De koning heeft 5 paleizen, lees ik net. Het kan niet anders dan dat die grotendeels onbewoond zijn. En ik denk aan al die kinderen met honger in Jemen… En aan de commotie rondom de 400 kinderen, die in Nederland geboren zijn, maar het land uit zouden moeten. Misschien zou de koning zelf wel het liefst zeggen: ‘Kom maar, ik heb nog wel wat ruimte over in m’n paleis…’ maar ja, hij mag dan wel rijk zijn, vrij is hij niet. Wat heb je dan aan al die rijkdom?

Mensen hebben soms, vaak eigenlijk, verontwaardiging nodig. Ze halen dan energie uit een emotie, ze gaan ergens voor of tegen vechten bijvoorbeeld. (Voor of tegen maakt wel het verschil trouwens! Maar dat nu even terzijde…). Kracht halen uit de strijd… Ik lees dat een vrouw uit Oeganda, die ter dood was veroordeeld terwijl ze de moord op haar man niet had gepleegd, in de gevangenis rechten ging studeren en inmiddels zelf vrij is en ook nog vele levens van anderen heeft gered. Wouw!

Het lijken wel sprookjes allemaal, nietwaar? Het is allemaal ‘gewoon’ nieuws. Wat vertelt het? Van alles. Als deze Oegandese niet in de gevangenis was beland, had ze nooit een studie gedaan en was het haar nooit gelukt de doodstraf te helpen afschaffen. Bepaalde situaties vragen om een antwoord, om een beter antwoord, om rechtvaardigheid. En ja, dan heb je eerst wel die verontwaardiging nodig. Maar al die andere vrouwen waren net zo boos en verontwaardigd. Zoals vele mensen ook verontwaardigd zijn over kinderen met honger of het uitzetten van kinderen die hier in Nederland zijn geboren. Het verschil is… wat je ermee doet!

Je hebt dus geen geld nodig – zelfs geen optimale omstandigheden – om iets constructiefs te kunnen doen. Je kunt wel koning zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat je meer invloed hebt dan een kansloze gevangene. Weet je nog hoe Claus zijn stropdas afwierp? Sterke symboliek, ook hij kon geen kant op.

Ik zag de hele week allerlei hartverwarmende initiatieven voorbij komen. Beau, die de daklozen in Rotterdam helpt. Linda de Mol die kinderen in armoede iets extra’s wil geven en dan presentator Tim Hofman die dus in de bres springt voor de 400 ‘asiel’-kinderen. ‘Meer erbarmen nodig,’ hoorde ik Matthijs van Nieuwkerk elke dag zeggen.

Ja. Dichtbij en ver weg. Ik hoop dat de gezamenlijke intenties die via het project van Lynne McTaggart binnenkort naar het Midden-Oosten worden gestuurd gericht zullen zijn op al die kinderen in Jemen, maar daar hoeven we het niet vanaf te laten hangen! Ook hoop ik dat er heel veel mensen meedoen en dat het veel vrede brengt. Of dat nu aangetoond wordt met dit experiment of niet. Wat telt is de inzet, de gezamenlijke inzet. De gezamenlijke kracht. Niet het gevecht, niet het slachtofferschap, niet de verontwaardiging, maar de gezamenlijke kracht die daaruit voort kan komen en die de hele wereld mooier maakt voor anderen. Want… mensen die intenties voor de vrede sturen, gaan zelf ook meer vrede ervaren in hun leven.

Succes is niet hoeveel paleizen je hebt, hoeveel er op je bankrekening staat, maar welk verschil je maakt. Wat je betekent voor anderen, zonder dat dat nou zozeer de opzet is. Het lef hebben, liefhebben, je inzetten, het beter willen, willen verbeteren en erin geloven dat dat kan. Dat je die kracht hebt. Dat we gezamenlijk die kracht vermeerderen. Het gaat niet over ‘ik’, maar over ‘wij’. En ‘wij’, daar horen we allemaal bij!

Het anderen gunnen en wensen, het iedereen gunnen en wensen. Dat gaat voorbij de verontwaardiging, voorbij de jaloezie, voorbij de eigen belangen. Voorbij het ‘ik’: WIJ.

Het is zo grappig, steeds als ik mijn youtubekanaal betreed, hoor ik mezelf in zomerse outfit bezweren: “Het is al verleden tijd!” En dan klik ik op ‘opladen’ of iets anders. Dit gebeurt al minstens een maand, zonder dat ik er echt acht op sloeg. Maar de laatste tijd ben ik vooral verbaasd: Steeds opnieuw begint dat filmpje af te spelen op datzelfde punt! Hoe bestaat het! En het heeft impact. ‘Oja,’ denk ik dan vrolijk. Het is al verleden tijd. Alles is al verleden tijd!

Een van de laatste filmpjes die ik heb opgeladen is de lezing van Vandana Shiva die ik bijwoonde in Drachten bij festival B. Na afloop van die lezing kon ik haar nog even interviewen en mijn ‘punt’ voorleggen…

Ik heb enorme bewondering voor deze dame, wat een kracht, inzicht, intelligentie, daadkracht ook en onbeschrijflijk waardevol voor de planeet, het werk dat ze doet. Ze heeft in India de organisatie Navdanya opgezet, een diversiteit aan zaden (rijst, graan in alle soorten en maten) gered van de ondergang en beschikbaar gemaakt voor de boeren, zelfvoorzienende woongemeenschappen opgezet, kleine boeren ondersteund en gestimuleerd in biodiversiteit, ze geeft lezingen over de hele wereld en ze is vast en zeker de grootste ‘vijand’ van de Monsanto’s op de wereld. Zo’n David die met een welgemikt kiezelsteentje Goliath omver werpt. Er zijn al heel wat rechtszaken gewonnen en ze roept iedereen – terecht – op om niet te accepteren dat Monsanto en consorten patent krijgen op voedselproductie, zaden, water of wat dan ook. En terecht. ‘Wakker worden, dat moeten we niet accepteren!’ zegt ze. Daarnaast heeft ze in vele studies al aangetoond dat biodiversiteit beter is voor de bodem, het voedsel, onze eigen gezondheid, het klimaat, de samenleving, de democratie, de economie en het welzijn van de dieren. Ja. Ik ben het helemaal met haar eens. Wie niet?

Ze noemt zichzelf een ‘Warrior’. Dat is ze zeker. Ze treedt graag in de voetsporen van Gandhi, haar grote voorbeeld, spreekt over vrede, harmonie op de wereld èn in ons lichaam… Ze maakt daarmee dezelfde vergelijkingen als die ik zelf zag en beschreef in mijn boek (Eerherstel), namelijk: Wij zijn de aarde. Beter voor ons lichaam zorgen is tegelijkertijd beter voor de aarde zorgen. De mind niet zoveel macht geven, die gewelddadige overheersende en onderdrukkende mind…

Ja, zulke voorbeelden, zulke sterke krachten hebben we nodig. Het evenwicht dient hersteld te worden op aarde. Eerherstel. Voor de planeet, Moeder Aarde, de natuur, de dieren, voeding, onszelf, ons lichaam. Ja. Helemaal mee eens.

Alleen is het gevecht niet precies wat ‘de tegenstander’ in het zadel houdt? De Waarheid heeft het niet nodig om te vechten, zichzelf te verdedigen, de Waarheid wint altijd. De Waarheid heeft het gelijk al aan z’n zijde staan. Waar je tegen vecht versterk je.

Nu is het zo dat het wel nodig is dat we ons bewust worden, daarvoor heb je misschien wel tegenstanders, vijanden nodig. Om je eigen kracht te ontdekken. Om de gezamenlijke kracht te ontdekken. Tegelijkertijd is dat een gevecht met onszelf, met onze eigen mind. Alles is in onszelf aanwezig. Dus als we werkelijk in vrede en harmonie met onszelf en onze omgeving leven, is er geen strijd meer. En dat is de volgende stap, denk ik. Want ja, het kan zijn dat we de tegenstelling nodig hebben om te kunnen bepalen wat we wel willen. Het contrast wat de wens oplevert (Abraham Hicks) en dat is nuttig. Maar blijf gefocust op wat je wel wilt – voed niet wat je niet wilt door daar maar de aandacht op te blijven vestigen.

De monsanto’s op deze wereld hebben hun functie gehad, ze zijn verleden tijd! Het is al verleden tijd!

Laat dit een leidraad zijn: Alles wat je nu waarneemt is al verleden tijd! Geef het geen bestaansrecht meer. De nieuwe wereld rijst op – het oude wat we waarnemen verdwijnt. Vecht er niet mee als je wilt dat het verdwijnt. Focus op wat je WEL wilt, op de Waarheid. Erken niets anders dan de Waarheid. Wat er ook gebeurt, weet dat hierin je werkelijke kracht ligt. Vechten is niet nodig, het voorbeeld zijn, laten zien hoe het anders kan, daarin geloven, niet twijfelen, je niet van de wijs laten brengen…. Want het gaat inderdaad over vrede. De natuur is sterker dan wij. Laten we samenwerken. Met elkaar en met de natuur. Met het leven.

Nadat ik het artikel afrondde over het boek ‘Licht in het hart van de duisternis’ (binnenkort wordt dat gepubliceerd) van Kevin Billett & Brandon Bays, zag ik een programma over eetstoornissen. ‘Eigenlijk gaat alles over hetzelfde,’ bedacht ik me. Zoals Kevin & Brandon mensen die last hebben van depressie, burn-out of stress de ‘uitweg’ wijzen door hen te begeleiden in het ervaren van hun emoties, zo zou je dat met alles kunnen doen. Ook met eetstoornissen. Ik hoor een mevrouw vertellen dat ze eet om maar niet te hoeven voelen. Ze heeft het over een ‘leegte’ die ze ervaart en die ze probeert op te vullen door vooral heel veel koekjes met chocola te eten. Natuurlijk weet zij zelf ook wel dat dat niet helpt. Je gaat je er bovendien niet beter door voelen. Integendeel.

In een andere ‘productie’ waar ik mee bezig ben, komt iemand aan het woord, die vertelt hoe rampzalig het voor je lichaam is als je vier koekjes achter elkaar op eet. Zij heeft een slimme nieuwe term bedacht die alles samenvat waar je lichaam niet blij mee is, wat niet ‘communiceert’: Nocx. Dat zie je binnenkort. Maar die communicatie, dat is waar het om gaat nu: De communicatie met jezelf en je lichaam.

Waar het ook over gaat, de gemene deler is steeds hetzelfde! Problemen beginnen te ontstaan als je (onbewust) probeert om je gevoelens te vermijden. Je vlucht ervoor weg. Bepaalde gevoelens denken we niet aan te kunnen of beoordelen we als ‘ongewenst’ of vinden we onprettig en die omzeilen we dus. Door er verhalen van te maken, verklaringen voor te zoeken en verhalen in stand te houden, manoeuvreren we ons in allerlei bochten.  In wezen gaat het steeds over een (onterecht!) negatief idee en oordeel over jezelf. Dan heb je dus je Ware Zelf nog niet ontdekt. En dat is nou precies waar het om gaat in het leven.

EERHERSTEL! Eerherstel van jeZelf dus in de eerste plaats. Zoals ik in mijn boek schrijf: Alles werkt andersom. We zoeken in de buitenwereld wat we denken nodig te hebben: Liefde, geld, waardering, erkenning, genoegdoening, troost, aandacht, vulling… Terwijl de enige vervulling van je ZELF kan komen. Alles is alleen IN jezelf te vinden. En ja daarvoor moet je wel even het ‘diepe’ induiken. Daarvoor zal je al die gevoelens juist wel aan moeten gaan, waar je zo bang voor bent. Alleen door vermijdend gedrag ontstaan problemen, je sluit die gevoelens als het ware op en ze hebben daardoor juist veel meer negatieve impact. Je komt zelf ‘op slot’ te zitten daardoor.

Maak er geen verhalen van. Voel het gewoon. Emotie betekent beweging. Een emotie wil komen en weer gaan. Zoals Kevin Billett ook zegt: “Ze duren niet zo lang. Laat ze gewoon door je heen spoelen, ervaar het gevoel. Het duurt hooguit een minuut of tien en dan is de emotie klaar met jou. Dan ben je ervan bevrijd. En dan ontdek je wie je werkelijk bent.”

Ik stel voor dat we er met z’n allen een gewoonte van maken om een paar keer per dag eens stil te staan bij wat we voelen. Geef het de ruimte, erken het gevoel, sta de emotie toe er te zijn (en dat is echt iets heel anders dan er vanuit te handelen, boos te gaan worden op anderen of op een andere manier je eigen onvrede te projecteren op de buitenwereld!) Vraag jezelf eens wat je voelt en laat het er zijn. Geef het de ruimte. Durf het aan te gaan.

Dat wat ‘leegte’ lijkt, dat wat je probeert te vermijden, dat wil ervaren worden. Het is als een ‘scherm’ waar je even doorheen moet. Als het klaar is, doemt iets nieuws op. Iets waar je blij van wordt. Je Ware Zelf kan bedekt zijn door alles wat je denkt, allerlei aannames, overtuigingen, angsten, zorgen, maar dat is niet wie je bent. Geef het toestemming er te zijn en het lost vanzelf weer op. Veroordeel jezelf niet voor wat je voelt of ervaart. Keur niets goed of af. Geef niemand de schuld. Ook jezelf niet. Erken alleen wel wat je voelt. Door niet te vluchten, maar te communiceren met jezelf, je lichaam en je gevoelens, bevrijd je jezelf. En weet je wat? Je kunt dat alleen zelf doen! Ik wens iedereen EERHERSTEL!

En hier vind je het boek Eerherstel, waarmee je jezelf in ere kunt herstellen…. 

Amma is weer in het land! Mocht je het nog nooit ervaren hebben, waag je er eens aan, aan zo’n knuffel van haar. Je weet niet wat je meemaakt… Maar, wees gewaarschuwd, want het kan ook je leven op z’n kop gaan zetten 😉

Voordat ik Amma ooit ontmoette, inmiddels alweer een jaar of 15 geleden, filmde ik voor een reportage voor de OHM de voorbereidingen en was ik – als ‘nuchtere’ journalist – vooral verbaasd over het enorme enthousiasme van de vele vrijwilligers. Tot op het moment dat Amma arriveerde en op blote voeten uit een auto stapte. Een hele kleine, donkere Indiase dame in het wit, met zo’n krachtige uitstraling dat ik zowat omver geblazen werd! Haar energie is zo sterk, licht en liefdevol, daar kan je niet omheen. Daar kan je alleen maar van onder de indruk zijn.

Op een knuffel zat ik helemaal niet te wachten, ik zag allerlei huilende mensen uit haar armen opstaan. Maar ik kreeg hem wel. Of ik nu wilde of niet, ik werd gewoon in haar armen geduwd, nadat we klaar waren met het interview. Tot mijn verbazing schoot ik in de lach! Zij ook. Ik kan de ervaring echt niet in woorden omschrijven, want op het moment van die knuffel is er even helemaal niks meer: Geen tijd, geen plaats, alleen maar heel veel ruimte. Erg bijzonder! Daarom: je moet het zelf meegemaakt hebben om het te kunnen begrijpen.

Het is ook echt voor iedereen weer anders wat het effect is van de knuffel. In dit interview (een paar jaar geleden werd ik opnieuw uitgenodigd om haar te komen interviewen en filmen) vraag ik ernaar en ze vergelijkt het met ijs dat smelt. Kijk zelf maar 😉

Ik ben Chander Mathura, destijds eindredacteur bij de OHM, zeer dankbaar dat hij mij hier heen stuurde. Het heeft mijn leven absoluut verrijkt en me nieuwe inzichten en ervaringen gegeven. Wie weet was dat wel de ommekeer in mijn leven, dat moment. Ongeveer een jaar later stond mijn hele leven op z’n kop en veranderde alles. Ik ben een nieuwe richting ingeslagen, kon ook niet meer terug, dat was best een hele ‘reis’…

Nu, vele jaren later, bekijk ik die ‘oude’ journalistieke ‘nuchtere’, vaak ‘sceptische’ en vooral ‘wantrouwige’ houding heel anders. Het is voornamelijk onwetendheid en daardoor missen we veel. Het gevoelige, zachtaardige en liefdevolle, maar ook dat zesde zintuig, wat we allemaal hebben, waar vaak overheen gestapt wordt. Wat vaak belachelijk gemaakt wordt. Wat – zeker in de journalistiek – niet serieus genomen wordt, waar de mind allerlei oordelen en kritiek op heeft. Wat in feite ons belangrijkste zintuig is, ons innerlijk weten, onze intuïtie, de verbinding met het ‘onzichtbare’, het ‘Goddelijke’, de communicatie met dieren, maar ook met de rest van de natuur, onszelf, ons lichaam, noem maar op….

EERHERSTEL dus! Dat bedoel ik met Eerherstel. Ons eigen vermogen, ons Zelf weer serieus nemen, onze vermogens om te genezen, te weten, te communiceren met dieren, de harmonie ervaren met de natuur, noem maar op. Daarom doe ik nu wat ik nu doe: Het allemaal in ere herstellen. Te lang, veel te lang hebben we onszelf tekort gedaan, ons laten overstemmen door de mind, onsZelf laten onderdrukken (zowel door onszelf als door de buitenwereld).

Tijd voor EEN NIEUW BEGIN!

Hier kan je het boek ‘Eerherstel een nieuw begin’ bestellen.
Alleen deze week nog met vriendenkorting via de mail!

Deze week zette ik 9 afleveringen van een serie programma’s over Navratri op het youtubekanaal van Happy View (waar je natuurlijk allang abonnee van bent, dus dat heb je misschien ook al gezien 😉 ) Navratri betekent 9 nachten, het wordt in het Hindoeïsme twee keer per jaar gevierd om de Goddelijke Moeder te eren, maar het mooie is: mensen gaan aan de slag met de grote schoonmaak in zichzelf (Kali ruimt al het oude, al het ego, de ‘rommel in onszelf’, zodat er ruimte ontstaat voor vernieuwing en verlichting) en elke dag staan er nieuwe vrouwelijke waarden centraal. In deze serie programma’s veel uitleg en achtergronden, maar ook de belichting van het universele aspect van de Oermoeder, het vrouwelijke aspect van het Goddelijke, iets wat bij ons in het Westen nu pas weer terugkeert: EERHERSTEL!

Afgelopen zondag bij Tegenlicht een aflevering over ‘peperdure pillen’ en hoewel we dat toch echt al wel wisten of vermoedden, werd iets bloot gelegd, waarvan je je af kan vragen: Hoe is het mogelijk? Hoe is het mogelijk dat dit gebeurt, kon blijven voorbestaan en dat ‘we’ ons zo in de luren laten leggen met z’n allen? Het antwoord is: angst. Angst en onwetendheid, die gepaard gaat met afhankelijkheid. We kennen onze eigen kracht niet meer, we weten niet meer hoe we zelf onze gezondheid kunnen beïnvloeden en we vertrouwen vaak niet op ons zelfherstellende vermogen.

Dat hebben we, net zoals de natuur dat heeft. Laatst schreef ik nog over het Kali Yuga tijdperk. We zitten er middenin en de ommekeer is gaande. Het momentum, dat woord hoorde ik deze week drie keer. Het gaat hard en het zit in een stroomversnelling. Kali is krachtig aanwezig 😉 En de verering van Kali helpt daarbij, het ‘opruimen’ in onszelf helpt de planeet. Onze eigen emoties aankijken en accepteren, erkennen en er de verantwoordelijkheid voor nemen, maakt een nieuwe kracht in onszelf vrij. Het is de remedie tegen depressie en burn-out, zoals Brandon Bays en Kevin Billett van de week vertelden nav hun nieuwe boek. ‘Grace’ geneest, ‘Grace’ neemt het over, zei Brandon Bays heel mooi. Grace is wat ik ‘de God-in’ in jezelf noem. je Zelf. Je Goddelijke Zelf dus.

Ondertussen vind ik zo nu en dan iets op over #metoo, een niet meer weg te denken begrip dat een jaar geleden ‘geboren’ werd, precies op het moment dat ik de laatste hand legde aan mijn boek! Ik weet nog goed wanneer ik klaar was. Precies om 4 uur op 14 oktober viel de laatste zin op z’n plek! En ik weet ook nog welke zin dat was! Zoiets als ‘als het nog niet goed voelt, dan is het nog niet klaar.’ En dat is een hele gersutstelling toch? dan ontwikkelt het zichzelf nog, Grace is nog aan het werk… tot het ‘goed’ is en goed voelt. En voldoening geeft, rust en vrede. Tot het in het ‘Licht’ is weergekeerd. Eerherstel….

Gisteren was ik bij festival B, waar heel veel gedreven mensen ‘vechten’ voor gezonde en eerlijke voeding, bewustzijn bij mensen en een schone aarde. Een gevecht tegen de voedselmaffia, diezelfde ‘maffia’ als die van de medicijnen… en natuurlijk hebben ze helemaal gelijk: Eerherstel van onze Moeder Aarde, eerlijke producten zijn gezonder en smaken beter, voedsel is het beste medicijn. Ik ben blij dat er zoveel gedrevenheid is, dat er zoveel mensen bezig zijn de aarde en ons voedsel in ere te herstellen, aankaarten dat het veel beter is om ‘Nocx’ te vermijden (alle kleur, geur en smaakstoffen bv, maar wat Nocx betekent, daarover later meer!) en hoeveel wij Zelf kunnen doen voor onze gezondheid en die van de Aarde.

Ondertussen zag ik een link met #metoo. Ons lichaam en Moeder Aarde zijn ‘één’ als het ware. Ook de Aarde is verkracht en dat wordt net zo hard aangekaart op dit moment, de balans mag zich nu gaan herstellen, in de wereld, maar ook IN onszelf. De balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke, rust en vrede, de voedende aspecten van de Goddelijke Moeder komen vanuit vrede tevoorschijn. De mind is onderdrukkend en maakt ons depressief of negatief. Wij zijn allen één, dat zei de strijdbare Vandana Shiva ook in het interview. Zij is iemand die werkelijk voorop loopt in de revolutie. Ook daarover later meer. ‘Maar als wij allen één zijn, alles één is, waar strijden we dan tegen? Dat is dan toch de strijd in jezelf?’ legde ik haar voor. Ze begreep het en haar antwoord was prachtig! (Haha, ook dat zie je later! 😉 )

EERHERSTEL! Daar gaat het dus allemaal over. De stroomversnelling waar we plotseling in terecht gekomen zijn – me too: het was zo’n drukke week  opeens! – is een revolutie. Het gaat de goeie kant op! Hoera!

Terwijl al die verschillende verhalen over elkaar heen buitelen en elkaar verdringen om als eerste gemonteerd te worden, ga ik nu eerst even de Stilte in het bos opzoeken om het Eerherstel in de praktijk te brengen, te vieren en mezelf te voeden. Grace will take care….

En omdat Eerherstel een bijzondere dag beleeft vandaag voor alle lezers van mijn blog, die het boek nog niet hebben of kennen een speciale aanbieding! Het boek was intussen in prijs verhoogd vanwege de enorme marges van boekhandel en bol.com – maar als je het nu persoonlijk bij mij besteld, krijg je 10 euro korting & de verzendkosten kado! Maak dan 49,95 over op bankrekeningnummer: NL50TRIO0390912727 tnv Happy View onder vermelding van ‘Eerherstel, 14 oktober’ en stuur me je adres per mail: info@happyview.info

Natuurlijk kan je het boek ook in de winkel van Happy View bestellen, als je dat wilt: HIER.

Een persoonlijke boodschap erin voor jezelf of voor een ander? Dat kan ook, geef het even aan! Op het EERHERSTEL! Ook voor jou…. <3

Nou ben ik toch echt al naar veel persconferenties geweest in mijn leven, maar dit had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik kwam binnen en werd meteen in de armen gesloten door Brandon Bays. Samen met haar man Kevin Billett zou ze hun nieuwe boek gaan presenteren, maar eerst gingen we op de foto! Zo grappig, ik had nauwelijks tijd om me te realiseren wie zij was, we hadden nog geen woord gewisseld, maar er was wel meteen een connectie. Dat geeft wel meteen een ‘cosy’ sfeertje aan zo’n persconferentie. Verrassend hoe ik er terecht kwam ook, door een ‘verkeerd’ geadresseerde uitnodiging laat op de avond ervoor. Het heeft zo ‘moeten’ zijn want de ontmoetingen – ook met andere aanwezigen – waren zo rijkelijk voorzien van synchroniciteiten, dat ik het niet eens meer na kan vertellen allemaal.

Bijvoorbeeld hoe ik na afloop met een nieuw ‘maatje’ in een bijzonder surrealistische setting – de lift van een groot internationaal hotel bij Schiphol, die voor de helft open uitzicht had – heen en weer vloog van de ene verdieping naar de andere, dan weer omhoog, dan weer omlaag, de lift ging steeds precies een andere kant op dan we dachten…. alsof we dwars door de dimensies heen bewogen, door verschillende tijdperken, culturen, terwijl we het hadden over Peru, India, Canada, Turkije en IJsland, en toen bleken we ondertussen bij elkaar om de hoek te wonen. Bizar. We streken voor de grap nog even neer in de evenzo surrealistische bar, alsof we in een speelfilm terecht waren gekomen, om plannen te maken, die allang gemaakt en voorbereid leken te zijn. En daar kwamen we er achter dat we nog niet eens wisten van elkaar hoe we heetten. Buitengewoon komisch en magisch hoe het universum te werk gaat. Ik ga het nog niet verklappen, maar de gesmede plannen zijn veelbelovend en avontuurlijk.

Maar nu eerst even aandacht voor het boek dat Brandon Bays en Kevin Billett samen hebben geschreven. ‘De reis uit stress, burn-out & depressie’ is de ondertitel en het heet ‘Licht in het hart van de duisternis’. Brandon Bays is bekend van ‘De helende reis’ en Kevin is door die helende reis genezen van z’n depressies en daarover vertelt hij in dit boek. Wat ik persoonlijk het allermooiste vond aan zijn hele verhaal is dat hij duidelijk verklaarde: “Het is geen ziekte, het is niet erfelijk bepaald.”

Wat ik zelf in Eerherstel schrijf: Depressie betekent letterlijk ‘onderdrukking’ en het is de onderdrukking van je Ware zelf.
Kevin ziet het zo: “Er is voor bepaalde sectoren een duidelijk belang om het wel tot officiële ‘ziekte’ te verklaren en dan kunnen daar weer medicijnen voor voorgeschreven worden.” Wat natuurlijk ook weer onderdrukking betekent. Onderdrukking van de gevoelens en de emoties, daar gaat het over. Niet het handelen vanuit die emoties en het uiten in de vorm van reageren op de buitenwereld, niet het onderdrukken of projecteren of wegen zoeken om ze te vermijden, maar puur het erkennen en ervaren. Zodat de levensenergie weer kan gaan stromen.

Tot drie keer toe kwam me een bericht als een soort ‘boodschap’ ter ore, die toen ik het begreep een verschuiving veroorzaakte in mijn beleving. Kali Yuga. Daar komt het op neer. Een tijdperk waarin alles onderuit gaat, machthebbers, macht, geld, onderlinge (scheve) verhoudingen – we gehoorzamen niet meer, we zien de uitbuiting, mensen migreren op grote schaal en alles gaat op de schop. Kali is een nogal heftige godin in het Hindoeïsme, waar veel mensen bang voor zijn. Ze verwoest, vernietigt en maakt alles wat ego is met de grond gelijk. Weersomstandigheden als orkanen, tsunami’s en de bizarre vertoningen van bepaalde wereldleiders, banken, grote bedrijven op het wereldtoneel wijzen hier op. Maar ook in ons eigen leven werken de oude patronen niet meer en worden we gedwongen te kijken naar onszelf. Een pittige tijd, die nodig is voor de vernieuwing.

Het Gouden tijdperk komt er aan. Het Gouden tijdperk is er al voor wie dat wil zien, schrijf ik ook in ‘Eerherstel, een nieuw begin’. Eerlijk gezegd had ik zelf geen idee – dat begin ik nu pas te beseffen – hoe dit boek over een veel langere periode gaat en nog heel lang actueel zal zijn. Ik had gedacht dat we er nu zo ongeveer wel waren, dat de tijd was aangebroken voor De nieuwe wereld en dat het nu wel klaar was met dat oude. Dat ik het op deze manier, door dit boek te schrijven, wel even zou opruimen en versnellen en transformeren en aangezien alles in onszelf een reflectie heeft in de wereld: huppekee, kom maar tevoorschijn, nieuwe wereld! Ik nodigde haar uit. Haar ja, want deze nieuwe wereld wordt niet meer gedomineerd door het mannelijke. In de nieuwe wereld ‘regeert’ het vrouwelijke aspect: het voedende, delende, bekrachtigende, helende, creërende, het gezamenlijke, het in verbinding zijn met het Goddelijke, dat is de nieuwe wereld. Eerherstel: Voor onszelf, onze eigen verbinding met het Goddelijke, met de natuur, eerherstel voor de natuur, voor de dieren, de balans, het natuurlijke evenwicht…

Dat is per definitie niet overheersend, maar gevend. Niet nemend, niet agressief, maar voedend en zorgend. Deze kwaliteiten in onszelf willen tevoorschijn komen, het voor elkaar zorgen, samenwerken, voorbij het ego stappen… De Eenheid zien en ervaren en begrijpen. Leven.

Dat is de nieuwe wereld. En ja, hij is er al voor wie dat ziet. En juist daarom dient er zoveel opgeruimd te worden. Het houdt geen stand meer in De nieuwe wereld, het kan niet blijven bestaan. Het is een proces wat vanzelf gaat, maar niet altijd zachtjes en lief, soms met een enorme kracht. De stuwkracht van het licht, brengt alle donkere verborgen onrechtvaardige zaken boven water. Kijk maar naar de #metoo-toestanden. Alles klopt.

Maar, dus, als ik dat nu al wist en er zelfs een boek over heb geschreven, waarom zou ik dan nu verbaasd zijn? Nee, het is geen verbazing. Het is een antwoord op een vraag, die ik waarschijnlijk zelf gesteld heb. Het gaat me niet snel genoeg. Ik was ongeduldig. Ik had gedacht dat het maar een paar jaar zou duren, die Kali Yuga periode. Ik zag een deel niet. En dat was misschien ook juist wel goed. Ik zie nu pas hoe ik stukje bij beetje alle puzzelstukjes aangereikt kreeg en nog steeds krijg om het in kaart te brengen. En ik zie dat er nog heel veel ‘werk’ te doen is. En ik leer ondertussen hoe ermee om te gaan, zonder jezelf erdoor mee te laten sleuren, de diepte in. Ja, ik kan er wel eens moedeloos van worden, net als jullie waarschijnlijk. Omdat we mensen, dieren, bomen, natuur, maar ook delen van onszelf – alles is een spiegel, want alles is een – zien lijden.

Het antwoord daarop heb ik gaandeweg wel gevonden. Ik heb het al vaker met jullie gedeeld. Hier, in mijn vlogs en filmpjes op youtube, in mijn boek natuurlijk: Kijk naar wat wel. Blijf kijken waar je wel wilt zijn, focus op wat je wel wenst, op het mooie, goede, prachtige, die fantastische nieuwe wereld die er al is. Want zo creëren we haar!

Wat te doen als we allerlei misstanden en pijnlijkheden tegen komen of zaken waar we ons aan ergeren? Terug naar jeZelf, dat allereerst. Terug naar je hart. Van daaruit de verbinding ervaren met je Zelf (je grotere, ware, Goddelijke Zelf en dus met het Goddelijke, het al, de Liefde). En dan kan je transformeren, vanuit die positie transformeer je voortdurend. Automatisch, daar is bij wijze van spreken geen eens een intentie voor nodig. Maar intenties werken wel. Ze houden ons op het spoor van ‘wat wel’, ze richten heel bewust de aandacht op wat we wel wensen, wat mogelijk is en wij hebben creërende kracht. Die leren we op deze manier gebruiken. Die kunnen we inzetten voor die mooie nieuwe wereld, die we aan het creëren zijn.

Al vrij snel na mijn ‘schrik’ dat het nog wel even zou duren, dat Kali Yuga tijdperk, het was pas net begonnen namelijk…. kwam het antwoord: Daarvoor zijn we hier nu. Genoeg werk te doen. Maar het begint allemaal bij jezelf. Blijf aanwezig. Blijf in het hart aanwezig, in het hier en nu. En ruim in jezelf op wat er nog wil worden opgeruimd. Maak dagelijks jezelf weer ‘leeg’, je energieveld schoon, neem geen ladingen mee, laat ze los. Laat steeds alles weer los…

De tegenstellingen zullen alleen maar groter worden de komende tijd. Maar kijk naar de positieve ontwikkelingen. Volg vooral het goede nieuws…. Alles klopt, alles verloopt helemaal volgens plan. Dit is pas het begin, maar je hoeft je niet de diepte in te laten sleuren. Het zijn uitdagingen. Er zullen vast en zeker nog veel meer uitdagingen volgen. Maar wie zich stevig geworteld weet in zich Zelf, het Goddelijke Zelf en het ego kan waarnemen en er om kan lachen, het makkelijk ook weer los kan laten, die is een voorbeeld. Het baken wat de wereld nu nodig heeft. Wees het baken.

Dierendag! Wat ons betreft is het elke dag dierendag, maar laten we deze dag ‘gebruiken’ om het EERHERSTEL voor de dieren kracht bij te zetten. En daarmee ook het bewustzijn van de mens. Dat gaat samen… Hoe wij met dieren omgaan, vertelt ons iets over onszelf.

Als je wilt kan je vanavond nog meedoen met het gezamenlijk sturen van intenties naar de dieren, voor alle dieren, voor meer respect en dankbaarheid, waardering voor de dieren.

In het eerste filmpje wat introductie op hoe we ons, naar mijn idee en dat is gevoed door de dieren zelf – kunnen inzetten voor de dieren. En hoe we het beste intenties kunnen sturen. Vanuit ons hart natuurlijk. In het tweede filmpje wat meer over hoe je intenties stuurt en vervolgens kun je meedoen! Hartelijk dank daarvoor alvast! Wie later mee wil doen, dat kan ook! De kracht van de intenties neemt alleen maar toe.

O ja, en omdat het dierendag is: Vandaag nog vroegboekkorting voor wie mee wil doen aan de cursus dierencommunicatie. Want… wat kun je beter voor de dieren doen dan naar ze luisteren?

Dankjewel!

“Ik zou geen 20 meer willen zijn, jij wel?” vroeg iemand me gisteren. “Euhm…, nou….” Hoe was dat ook alweer? Ik probeerde het me voor de geest te halen. Het lijkt me wel wat eigenlijk. Alleen dan wel graag met de kennis van nu. En dan? Hoe zou dat er dan uitzien? Ik zou anders in het leven staan, me niet zo druk maken, me niet gek laten maken, veel meer selecteren in waar wel en waar geen aandacht aan geven. Andere keuzes maken ook. Op een hele andere manier te werk gaan. Veel meer beseffen dat je van elk moment het beste zoveel mogelijk kunt genieten en ik zou dan ook weten dat dat van belang is: Dat je er plezier in hebt, dat je alles wat je doet met hart en ziel en dus met plezier doet. Bepaalde dingen zou ik nu heel anders aanpakken. Ik zou waarschijnlijk nog betere vragen kunnen stellen als interviewer, sneller overal doorheen prikken, geen aandacht meer geven aan drama’s en overdreven reacties en zeker niet meer meegaan in het negatieve praten over anderen, want dat brengt schade aan – dat wist ik toen nog niet. Hoe alles effect heeft. Elk woord, elk gebaar, elke reactie, elke actie is als een zaadje wat zich voortplant en een eigen leven gaat leiden. Alles is energie. Wij hebben geen idee wat we aanrichten als we onbewust maar wat kletsen, roepen of roddelen. We creëren er de wereld mee.

Werkte ik op mijn 20-ste al bij het Journaal? Ik geloof het wel. Zou het Journaal er dan wellicht heel anders uitgezien hebben? Toen al, herinner ik me, was het de kunst om je standpunten er ‘doorheen’ te krijgen. Vaak heb ik me verbaasd over wat wel of niet ‘nieuws’ was. Toen dacht ik nog dat ik dingen niet begreep, nu denk ik dat mijn gevoel altijd al klopte en dat ik daar zelf meer op had mogen vertrouwen en naar had kunnen luisteren. Van binnenuit komen de aanwijzingen. Die kan je vertrouwen. Maar dat had niet zo’n gevecht hoeven worden. Als je daar simpelweg op vertrouwt, sta je een stuk steviger in je schoenen. Ja, ik zou meer vertrouwd hebben op mijn eigen kracht. En op de kracht van ‘het onzichtbare’, waardoor bepaalde ‘rampen’ afgewend hadden kunnen worden. Dat wist ik toen nog niet. Daarom: Laten we dat vertellen. Laten we dat doorgeven.

Wat kan ik beter doen dan delen wat ik allemaal geleerd heb ‘onderweg’? Wat kan je beter doen dan mensen sterken in hun zelfvertrouwen en wijzen op hun eigen mogelijkheden? Je kennis en ervaring delen en anderen leren hoe zij zelf het heft in eigen hand kunnen nemen? Dat het nooit over een ander gaat, maar over jezelf. Dat je je wel druk kunt maken over de oorlog in de wereld, maar dat de vrede begint in jezelf? Elke dag opnieuw. Niet alleen even tijdens een meditatie, niet alleen in je intenties, maar in de praktische alledaagse zaken. Doe je wel wat je werkelijk wilt? Ben je jezelf trouw? Doe je wat je doet met liefde en plezier? Of doe je allerlei dingen waar je niet achter staat, omdat ze nu eenmaal moeten?

Alles begint in jezelf en alles gaat over jezelf. Het is niet ver weg, het is niet ergens anders. Je hoeft niet naar andere planeten af te reizen, daar zou je hetzelfde tegenkomen namelijk. Be Here Now. Wees volledig aanwezig. Hier. Nu. Er is geen ander moment, er is geen andere plek. Je bent hier nu.

En ja, ik had op mijn twintigste best willen weten wat ik nu allemaal weet. Aan de andere kant weet ik dat alles klopte, dat alles op dat moment ook perfect was. Alles droeg bij aan wat ik nu weet. Ik was degene die ik nu nog steeds ben. Ik ben nu nog steeds degene die ik toen was. Dat verandert niet. We zijn al wie we zijn. Dat kost helemaal geen moeite. Het kost geen moeite om te zijn wie je werkelijk bent.

En het leukste is: Leeftijd zegt helemaal niks. Als jij je oud wilt voelen en gelooft in de krakkemikkigheid die de voortschrijdende ouderdom met zich meebrengt, als je gelooft dat je aftakelt en steeds minder kan, waar ben je dan mee bezig? Leeftijd interesseert me niet. Ik tel al jaren niet meer hoeveel jaar ik precies ben. Het is veel belangrijker om te kijken wat er allemaal wel is, wat je wel kan, hoe je je voelt en daarnaar te luisteren. En ook om naar je lichaam te luisteren. Wat heeft het nodig? Waar heeft het behoefte aan?

Het is vandaag zo’n mooie dag, dat we – mijn lichaam en ik – naar buiten willen. Lekker wandelen, genieten van de zon. Timeless. Geniet ervan! Wat je ook doet, wat je ook allemaal moet, het zou voor iedereen toch mogelijk moeten zijn om even naar buiten te gaan en te genieten vandaag. En als je dan aan het genieten bent, al is het maar 5 minuten, ervaar dan eens hoe ‘eeuwig’ dat ene moment is! Enjoy!