In de sportschool, waar ik altijd op rustige uurtjes heen probeer te gaan, ben ik blij dat ik geen man ben. Ik hoef niet heel stoer allemaal zware gewichten te tillen, ik schaam me niet voor mijn relatief lichte programma, maar ik train wel conditie en wat spieren, omdat dat goed is voor mijn lichaam. Als je buikspieren sterk zijn, heb je minder snel last van je rug bijvoorbeeld, wist je dat? Mijn lijf is er blij mee en laat me dat na afloop weten met een voldaan gevoel. Je voelt je sterker en je kunt meer aan. Ik heb ook eens gelezen dat mensen die sporten sneller een nieuwe baan vinden en meer verdienen. Dat bleek uit onderzoek. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen.

Ik raak in gesprek met een Surinaamse vrouw, die sinds deze week weer elke dag sport. Als ze een dag niet komt, gaat ze zichzelf straf geven, dan moet ze een uur langer op de loopband rennen. Ik kijk haar verbaasd aan, zo streng ben ik niet voor mezelf. “Als iemand anders zou zeggen dat ik dat moest doen, zou ik het niet doen hoor,” lacht ze erbij. Vroeger ging ze altijd hardlopen en ze mist dat, maar het mocht op een gegeven moment niet meer vanwege iets aan haar knie. “Dat voelde echt als een gat, alsof iemand me wat afgenomen had! Ik heb gemerkt dat ik dat echt heel erg vond.” Ze vertelt dat ze voor dag en douw – voordat ze brood maakte voor haar kinderen om mee naar school te nemen – al ging rennen en als ze thuiskwam na haar werk weer. “Ik kon alles loslaten, alle frustraties van de dag, als ik boos was rende ik gewoon door en op een gegeven moment was het weg. Ik kwam ‘leeg’ thuis en ik was altijd vrolijk, energiek, ik pakte alles aan wat er moest gebeuren, ruimde alles meteen op en handelde alles meteen af.”

Toen ze vanwege die knie niet kon sporten zat ze op de bank en zag de hardlopers voorbij komen langs het kanaal. Gefrustreerd greep ze dan een fles wijn, maar dat hielp niet. Ze kon haar problemen niet meer ‘kwijt’, bleef ermee rondlopen en zakte er in weg. Toen werd ze ook nog ziek. Misschien is ze nu bezig alles uit die periode nog op te ruimen. “Het is bij mij alles of niks,” zegt ze. “Ja, dat herken ik wel, maar ik ben juist aan het oefenen de middenweg te bewandelen. Als ik het rustig opbouw en er een gewoonte van maak, hou ik het langer vol,” lijkt mij. Duidelijk niet haar stijl. Wel een hele sterke vrouw. Als die iets voor ogen heeft, zal het wel lukken, vermoed ik.

Waarom verschijnt dit voorbeeld in mijn vizier? Ik weet het niet. Ik vind juist dat mensen wat liever en aardiger voor zichzelf mogen zijn. We hoeven onszelf niet af te beulen en te straffen, het is de kunst om tevreden te zijn met onszelf. En ik streef ernaar om alles wat ik doe met zoveel mogelijk plezier en toewijding te doen. Ik probeer niet ’tegen’ mezelf te zijn door te vinden dat ik door moet gaan, door moet duwen, als het even niet lukt of teveel wordt: pauze of stoppen, even iets anders doen en dan later de draad weer oppakken. Kan je dan ooit iets bereiken? Ja, misschien ben je wel eerder tevreden met wat er al is. En misschien heb je dan wel minder frustraties weg te werken…

Toch heb ik wel bewondering voor het doorzettingsvermogen van deze dame. Wat haar verhaal me vertelt is dat het sporten iets in gang zet. Mijn grote opruiming is er wellicht door geactiveerd. Dat je opeens en met gemak iets aan gaat pakken. Dat je meer bergen kan verzetten. Dus ik ga rustig door. Maar het leven hoeft geen strijd te zijn. Geen wedstrijd en al helemaal geen strijd met jezelf. Ik ben meer een wandelaar, die rustig om zich heen kijkt en onderweg geniet. En daar ben ik wel tevreden mee.

Dear friends, we hebben jullie hulp nodig! De meeste van jullie hebben of kennen het boek van White Bull ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder’ inmiddels wel. In deze kadootjestijd vragen wij ons af hoe we het op een vriendelijke manier onder de aandacht kunnen brengen van een groter publiek, dat open staat voor het ‘spirituele perspectief’ en baat kan hebben bij de bekrachtigende en geruststellende boodschappen van White Bull. We weten dat het niet voor iedereen even gemakkelijk is de boodschappen van White Bull ook daadwerkelijk toe te passen in het dagelijks leven. Wat te denken van dit?

“Je ego mag misschien geconditioneerd zijn om te geloven dat het egoïstisch is om stappen te ondernemen die wellicht negatief lijken uit te pakken voor een ander, maar bedenk hoeveel dienstbaarder je aan de mensheid kunt zijn door jezelf te bevrijden van alles wat jou beperkt in het vervullen van jouw potentieel.”

Wat we jullie willen vragen is om met ons mee te denken. Misschien wil je zelf een review schrijven over het boek, er aandacht aan besteden, er over vertellen, een lezing organiseren zelfs? Misschien bedenk je iemand in je eigen omgeving voor wie het een waardevol kadootje zou kunnen zijn?

Wist je trouwens dat Ian Graham ook privé-sessies geeft met White Bull? Ja, de mensen die mij al langer volgen, weten dat wel. Met een zo’n sessie kan je jaren vooruit. Nog steeds schieten me regelmatig opmerkingen te binnen van White Bull uit de eerste sessie die ik ooit met hem meemaakte, die nu nog relevant zijn.
Ian schrijft in het voorwoord dat het boek vergelijkbaar is met een goed glas wijn, je nipt er aan en nog eens, de verborgen diepte op iedere bladzij proef je zoals de wijnkenner de meest subtiele smaken en nuances bespeurt in hetgeen hij drinkt. Zo gaat dat ook met een persoonlijk gesprek met White Bull, de diepte van zijn woorden gaat veel verder dan je in eerste instantie kunt ‘proeven’.

En zo werkt het ook met dit boek, je moet het leren kennen en waarderen, het is geen eendagsvlieg, ik vermoed dat het gestaag z’n weg zal vinden bij de mensen die er op dat moment aan toe zijn. Maar juist nu, in deze donkere dagen, kunnen we wel wat extra wijsheid, kracht en inzichten gebruiken. Het versterkt. Op een dieper niveau dan je denkt. Het gaat verder dan ‘denken’ namelijk.

Als jullie zelf – vanuit je eigen ervaring en beleving – iets zouden willen delen met jullie eigen achterban, als jullie een idee hebben voor ons om White Bull onder de aandacht te brengen van een groter publiek, dan horen we het graag!

Als bedankje en ter inspiratie bij deze een nog niet eerder gepubliceerd gesprek met White Bull. Neem de tijd om het te voelen en tot je door te laten dringen als je er naar kijkt, proef de diepte!

I hope you like it!

Oja, het boek ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder’, kan je hier bestellen.

Het rijstexperiment van Emoto, ken je dat? Ik heb het ook wel eens gedaan. Je zet drie glazen met ongekookte rijst en water ergens neer – op verschillende plaatsen, leek mij – en tegen het ene glas doe je heel lief en aardig, het krijgt elke dag liefdevolle aandacht. Tegen het tweede glas doe je boos en naar (wat nog een hele kunst is) en het derde negeer je helemaal. Na een dag of tien zie je het resultaat. Rara welke rijst is het eerst bedorven? Dat is degene die je genegeerd hebt. Negeren is dus nog erger dan negatieve aandacht… De rijst die positieve aandacht heeft gekregen fermenteert en gaat zoet ruiken. Die bederft helemaal niet.

De betekenis hiervan is gigantisch, baanbrekend. Emoto heeft aangetoond dat water heel gemakkelijk stemmingen opneemt en vormen aanneemt. Het reageert op geluiden, teksten, ladingen, woorden die je erop plakt, mooie muziek. En het bleek dat liefde en dankbaarheid de mooiste kristalvormen opleverde (hij fotografeerde de watermoleculen in bevroren toestand). En dan mag je zelf bedenken voor hoeveel procent je lichaam uit water bestaat. Wat gebeurt er met een kind dat genegeerd wordt of voortdurend negatief bejegend? Wat gebeurt er met onszelf als we negatieve gedachten over onszelf hebben? Alleen dat al is een reden om goed op je woorden en gedachten te letten. En om naar mooie muziek te luisteren. Om in harmonie te zijn met je omgeving. Om herrie en ellende te vermijden. Om uit relaties te stappen die je niet positief voeden, maar ook… en dat zag ik gisteren ineens: om op te ruimen!

Ja, daar zijn we weer. Nog even en ik ben ook een opruimgoeroe… 😉 (Ik ben overigens bezig om een overzichtelijk lijstje met tips te maken voor het opruimen, dus wie interesse heeft, mag me mailen). Voorraden bijvoorbeeld. Het stamt wellicht nog uit de oorlogstijd dat mensen voorraden in huis halen van allerlei producten, rijst bijvoorbeeld. Toen ik gisteren een foto zag van iemand die het rijstexperiment ook had gedaan, bedacht ik me dat er in mijn keukenkastjes – waar ik nog niet aan toe gekomen ben – waarschijnlijk een heleboel te vinden is aan genegeerde voorraad. Wie kijkt er dagelijks met liefdevolle aandacht naar z’n voorraad? Ja, misschien nog wel naar zelfgemaakte jam of verleidelijke chocoladerepen, maar verder?

Vandaar dat die Kondo-methode dus zo goed werkt en zo’n enorm positief effect heeft op mensen. Alles wat je opruimt, pak je vast en je voelt: Word ik hier blij van? Zo niet, gaat het de deur uit. Bij boeken doe je dat ook, je slaat ze niet open, gaat niet lezen (ahum), maar je voelt… Voor mij was het een gewoonte, net zoals die voorraden een gewoonte waren, om boeken te bewaren. Zelfs als ik ze niet leuk vond, ook als ik ze al gelezen had. Maar ook woorden zijn energie, hebben lading. Dus… wat een ballast eigenlijk! De maatstaf is nu dat alleen inspirerende boeken mogen blijven. Alle ellende de deur uit, dat sowieso. Lang geleden knipte ik zelfs krantenartikelen uit, om nog wat mee te doen, misschien onderwerpen voor reportages. Af en toe kom ik er nog een paar tegen. Vroeger wist ik dat niet. En als journalist volgde ik ook nog al het nieuws. Mensenlief, vind je het gek dat het op een gegeven moment teveel wordt, al die ellende van de wereld op je schouders?

Keuzes maken is heel gezond. Selecteren is noodzakelijk. Waarom jezelf belasten? Waarom het leven niet wat lichter maken en alle overbodige ballast opruimen? Je begrijpt: het letterlijke opruimen heeft een enorm effect op je geest. Waarom vasthouden aan zaken uit het verleden, waar je klaar mee bent? Die je al weet? Waarom oude trauma’s blijven herhalen en herkauwen? Het hoeft niet. Wonden die steeds opnieuw open gereten worden, kunnen niet genezen.

Ik kwam ook talloze lijstjes tegen met van alles wat ik moest doen. Wat een feest om te beseffen dat het meeste daarvan inmiddels allang gedaan is, klaar is, afgerond. Dan zie je opeens wat je allemaal al hebt bereikt. Wat er ondertussen allemaal al is opgelost. Hoeveel bergen je al hebt verzet. Heerlijk! Wat ik ook op veel briefjes tegenkwam was: opruimen. Haha… ik was eeuwig aan het opruimen, althans, het stond altijd op mijn to-do lijstje. “Je blijft toch altijd bezig, je bent nooit klaar,” zei iemand gisteren tegen me. Nee, want deze keer pak ik het veel grondiger aan en ik heb een mind-switch gemaakt. Ik begrijp het nu veel beter. En het is leuk geworden, dat was het vroeger niet… Als je het een keer goed doet, hoef je niet aan de gang te blijven. Alles krijgt een eigen plek, dat alleen al. Dat maakt het veel makkelijker om alles meteen op de juiste plek terug te leggen na gebruik. Mijn leven wordt overzichtelijker. Dat geeft meer en meer helderheid.

Bijna ongemerkt wordt het verleden ondertussen verwerkt. Bewaren – ik was er heel goed in – is net zoiets als in het verleden blijven hangen. Terwijl ik in wezen veel meer een toekomstgericht persoon ben. Maar je kunt ook bewaren voor in de toekomst, ai… dat had ik nog niet door. Dat belast de toekomst al bij voorbaat.

Dus… de tip van vandaag: Hou het Emoto-experiment in gedachten bij alles wat je doet en vooral bij het opruimen. Dat wat goed voelt en waar je positieve aandacht aan besteedt en aan kan besteden…. is goed voor jezelf, goed voor je omgeving, voor je spullen zelfs, voor je voedsel en uiteindelijk is het natuurlijk ook goed voor de wereld. Want je geeft alles alleen nog maar positieve aandacht – of je elimineert het uit je belevingswereld of omgeving – en daar groeit alles en iedereen van. Vooral jijzelf.

See it, feel it, be it. Zo eenvoudig! Stel het je voor tot je het voelt. Het voelen is de brug tussen de waargenomen realiteit en de paralelle realiteit. Zodra je het voelt, kan de paralelle realiteit het overnemen.

We leven in een vibrationele werkelijkheid, niet onze creatie creëert, wij creëren. Dat is iets om echt goed te begrijpen. Dat is de slag die we nu gaan maken. Degenen die dit door hebben, kunnen daar hun voordeel mee doen, maar ook gezamenlijk kunnen we daar iets heel belangrijks mee doen: Vrede creëren. Om ons heen, maar waarom niet op de hele wereld? Stel het je voor. Neem elke dag even de tijd om het je voor te stellen, net zolang tot je het voelt. Maak het beeld zo levendig in je verbeelding dat je het ook echt voelt. En leef, wees alsof het al zo is. Dat is waarom het bij ons begint. In onze eigen beleving. Voel de vrede.

Dat betekent dus concentratie, je niet van de wijs laten brengen door de creaties die er nu te zien zijn. Weten dat we elk moment opnieuw creëren. Voor ogen houden wat de werkelijkheid is die je wenst en weg met al die gedachten als ‘ja, maar…’ of ‘het is moeilijk’ en al helemaal weg met al die angst. Laat je er niet door van de wijs brengen. Want dit is waarom wij niet zo machteloos zijn als het lijkt. Dit is waarom wij meer macht hebben dan we denken. En waarom we verantwoordelijkheid kunnen en misschien wel moeten nemen. De realiteit maken we zelf. Elk moment opnieuw.

Ergens tegen zijn, je tegen iets keren, vechten, de aandacht richten op wat er niet deugt en anders moet, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: daarmee maken we de wereld niet beter. Het toont ons hooguit een voorbeeld van wat er is gecreëerd en daarmee vechten heeft geen nut, want creaties die er al zijn verander je niet. Je kunt wel opnieuw creëren. Vecht niet met de creaties dus, maar maak nieuwe creaties. Zie het als een aanleiding om beter te creëren als er iets mis gaat. Zie het als een motivatie, want als je sterk reageert op iets ongewenst, weet je beter wat je wel wilt. Als je het zo ziet, kan je accepteren dat dat is gebeurd. Maar het hoeft niet te blijven.

Als wij onze energie richten op iets nieuws, op vrede, op overvloed en blijdschap, op de schoonheid van de wereld, op wonderen, op al die mooie mensen die er zijn, op alle prachtige initiatieven, op elkaar echt leren kennen, helpen, begrijpen en vergeven, dan creëren we samen de hemel op aarde. En dat wordt nu van ons gevraagd.

Dus duik niet weg in je hoekje, wachtend tot de bui over is getrokken, weet dat je iets kan doen en dat het heel krachtig is. Laat het realiteit worden. De manifestatiekracht is heel erg sterk momenteel. Zelfs de regen stopte gisteren even omdat ik er doorheen moest fietsen en me er op richtte dat het even droog zou zijn. Echt, het kan. Probeer het eerst met kleine dingen en ga door met de grote dingen! Op die manier ontwikkel je vertrouwen en daardoor zal je meer en meer manifestatiekracht hebben. Want het is niet zo dat het zich niet snel genoeg manifesteert omdat het tijd nodig heeft of moeilijk is, het is alleen zo dat wij er nog niet compleet van overtuigd zijn. Stel je eens voor dat meer en meer mensen dit weten, begrijpen en doen. Wat een mooie stille revolutie brengen we dan op gang! Doe je mee? Dankjewel!

Een ding is duidelijk: Tijd om af te rekenen met het patriarchale. Met macht en strijd, controle, onderdrukking, verdeel en heers. Het nieuwe evenwicht dat we nodig hebben op de wereld is in aantocht. Het gaat niet zonder slag of stoot, dat was te verwachten.

Eeuwenlang is het evenwicht er niet geweest. Vrouwen en het vrouwelijke werden onderdrukt. We moesten ons voegen, hielden ons in, spraken ons niet uit, we pasten ons aan, gehoorzaamden en hielden onszelf klein.

Het schijnt dat dochters dit gedrag van hun moeders automatisch overnamen, omdat het op hen werd geprojecteerd en dus verwacht en tot afkeuring (woede of jaloezie) leidde als ze hun eigen weg gingen en wel vanuit de eigen kracht gingen leven. En dan nog was er een zelf-saboterende kracht, zoals schuldgevoel die dat ongemerkt heel moeilijk maakte. Ik las een artikel hierover.

Maar wat is nou precies onderdrukt? Wie wij zijn. Wie we werkelijk zijn. Het gaat niet alleen over vrouwen, wel over de verhoudingen, maar ook over het vrouwelijke aspect in de man. Over onze eigen kracht, onze scheppingskracht, over het hart, het mogen zijn wie je bent, het (mogen) houden van jezelf, over vrijheid, misschien wel over alles wat door de angst belemmerd wordt.

Nog niet zo lang geleden werd het als niet realistisch en naïef, te dromerig en idealistisch afgedaan als je pacifistisch was. Dat was niet van deze wereld. Dat was geen oplossing. Het hart bood geen oplossing, er moest vooral gediscussieerd worden. Meningen, discussies, strijd, onenigheid, verdeling, macht… Nou, we kunnen nu wel zeggen: dat werkt helemaal niet. We zien nu toch wel in dat dat een doodlopende weg is?

In de dualiteit wordt alles uitgevochten. Staan partijen recht tegenover elkaar. Wordt gestreden om de macht. Strijdende partijen kan je moeilijk bereiken in het hart en vanuit het hart. Het is een beetje als die dwaze meisjes zonder olie in hun lampje. Misschien moeten we het laten…

En ons eigen lampje brandende houden. Vanuit ons eigen hart aanwezig blijven, daar is de reserve-olie te vinden. Vanuit het hart zijn we in verbinding met de Waarheid, het Goddelijke, de ziel, zo ontstijgen we het dualisme.

En onderweg alle frustraties oplossen, die we opgelopen hebben…? Ja, maar misschien gaat dat vanzelf als we in ons hart blijven en het niet ingewikkelder maken dan dat.  Want daar vinden we ook onze kracht. En dat is een transformerende kracht. Precies wat we nodig hebben. Zonder liefde kan de hemel niet bestaan:

‘Dat koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?’ Legendarische woorden, je hoort het hem nog zeggen. Reve.

Tot mijn verrassing wordt hij aangehaald in de preek; ik woon een Lutherse dienst bij in Woerden, omdat alle overledenen van het afgelopen jaar herdacht worden. Nog verrassender is dat het gaat over de nieuwe wereld. Waar we klaar voor dienen te zijn. Het verhaal van de vijf dwaze en de vijf wijze meisjes met olielampjes. De dwaze meisjes hadden geen reserve-olie meegenomen en de wijze meisjes weigerden de dwaze meisjes hun olie te geven, omdat ze dan niet genoeg zouden hebben. Daardoor moesten de dwaze meisjes op zoek naar een olieverkoper en ondertussen kwam de bruidegom aan. De wijze meisjes mochten naar binnen op het bruiloftsfeest en de dwaze meisjes, die te laat arriveerden, moesten buiten blijven staan. ‘Ik ken jullie niet’, zei de bruidegom.

De dominee bekent dat hij zelf in eerste instantie wat moeite had met het verhaal, was dat niet erg cru van die wijze meisjes, dat ze hun olie niet wilden delen? Hij legt uit dat het om de innerlijke reserves gaat. Dat kan je niet delen. Geloof, vertrouwen, je eigen licht, dat is intern. Anderen zullen zelf die keuze moeten maken, je kunt dat niet voor een ander doen.

Met Piek heb ik het ook wel eens over dit verhaal gehad, omdat de bijen ermee kwamen. (Zie bladzij 85 uit het boek ‘In de Stilte hoor je alles’) De bijen leggen het zo uit: “Er is een verandering gaande in de wereld. Mensen met licht kunnen dat zien. Zonder licht worden mensen overdonderd. Zie het als het ineens aandoen van het licht. Je ogen gaan dicht van zoveel licht. Terwijl je het aankomende licht wel kunt zien als je eigen licht al aan was. Mensen moeten dus voorbereid zijn door hun eigen licht al aan te doen. Dat maakt de overgang makkelijker. Ze moeten niet investeren in het verleden. En het leven niet te zwaar en serieus maken.” Piek krijgt dan ook de ‘opdracht’ van de bijen om mensen voor te bereiden. “Maar maak er geen gevecht van!”

Natuurlijk kun je je licht laten schijnen, je kunt met het ene kaarsje het andere aansteken. Maar dit is de vrije wil van de mens en hier gaat het om de eigen verantwoordelijkheid: Iedereen maakt de keuze in zichzelf. We kunnen het niet voor elkaar doen.

De beker wijn laat ik aan me voorbij gaan, ik wil niet cru of ondankbaar zijn, maar bij de woorden ‘Dit is zijn bloed, voor jou vergoten’ kan ik niet anders dan bedanken. Voor mij hoeft geen bloed vergoten te worden.

Tja… ik zou elke dag wel hetzelfde kunnen schrijven: Wees alert waar je aandacht aan geeft, voed je met wat goed voelt, focus op de beste uitkomst, gedachten zijn krachten, ruim alles op wat je dwars zit, laat je vooral niet meesleuren in angst en ongerustheid, blijf vanuit je hart aanwezig, breng alles naar het licht…

Deze website staat er al vol van, op verschillende manieren zeg ik misschien wel steeds hetzelfde. Aan de ene kant kan je zeggen dat alle ‘ellende’ eerst naar buiten moet komen voor het kan verdwijnen, transformeren. Aan de andere kant zitten we nu in een situatie, die niet alleen is gecreëerd in het verleden, maar nog steeds wordt gecreëerd. Wat voed je? Wat voeden we?

Voel wat je wel wil en wat niet. Voel waar je blij van wordt en waarvan niet. Maak een keuze. En laat los. Blijf niet bezig met alles wat je niet wil. Richt je op wat je wel wilt, wat wel fijn is, wat prettig is. Blokkades zijn er omdat je denkt dat ze er zijn. Blokkades kan je in stand houden door te denken dat het moeilijk is om ze te doorbreken. Misschien zijn er wel helemaal geen blokkades, behalve als wij denken dat ze er zijn.

Ik weet niet of jullie het ook hebben, maar ik word niet alleen moe van het nieuws, de continue berichtgeving over terreurdreiging, maar ik begin ondertussen ook een beetje moe te worden van alle reacties erop. Zelfs die mooie boodschappen van vrede, ze worden me net een beetje teveel herhaald en gedeeld. Begrijp me goed, ik ben een groot voorstander van ‘weet wat je deelt’ want het heeft effect. Dus ja, deel vooral hartverwarmende en positieve berichten, vrolijke noten en rustgevende plaatjes. Maar misschien niet als ‘reactie op’, want ongemerkt blijven we er dan toch mee bezig. Er ontstaat bijna een ander soort tweedeling (het woord oorlog wil ik niet gebruiken), die van de – hoe zal ik het noemen – zogenaamd ‘realistische’ berichtgeving, compleet met dreiging en angst-aanwakkering en aan de andere kant de idealistische, die vrede en saamhorigheid predikt, geheel terecht overigens, maar niet helemaal vrij van oordelen en daarmee in zekere zin ook strijdbaar. Laat het niet de strijd zijn, die ons motiveert.

Laten we nog een stap verder zetten. De vrede in onszelf. Vrede met alles, zoals het zich voordoet. De acceptatie vinden in je eigen dagelijks leven – waarin hele andere onderwerpen aan de orde zijn. Die ene opmerking van iemand, waardoor je het gevoel hebt dat die ander je bekritiseert, als je die nu eens onder de loep neemt en terwijl je ernaar kijkt, laat oplossen als een wolkje in de lucht. Dat moment waarop je jezelf betrapt op negatief commentaar op jezelf, dat je dan voelt dat je jezelf geweld aandoet en dat je dat eens laat. Dat je wat geduldiger wordt met jezelf en met anderen, dat je eens de tijd neemt om ergens echt van te genieten. Dat je jezelf afvraagt: Wat kan ik vandaag doen voor mezelf zodat ik me zo goed mogelijk voel? Dat je jezelf eens de credits geeft die je verdient. En dat je ook tegen anderen zegt wat je in hen waardeert en waar je blij mee bent.

En zo kunnen we, ondanks dat we het allang weten, steeds stappen verder komen. In onszelf. In de gewone dagelijkse dingen, dichtbij, om ons heen, in ons eigen leven.

Iedereen heeft zo z’n eigen ‘worry-onderwerpen’ geloof ik. Niet dat die onderwerpen er nou zo toe doen, maar kennelijk heeft iets in ons het nodig om ergens de onvrede op te focussen. Het ‘worry-object’ is de ene keer dit, de andere keer dat, het kan dus vervangen worden. Zoals mensen bijvoorbeeld in relaties steeds hetzelfde tegen komen, ook al zijn het steeds andere personen. Dat heeft dan kennelijk niet zoveel met die persoon te maken, al denk je van wel op dat moment.

Leuk voorbeeldje. Iemand vertelde me hoeveel hij had geleerd van het bouwen van z’n eigen keuken. Allereerst: je moet een plan hebben. Een doel, een stappenplan, een logische volgorde en een tijdsplanning, anders verzandt het ergens halverwege. Hij was er achter gekomen dat hij in alles best goed was, maar nooit de beste. Altijd een 7 of een 8 en verder ging hij niet. Of het nou om sport ging of om een studie, iets creatiefs of werk, hij ontdekte door z’n keuken dat hij die laatste etappe altijd aan het vermijden was. Maar ja… de keuken moest wel af, dus nu moest hij doorgaan.
Wat hem ook gebeurde was dat hij op een nacht wakker lag van een plankje, zich afvragend of dat plankje nou zus of zo moest worden bevestigd. Dat bracht hem tot het inzicht dat hij dus net zo goed wakker kon liggen van een plankje als van een – in zijn ogen – lastige collega. Het ging dus niet over de collega. Of over het plankje. Waarschijnlijk had het meer te maken met faalangst, z’n eigen onzekerheid. Het goed willen doen, maar er niet helemaal 100% op vertrouwen dat het wel goed gaat en goed is. Een vorm van vermijden om tot dat punt te komen, waarmee je dus eigenlijk zelf de stagnerende factor bent in je succes. En er is altijd wel iets om de schuld te geven. Tot je beseft dat je een plankje onmogelijk verantwoordelijk kan houden voor … net zo min als een collega dus.

Vaak zijn het hele onbewuste zelfondermijnende patronen, waarmee we het onszelf moeilijk maken. Misschien is het wel meer de angst om succes te hebben dan de angst om te falen. Ook dat is de comfort-zone, want wat als alles lukt? O jee…

Kortom: Hou je mind in de gaten, want ‘hij’ verzint steeds wel weer iets nieuws om zich druk over te maken. Dat doet-ie misschien vanuit het idee om jou te beschermen en teleurstellingen te voorkomen. Het is vast een reactie op een eerdere ervaring, maar wat de mind niet weet en jij wel, is dat dit juist de herhaling van eerdere teleurstellingen bewerkstelligt. Het is het makkelijkste om onze zorgzame ‘mind’ te bedanken voor z’n goede zorgen, het waar te nemen en er verder niet mee in gevecht te gaan, je weet dat er altijd wel weer iets nieuws op het toneel verschijnt om je te triggeren. Dan zeg je gewoon ‘okee’ of je lacht erom en je gaat gewoon rustig verder. Maak er geen probleem van! 🙂

PS: Het is een prachtige keuken geworden!

De Waarheid kan je voelen. En de Waarheid voelt altijd goed!

Daarover schreef ik gisteren een artikel (voor een tijdschrift, jullie zullen het vast nog wel lezen) naar aanleiding van het boek van White Bull: Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder. Het gaat onder andere over hoe je boodschappen uit ‘de bron’ kunt herkennen. Bangmakerij en onheilsvoorspellingen kloppen nooit, ik zal je uitleggen waarom.

Je hebt er niets aan om blindelings een bepaalde leer of religie, een advies of een voorspelling te volgen, de essentie is namelijk dat de waarheid in jezelf ligt en dat die ontdekt wil worden. We geven kracht en macht uit handen als we dat wel doen, terwijl het er juist om gaat dat we onze eigen kracht (her)ontdekken. Er is Eenheid en dat betekent dat er geen onderscheid hoeft te worden gemaakt tussen de wereld van de ‘spirits’ – alsof die ver weg en onbereikbaar is – en de wereld die we zien. “Er is geen onderscheid. Wij zijn hier, waar jullie ook zijn,” aldus White Bull. In die zin is het misschien beter te spreken over ons Ware zelf dan over ons Hoger zelf. Want zodra we iets beschouwen als ‘hoger’ suggereren we dat het buiten onszelf is. Te lang hebben we helemaal niet geweten dat we ‘het’ ook in onszelf konden vinden.

Valse profeten
Opvallend is dat White Bull duidelijk verwijst naar een van de oudste voorspellingen, dat er vele valse profeten zullen komen: “Pas op dierbaren, waar je nu op vertrouwt, want deze voorspelling is nooit meer waar geweest dan nu.” (pag. 74 uit Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder.)

Misschien is het een gevolg van ons groeiende vermogen om steeds beter en makkelijker afgestemd te zijn op ‘de bron’ dat er ook steeds meer gechanneld en voorspeld wordt – dat zou kunnen. Er is ook niks mis mee om zelf af te stemmen op ‘de waarheid’ in jezelf natuurlijk. Maar wat we juist nu ook veel zien is dat van daaruit anderen de les wordt gelezen en soms dat de ‘oude garde’ z’n macht verliest, waarbij hun ego’s er alles aan doen om die te handhaven. Zelf hanteer ik een hele eenvoudige maatstaf: bangmakerij en negativiteit klopt niet. Dat kan nooit afkomstig uit een zuivere liefdevolle bron, want angst voeden maakt de wereld niet beter en dat is niet de bedoeling van de steun die wij ontvangen uit de ‘onzichtbare wereld’. De Waarheid en het Goddelijke in onszelf ontdekken betekent dat ons vertrouwen juist groeit, dat we vanuit Liefde handelen en (leren) creëren.

Uit de comfort-zone
Ian Graham: “Je kunt veel kunt faken, maar geen Liefde. Dan bedoel ik niet de vertroetelende, ego-masserende liefde, maar de krachtige, alles doordringende Liefde, die je onmiskenbaar waarneemt in je lichaam en om je heen. Het is niet zo dat een boodschap van Waarheid je altijd even comfortabel toedekt met een zachte deken, de Waarheid kan heel confronterend zijn en je juist uitnodigen om je comfort-zone te verlaten, omdat die uiteindelijk altijd een stagnerend effect heeft. Het is inspirerend om nieuwe terreinen te gaan verkennen, om jezelf te ontdekken.”

Juist de verleiding om in onze comfort-zone blijven zitten is natuurlijk een goede reden om in bepaalde gevallen juist wel je licht op te steken bij een goed ‘adviseur’. Dat mag dan, zoals ook bij het lezen van White Bull al regelmatig voorkomt, wel eens confronterend zijn, maar: “Een boodschap afkomstig uit de bron van Waarheid zal nooit oordelend zijn.” Het is volgens Ian een eerste vereiste voor iedereen die als ‘kanaal’ of in een andere helende rol wil optreden om de eigen oordelen en vooroordelen te elimineren voordat men begint. “Het kan grote schade veroorzaken als iemand met een zekere autoriteit een boodschap niet vrij van oordelen doorgeeft, vanwege zijn of haar eigen oordelen. Dat gebeurt veel te veel en ik heb het regelmatig meegemaakt dat ik mensen gerust moet stellen en ervan  overtuigen dat ze dergelijke oordelen naast zich neer kunnen leggen.” Maar, benadrukt hij ook op dit punt: “Je moet altijd zelf je eigen verantwoordelijkheid nemen, ook als je naar een medium gaat of op een andere manier leiding zoekt buiten jezelf bij een bron die door een ander mens doorgegeven wordt. Voel altijd in jezelf of wat je hoort overeenkomt met wat voor jou waar is.”

De Waarheid, zou je simpel kunnen samenvatten, resoneert met elke cel in je lichaam en voelt goed. Het is bekrachtigend, stimuleert de liefde, maar kan ook iets wakker roepen, waardoor je uit je comfort-zone komt. Dat de “comfort-zone” altijd stagnerend is, vond ik zelf een enorme eye-opener. Dat raakte in mij een Waarheid, die lag te sluimeren.

Je zou kunnen zeggen dat onze ‘comfort-zone’ is aangetast door de gebeurtenissen van de afgelopen week. Dat levert een onveilig gevoel op, aan de ene kant. Het levert ook vernieuwing op, een enorme kracht vanuit het hart komt vrij. Het zijn momenten waarop we kunnen kiezen: angst of liefde. Dat is de uitdaging. We weten dat we creëren, we weten ook dat we vanuit Liefde een andere wereld kunnen creëren. Nu staan we voor die keuze. Het is aan ons. Om onze angst op te ruimen… en de Waarheid in onszelf te ontdekken.

Angst ‘opruimen’ doe je zo, Eckhart Tolle legt het heel makkelijk uit.

Dan nu het werkelijk goede nieuws. Er is veel in beweging gezet. Juist vanuit het contrast worden sterke wensen geboren. Omdat de negatieve ervaring zo heftig was, is ook de energie van de wens groot en kan het dus veel positiefs brengen omdat we ons daar op afstemmen. Door ons te richten op de energie van die wensen, vormt zich een snelle kanteling.

Het kan zijn dat ik goed geselecteerd heb, maar door de bijna 1000 ‘vrienden’ op facebook zie ik vooral oproepen tot vrede, medeleven, brandende kaarsjes en Imagine van John Lennon gedeeld worden. Dat op zich al stuwt een enorme golf van liefde over de wereld. Dat gebeurt niet alleen hier, het gebeurt overal.

Wat wij verder kunnen doen, is alert zijn op wat er in onszelf gebeurt. Hoe zit het met onze eigen verdraagzaamheid ten aanzien van anderen? We hebben als mens de neiging om als er iets mis gaat of als we ons niet helemaal happy voelen daar iets of iemand de schuld van te geven.

Natuurlijk is het moeilijk, zo niet onmogelijk om begrip te hebben voor intolerante, haatdragende en gewelddadige medemensen. We hoeven hun daden en uitingen ook zeker niet goed te keuren. We hoeven er ook geen begrip voor te hebben. We hoeven ons alleen niet te verlagen tot hetzelfde niveau. Want op dat level is alleen maar strijd en strijd bestrijden met strijd, is ‘an eye for an eye makes the whole world blind’ zoals Gandhi zei.

Niet het negatieve versterken, maar de ogen richten op positieve ontwikkelingen, want wat onze aandacht krijgt, versterkt zich. De energie volgt de aandacht. Dus hou de wereld voor ogen die je wenst, blijf daarop gefocust. Dat is de ‘macht’ die we hebben…

Dit kunnen we allemaal op elk moment doen. Met alles. Vanuit iets wat je vervelend vindt, onprettig, waar je van baalt, wordt een wens geboren. Richt je op wat je wenst. De energie die het contrast in je losmaakt, kun je aanwenden om verandering te bewerkstelligen.

Gisteren las ik de laatste hoofdstukken van het boekje over opruimen van Marie Kondo en wat blijkt? Opruimen heeft ook een lichamelijk effect. Mensen vallen af als ze gaan opruimen. Zij kon dat niet verklaren, maar ik kan het me wel voorstellen. Een ander effect is dat mensen beter weten wat ze willen, duidelijke keuzes maken. Het nemen van beslissingen (wat doe ik weg en wat bewaar ik?) geeft een goed gevoel, het uiteindelijk alleen nog maar omringd worden met dat waar je blij van wordt, verhoogt het geluk van de mens. Ook heeft het een positieve invloed op financieel welzijn, zo blijkt. Dat heeft te maken met het goed voelen natuurlijk, maar ook met de doorstroming. Letterlijk en figuurlijk stroomt alles weer als je het onwenselijke hebt verwijderd uit je systeem en als je alles meer gaat waarderen.

Waarom dit voorbeeld? Behalve dat het interessant is, laat het ons ook zien dat alles met elkaar samenhangt. Het kunnen loslaten, keuzes maken, waardering, je goed voelen; ons huis is ook een wereld op zich. Hoe we daarmee omgaan bepaalt hoe we ons voelen. En hoe we ons voelen, maakt uit in wat er in ons leven is, stroomt (of niet), wat we aantrekken. Het is dus niet zo dat alles ons maar overkomt, het is elk moment een instrument dat we zelf in handen hebben. Waar richt je je aandacht op? Dat is de keuze. Blijf kijken naar het hoogste, het beste, het mooiste, het fijnste, blijf werken aan de vrede in jezelf. Ruim op wat daar verstorend op werkt. Want van de vrede in onszelf moeten we het hebben!