Amma is weer in het land. Gisteren ben ik even gaan kijken. Het is prachtig wat ze doet. Ze herstelt de yin-yang balans in mensen en in de wereld. Precies wat we nodig hebben.

De diepste wond van de mensheid is onze vermeende afgescheidenheid van God, het Goddelijke. Ik zat me gisteren af te vragen hoe dat zat. Het is namelijk niet direct wat we ervaren als ‘pijn’ of als ‘wond’, maar het uit zich op een andere manier. We ervaren bijvoorbeeld een tekort aan liefde, warmte, geborgenheid, veiligheid, overvloed, vertrouwen, kracht of erkenning. Dat gaan we dan zoeken of najagen, in de buitenwereld, met als gevolg dat dat zich des te pijnlijker aftekent, want het lijkt er misschien soms even te zijn in de buitenwereld, maar het kan nooit onze innerlijke ‘gaten’ vullen.  Dat kan alleen als we ervaren dat we een zijn met God, het Goddelijke. Als het van binnenuit ‘gevuld’ wordt. En dan is het er ook in de buitenwereld. Niet omgekeerd.

In het Goddelijke bewustzijn is alles er al, in overvloed. En als dat is wie wij werkelijk zijn, wat velen niet makkelijk zullen geloven, betekent dat dat we helemaal niks nodig hebben. En als we niks nodig hebben, is alles is. Zolang we denken dat we iets nodig hebben, erop jagen of ernaar zoeken, kan het er niet zijn, omdat wij het zelf per ongeluk niet toelaten. Juist doordat we het als tekort ervaren is het er niet. Daarom is het naar binnen keren zo belangrijk, om te ontdekken wat daar aan schatten ligt te wachten. Veel mensen zijn daar bang voor, maar er is helemaal niets om bang voor te zijn. De schellen kunnen je van de ogen vallen en dat is bevrijdend.

Wat ik zelf altijd heb ervaren als ‘de grootste pijn’ – ook in vorige levens vermoed ik, is ‘de afgewezen liefde’, afgewezen worden in je liefde, mensen die niet ontvankelijk zijn en de liefde weigeren toe te laten, de liefde die beperkt wordt, niet vrij mag zijn, vrij mag bewegen, blij en veilig mag worden geuit, speels en ongevaarlijk, open en stromend. Dat die stroom ‘moet’ worden ingeperkt. Dat mensen zich niet durven uiten of er verwrongen vormen van maken: dwingend, onzuiver, behoeftig, controlerend, afgebakend, gestructureerd, je op de vingers tikkend, corrigerend, limiterend, afwijzend, kwetsend. Ik heb me erdoor af laten schrikken.

Als ik dan Amma zie, zie ik iemand die zich nergens door af laat schrikken. Die onvoorwaardelijk geeft en niks nodig heeft. Iedereen is haar kind, iedereen kan haar liefde en warmte en koestering krijgen. Het is natuurlijk geheel vrijwillig, het maakt haar niet uit wie er wel of niet komt. Maar ze is er wel. Zij zal zich nooit of te nimmer afgewezen voelen. Als wij ons wel afgewezen voelen, wat betekent dat dan? In de kern? Dat vond ik wel een goeie vraag. Het antwoord is – denk ik – dat wij – ook als we veel liefde te geven hebben – nog wel een tekort kunnen ervaren. Dat is die oude wond van het vergeten zijn dat we een zijn met God en dus nergens bang voor hoeven zijn en ook nergens afhankelijk van hoeven te zijn.

Als we een zijn met God, zijn we ook een met elkaar. Hoe kunnen we ons dan afgewezen voelen? Dat kan alleen als we het zo ervaren. Het wil niet zeggen dat het ook zo is. Het gaat nooit over anderen, het gaat over onszelf. We hebben onszelf afgewezen in onze Goddelijkheid. In het al ‘goed-genoeg’ zijn. We hoeven in feite helemaal geen moeite te doen om onze liefde te delen, om liefde te ervaren. Dat gaat vanzelf als je de weg open houdt, afgestemd bent en blijft op je Goddelijke zelf. Dus er is alleen angst om afgewezen te worden en die angst bewerkstelligt zich dan, vertoont zich in de praktijk om ons heen. Dat is de oude wond van de mensheid. Dat is de innerlijke pijn, die de mensheid in z’n geheel heeft. We voelen hem, nemen hem waar van elkaar, willen hem opvullen en dat kunnen we ook. Dat is ook onze taak nu. We hoeven het alleen niet zo actief te doen, het is meer een kwestie van toelaten, toestaan, het door jezelf heen laten stromen en daar niet bang voor zijn. We hoeven het niet te meten aan hoe de buitenwereld op ons reageert.

Dat is het. Soms willen we teveel, willen we van alles veranderen, bijdragen, doen, allerlei zaken buiten onszelf aanpakken en helpen. Dat is naar buiten toe gericht. Misschien willen we onszelf bewijzen, tonen wat we waard zijn, bevestiging krijgen, allemaal heel menselijk natuurlijk. Maar niet Goddelijk. Je kunt ook geen God zijn door het af te dwingen. Je kunt alleen maar zijn wie je bent door jezelf toe te staan te zijn wie je bent. Met jouw rol in het geheel. Als je de pijn van een ander waarneemt, onderzoek dan je eigen pijn. Oordeel niet, denk ook niet dat je beter bent en ‘moet’ helpen, maar ga terug naar jezelf en ontdek wat het in jou is dat geheeld wil worden. En geef het toestemming om te helen. Daarmee wordt het proces in gang gezet. En daarmee heel je ook anderen. Zie de ander niet als ‘gewond’ of ‘in need’, ook jezelf niet, zie de heelheid in de ander. Zie de heelheid in jezelf. En zie dat we als mens  een ingewikkeld spel spelen om erachter te komen dat we in wezen Goddelijk zijn. Geef dat toestemming om er te zijn. In jezelf en in de ander.

Stukje bij beetje wordt het mysterie ontrafelt. Met zo’n omhelzing van Amma vallen er lagen weg bij mensen, blokkades lossen op. Blokkades die je het zicht ontnemen op wie je werkelijk bent. Al die lagen – ook wel sluiers genoemd – verhinderen ons om vrij te zijn in de Liefde, in de Liefde die wij zijn. En die wij dus niet hoeven te zoeken buiten onszelf. Maar wel kunnen delen, want natuurlijk wil de Liefde zich verspreiden, verspreidt zich ook, vanzelf, het is een expansieve beweging, de liefde. Je kunt hem vrij laten bewegen, z’n eigen gang laten gaan. Je hoeft niet zoveel te ‘doen’, behalve het toelaten in jezelf. Ook voor jezelf. Het hele idee dat we er iets voor moeten doen, het zouden moeten verdienen, bewijzen dat we het waard zijn, dat is het grote misverstand. We zijn het al. Pas als we dat werkelijk zo ervaren, dat Goddelijke, met z’n immense transformerende kracht,  zijn we vrij. Dan is de liefde onvoorwaardelijk. Laat de Liefde vrij. Zijn. En bewegen. Door jou heen.

Soms willen mensen ‘de Waarheid’ niet horen of niet zien. Ik kom het regelmatig tegen en het is een uitdaging om daarmee om te gaan. Je kunt je natuurlijk afvragen of ‘mijn’ waarheid wel ‘de’ waarheid is, want iedereen leeft in z’n eigen waarheid en dat mag ook. Maar er worden zoveel ‘onwaarheden’ geloofd. Waarom willen mensen daar toch aan vasthouden? Terwijl het pijn, ontevredenheid en onvrede oplevert?

Want dat is ‘mijn’ waarheid: Dat kan de Waarheid niet zijn, dat betekent dat je een onwaarheid gelooft, dat veroorzaakt pijn, verdriet, frustratie, woede, onvrede, soms zelfs ziekte. De mens heeft over het algemeen een verkeerd beeld van zichzelf. Hij of zij denkt dat hij niet goed genoeg is, iets niet kan, het niet waard is, alles hem of haar altijd tegenzit of tegenwerkt, hij of zij moet vechten, veel moeite moet doen, dat anderen niet te vertrouwen zijn. Ook anderen worden natuurlijk voortdurend bekritiseert, want als je jezelf niet ziet als ‘goed genoeg’, zie je dat ook in anderen niet.

It takes one to see one.

Maar waarom willen mensen toch niet van dat beeld afstappen? Waarom willen ze zichzelf liever zien als ‘niet goed genoeg’, ‘niet in staat tot’, waarom willen ze liever klein en zwak blijven en zich als slachtoffer blijven gedragen? Wat is er mis met de Waarheid dat je goed genoeg bent, dat je ‘het’ wel kunt, als je er in wilt geloven, in jezelf durft te geloven, vertrouwen hebt en duidelijke keuzes maakt? Stel je voor: Jij bepaalt alles zelf. Jij bent degene die ‘opdrachten’ geeft in jouw leven, die de keuzes maakt: Dit wel en dat niet. Stel je voor dat je alles precies krijgt zoals je het hebben ‘wilt’, inclusief al je twijfels ergens over en je misvattingen, je negatieve verwachtingen en je angsten. Zou je er dan niet eens werk van gaan maken om opruiming te houden in je denkpatroon? Zou je dan niet meer sturing en meesterschap willen verwerven over je gedachten en verwachtingen? Mensen verwachten vaak – onbewust- al dat iets tegenzit, niet goed zal gaan, moeilijk zal worden, onmogelijk is, tegenvalt, maar omdat die verwachting er zit, bewerkstelligt dat zichzelf. En dan hebben ze dus gelijk. Dan hebben ze een ‘waarheid’…

Wat is er zo eng aan positieve verwachtingen? Dat het tegen kan vallen? Ja, dat zit erachter. Dat is de angst waarschijnlijk. En kennelijk is het dan veiliger om in de angst te blijven geloven. Bekend terrein. Voel je je daar echt lekker bij? Is het fijn om in die ‘gevangenis’ te zitten? Kennelijk, want sommigen verdedigen hem met hand en tand. En willen daar bijval voor. Begrip. Steun. Een aai over hun bol, omdat ze zo ‘zielig’ zijn. Aandacht voor hun slachtofferschap, bevestiging daarvan.

Ik kan dat niet en ik doe het niet en dat levert soms heftige confrontaties op. Ik doe het ook niet bij mezelf. Ik accepteer dat soort gedrag ook niet van mezelf, omdat ik weet dat het niet waar is, dat het een excuus is. Bovendien, de keren dat ik het wel heb gedaan, wordt mijn zogenaamde ‘zieligheid’ zo ruimschoots omarmd door anderen, er nog eens dubbel en dwars ingewreven, (niet door iedereen hoor, gelukkig) dat ik er al snel genoeg van had. Ik wil helemaal geen aandacht voor mijn zwakheden, mijn misvattingen over wat mij zou zijn aangedaan, ik wil helemaal niet in die hoek terecht komen. Want dat is het punt, hoe meer je daar de aandacht op vestigt, hoe meer aandacht je daarvoor vraagt en krijgt, hoe erger het wordt! Je bevestigt het en versterkt het en hoe kom je in hemelsnaam nog uit die positie als je al die verhalen gelooft?

Het heeft mij misschien wat radicaal gemaakt. Maar denk eens na: waarom zou je onwaarheden, leugens en grote vergissingen gaan bevestigen, voeden en koesteren? Dat voelt niet goed. Ik probeer natuurlijk wel op liefdevolle wijze een ander perspectief te laten zien, waar mensen vaak wel blij mee zijn, zich beter en sterker door voelen. Maar het kan ook gebeuren dat er dan een gevecht ontstaat in zichzelf, waar ik dan voor op moet passen, want het is makkelijker om dat gevecht met mij te voeren en zelf lekker in die ‘ja-maar’ positie te blijven hangen. Dat heeft tenslotte ogenschijnlijk al veel opgeleverd. Soms is die aandacht zelfs verslavend. Is dat echt fijn, een aai over je bol krijgen, omdat je je zwakker voordoet dan je bent? Of pak je de hand aan, die je overeind trekt en zegt: Kom maar, sta op en wandel, je kan het.

Als ik in iemand geloof – en waarom zou ik dat niet doen, ik geloof in iedereen – sta ik te juichen bij elke stap, moedig ik hem graag aan verder te gaan, te ontdekken hoeveel ruimte en plezier er valt te beleven als je uit je hoekje durft te komen, vier ik elk succes graag mee, mag hij best zeggen hoe spannend het is en hoe eng misschien, maar ik ga hem niet bevestigen in z’n negatieve verwachtingen en angsten of onmacht. Daar help ik iemand niet mee. Daar help ik mezelf ook niet mee. Misschien moet je wel zo radicaal zijn als je dat inziet.

Over het algemeen zijn we bang voor onze eigen grootsheid. Wat als alles lukt? Wat als het zo makkelijk is? Wat als het allemaal goed gaat? Als het kan? Wat als we die strijd helemaal niet hoeven te voeren, als we simpelweg mogen geloven in onszelf en erop kunnen vertrouwen dat alles goed komt en vanzelf de goede kant opgaat als wij het gewoon laten om ‘het’ tegen te werken?  Het zijn allemaal oude patronen, waarin je vastgeroest kan zitten. Overtuigingen over onszelf en het leven, die niet kloppen. Waarom zou je je niet goed willen voelen, waarom zou je jezelf niet mogen bevestigen in je eigen kracht, in je eigen grootsheid? Je eigen mogelijkheden en je eigen meesterschap?

Het is niet van jou, al die overtuigingen zijn je wijsgemaakt of je hebt het jezelf wijs gemaakt, je bent het gaan geloven, maar dat is wat niet lekker voelt. Begin er eens mee om positief over jezelf te denken. Jezelf te vertellen dat je al goed bent. Dat je je niet hoeft te bewijzen, stop met jezelf bekritiseren en afvallen, stop ermee jezelf verhalen te vertellen die je klein en afhankelijk maken. Je hebt het in je om een ander beeld van jezelf en je leven te formuleren, durf te kiezen wat je echt wil geloven. De Waarheid voelt goed. En dat is het enige wat echt goed voelt. “Show me the Truth,” zeg ik wel eens in verwarrende situaties. En dat kan confrontaties opleveren, maar dat is niet iets om echt bang voor te zijn. Want de Truth is altijd prettiger en dient je veel meer dan de chaos van de ‘untruth’.

’t Is wel weer eens tijd voor een  verhaaltje… Volgens White Bull ben ik een verhalenverteller. Dat klopt wel. Het mooiste is als je bepaalde boodschappen of wijsheden in verhaaltjes kan ‘verpakken’ vind ik. Dan kan iedereen er zelf uithalen wat ie wil. Niemand hoeft zich persoonlijk aangesproken te voelen, je kunt ermee doen wat je wilt. Bovendien: Het leven zit vol met mooie verhalen, ik kom ze voortdurend tegen. Ik kom, waar ik ook ga, hoofdpersonen tegen voor verhalen of films. Ik zeg wel eens ‘Had ik maar acht armen’, als ik bijvoorbeeld aan het filmen ben. Dat zou handig zijn. Zo zou ik ook wel acht dagen in een dag willen hebben, om alles te doen wat in me opkomt, wat me aangereikt wordt door het leven. Al die verhalen… Ik stap er graag in, word er deel van, beleef ze en dan doe ik er meestal iets mee. Het is het mooiste wat er is, dat je je eigen avonturen kunt gaan beleven, dat je in je eigen verhalen terecht komt. Dat je verhalen zich voor je ogen gaan afspelen, verrassender dan je ooit had bedacht. Want, dat moet gezegd: Het leven heeft spectaculaire verhalen in petto, mooier dan we zelf kunnen verzinnen. Vaak denk ik: Wie is die regisseur?

Gisteren interviewde ik iemand die nog nooit eerder gefilmd was, omdat ik het belangrijk vond dat hij z’n verhaal goed uitlegde. Tot mijn grote verbazing deed hij dat ook, beter dan ik had kunnen vermoeden, ik stond versteld en gaf hem een compliment. ‘Het ging vanzelf,’ zei hij. Dat hoor ik vaker. Dat is die regisseur volgens mij, die dat op een of andere manier regelt. Hij voelde zich ondersteund, gedragen, bijna alsof er door hem heen gesproken werd. Wouw!

Dat is dus wat ik tegenkom en wat ik mag doen, iets tevoorschijn roepen in mensen waarmee ze zichzelf overstijgen. Nu snap ik ook waarom mijn goede vriend in Turkije sterker overkomt als ik hem film dan wanneer iemand anders hem filmt. Ook als hij zingt trouwens. Dat is geen opschepperij, het is iets om in te zien voor mij, om te zien en te erkennen dat daarin de kracht ligt. Dat is niet zozeer een persoonlijke verdienste, hoewel het natuurlijk wel te maken heeft met vertrouwen en aanwezig zijn en in afstemming leven en werken, maar ik zet juist mezelf opzij en stel me dienstbaar op aan dat wat ‘wil’ gebeuren, gezegd wil worden, verspreid wil worden. Ik laat me leiden. Ook een hele kunst, daar niet van. Maar eigenlijk veel makkelijker dan hoe ik vroeger werkte, wat ik me nu niet meer zo goed voor de geest kan halen. Wel weet ik dat de mooiste momenten die ik gefilmd heb ‘vanzelf’ gebeurden, ze waren niet bedacht of voorbereid, althans, niet door mij.

In feite zet je juist jezelf opzij. Dat is iets om te onthouden trouwens. Ik zei het laatst tegen iemand anders, die muziek maakt en zich afvraagt hoe en wat hij dat verder zal ontwikkelen: ‘Haal je ego ertussenuit, dat helpt.’ Wie zijn wij om ons eigen talent te betwijfelen? Waar halen we het lef vandaan om het beter te weten? Om er moeilijk over te doen? Om het in te perken en niet tot z’n recht te laten komen? Het leven biedt ons voortdurend geschenken aan, kansen en mogelijkheden, verhalen om in te stappen, liederen om te zingen. Plezier om te beleven. Vrijheid om te genieten. Zoals de appelbomen meer appels leveren dan wij mensen op kunnen eten… zo rijk is het leven.

Okee, dit was nog geen ‘echt’ verhaaltje. Dat komt nog. Volgende keer misschien. Een opmaatje. Laten we het zo dan maar noemen.

Angst geeft macht aan iets buiten jezelf. Je verliest kracht door ergens bang voor te zijn. Als je je angsten herkent, maar er niet in meegaat, als je ze waar kunt nemen, kun je ze ook laten gaan. In het waarnemen zelf kan het oplossen. En dan verdwijnt dat waar je bang voor bent vanzelf. Als je je geen zorgen meer maakt, verdwijnt dat waar je je zorgen over maakte. Dus alles waar je bang voor bent, kan vertrekken zodra je er niet meer bang voor bent. Het is de angst die ons gevangen houdt. Zodra we de angst loslaten, kunnen we weer bewegen, is er meer ruimte, kan alles weer gaan bewegen. Als er meer ruimte is, voelen we ons beter. En als we ons goed voelen, gaat alles makkelijker.  We hoeven ons er niet zo mee te bemoeien, het gewoon ruimte geven is genoeg. Alles beweegt vanzelf in de goeie richting. Laat het gewoon gebeuren.

Met angst en twijfel bouw je zelf blokkades op. Soms vraagt het leven ons om nieuwe stappen te zetten, om keuzes te maken of om in het diepe te springen. Het is een heel logisch mechanisme dat (een deel van) de mind daarvoor terugdeinst. Je kunt – bij wijze van spreken – op twee stoelen gaan zitten: De mindstoel, die alles probeert te regelen, alles vantevoren wil uitdokteren, overzicht wil hebben, alle mitsen en maren in kaart wil brengen, controle wil hebben, rekening houdend met onverwachte wendingen en… je voelt het, dat is vrij onrustig en gebaseerd op weinig vertrouwen.
Die andere stoel zit veel lekkerder, je kunt er wat meer in achterover leunen, je kunt rustig adem halen. Je hebt meer overzicht. Je bent meer de toeschouwer en je vermaakt je met alles wat er zoal opduikt in je beleving. Je zetel is vertrouwen, rust, de zekerheid dat het allemaal goed is zoals het is en je aanschouwt verheugd hoe alles zichzelf regelt. Op de juiste momenten weet je wat je te doen staat. Een impuls van binnenuit. Je twijfelt niet, je luistert naar die duidelijke aanwijzingen.

Iedereen heeft die zetel ergens in zich, maar niet iedereen gaat er rustig op zitten. In die relaxte positie ben je veel meer een ontvanger. Als je overal achteraan rent, jaag je het juist bij je vandaan. Je ziet niet dat het al onderweg was naar je toe. Omdat je daar niet op vertrouwde. Probeer maar eens, al is het maar 5 minuten per dag, om op die stoel te gaan zitten. Laat alle touwtjes los, laat alles vrij bewegen en voel hoeveel ruimte dat geeft. En kijk dan wat er gebeurt…

Er kwam een vraag nav het artikel in Spiegelbeeld (oktober) ‘Maak een keuze. Wil je leven in angst of in vertrouwen?’ gebaseerd op het interview met  White Bull:

“Er wordt aangegeven dat als je op je innerlijke stem vertrouwt je op de juiste plaats bent en niet in bedreigende situaties komt. Hoe zit dat met de mensen die wel zijn overleden tijdens de tsunami, een aanslag… Ik dacht dat dit vooraf vast stond, dat je voor je naar aarde komt op zielsniveau een keuze maakt en je altijd overlijdt op het juiste tijdstip, vooraf bepaald ? Hoe wordt dit gezien? En bij het stukje dat als je in afstemming leeft met de Waarheid ben je veilig, want de kracht van die aanwezigheid verdrijft alles wat zou kunnen schaden. Het is een vorm van bescherming. Gandhi en Jezus kwamen bij mij op. Zij zijn toch ook vermoord? Waren zij niet beschermd of was dit een hoger doel, het ‘juiste’ moment vanuit een zielskeuze?”

Goeie vraag. Omdat het misschien meer mensen bezig houdt, hier mijn antwoord: “Allereerst is het zo dat ‘de dood’ vanuit mensen vaak bekeken wordt als iets rampzaligs. Vanuit het Goddelijk perspectief is dat het niet. Ik geloof ook, net als jij, dat je niet gaat voor het je tijd is. Het is meer een zielsbeslissing dan een ego-keuze. En het dient ook vaak een doel. Zeker bij Gandhi en Jezus gebeurde dat niet ‘per ongeluk’ – het had een functie, net zoals ‘het kwaad’ een functie heeft.
Wat ik zelf merk – en dat herken je misschien wel – is dat als je ‘in de flow’ zit, goed in je eigen kracht bent en blijft, alles makkelijker verloopt. Dat licht beschermt je niet alleen, dat maakt alles makkelijker. Alles loopt soepeler, als vanzelf. Dan nog kan er wel eens iets gebeuren, maar dat heeft dan duidelijk een functie.
Terwijl mensen die in angst leven en minder goed de innerlijke sturing automatisch volgen, meer gedoe, lastige situaties en problemen tegenkomen. Het is niet zo dat je nou een ramp aantrekt, een tsunami of aardbeving… Het kan inderdaad net je tijd zijn. Maar wie in angst leeft heeft meer last van van alles. En de gezamenlijke angst creëert ook nogal wat reactie.
Leven in vertrouwen is een vorm van overgave, waardoor je leven geleid wordt en waarin je duidelijk begeleid wordt. Vertrouwen is een kracht. En een vorm van samenwerking met ‘het hogere’ – in afstemming met jezelf en met het Goddelijke geheel.”

‘Koers houden,’ hoor ik mezelf tegenwoordig steeds zeggen tegen mensen. Als je weet wat je wilt of wat je nodig hebt, blijf daar dan op gefocust. Laat je niet zo afleiden door van alles ‘onderweg’. Als het even tegenzit of je begint te twijfelen, is het weer een vorm van angst die erin sluipt. Sta dat gewoon niet toe, want het maakt je zwakker. Je geeft iets buiten jezelf macht, onderzoek het maar.

Iemand vertelde mij over een managementgoeroe die een bepaalde visie had over marketing, hoe je ermee om moest gaan als je tegenwerking tegenkwam, namelijk je plan bijstellen of aanpassen.  Ik denk daar heel anders over. Dat wat je tegenkomt is iets wat iets in jou reflecteert. Bijvoorbeeld dat je je afhankelijk voelt van bepaalde instanties. Daarmee geef je iets buiten jezelf macht en je twijfelt omdat je denkt dat het jou kan blokkeren in je plannen. Dat kan niet als je dat niet zoveel macht geeft, als je er niet bang voor bent. Volg je eigen koers. Laat je leiden van binnenuit, niet door zaken van buitenaf. (Welkom bij mijn cursus 😉 )

Ik citeer uit een – nog niet gepubliceerd – artikel dat ik schreef nav een interview met White Bull: “Wil je leven in angst of wil je leven in vertrouwen? Dat is de vraag die je jezelf steeds opnieuw kan stellen. Wil je je machteloos voelen, wil je je slachtoffer voelen? Wil je echt geloven dat de macht over jouw gezondheid en welzijn buiten jezelf ligt? Wil je echt geloven dat je leven op elk niveau gerund wordt door zogenaamde ‘illuminati’? Je maakt jezelf klein als je zo denkt. “Wat hier voornamelijk aan de orde is, is de gewoonte van mensen om hun macht weg te willen geven, om slachtoffer te willen zijn eigenlijk,” laat White Bull ons inzien. “Het gaat over het terugvinden van je eigen kracht. Laat je niet bang maken, geloof niet alles wat je verteld wordt. Stem af op DE Waarheid. Die vind je in jezelf. “

“Er is Waarheid met een hoofdletter en er is een heleboel ‘waarheid’ met een kleine letter, dat is de ‘waarheid’ die wij mensen ervan maken, die wij geloven. Onwaarheid eigenlijk, maar omdat we het geloven is het waar in onze beleving en manifesteert het zich zoals we het zien. Hoe kan je de Waarheid herkennen? Het overstijgt de dualiteit. Het heeft niks te maken met de mind, met geloof of met overtuiging. Het resoneert in je lichaam en je kunt het voelen. Elke cel danst als het ware mee op de toon van de Liefde, want dat is de Waarheid.”

Dat creërende aspect (van hoe we denken, wat we geloven en wat we tegen onszelf zeggen, waar we op afstemmen) is dus echt iets wat we moeten leren begrijpen als mens, want we creëren de hele wereld ermee.

“Ja. Inderdaad. ‘As within, so without,’ hoe vaak ik dat al niet gezegd heb! Maar eerst zouden mensen in moeten zien dat ze niet bang hoeven te zijn voor hun eigen Goddelijke natuur, hun eigen kracht. Vaak denken mensen dat dat ego is, maar dat is het niet. Het is je eigen kracht, die je terug op kunt eisen. Het is de kracht van de Liefde.”

Ik heb dit artikel (in twee delen) geschreven omdat ik het gevoel had dat het belangrijk was voor mensen die al vergevorderd denken te zijn op spiritueel niveau, om te beseffen dat ze met het veroordelen van de zogenaamde MSM (Main stream media), met ‘complottheorieën’ (die zij zo niet noemen) over chemtrails, illuminati  en de medische wereld bijvoorbeeld, een vergissing maken: Ze blijven hangen in de dualiteit en versterken de tegenstander.  “De mens heeft altijd een vijand nodig,” zegt White Bull daarover. “Dat is een excuus om geen eigen verantwoordelijkheid te nemen, maar je geeft je kracht ermee weg.”

Helaas wordt het tweede deel niet gepubliceerd in het blad waarvoor ik het geschreven had. Men was het er niet mee eens. Ik ben aan het bekijken waar het wel gepubliceerd kan worden en ik zal het in elk geval op deze website plaatsen. Maar dit is de kern van het verhaal: Ken je ’tegenstanders’ niet zoveel macht toe, tenzij je jezelf wilt verzwakken. Herken je excuses om niet volledig in je eigen kracht te gaan staan. En maak een andere keus, als je werkelijk een bijdrage wilt leveren aan een mooiere en betere wereld. De wereld is een reflectie: so within, so without. Hou koers dus.

‘Je kunt geen twee meesters tegelijk dienen.’

Weet je wat dat betekent? Dat je vastberadenheid nodig hebt als je iets wilt. Focus.  Op het moment dat je begint te twijfelen, aan jezelf of aan de omstandigheden, mogelijkheden of haalbaarheid, dien je in feite die andere meester. Die van ‘disempowerment’, de valse meester, die je uit je kracht haalt.

Je kent het wel, het ge-‘ja-maar’, het ‘ja-maar’ haalt onderuit wat je wenst, wat je bezig bent te manifesteren, het verzwakt. Als je iets wilt, wees dan duidelijk en eenduidig. Wees sterk en gedisciplineerd. Geef die ‘ja-maar’ geen kans.

Die ‘ja-maar’, de twijfel is altijd angst. We bouwen alvast een voorbehoud in, voor de zekerheid. Stel dat het tegenvalt, dan hebben we dat alvast ingecalculeerd. Een vorm van controle.

Soms zijn mensen voor 90 % zeker ergens van en twijfelen ze voor 10%, maar ondertussen groeit die 10 procent, als daar de aandacht op gevestigd wordt. Als je in de ‘ja-maren’ blijft hangen. Je wordt afgeleid, afgeleid van je doel, je droom, omdat je denkt dat het niet mag, niet kan, het niet zo makkelijk kan gaan, jij het niet waard bent, omdat je er niet 100% in durft te geloven. Zo maken we onze eigen ‘maren’ dominant en zo creëren we blokkades.

You need to be sure. Je zult duidelijke keuzes moeten maken, geen halfbakken, want dan krijg je ook halfbakken resultaten. Je maakt duidelijke keuzes en dan laat je los. Het is niet aan ons om het helemaal te bedenken ‘hoe’, het gebeurt. Het toont zichzelf. Het regelt zichzelf. Dat hoeven wij niet te doen. Het enige wat wij te doen hebben is gefocust blijven op het optimale resultaat. Het niet in de weg staan zichzelf te manifesteren. Ons er alvast op verheugen en er klaar voor zijn.

Hou die angst in de gaten, want het is een valse meester. Luister niet naar hem. Kies ervoor die ware meester te dienen. Die totale toewijding eist, vertrouwen, overgave, geen controle, maar wel discipline. Die ware meester zal je alles geven, alles wat je wenst en nodig hebt en meer dan dat. Je hoeft het niet zelf in te vullen. Laat je verrassen. De ware meester weet beter wat je nodig hebt dan je ego. Dat ego kan bijvoorbeeld een huis of een auto wensen, de ware meester weet dat het niet zozeer om die auto of dat huis gaat, maar om je vrijheid, je plezier, je gemak, je veiligheid, je gevoel van welzijn. Vrijheid is Welzijn, want vrijheid betekent: Vrij van zorgen, vrij van ongemakken, vrij van angst, vrij van twijfels, vrij van zware lasten, vrij van problemen, vrij van negatieve ideeën over jezelf, vrij van vastgeroeste overtuigingen, vrij van tegenslagen, vrij van alles wat je ervan weerhoudt plezierig en genietend te leven en jezelf te zijn. Maak jezelf vrij door die vrijheid te wensen, hou je angsten niet langer in stand, ze dienen je niet. Kies voor de ware meester, die in jezelf woont en je zult alles ontvangen wat je nodig hebt en wat je gelukkig maakt.

Het is een soort diepzeeduiken, naar Turkije gaan. Voor mij dan. (De gemiddelde all-inclusive toerist zal het zo niet ervaren…) Het voelt ook als ‘mijn pad’, mijn missie en ik begrijp ook wel waarom. Ik kom in mijn eigen verhalen terecht, ik ben als het ware ‘karma’ uit vorige levens aan het opruimen. Diepzeeduiken, maar wel parels vinden. Het is de weg naar bevrijding. Steeds meer bevrijding en steeds meer vrede. Hoe dieper je duikt, des te hoger je weer boven komt. Met steeds mooiere parels…

Kalkan is echt een paradijsje. Het ligt in een prachtige baai, het zeewater is schoon en heerlijk koel, mooi blauw, de mensen zijn er erg vriendelijk, hartelijk, het eten is er zalig, de temperatuur tropisch en het is er rustig en vredig, nauwelijks beïnvloed door wat er elders in het land gebeurt, behalve dat het aantal toeristen enorm is afgenomen en dat baart velen natuurlijk zorgen.

In Kalkan zijn geen grote all-inclusive hotels en dat maakt het ook zo charmant en gezellig. Veel Engelsen hebben er appartementen, zij komen dus toch wel. Dat scheelt. Wat Kalkan vooral zo vriendelijk maakt zijn de dieren. Straathonden en katten wel te verstaan. Er wordt goed voor ze gezorgd, ze tellen mee, worden geaaid, krijgen voedsel, medische voorzieningen, honden begeleiden de toeristen vaak spontaan en beschermen hen ook. Ze beginnen bijvoorbeeld met z’n allen hard te blaffen als er een motor langs komt rijden die de rust verstoort.

Dit baaitje met dat azuurblauwe water, waarin ik me in mei op de hoge golven liet drijven, verbeeldde voor mij met name het paradijs. Het voelde vrij, laat je drijven, meesleuren door de golven…
Nu stonden er rijtjes ligbedden met parasols en met boeien was een zwemgedeelte afgebakend. ‘Why do people try to controle something that is already perfect?’ vroeg ik me af. Maar ik besloot er doorheen te kijken. Het was nog steeds hetzelfde water, hetzelfde strand, dezelfde zon. Je hoeft je niet te laten limiteren, zeker niet in het genieten ervan. Het paradijs bevindt zich uiteindelijk toch echt alleen in je eigen beleving.

Moe na een intensieve week in Turkije arriveerde ik midden in de nacht op Schiphol, waar mijn auto geparkeerd stond. Ik verwachtte in een half uurtje naar huis te rijden, maar kwam in een dikke vette file terecht. Alles stond stil op de A2. ‘Hoe is dat nu mogelijk?’ vroeg ik me af. Op vliegveld Dalaman had ik ook al in lange rijen gestaan, maar me niet druk gemaakt en me prima vermaakt met leuke gesprekken met medereizigers, verhalen en ervaringen uitgewisseld, evenals in het vliegtuig zelf.

Ik was op wat zware ballast gestuit, de laatste dag, oude vastgeroeste overtuigingen, zogenaamd religieus, (ik kan me namelijk niet voorstellen dat dat ooit echt de bedoeling was van deze religie) maar heel pijnlijk voor mij als vrouw. Ongeveer vergelijkbaar met het feit dat een streng religieuze moslim een vrouw geen hand mag geven, iets wat ik ooit in Istanbul meegemaakt heb met iemand die me ontzettend behulpzaam was door even geld te wisselen voor de taxi en me met mijn koffers naar het hotel te brengen. Maar een hand mocht ik hem niet geven. Van die schokkende aard… Iets wat in mij in eerste instantie niet zozeer oordelen oproept, maar een heel sterk gevoel. Onbehagen is zwak uitgedrukt. Hoe kan je dat nou geloven, dat dat Gods bedoeling is? Dat je een vrouw niet mag aanraken?

Anyway, ik ga nu – hier – niet vertellen waar het precies over ging, maar ik was pijnlijk getroffen door een vergelijkbaar voorval, dus ik vertrok met de helderheid over een intense pijn van een diepe oude vrouwelijke wond. De diepste wond, die al het ‘disempowerment’ ooit veroorzaakt heeft. Heftig, heel heftig. Ik had een brief achter gelaten, waarin ik mijn gevoel daarover verwoordde, omdat ik niet in staat was het goed uit te leggen. Terwijl ik op mijn koffer wachtte, kreeg ik een bericht. Mijn brief was gelezen: ‘I understand I hurt you, I am sorry, please forgive me’. Daar kwam mijn  koffer net aan. ‘My suitcase, I come back to you later,’ schreef ik terug (mijn bagage dus…). En toen stond ik dus vast in de file. Meer dan 2 uur. Het stond stil. Tot het moment waarop ik me bedacht even een sms (in plaats van een app) te sturen, omdat er iemand wachtte op vergeving en zich dus schuldig voelde. Die had ik in onzekerheid achtergelaten. ‘Ofcourse I forgive you, I don’t blame you. I know it is not personal,’ stuurde ik uiteindelijk dus terug. Geloof het of niet, maar ineens loste de hele file zich op en kon ik doorrijden. Ik was zo thuis.

Dat leerde me iets wezenlijks (wat je wel kan weten, maar dat is nog niet hetzelfde als toepassen) in de praktijk: Forgive… Anders kan je niet verder. Je raakt ‘stuck’ in oude overtuigingen, oordelen, afwijzingen, mentale structuren. Je doorbreekt ze niet door discussie. Alleen met liefde en vergeving. Ik hoef me niet uit mijn kracht te laten halen, dit is wat je uit je kracht haalt. Als je je het persoonlijk aantrekt. Ik ben in zekere zin ook heel dankbaar dat dit is gebeurd, want het heeft mij de bodem van de ‘disempowerment’ laten zien, dit is het, wist ik. Dit is de diepste wond. Het niet eren, maar afwijzen van de vrouwelijkheid in z’n puurste vorm, de angst ervoor. Dat wat ooit, voor de tijd van de monotheïstische religies, als heilig en als vrouwelijke kracht werd vereerd, was in de ban gedaan,  verworden tot iets waar we ons voor moeten schamen en wat verborgen moet blijven. Natuurlijk doet dat pijn. ‘Vergeef hen, want ze weten niet beter,’ zei Jezus toch? Laat je niet uit je kracht halen. Vergeef, want daarmee maak je de weg vrij. Vergeef, want daarmee  verlos je jezelf. Je kunt niet verder als je niet vergeeft. Don’t get stuck in het gevecht met al die oude overtuigingen. Laat het… Eer jezelf. En de wond geneest. Want, concludeerde ik, het is ook in onszelf terecht gekomen, die afwijzing van ons eigen lichaam, de schaamte, het schuldgevoel, alsof er iets mis is met ons, de onwaardigheid. Eer jezelf, je lichaam, hou van jezelf. Helemaal. Wijs jezelf niet af.

Precies om 3.33 uur was ik thuis. Thuis, in vrede. Het was opgelost. Het wilde opgelost voordat ik thuis kon komen. Thuiskomen, zou je kunnen zeggen, is terugkomen in je vrede.
Wat een openbaring. Wat een les. Elkaar begrijpen, niet veroordelen maar vergeven, leren van elkaar,  er dwars doorheen, niet jezelf verloochenen, dat niet, niet aanpassen, maar wel vergeven… They don’t know better, dat kan je mensen niet altijd kwalijk nemen. Het maakt je vrij, als je dat beseft.

Als je de wereld wil veranderen, begin dan bij jezelf. Alles in het leven is een spiegel. We kunnen wel gaan vechten met wat we in die spiegel tegenkomen, maar het heeft meer zin om de spiegel schoon te poetsen. Hoe kijk je naar de wereld, wat zie je en waar besteed je aandacht aan? Wat geef je aandacht, de vuile vlekken op de spiegel of het heldere beeld, dat de Waarheid weerspiegelt? Het is van belang om keuzes te maken. Het is van belang om te focussen op het beste, mooiste, het meest liefdevolle en om zelf vanuit vriendelijkheid, mededogen, met de ogen van Liefde te kijken. Ook naar jezelf.

Het evenwicht in de wereld herstelt zich als wij de balans in onszelf hervinden. Als we naar binnen keren en op zoek gaan naar de Waarheid in onszelf. Als we onze eigen vrede, vrijheid en vreugde ontdekken en die niet laten verstoren door allerlei zaken die we waarnemen ‘op het toneel’, die ons afleiden en op het verkeerde been zetten. Ken de ‘onwaarheden’ geen waarheid toe, want daarmee geef je ze macht en blijven ze bestaan. Focus op wat je wenst voor de wereld, focus op wat jij wenst, verleg je focus als iets niet prettig voelt en stel je voor hoe je het wel zou willen.

De beste manier om je doel te bereiken is om het je nu voor te stellen, je er nu een beeld van te vormen, het alvast te voelen, je erin te verheugen… en om nu te beginnen met het zetten van de eerste stap. Natuurlijk kan het niet in een keer, alles heeft z’n tijd nodig om te groeien, zich te ontwikkelen, maar in het NU ligt de kiem. Grote doelen kun je onderverdelen in stappen, elke dag kun je een stap zetten. En ook al weet je nog niet helemaal hoe het zou moeten verlopen, van de ene stap komt de volgende. De weg wijst zichzelf. Maak het concreet en zet gewoon een stap.

Wij zijn gewend naar de wereld om ons heen te kijken, om dat te zien als ‘realiteit’, maar het is slechts een resultaat. De realiteit zoals we die waarnemen is wat we al gecreëerd hebben. We kunnen er wel mee in gevecht gaan of de resultaten proberen te veranderen, maar het is zinniger om onze energie te steken in het creëren van iets nieuws als we niet tevreden zijn met het resultaat tot nu toe. Alles wat je niet bevalt, nodigt je uit om iets nieuws te scheppen. Het vertelt je juist heel duidelijk wat je wel wilt.

Intenties tellen. Heb je de intentie om iets te begrijpen, dan ben je al op weg. Met je intentie zet je iets in gang. Je maakt een keuze, je neemt een beslissing, je bepaalt een doel of je uit een duidelijke wens en alles komt in beweging. Oneindige mogelijkheden zijn beschikbaar, maar het is aan ons om ze te ‘zien’, toe te laten, om te leren en om duidelijke keuzes te maken. Het leven bied je daarvoor alle gelegenheid.

Waar richt je de aandacht op, waar kijk je naar, wat zie je? Daar gaat het om. Welke realiteit zie je? Alles is in de kiem aanwezig. Het is aan ons om het te laten ontkiemen. Wij zijn ook zelf een kiem, die wil ontkiemen. Alle ingrediënten zijn aanwezig om ervan te maken wat we willen. Wat jij ervan maakt is jouw keuze, jouw leven. ’t Is maar net welk verhaal je vertelt.

Uit: Een nieuw begin.

In de cursus ‘Een nieuw begin’ word je uitgenodigd om jezelf een nieuw verhaal te vertellen en om de weg daadwerkelijk vrij te maken voor een nieuw begin. We ruimen op wat we niet meer nodig hebben (angst, twijfels, onzekerheden, frustraties, wrok) door in de spiegel te ontdekken wat ze ons te vertellen hebben. Zo ontdekken we wie we zijn zonder al die overbodige ballast. We kunnen uit de strijd stappen, waardoor we onze eigen kracht hervinden en van daaruit een wereld kunnen scheppen, zoals we wensen. Voor data en meer informatie, zie: Een nieuw begin (cursus) of mail naar Happy View.