wat ben je altijd maar aan het uitstellen? Wat was de aanleiding voor je negatieve creatieve ommezwaaien? (Het afhaken, laten liggen, niet afmaken, afkeuren enz…) Vergeef jezelf dat dan allemaal en kijk welke ‘gesaboteerde kinderen’ je nog kan redden. Traceer een zo’n ‘creatieve omweg’ en herstel die. Neem nu geen andere creatieve omweg, maar kijk liever naar de aard van je verzet.
Welke creatieve dromen lonken naar verwezenlijking? Geef toe dat ze je beangstigen, zegt Julia Cameron, want alleen op die manier ontmantel je de verlammende en zelfdestructieve werking die angst heeft, vaak zonder dat je het in de gaten hebt.

Waar te beginnen? Weet je wat? Begin gewoon. Als je de eerste stap zet, toont de weg zich vanzelf! Het geheim ligt in het DOEN! Niet uitstellen, maar doen. En doorgaan natuurlijk. Succes is afhankelijk van je vermogen de blokkades te zien en de baas te zijn. Succesvolle ‘kunstenaars’ hebben zichzelf er doorheen geholpen en zijn in staat geweest door te gaan. Met alle risico’s van dien… en daar hebben ze geen spijt van!

Het is vandaag een mooie dag, 3 maart. Vijftig jaar geleden trouwden mijn ouders, dat legde de basis onder mijn bestaan. Wie ik anders was geweest, weet ik niet. Twee sterke personen, behoorlijk eigenwijs en aan elkaar gewaagd en ja, ze hebben zich staande gehouden, in voor- en tegenspoed. Een huwelijk is nooit voorbij, want de liefde is eeuwig en blijft bestaan.

Vandaag is een mooie dag, ik ga trouwen met mijn Dost*! Ik beloof trouw aan mijn Dost, in voor- en tegenspoed. Ik beloof goed voor mijn Dost te zorgen, hem op handen te dragen, te eren, te voorzien van alles wat hij nodig heeft. Mijn Dost, mijn doel, verdient dat. Hij wandelt al z’n leven lang met me mee, huppelt trouw achter me aan, ook als ik ‘m even ben vergeten. Om steeds weer voor me staan en me aan te kijken: ‘Hallo hier ben ik!’

Vandaag kies ik voor mijn Dost, niks kan meer tussen ons komen, wij gaan samen verder. Wat er ook gebeurt, wij gaan door. We gaan ervoor.  Samen zijn we sterk. We gaan bergen verzetten. En oooh, wat hebben we daar zin in!

*Wie niet weet wat een Dost is, zie het bericht van gisteren.

‘Maak van je doel je beste vriend,’ was de conclusie in de boodschap van Inge, die ik onlangs mocht ontvangen. Zoals jullie weten (zo niet, zie hier) heeft Inge het talent om in meditatie persoonlijke boodschappen te ontvangen voor iedereen, die dat wenst. Daar bemoeit ze zich zelf helemaal niet mee, het komt via haar, zij spreekt de woorden uit die doorkomen. En als ze dat niet doet, blijven die woorden wachten, tot ze gezegd zijn.

“Maak van je doel je beste vriend.” Ik liet het tot me doordringen en de betekenis daarvan is diepgaand. Want, je beste vriend, die koester je, die draag je in je hart, die is dichtbij, die vertrouw je en daar heb je alles voor over. Die is niet ver weg of ‘moet nog even wachten’, nee, die heeft altijd voorrang!

In Turkije is daar een mooi begrip voor: Dost. Dost betekent nog meer dan beste vriend, toewijding, onvoorwaardelijke liefde, eenheid, liefhebben als jezelf, een inspiratiebron, een muze, een idool, dat je aanbidt en waar je alles voor over hebt. Het is je alles waard, je leeft ervoor.

Een prachtig beeld, nietwaar? Op die manier voorkom je dat je jezelf, je doel niet afvalt, maar trouw bent. Je zet hem op de eerste plek. Niet op de tweede of derde of laatste dus, waar we wel eens toe geneigd zijn…. omdat andere zaken om voorrang schreeuwen. Je doel vindt het niet fijn om in de verdrukking te komen, om aan de kant gezet te worden, om niet vereerd te worden en niet gehoord, je doel wil je dost zijn. Omdat ie ook jouw DOST is! Hij bied je alles wat je maar wenst, hij wil je gelukkig maken, tevreden en blij. Hij is er om het je naar de zin te maken en je tot je recht te laten komen. Je dost wacht…. altijd. Hij loopt niet weg, hij geeft niet op. Maar hij is zielsgelukkig als je hem omhelst en belooft nooit meer weg te lopen, hem niet meer in de kou te laten staan, maar om er voor hem te zijn. Helemaal, 100%, toegewijd en volledig beschikbaar. Jij en je Dost zijn één.

Mijn Dost roept….

“Zitten wij niet nog steeds gevangen met z’n allen?” vroeg iemand, die beweerde dat er studies waren gedaan naar het menselijk gedrag in de concentratiekampen en suggereerde dat er een bepaald plan, een georganiseerd en welbewust systeem werkzaam was, waarbij een bepaalde elite dan de touwtjes in handen had. Zulke ideeën wuif ik radicaal weg, ik ga niet mee in zulke gedachten, want als je daarin gelooft geef je dat macht, maak je jezelf tot slachtoffer en leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf. We zitten misschien wel gevangen, er is ook wel sprake van een systeem, maar dat is ontstaan in de loop tijd en daar zijn we onderdeel van. Maar waar we in gevangen zitten, zijn onze eigen beperkte ideeën, bij voorbeeld het idee dat we machteloos zijn en onze eigen situatie niet kunnen veranderen.

Natuurlijk hebben we te maken met regels en systemen, maar ondertussen is de wereld een afspiegeling van onszelf. Ook de politiek en de media lopen per definitie achter de ontwikkelingen aan, want veranderingen beginnen bij onszelf. Willen we ‘het systeem’ veranderen, dan kunnen we er beter eerst zelf eens anders naar kijken. Het is onwetendheid om te denken dat je slachtoffer bent, om anderen de schuld te geven en de strijd gaat je niet helpen, je maakt het erger, je versterkt dat waar je mee strijdt. De ‘macht’ buiten onszelf heeft macht omdat wij het zoveel macht geven.

Jezelf bevrijden is innerlijk ‘werk’. Hoeveel macht ken jij toe aan situaties, omstandigheden, anderen? Probeer te herkennen dat het een machteloos deel van jezelf is, een terrein waar je nog geen goed zicht op heb. Bijvoorbeeld: iemand wil iets van je en jij wil dat niet. Durf je ‘nee’ te zeggen? Voel je een strijd? Voel je je schuldig als je het niet doet? Cijfer je jezelf liever weg? Word je boos?
En wat nou als die ander een deel van jouzelf is, een deel vertolkt waar je je nog niet bewust van bent? Bijvoorbeeld het deel in jou dat vindt dat hij anderen tegemoet moet komen en bang is om voor zichzelf te kiezen – want dat ‘mag’ niet, voor jezelf opkomen. Dat kan, want we hebben in onszelf die tweestrijd: mag ik doen wat ik graag wil of ‘moet ik’….

Daarom heb ik het steeds over genieten, doen waar je blij van wordt, naar jezelf luisteren, je innerlijke stem, die je de weg wijst, keuzes maken, doe wat je doet met hart en ziel, niet met tegenzin. In ons hoofd zitten de bezwaren, vanuit ons eigen hoofd komen altijd alle ‘maren’. En die worden vertolkt door de buitenwereld. En soms is die strijd, de onderdrukking van wat je werkelijk wilt, wat je ziel wil, nuttig, omdat de stem in jou daardoor sterker wordt en je juist heel duidelijk maakt wat je wel en niet wil. Je zal altijd beloond worden als je naar je ziel luistert. Als je jezelf trouw bent. Als je in jezelf gelooft. Als je keuzes maakt, die het beste uit jou boven halen.
Dat is waar we nog niet zo erg op vertrouwen. Vanuit angst maken we andere keuzes. De angst dat we het niet kunnen, niet redden, niet goed doen. Keuzes vanuit angst voelen lang zo goed niet als keuzes vanuit kracht. Een mooie maatstaf om te hanteren voor jezelf: Handel ik vanuit mijn angst of vanuit mijn kracht? In onszelf zijn allerlei mechanismen werkzaam om die kracht in te dammen, omdat we er zelf bang voor zijn. Omdat we onszelf niet zien zoals we zijn. En voor het gemak projecteren we dat op de buitenwereld.

Er zijn een aantal fenomenen die daarop wijzen. Behalve dat slachtoffergevoel en schuldgevoel of ‘schuld geven’ ook jaloezie en perfectionisme. En je kunt het zo aanpakken: Ze wijzen je de weg! Waar je jaloers op bent, vertelt je wat je eigenlijk wel zou willen, maar niet doet, omdat je denkt dat het niet voor jou is weggelegd. Je denkt dat het onbereikbaar is voor jou. Het gaat over je zelfbeeld. Richt de aandacht op jezelf in plaats van op die ander en ga ermee aan de slag. Je bent jaloers omdat je het zelf niet doet, niet de sprong waagt. Als je dat wel doet, ben je niet jaloers meer.

Perfectionisme is ook een interessante, ik las het in The Artist’s Way van Julia Cameron. Perfectionisme is een verkapt excuus om het niet te doen. Het is nooit goed genoeg, angst dus. Uitstelgedrag. Nooit klaar zijn, nooit tevreden zijn, iets dat al goed is nog een kritisch bekijken en ja, de innerlijke criticus vindt altijd wel iets dat nog niet goed genoeg is. Hij belemmert de spontaniteit, de vrije stroom, het is een vijand van de creativiteit. Ik vind het een hele interessante, want ik herken ‘m. Ik heb er ook een handje van om nooit klaar te zijn of nog niet helemaal 100% tevreden of maak iets net niet af, als het gaat om mijn eigen werk.Als ik gewoon lekker bezig ben, heb ik er geen last van, dan stroomt het wel, heb ik er plezier in en gaat het makkelijk, vanzelf. Maar als ik denk klaar te zijn, dan kan het zijn dat-ie opduikt om even korte metten maken met mijn euforie. Als ik niet oplet… maar nu we dat weten, kunnen we hem de baas blijven.

Heel fijn om mezelf daar op te betrappen. Ik dacht dat het te maken had met het creëren dat altijd doorgaat, nooit klaar is, ik ben heel goed in iets nieuws beginnen, iets van de grond tillen, in gang zetten, maar ik hou niet van afronden. Ook niet van afscheid nemen. Dat kan allemaal wel wezen, maar perfectionisme speelt hierbij zeker een rol. Pas als je je daarvan bewust bent, kan je dat patroon veranderen.

Het zijn dus allemaal onbewuste delen, ego-delen. Al die stukjes ontdekken, zien, maakt je steeds meer vrij. En alles is ons daarbij behulpzaam. Vooral de buitenwereld. Die toont je je eigen onbewuste delen, het vraagt alleen wel bereidheid er zo naar te kijken. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf.
Misschien heeft niet iedereen die drang naar vrijheid, dat vraag ik me wel eens af. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat echt zo is. Angst staat de vrijheidsdrang in de weg, dat wel, maar de ziel wil altijd vrij zijn. Lijkt mij. Nee, die is vrij. Dat is het.

En dan nu het mooiste deel van dit verhaal, iets wat ik inmiddels echt zeker weet: Als je vanuit je ziel leeft, in verbinding, vanuit je hart, dan gaat alles goed. En ja, het vraagt om moed, om lef, zeker. Maar je hoeft niet bang te zijn dat je het niet redt. Je wordt er allereerst veel sterker van, je voelt je gedragen, het hele universum werkt met je mee, want vanuit je ziel ben je verbonden met dat grote geheel, dat een en al ondersteunend is. Voedend, stimulerend, inspirerend. Misschien vraagt het je de controle los te laten (die tenslotte ook alleen maar uit angst voortkomt), maar je zal verbaasd zijn wat er voor terugkomt. Als je jezelf de ruimte geeft om te doen wat je vreugde geeft, waar je blij van wordt, waar je bloed sneller van gaat stromen, dan ontstaat er ook meer ruimte, dan openbaren zich de mogelijkheden. In alle opzichten. Ook financieel bijvoorbeeld, hoewel je dat rationeel niet kunt verklaren. Wel mag je jezelf daarvoor toestemming geven, want de overtuiging dat je alleen door ploeteren en hard werken, opoffering van je idealen en dromen, gehoorzamen en jezelf ontrouw zijn, zou kunnen bestaan, die zit diep geworteld. En dat is nou precies onze gevangenis. Waarvan we vandaag nog de deur open kunnen zetten.

Je weet wel, ‘find the Kingdom of Heaven’ eerst en de rest zal volgen. The Kingdom of Heaven, weet je waar je die kunt vinden? Daar waar je ook je vreugde vindt, waar je vrij bent, helemaal jezelf bent, waar je je geen zorgen maakt, waar je vertrouwen wacht, het is niet ver weg, het is dichtbij: In jezelf!

“Is het mogelijk om vriendschap te sluiten met het ego?” Die vraag werd aan Eckhart Tolle gesteld en ik vind z’n antwoord de moeite waard om te delen. Ooit heb ik het eens vergeleken met een aapje, dat je in de gaten moet houden, de baas moet zien te blijven, waar je beter mee kunt samenwerken door ‘m bijvoorbeeld opdrachten te geven, duidelijke richtlijnen, voor ‘hij’ de boel overneemt. Dat werkt, omdat je dan alert bent en ‘m tijdig herkent. Je blijft zelf ‘de baas’.

Maar wat Eckhart Tolle antwoordt, maakt het nog interessanter: Zodra je ‘hem’ herkent, is het al geen ‘ego’ meer. Als het ego in jou actief is, heb je dat niet door: “Ego impliceert dat je je er niet van bewust bent. Mensen met het grootste ego, hebben geen idee wat ‘ego’ is en zijn ook niet geïnteresseerd daar meer over te leren. Ze zien zichzelf echt niet als iemand met een groot ego. Ze kunnen het ego niet herkennen als ego.”

Maar op het moment dat je het ego herkent, is het dus niet echt het ego meer. Het kan zijn dat er nog een oud gedragspatroon of een oud gedachtenpatroon actief is. Zodra je dat ziet, herkent, treedt er al een verandering in werking. Hij noemt het voorbeeld van ‘name-dropping’ (“kijk eens hoe belangrijk ik ben, ik moet nog even de Dalai Lama bellen”), maar het kan natuurlijk net zo goed iets zijn als “Kijk eens hoe zielig ik ben” of “Kijk eens wat ik allemaal heb gedaan,” “Kijk eens hoe zwaar ik het heb…” of “Kijk eens hoe goed ik ben, wat ik allemaal niet over heb voor…” enz.. enz..

Volgende keer dat je in een zelfde soort situatie terecht komt, reageer je anders. Het moment van herkenning geeft bevrijding. Het kan zijn dat het patroon nog even voortgezet wordt, maar je wordt er niet meer totaal door in beslag genomen. Er is geen volledige identificatie meer met dat patroon. Je kunt dus in zijn optiek geen ‘vrienden worden’ met zo’n patroon, juist omdat het onbewust is, maar je kunt wel geduldig zijn met jezelf. Je hoeft het ook niet tot je vijand te maken, want alles wat je tot je vijand maakt, geef je meer macht en kracht. Ego is dus geen vriend en geen vijand. Het is iets wat jou heeft ‘overgenomen’ en je onbewust maakt. Het is een vergissing dat je het ego zou kunnen overwinnen als je er de strijd mee aangaat, want zodra je gaat vechten, ben je deel van het ego.

Compassie dus, voor de patronen die nog werkzaam zijn en waar je je niet bewust van bent, maar die dus aan het licht komen door je ‘Presence’, je aanwezigheid. Het zien is het je er bewust van worden. In plaats van jezelf dat kwalijk te nemen, wat opnieuw tot onbewustheid leidt, zeg je gewoon “O, daar heb je hem weer, ik doe het weer, dat is grappig…” en je lacht er om. Lachen is een goeie manier om jezelf te bevrijden.

Maar, zegt Eckhart, er gebeurt ook iets vreemds als je een patroon herkent en laat vallen, in eerste instantie ontstaat er leegte. Je mist iets, je voelt je kleiner, minder, omdat je vanuit ego-oogpunt jezelf niet verdedigd hebt bijvoorbeeld. Als je bij dat gevoel blijft, verdiept het zich en ontstaat er ruimte, dan kom je bij je werkelijke kracht. Je voelt geen noodzaak meer jezelf te verdedigen, om voor jezelf op te komen, je kunt het laten. Daar vind je de ware vrede, ’true aliveness’ noemt hij het, dat is dus geen gelatenheid of passiviteit, maar werkelijke vrijheid en levendigheid, onbeïnvloedbaar door uiterlijke omstandigheden. Veroordeel jezelf dus niet, heb geduld met jezelf en weet dat je goed bezig bent door überhaupt die patronen te herkennen.

Conclusie: Laten we eens wat meer lachen om onszelf! 🙂

Een interessante opmerking van iemand naar aanleiding van een van mijn vorige blogs: “Ik denk wel dat deze wereld een terrein is waar we dingen kunnen ervaren en kunnen groeien. Een soort leerschool, waar iedereen z’n eigen niveau en bewustzijn heeft en tot eigen ontwikkeling mag komen. Dat wil zeggen dat er mensen zijn die ‘alleen’ doen aan joy-living (variatie op joy-riding) maar dat er ook zijn die er meer uit willen halen. En alles is goed.”

“Er plezier in hebben, genieten, optimaal genieten, dat is juist alles eruit halen!” reageerde ik meteen. Volgens mij is het een misverstand dat diepgang iets te maken heeft met zwaarte, lijden of moeilijk. Al die zwaarte en ballast los kunnen laten en vrijheid en plezier voelen, dat is eruit halen wat erin zit. Dat heeft niets met oppervlakkigheid te maken, integendeel. Je bent optimaal aanwezig in het moment, het is optimaal leven. “Joy” ofwel plezier is niet hetzelfde ‘leeg’ of ‘zinloos’ of ‘dom’ of ‘onachtzaam’ of wat er zoal niet meer aan oordelen over bestaat. Misschien is het wel een calvinistische  erfenis dat we plezier afkeuren. De mens moest zwoegen tenslotte en voor de lol leven was uit den boze, nietwaar? Een ander misverstand is dat je niet voor ‘je eigen plezier’ mag leven of kiezen. Zouden we met z’n allen moeten lijden omdat anderen op de wereld ook lijden? We doen dat wel, mee-lijden, maar zou het helpen? Zou het niet meer helpen als we de ‘lijdende mens’ wat op konden vrolijken en kunnen laten meegenieten? Van onze vrijheid bijvoorbeeld? Plezier is niet egoïstisch, dat is ons wijsgemaakt en onbewust geloven we daar misschien nog in, maar juist dat schuldgevoel zit ons in de weg. Weg ermee. Een genietend mens stimuleert anderen, laat ook anderen automatisch delen in de schoonheid en overvloed. Het is liefde, zou je kunnen zeggen. Pure liefde is toch genieten? Meer dan dat kan je niet uit het leven halen, maar je bent er nooit klaar mee, want het is oneindig. Daarin ligt de oneindigheid. En de vrijheid trouwens. Vrijheid is wat je nodig hebt om te kunnen genieten en om liefde te ervaren, diep in jezelf en voor alles. En van hieruit creëer je de mooiste wereld, voor jezelf en voor anderen.

Dus… geef jezelf vooral toestemming om al die zwaarte los te laten. Om zonder enig schuldgevoel te genieten. Geef jezelf de vrijheid om te ervaren hoe het is, want deze vreugde is levenskracht, levenslust!

Je bent niet op aarde omdat je iets moet veranderen of omdat je nog iets moet rechtzetten, omdat je de wereld moet ‘verbeteren’, las ik gisteren. Oei, voor hoeveel mensen is dat niet een overtuiging, dat ze iets te doen hebben, dat ze een taak hebben of een missie?

Sommigen zijn ongelukkig, omdat ze niet weten wat hun missie is, anderen omdat ze het gevoel hebben dat ze een taak hebben, maar het lukt niet, ze ‘moeten’ iets… iets is de bedoeling… Weer anderen zijn zo fanatiek bezig de rest van de wereld te vertellen hoe het allemaal moet, dat ze uit het oog hebben verloren dat het er echt niet om gaat dat je anderen verandert.

Maar help, wat dan? Stort je wereld in als je geen voorname taak hebt? Is het je drijfveer, je gevecht en je bestaansrecht? Er ‘moet’ van alles gebeuren?

Relax en geniet. Het leven hoeft geen gevecht te zijn. Jij bent hier niet om anderen ergens van te overtuigen, evenmin als die anderen jou zouden moeten vertellen wat je moet doen en laten. Je weet dat zelf. In jezelf kan je eenheid en heelheid bereiken, steeds opnieuw.

Het is niet zo dat het een moment is, een punt dat je bereikt waarna het zo blijft. Het leven is continue beweging, het zijn golven, steeds opnieuw vind je de balans terug. Steeds opnieuw zijn er uitdagingen, temidden waarvan we weer die balans terug kunnen vinden door dicht bij onszelf te blijven. Af en toe laten we ons er door meesleuren, raken we uit balans, maar de balans wil zichzelf steeds herstellen. Dat is een natuurlijk gegeven. Als we ons er niet mee zouden bemoeien, als we dat zouden kunnen, al onze oordelen en gedachten ergens over opzij zouden kunnen zetten, zou het zich razendsnel herstellen. Want niets dat niet werkelijk is, geen liefde is, houdt zichzelf in stand. Het verdwijnt vanzelf.  Wij creëren het, soms creëren we gedrochten, maar we hebben het vermogen die van het ene op het andere moment te laten verdampen. Zoals eenden, die na een gevecht hun vleugels afschudden en rustig verder zwemmen, zonder er verder een heel verhaal van te maken. (Eckhart Tolle)

Het geeft niet dat wij er wel hele verhalen van maken, dat is het spel. Maar zodra we het beseffen, dat die verhalen maken dat bepaalde situaties in stand blijven, dan kunnen we ook andere verhalen maken. En dan wordt het leuk. Als we ontdekken dat we kunnen creëren en dat we vanuit liefde zoveel moois en plezierigs creëren, dat we daarvan mogen genieten, dat we anderen daarin automatisch laten delen als we zelf die liefde en vreugde voelen, zonder enig moeten, geheel vrij… zonder angst.

Leven zonder angst, dat is de uitdaging. Zonder de angst is er geen gevecht. Angst, zou je kunnen zeggen, zijn donkere delen, die opgevuld willen worden met het licht van de liefde. Je ’taak’ als je het zo wilt noemen, is ontdekken wie je zelf bent en daar vooral niet bang voor zijn. Er is niets om bang voor te zijn. Daar kom je achter als je jezelf ontdekt. Dus wat is het doel van het leven? Leven in vreugde, in liefde, in vrijheid. Genieten!

Dat vraagt in de eerste plaats om zelfliefde. Vanuit zelfliefde kan je alles liefhebben. Kan je de eenheid voelen, zijn. Hoe je dat doet? Stem af op de liefde, op de eenheid, laat de liefde toe, voel het. ‘Bestel’ het als het ware, geef het jezelf door je af te stemmen op die bron van liefde en vreugde, die in jezelf ligt en die niets anders wil dan je overspoelen, vullen met vreugde, het enige dat wij te doen hebben, is het toelaten. Ons daarvoor open stellen. Ons er aan overgeven… en gewoon genieten!

“Een mens komt niet tot spiritualiteit door een bepaalde godsdienst te volgen, spiritualiteit is een zaak van de afstemming van de ziel”
Inayat Khan

Dit is zo waar. Niet alleen hoeven we geen Godsdienst te volgen, maar ook geen andere leringen, stromingen, regels en vormen. Afstemming op je eigen ziel, daar gaat het om. Dat ben je al, afgestemd op je ziel, misschien niet altijd bewust, maar je kunt je bewust afstemmen op je ziel. Of op je ware zelf, hoe je het wilt noemen. Ik noem het geen ‘hogere zelf’ meer, want hoger en lager is ook zo’n concept, waarmee we onderscheid  maken.  Net als hemel en aarde, donker en licht, goed en kwaad, juist al dat onderscheid leidt tot de dualiteit, waardoor we maar blijven zoeken naar iets anders dan wat er nu is, terwijl het er al is.

Afstemmen op je zelf, hoe doe je dat? Door stil te worden, te voelen, eenheid te ervaren, het is een groeiproces, je ervaart het vanzelf. Ik geloof dat je er niet zoveel aan kan doen, behalve het laten gebeuren en ervaren. Maar waar je wel iets in kan doen, is bepalen waar je je op afstemt. Op dat punt hebben we wel degelijk een keuze. En dat is iets dat je kunt leren en oefenen. Daarom is mijn ‘boodschap’ ook regelmatig dat je kunt kiezen. Dat je kunt kiezen waar je de aandacht op richt, maar ook waar je je op afstemt. Dat punt, dat je een keuze kunt maken, is de schakel. Bewustwording van het feit dat je kunt kiezen. Sommigen zeggen dat ook dat allemaal ‘vanzelf’ gebeurt, dat we ook daarover niks zelf te zeggen hebben, maar in mijn optiek is het juist die keuze waar het over gaat. En dat is iets dat je kunt ontdekken, in jezelf. Misschien is het handig om het te weten, vandaar dat ik het graag deel. Het leven wordt er eenvoudiger en prettiger van, als je het weet.

Als je niet oplet, kom je regelmatig in een onbewuste toestand terecht, die je bewust kunt omvormen. Zodra je je ervan bewust bent dat je bijvoorbeeld jezelf tekort doet door te denken ‘het gaat niet goed’ of ‘ik voel me niet lekker’ of iets in die richting, weet je dat je het kan ombuigen. Door je af te stemmen op iets anders, op je wel goed voelen of op vertrouwen, op vreugde of op kracht. Dat ligt allemaal in je bereik. Het is maar net waar je je mee identificeert. Dus daar ligt een keuze. Lijkt mij…

Elk idee over jezelf kan je loslaten en als je het laat… als je dat kan zien, dan ben je er al. O, ik zit nu weer in de modus van ‘zielig doen’ of ‘klagen’, je hoeft het alleen maar waar te nemen en wellicht kan je er dan om lachen. Sommige mensen identificeren zich zo sterk met hun lijden, dat ze dat niet willen horen. Maar als je daar doorheen kunt kijken, houdt het geen stand meer. Soms wordt mij verweten dan niet erg medelevend te zijn, maar wat ik in feite onbewust doe is dat geen bestaansrecht geven, dat niet bevestigen, niet meegaan in dat drama, er geen aandacht aan besteden. Meer hoef ik niet te doen, maar ik hoef me er ook niet door te laten vangen. Vroeger wilde ik alles altijd oplossen, maar zelfs dat hoeft niet. Het verdwijnt vanzelf als je er doorheen prikt. Mocht je ook met zulke situaties te maken hebben (wie niet?) weet dan dat je iemand meer helpt door zijn of haar ware zelf te zien dan door hem of haar te bevestigen in z’n zieligheid of slachtofferschap. En…. dat geldt in de eerste plaats voor jezelf!

Ga eens op die andere stoel zitten. Die zetel van wie je werkelijk bent (ook al realiseer je je dat misschien nog niet). Op die zetel heb je alles tot je beschikking, alle ingrediënten – zelfs specerijen die je nog niet kent! – om een overweldigende, overvloedige, rijke en voedzame maaltijd te bereiden. (Om even in de beeldspraak van de engelenboodschap van Anna te spreken, zie hier) Dus: Wat is het dat je wenst? Hoewel wensen zelfs niet het goede woord is, want daarmee zeggen we in feite dat het er nu niet is. Het is er wel, hooguit nog niet in onze beleving. Er op afstemmen betekent dat je het ervaart, voelt, weet dat ‘het’ er is. Afstemmen op je ware zelf betekent dus verruiming van je perspectief, uit alle beperkende identificaties stappen, de onbeperkte mogelijkheden ontdekken die in je liggen. Is dat geen feest?

“Als je iets wilt bereiken, moet je hard werken,” zei laatst iemand tegen me. Ook hoor je regelmatig mensen zeggen dat het geheim van ‘succesvol zijn’ gewoon ‘hard werken’ is. Hoewel ik een hele harde werker ben en bergen kan verzetten, ben ik het daar niet mee eens. Uit ervaring weet ik inmiddels dat het meer gaat om je aandacht en energie aan de juiste dingen besteden, selecteren, keuzes maken, focussen en er vooral geen gevecht van maken. Heel veel energie gaat verloren aan strijd, overbodigheden, irritaties, door de bomen het bos niet meer zien en daardoor veel tijd besteden aan kleinigheden, die niet eens nodig zouden zijn als je gericht was gebleven op je doel. En daarbij wil ik ook benadrukken dat als je lekker bezig bent en ‘in the flow’ zit, het helemaal niet voelt als werken. Je hoeft helemaal niet zo’n groot verschil te maken tussen werken (zwoegen) en lekker bezig zijn. Als je doet wat bij je past, je talenten optimaal benut, je eigen koers volgt, dan krijg je vleugels en het is slechts een overtuiging dat dat een heel gezwoeg  moet zijn, we denken dat… omdat dat ons jarenlang ingepeperd is. Alsof je niet succesvol mag zijn als het geen bloed, zweet en tranen heeft gekost.

De meest succesvolle mensen hebben een sterke passie en ze konden niet anders dan daar gehoor aan geven. Van binnenuit weten ze wat ze te doen hebben en doen dat ook. Als je het gevoel hebt dat het een strijd met de wereld is, die je te voeren hebt om je ‘doel’ te bereiken, dan vergis je je. Het is de strijd in jezelf.

Voor velen is die strijd een motor, wat heel begrijpelijk is, want het is natuurlijk waar dat wanneer je heel duidelijk ziet wat je niet wilt (denk aan onrecht, milieuvervuiling of uitbuiting) je een innerlijke drang voelt om op te komen voor het tegenovergestelde. Iets in jou wordt geraakt, je voelt je geroepen om iets recht te zetten, ergens voor te gaan vechten. Ja. Zo werkt het ook, er wordt iets in je wakker geroepen. Daardoor weet je waar je passie ligt, misschien ook wat je doel is. Maar het doel zou niet zozeer moeten zijn dat je iets bestrijdt, ergens tegen vecht, het doel is het opbouwen van iets nieuws. Werken, of liever gezegd ‘bouwen’ aan het alternatief.

En dat is de volgende stap. Daar zijn we nu aan toe met z’n allen (hoop ik, dus zeg ik): Investeren in een mooie, schone, eerlijke, gezonde, stralende wereld in de toekomst, vraagt om focus. Het oude achter ons laten, dat houdt vanzelf op te bestaan als wij het niet blijven voeden en blijven bevestigen (door er het gevecht mee aan te gaan, door ons ertegen te verzetten!). We hoeven nergens mee af te rekenen, strijd versterkt alleen de tegenstellingen maar, dus ook de oorlog, ook de vervuiling, ook de oneerlijke verdeling van geld op de wereld. Wees slimmer dan dat. Ik reik het je aan, hier ligt je power, wees je ervan bewust.

Als je een berg beklimt en je komt een dikke kei tegen op je pad, dan kan je twee dingen doen: Je stopt, kijkt naar die kei en klaagt, schopt ertegenaan en verwijt hem dat ie op je pad ligt. Je gaat terug, roept er anderen bij: Kijk dan die kei! Ja, roepen de anderen, kijk, daar ook, en daar ook. Al die keien, we hebben recht op een schoon pad, weg ermee. We organiseren een demonstratie. De keien, ze krijgen er lucht van en worden bang. Help, wij mogen er niet meer zijn. Daar moeten we tegen protesteren. Zij verzamelen zich, samen sterk, weet je wat? We maken een samen een muur. We laten ons niet klein krijgen! En zo ontstaat een patstelling. Het probleem is een onoverkomelijke barrière geworden. Door de aandacht. En iedereen is vergeten naar de top te kijken, die in zicht was. Maar nu niet meer, de keien hebben het zicht op de top ontnomen door zich samen te voegen. En dat terwijl je ook gewoon over die kei heen had kunnen klauteren. Waarom deed je dat niet?

Wil je die top, de vrijheid, wel bereiken? Of bevalt het je wel, al die obstakels onderweg? Zo goed, dat je er graag meer van wilt? That’s the question….