‘Hoe denk je dat het komt, wat is het geheim van dit succes?’ vroeg Matthijs van Nieuwkerk aan Annejet van der Zijl, toen hij haar net een ‘Gouden boek’ had overhandigd, omdat er 100.000 exemplaren waren verkocht van ‘De Amerikaanse prinses.’

Zij vertelde dat ze er 8 jaar met zoveel liefde aan gewerkt had en dat die liefde kennelijk voelbaar was voor de lezers. “En het is een positief boek,” zei ze, het geeft moed en kracht. Deze vrouw, die zoveel had meegemaakt dat een ‘normaal’ mens er het bijltje allang bij neergegooid zou hebben, ging steeds weer door. Ze wist zich keer op keer over tegenslagen heen te zetten en op te krabbelen.

Ik heb het niet gelezen, maar ik ben blij te horen dat dat is wat aanslaat, dat het dus zo werkt. Dat zulke boeken ‘de wind mee’ hebben, boeken die opbeurend zijn en met alle liefde zijn geschreven. Ook Annejet van der Zijl is iemand die haar eigen fascinatie volgt, niemand had ooit gehoord van deze prinses, maar zij kroop in haar huid. Zonder van tevoren te weten of het wel aan zou slaan, dat was haar motivatie niet. Alleen dat al geeft moed.

Het in staat zijn om op te krabbelen, daar gaat het misschien wel over in het leven. Als ik het over ‘succes’ heb, dan klinkt dat misschien alsof iedereen het hoogste doel zou moeten halen, de top zou moeten bereiken, beroemd zou moeten zijn, maar dat is niet zozeer wat ik bedoel. Wel dat je doet wat je voor ogen hebt, niet om te scoren, maar omdat je er zelf blij van wordt. Omdat er meer mogelijk is in het leven dan je voegen en aanpassen en doen wat anderen graag willen. Leven vanuit moed en kracht, jezelf zijn en je eigen ingevingen durven te volgen.  Jezelf zijn is eigenlijk hetzelfde als niet bang zijn. Jezelf zijn is genieten van het leven en van wat je doet. Leven. Jezelf trouw zijn. Vertrouwen op jezelf.

Van tegenslagen word je sterk, zeggen ze wel eens. En geloof me, iedereen heeft tegenslagen. Ook die mensen die het daar niet over hebben, omdat ze vooruit kijken. Ze zijn succesvol omdat ze niet blijven hangen in die tegenslagen, omdat ze weigeren daar slachtoffer van te zijn. Ik zal je een geheim vertellen: Als ik iets ‘op het toneel van het leven’ tegenkom wat lastig is, moeilijk, vervelend, pijnlijk of frustrerend, dan herinner ik mezelf er aan dat ik ook iets anders kan creëren. Dat ik voorgeschoteld krijg waar ik nog iets te leren heb, waar ik kennelijk nog geen helder beeld heb, waar ik nog een deel van mezelf terug te vinden heb en ik verklaar me bereid dat onder ogen te zien. Dat is niet hetzelfde als ‘o, het is mijn eigen schuld’ – want als je zo gaat denken, stap je ook in een slachtofferrol, nee, het is begrijpen dat het leven je alles aanreikt om jezelf verder te ontwikkelen, om te groeien en jezelf te ontdekken. Een besef dat ook al is niet alles even leuk, het wel een doel dient. Je kracht terugvinden bijvoorbeeld. “Niks in het leven is tegen je, alles is voor je,” leerde ik van White Bull. Dat kan je je misschien niet altijd voorstellen.

“Dit is het bewijs van je kracht: Je zegt hoe het leven is en je zal zien dat het zo wordt,” zegt Bentinho Massaro. Het hele universum doet met je mee. Het kan je niet iets anders bieden dan wat aansluit bij jouw beleving. Een deel van die beleving ligt onder de oppervlakte, je ziet het niet, je bent je er niet bewust van. En dat is wat zichtbaar wordt gemaakt in de wereld om je heen. Zodat je het kan zien. En als je het ziet… is het dus aan de oppervlakte en kan je kiezen wat je ermee doet. Als je ervoor kiest om het te veranderen, waar je natuurlijk moed voor nodig hebt, dan zet die intentie een veranderingsproces in gang. Als je iets meemaakt wat moeilijk is, vervelend, pijnlijk, weet dan dat juist daarin de wens geboren wordt en het hele universum met je meewerkt om te bereiken wat je wel wilt. Dus het is aan ons om dan niet vast te houden aan dat ‘oude’, waardoor het zich blijft herhalen, maar om iets nieuws te creëren. Je kunt elke dag beginnen met een schone lei.

Wat een prachtige, inspirerende documentaireserie over Jaap van Zweden was dat. Mocht je hem gemist hebben, hier vind je hem.

Zo toegewijd als hij aan het werk is, zoveel liefde voor wat hij doet. En hij is helemaal zichzelf. Ook dat valt op. Geen concessies, hij kende z’n pad en deed het gewoon. In de slotaflevering gisteren een aantal mooie inzichten: “Ik zou niet zeggen dat er een droom is uitgekomen, het is gewoon hard werken.” Daarin zit iets interessants: Een droom blijft een droom als je blijft dromen. Het is een kwestie van aanpakken en doen. In het diepe springen en ervoor gaan. Het is duidelijk dat zijn innerlijke drive heel sterk is en altijd sterk is geweest. Maar die innerlijke drive hebben we allemaal, het is een kwestie van ernaar luisteren, er gehoor aan geven. Volgens Jaap van Zweden kan iedereen de top bereiken.

“Het grootste risico is dat je geen risico’s neemt,” zei hij in de uitzending van gisteren. Ja. Inderdaad. Met twijfelen en niet durven kom je niet veel verder. Dat maakt je ook niet gelukkig. Wat heb je te verliezen? “We” verzinnen altijd zoveel bezwaren en smoezen om niet te doen wat we eigenlijk graag zouden willen. Let maar eens op. Hoe vaak komt er niet een ‘ja, maar…’ in je op? Hoe vaak hoor je mensen niet allerlei bezwaren aanvoeren? We houden onszelf tegen op die manier. Angst… Maar angst is niet reëel. Het zijn alleen onze gedachten ergens over. We kunnen net zo goed andere gedachten nemen.

Wat goed voelt is ‘de waarheid’, dus wat niet goed voelt niet. “Neem ‘better-feeling thoughts’,” zegt Abraham/Hicks dan. Ga niet mee in de doemgedachten, beschouw ze ook vooral niet als ‘van jou’, want je bent dat niet. Je bent helemaal je gedachten niet zelfs. Toen mij dat voor het eerst verteld werd, was ik verbaasd, maar het is echt waar. Ik kan net zo goed iets anders denken en dus gedachten ‘nemen’ die beter voelen. Iedereen kan die kunst ontwikkelen, het helpt om ze op te schijven bijvoorbeeld. Dat doen we bij ‘Herschrijf je eigen leven,” en op een gegeven moment wordt het een gewoonte, maar het blijft opletten.

Wie is die lastpak toch die ons dan opzadelt met negatieve gedachten en ideeën dat we het niet waard zijn, niet kunnen, niet mogen, niet verdienen, niet goed genoeg zijn? Geen idee, je zou het ‘gedachtenvormen’ kunnen noemen, die in de lucht hangen en die je in hun greep kunnen houden, maar alleen als jij er zelf aan vasthoudt. En als je bedenkt dat jij dat niet bent, hoe eenvoudig is het dan niet om ze los te laten?

Neem gedachten die beter voelen. Kijk naar je angsten, maar geloof ze niet. “Love is real and fear is not,” schrijft Marianne Williamson: “Love comes from God, fear does not. Any appearance produced by fear-based thinking is happening only within the worldly illusion and illusions can not stand in the presence of love.”

Het denken vanuit angst creëert dus wel degelijk, elke verschijningsvorm daarvan op ‘het toneel’ die wij waarnemen, oorlog, tekort, noem maar op, bestaat slechts in de illusie van de wereld. Omdat dat het toneel is, waarop we projecteren. Achter die sluier van de illusie ligt een andere waarheid, ‘The universe of miracles’ noemt ze dat. Ons hart is het compas daar naartoe. Een shift in denken van angst naar liefde is het mirakel. Liefde is onze natuurlijke staat van zijn (daarom: Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder!) en wat is nu zo mooi: De gecreëerde illusie kan niet blijven bestaan in de aanwezigheid van Liefde!

Het meest krachtige en waardevolle wat je kunt doen is je losmaken van het angstdenken, dat de wereld regeert. De wereld heeft een nieuwe mind-set nodig. Wij hebben zelf een nieuwe mind-set nodig dus. Er zijn mensen als Jaap van Zweden die ons het voorbeeld geven: Leef niet vanuit angst, leef vanuit je passie. Vanuit je hart. Hoezo zou dat een droom zijn? Je kunt er elk moment voor kiezen. Zo simpel is het: je hart is je compas. Miracles are waiting…

PS: Wil je ook meedoen aan ‘Herschrijf je eigen leven’? Dat kan. Je kunt hier meer informatie vinden.

Na de zonsverduistering, die wij hier niet gezien hebben… maar misschien wel gemerkt, breekt de zon weer door.  Ben je ook verborgen egodelen tegengekomen? Goed nieuws: Als ze gezien zijn, maak je een ommezwaai.

Soms lijkt het of we steeds hetzelfde tegenkomen, ik kwam gisteren briefjes tegen met ‘wijsheden’ waarvan ik dacht: “Dat wist ik dus toen al?” Waarom vergeten we het dan steeds weer? Omdat we het wel kunnen weten, maar het duurt even voordat het in ons systeem geïntegreerd is. Gisteren sprak ik iemand die zei dat het 7 keer herhaald ‘moest’ worden om het daadwerkelijk door te laten dringen. I don’t know, sommige dingen gaan vrij snel, die vallen kennelijk meteen op z’n plek, andere inzichten hebben iets langer nodig en dan nog: het zijn golfbewegingen. Soms is het helemaal helder, soms schuift er weer een dikke wolk voor de zon.

Hoe meer je weet hoe lekker het is om helder te zijn en lekker bezig te zijn, je goed te voelen en plezier te hebben in wat je doet, hoe irritanter het is als dat eens even een dagje niet zo is. We kunnen er ons hoofd over breken hoe dat komt, wat de aanleiding is, wie of wat ons dwars zit, ja, dat kan… Alleen graven we onszelf dan misschien wel dieper in. We kunnen ook accepteren dat het even is zoals het is en het neutraliseren. Dat wil zeggen: Op je gedachten letten, je gedachten neutraliseren. Er zijn veel manieren om jezelf weer ‘op de rit’ te krijgen, jij weet zelf het beste wat goed voor je is. Een keertje vroeg naar bed, een lekkere wandeling gaan maken, een prettig muziekje opzetten, een goed boek openslaan, een inspirerend filmpje bekijken, extra groente en fruit eten, een geurtje laten branden, aan iets leuks denken, nieuwe plannen maken, je concentreren op waar je dankbaar voor bent, iemand bellen die je aan het lachen maakt, zodat je ook weer om jezelf kan lachen of gebruik maken van de gelegenheid om eens effe flink op te ruimen. Of met de cats spelen, die hebben ook wel eens een humeur, maar vind ik dat erg? Nee. Waarom zou ik het van mezelf dan wel erg vinden? Het mag. En als het mag, is het ook vaak snel weer over. En dan zijn we weer blij. Dan weten we weer wat het waard is. Dat alles veel makkelijker gaat als je happy bent. En we kunnen leren hoe we dat doen, ons happy voelen.

En als je je dan helemaal happy voelt, (ook dat heeft geen reden of verklaringen nodig) geniet er dan zoveel mogelijk van. Maak van die gelegenheid gebruik om het te beseffen, enorm dankbaar te zijn, te genieten, dat gevoel te verdiepen…  want dan nodig je daar nog veel meer van uit!

Het is het niet aanwezig zijn in het moment wat ons eruit haalt… Blijf aanwezig in het moment. Geniet van de dag, van het moment!

Ik loop een buurvrouw van een straat verderop tegen het lijf. Ze laat zien dat ze onder de verf zit, het was me nog niet opgevallen, dus het valt wel mee. Haar hele huis krijgt een nieuw fris kleurtje. “Zo, je bent lekker bezig!”
“Ja, misschien om te verhuizen…”
“O ja, hoezo?”
Vanwege de buurvrouw…. daar kwam het op neer. Oei…
“Je weet dat het niet over de buurvrouw gaat, hè?”
Ooit zat ik met haar in een leesgroepje en bespraken we het leven aan de hand van Krishnamurti, meester Eckhart en Thich Nhat Hanh. “Ja, ik dacht al, ik moet eens met jou gaan praten,” zegt ze. “Dan weet je het dus al,” lach ik. We hebben het er even over, de buurvrouw heeft een enorme impact op haar, omdat die zichzelf heel belangrijk vindt en wat zij belangrijk vindt, wie zij is, telt niet mee. “Bepaalt de buurvrouw dat?” “Euh…”
“Als alles een spiegel is, wat het is, komt zij jou hier iets bieden, waar je je voordeel mee kan doen.” Het ligt voor de hand, maar als je er zelf middenin zit, zie je het niet altijd even scherp. De spiegel heeft namelijk nog een poetsbeurtje nodig.

Om jezelf te zijn heb je de toestemming van anderen niet nodig. Ook hun goedkeuring niet. Het is je eigen idee dat je niet gezien, gehoord, serieus genomen wordt door een ander en daarvan krijg je de bevestiging. Maar je bent zelf degene die jezelf serieus moet nemen, nou ja, niet al te serieus, maar het is aan jou om naar jezelf te luisteren en jezelf trouw te zijn, jezelf te zien.

Daar komt een schuldgevoel om de hoek kijken. Een universeel stukje karma, dat wat mij betreft nu in z’n geheel getransformeerd mag worden. Ze vindt namelijk ergens dat ze er zou moeten zijn voor de buurvrouw, die is namelijk ziek geweest en in die tijd heeft zij van alles voor haar gedaan. Maar nu is het kennelijk weer tijd voor haar eigen leven en is het moeilijk zich los van te maken van het ‘er moeten zijn voor de buurvrouw’, terwijl alles in haar roept om voor zichzelf te kiezen. “Als je zou verhuizen, zou je precies hetzelfde op een andere manier weer tegenkomen, je kunt niet wegvluchten voor de lessen in je leven. Maar dat is ook niet wat je echt wilt. Wat je echt zou willen is dat het helemaal niks uitmaakt wat de buurvrouw denkt of vindt. Dit is een kans om je te bevrijden van het idee dat je niet je eigen leven op je eigen manier mag leiden, jullie spelen een spel met elkaar, de buurvrouw komt je dit aanreiken.”

We leggen de autoriteit maar al te vaak buiten onszelf neer. Dit is alleen maar een goed voorbeeld. Zij denkt dat de buurvrouw denkt… wat de buurvrouw echt denkt, weet ik niet, maar dat maakt ook helemaal niks uit. Daar gaat het niet over. We maken onszelf onvrij door onze eigen gedachten. We denken dat er iets van ons wordt verwacht, dat we aardig gevonden moeten worden, dat we toestemming en goedkeuring nodig hebben, dat we niet zomaar voor onszelf mogen kiezen. Waarom zouden we onszelf weg moeten cijferen? Waarom zouden we niet naar onze eigen innerlijke stem luisteren? Waarom zouden we zelf zo’n bezwaar maken tegen wat onze intuïtie ons ingeeft? We zijn zelf de enige saboteur. En dat is angst. (Faalangst of angst voor succes, dat maakt niet uit, zei Julia Cameron, zie vorige blog.)

‘Waar vind jij de rust?’ vroeg ze aan mij. ‘Gewoon thuis,’ reageer ik verbaasd. Ze was nu op zoek naar een boshuisje. Natuurlijk, de natuur is voedend en dat is altijd goed voor je. Zeker. Maar de rust vind je in jezelf, niet eens zozeer in je huis. Wie op reis gaat om van een probleem af te zijn, vergist zich. Het ‘probleem’ gaat gewoon mee. Wat natuurlijk wel helpt is om er van een afstandje naar te kijken, vanuit een hele andere omgeving is dat vaak wel makkelijker. De aandacht op hele andere dingen richten, helpt ook.
Maar ‘een probleem’ verdwijnt pas echt, als het begrepen is. Als er een omslag komt in je denken en in je gevoel. Een inzicht, een openbaring, een keuze, een helder moment waarop je het ineens ziet. We richten onze blik veel te makkelijk op zaken waar het eigenlijk helemaal niet over gaat. Afleidingsmanoeuvres…

Schuldgevoel is een schild waarachter we ons verschuilen…

Die buurvrouw is alleen maar een excuus. En zo hebben we allemaal onze excuses. Ik herinner me er zelf ook nog wel wat. Als je er middenin zit, heb je het niet door, je voert een heel gevecht. Maar wat je kunt onthouden is dat het nooit over de buurvrouw gaat! Ook niet over je partner of je kind of je baas of de bank. Niet over je huis en niet over je werk. Het gaat allemaal over jezelf.

Als Moentje een snoepje wil, gaat het helemaal niet om dat snoepje, het gaat om die aai over haar bol. De aandacht. Luister naar jezelf en geef jezelf de aandacht die je nodig hebt. Dan pas kan je anderen ook oprechte aandacht geven. Niet omdat het moet, maar als je dat echt wil. Vanuit je hart. Luisteren naar je hart is luisteren naar jezelf.

Omwegen maken, we kennen het allemaal wel denk ik. Dat je niet doet wat je van plan was, iets niet afmaakt wat juist belangrijk is voor je, allerlei excuses hebt om te laten liggen waar je aan begonnen bent, afhaakt omdat er iets tegenzit. Of we gaan twijfelen of het wel is wat we willen, of we het wel kunnen. Dat je je Dost (doel) opzij zet, terwijl hij het belangrijkste is voor je en voorop zou moeten staan. Wat is dat? Lange tijd dacht ik dat het met discipline te maken had, maar volgens Julia Cameron is het angst.

‘Maak er een spel van,’ adviseert ze in ‘The Artists Way’, want creëren doe je vanuit plezier en vrijheid, niet vanuit discipline en iets moeten bereiken. Ze beschrijft allerlei interessante voorbeelden: iemand heeft commentaar en je laat het verder zitten, of je zou even iets  aanpassen, maar je doet het niet of je wordt boos op degene die iets afwijst of jou niet begrijpt, of je gaat toch maar eerst iets anders doen omdat je geld ‘moet’ verdienen, enz… Dat noemt zij artistieke blokkades, ‘negatieve ommezwaaien’ en vaak hebben we het niet door dat we excuses zoeken om niet te doen wat we echt willen.

Dat is geen luiheid, dat is angst, volgens Cameron. Faalangst of de angst voor succes, dat maakt niet uit. Het komt op hetzelfde neer, het zijn blokkades. En haar hele boek gaat erover hoe je die blokkades kan doorbreken, dat je je Dost op nummer 1 kan zetten. Gewoon omdat je dat gelukkig maakt en dat verzekert succes. Wie wel bezig is met z’n droom, z’n creativiteit laat stromen, is in z’n element.

Wat ik hier mijn ‘Dost’ heb genoemd, noemt zij ons ‘kunstenaarskind’ en vergis je niet, we hebben het niet alleen over kunstenaars. Creativiteit heeft te maken met de innerlijke vrijheid, die iedereen herkennen zal als ‘de flow’, jezelf zijn, lekker bezig zijn, aan de slag met je levensdoel, genieten van wat je doet, creëren. Iedereen heeft dus die kunstenaar in zich, als een dreinend kind, dat enerzijds aan bod wil komen, maar ook bang is en zich afvraagt of de kust veilig is. “Stel je voor dat je de ouder bent van dat kind en het begeleidt, stel je kunstenaarskind gerust dat het veilig is om naar buiten te komen,” raadt Julia Cameron aan. Voordat je aan een nieuw project begint, breng je alle angsten, wrok en wrevel aan het licht, hoe pietluttig ook. En dan sluit je een deal met jezelf. Dat het ‘kind’ de kwaliteit levert en jij de rest eromheen organiseert. Ze waarschuwt daarbij dat deze methode een fatale impact kan hebben op je creatieve blokkade 😉

Inventariseer: Over wie of wat zit je alsmaar te klagen? Wat ben je altijd maar aan het uitstellen? Wat was de aanleiding voor je negatieve creatieve ommezwaaien? (Het afhaken, laten liggen, niet afmaken, afkeuren enz…) Vergeef jezelf dat dan allemaal en kijk welke ‘gesaboteerde kinderen’ je nog kan redden. Traceer een zo’n ‘creatieve omweg’ en herstel die. Neem nu geen andere creatieve omweg, maar kijk liever naar de aard van je verzet.
Welke creatieve dromen lonken naar verwezenlijking? Geef toe dat ze je beangstigen, zegt Julia Cameron, want alleen op die manier ontmantel je de verlammende en zelfdestructieve werking die angst heeft, vaak zonder dat je het in de gaten hebt.

Waar te beginnen? Weet je wat? Begin gewoon. Als je de eerste stap zet, toont de weg zich vanzelf! Het geheim ligt in het DOEN! Niet uitstellen, maar doen. En doorgaan natuurlijk. Succes is afhankelijk van je vermogen de blokkades te zien en de baas te zijn. Succesvolle ‘kunstenaars’ hebben zichzelf er doorheen geholpen en zijn in staat geweest door te gaan. Met alle risico’s van dien… en daar hebben ze geen spijt van!

Het is vandaag een mooie dag, 3 maart. Vijftig jaar geleden trouwden mijn ouders, dat legde de basis onder mijn bestaan. Wie ik anders was geweest, weet ik niet. Twee sterke personen, behoorlijk eigenwijs en aan elkaar gewaagd en ja, ze hebben zich staande gehouden, in voor- en tegenspoed. Een huwelijk is nooit voorbij, want de liefde is eeuwig en blijft bestaan.

Vandaag is een mooie dag, ik ga trouwen met mijn Dost*! Ik beloof trouw aan mijn Dost, in voor- en tegenspoed. Ik beloof goed voor mijn Dost te zorgen, hem op handen te dragen, te eren, te voorzien van alles wat hij nodig heeft. Mijn Dost, mijn doel, verdient dat. Hij wandelt al z’n leven lang met me mee, huppelt trouw achter me aan, ook als ik ‘m even ben vergeten. Om steeds weer voor me staan en me aan te kijken: ‘Hallo hier ben ik!’

Vandaag kies ik voor mijn Dost, niks kan meer tussen ons komen, wij gaan samen verder. Wat er ook gebeurt, wij gaan door. We gaan ervoor.  Samen zijn we sterk. We gaan bergen verzetten. En oooh, wat hebben we daar zin in!

*Wie niet weet wat een Dost is, zie het bericht van gisteren.

‘Maak van je doel je beste vriend,’ was de conclusie in de boodschap van Inge, die ik onlangs mocht ontvangen. Zoals jullie weten (zo niet, zie hier) heeft Inge het talent om in meditatie persoonlijke boodschappen te ontvangen voor iedereen, die dat wenst. Daar bemoeit ze zich zelf helemaal niet mee, het komt via haar, zij spreekt de woorden uit die doorkomen. En als ze dat niet doet, blijven die woorden wachten, tot ze gezegd zijn.

“Maak van je doel je beste vriend.” Ik liet het tot me doordringen en de betekenis daarvan is diepgaand. Want, je beste vriend, die koester je, die draag je in je hart, die is dichtbij, die vertrouw je en daar heb je alles voor over. Die is niet ver weg of ‘moet nog even wachten’, nee, die heeft altijd voorrang!

In Turkije is daar een mooi begrip voor: Dost. Dost betekent nog meer dan beste vriend, toewijding, onvoorwaardelijke liefde, eenheid, liefhebben als jezelf, een inspiratiebron, een muze, een idool, dat je aanbidt en waar je alles voor over hebt. Het is je alles waard, je leeft ervoor.

Een prachtig beeld, nietwaar? Op die manier voorkom je dat je jezelf, je doel niet afvalt, maar trouw bent. Je zet hem op de eerste plek. Niet op de tweede of derde of laatste dus, waar we wel eens toe geneigd zijn…. omdat andere zaken om voorrang schreeuwen. Je doel vindt het niet fijn om in de verdrukking te komen, om aan de kant gezet te worden, om niet vereerd te worden en niet gehoord, je doel wil je dost zijn. Omdat ie ook jouw DOST is! Hij bied je alles wat je maar wenst, hij wil je gelukkig maken, tevreden en blij. Hij is er om het je naar de zin te maken en je tot je recht te laten komen. Je dost wacht…. altijd. Hij loopt niet weg, hij geeft niet op. Maar hij is zielsgelukkig als je hem omhelst en belooft nooit meer weg te lopen, hem niet meer in de kou te laten staan, maar om er voor hem te zijn. Helemaal, 100%, toegewijd en volledig beschikbaar. Jij en je Dost zijn één.

Mijn Dost roept….

“Zitten wij niet nog steeds gevangen met z’n allen?” vroeg iemand, die beweerde dat er studies waren gedaan naar het menselijk gedrag in de concentratiekampen en suggereerde dat er een bepaald plan, een georganiseerd en welbewust systeem werkzaam was, waarbij een bepaalde elite dan de touwtjes in handen had. Zulke ideeën wuif ik radicaal weg, ik ga niet mee in zulke gedachten, want als je daarin gelooft geef je dat macht, maak je jezelf tot slachtoffer en leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf. We zitten misschien wel gevangen, er is ook wel sprake van een systeem, maar dat is ontstaan in de loop tijd en daar zijn we onderdeel van. Maar waar we in gevangen zitten, zijn onze eigen beperkte ideeën, bij voorbeeld het idee dat we machteloos zijn en onze eigen situatie niet kunnen veranderen.

Natuurlijk hebben we te maken met regels en systemen, maar ondertussen is de wereld een afspiegeling van onszelf. Ook de politiek en de media lopen per definitie achter de ontwikkelingen aan, want veranderingen beginnen bij onszelf. Willen we ‘het systeem’ veranderen, dan kunnen we er beter eerst zelf eens anders naar kijken. Het is onwetendheid om te denken dat je slachtoffer bent, om anderen de schuld te geven en de strijd gaat je niet helpen, je maakt het erger, je versterkt dat waar je mee strijdt. De ‘macht’ buiten onszelf heeft macht omdat wij het zoveel macht geven.

Jezelf bevrijden is innerlijk ‘werk’. Hoeveel macht ken jij toe aan situaties, omstandigheden, anderen? Probeer te herkennen dat het een machteloos deel van jezelf is, een terrein waar je nog geen goed zicht op heb. Bijvoorbeeld: iemand wil iets van je en jij wil dat niet. Durf je ‘nee’ te zeggen? Voel je een strijd? Voel je je schuldig als je het niet doet? Cijfer je jezelf liever weg? Word je boos?
En wat nou als die ander een deel van jouzelf is, een deel vertolkt waar je je nog niet bewust van bent? Bijvoorbeeld het deel in jou dat vindt dat hij anderen tegemoet moet komen en bang is om voor zichzelf te kiezen – want dat ‘mag’ niet, voor jezelf opkomen. Dat kan, want we hebben in onszelf die tweestrijd: mag ik doen wat ik graag wil of ‘moet ik’….

Daarom heb ik het steeds over genieten, doen waar je blij van wordt, naar jezelf luisteren, je innerlijke stem, die je de weg wijst, keuzes maken, doe wat je doet met hart en ziel, niet met tegenzin. In ons hoofd zitten de bezwaren, vanuit ons eigen hoofd komen altijd alle ‘maren’. En die worden vertolkt door de buitenwereld. En soms is die strijd, de onderdrukking van wat je werkelijk wilt, wat je ziel wil, nuttig, omdat de stem in jou daardoor sterker wordt en je juist heel duidelijk maakt wat je wel en niet wil. Je zal altijd beloond worden als je naar je ziel luistert. Als je jezelf trouw bent. Als je in jezelf gelooft. Als je keuzes maakt, die het beste uit jou boven halen.
Dat is waar we nog niet zo erg op vertrouwen. Vanuit angst maken we andere keuzes. De angst dat we het niet kunnen, niet redden, niet goed doen. Keuzes vanuit angst voelen lang zo goed niet als keuzes vanuit kracht. Een mooie maatstaf om te hanteren voor jezelf: Handel ik vanuit mijn angst of vanuit mijn kracht? In onszelf zijn allerlei mechanismen werkzaam om die kracht in te dammen, omdat we er zelf bang voor zijn. Omdat we onszelf niet zien zoals we zijn. En voor het gemak projecteren we dat op de buitenwereld.

Er zijn een aantal fenomenen die daarop wijzen. Behalve dat slachtoffergevoel en schuldgevoel of ‘schuld geven’ ook jaloezie en perfectionisme. En je kunt het zo aanpakken: Ze wijzen je de weg! Waar je jaloers op bent, vertelt je wat je eigenlijk wel zou willen, maar niet doet, omdat je denkt dat het niet voor jou is weggelegd. Je denkt dat het onbereikbaar is voor jou. Het gaat over je zelfbeeld. Richt de aandacht op jezelf in plaats van op die ander en ga ermee aan de slag. Je bent jaloers omdat je het zelf niet doet, niet de sprong waagt. Als je dat wel doet, ben je niet jaloers meer.

Perfectionisme is ook een interessante, ik las het in The Artist’s Way van Julia Cameron. Perfectionisme is een verkapt excuus om het niet te doen. Het is nooit goed genoeg, angst dus. Uitstelgedrag. Nooit klaar zijn, nooit tevreden zijn, iets dat al goed is nog een kritisch bekijken en ja, de innerlijke criticus vindt altijd wel iets dat nog niet goed genoeg is. Hij belemmert de spontaniteit, de vrije stroom, het is een vijand van de creativiteit. Ik vind het een hele interessante, want ik herken ‘m. Ik heb er ook een handje van om nooit klaar te zijn of nog niet helemaal 100% tevreden of maak iets net niet af, als het gaat om mijn eigen werk.Als ik gewoon lekker bezig ben, heb ik er geen last van, dan stroomt het wel, heb ik er plezier in en gaat het makkelijk, vanzelf. Maar als ik denk klaar te zijn, dan kan het zijn dat-ie opduikt om even korte metten maken met mijn euforie. Als ik niet oplet… maar nu we dat weten, kunnen we hem de baas blijven.

Heel fijn om mezelf daar op te betrappen. Ik dacht dat het te maken had met het creëren dat altijd doorgaat, nooit klaar is, ik ben heel goed in iets nieuws beginnen, iets van de grond tillen, in gang zetten, maar ik hou niet van afronden. Ook niet van afscheid nemen. Dat kan allemaal wel wezen, maar perfectionisme speelt hierbij zeker een rol. Pas als je je daarvan bewust bent, kan je dat patroon veranderen.

Het zijn dus allemaal onbewuste delen, ego-delen. Al die stukjes ontdekken, zien, maakt je steeds meer vrij. En alles is ons daarbij behulpzaam. Vooral de buitenwereld. Die toont je je eigen onbewuste delen, het vraagt alleen wel bereidheid er zo naar te kijken. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf.
Misschien heeft niet iedereen die drang naar vrijheid, dat vraag ik me wel eens af. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat echt zo is. Angst staat de vrijheidsdrang in de weg, dat wel, maar de ziel wil altijd vrij zijn. Lijkt mij. Nee, die is vrij. Dat is het.

En dan nu het mooiste deel van dit verhaal, iets wat ik inmiddels echt zeker weet: Als je vanuit je ziel leeft, in verbinding, vanuit je hart, dan gaat alles goed. En ja, het vraagt om moed, om lef, zeker. Maar je hoeft niet bang te zijn dat je het niet redt. Je wordt er allereerst veel sterker van, je voelt je gedragen, het hele universum werkt met je mee, want vanuit je ziel ben je verbonden met dat grote geheel, dat een en al ondersteunend is. Voedend, stimulerend, inspirerend. Misschien vraagt het je de controle los te laten (die tenslotte ook alleen maar uit angst voortkomt), maar je zal verbaasd zijn wat er voor terugkomt. Als je jezelf de ruimte geeft om te doen wat je vreugde geeft, waar je blij van wordt, waar je bloed sneller van gaat stromen, dan ontstaat er ook meer ruimte, dan openbaren zich de mogelijkheden. In alle opzichten. Ook financieel bijvoorbeeld, hoewel je dat rationeel niet kunt verklaren. Wel mag je jezelf daarvoor toestemming geven, want de overtuiging dat je alleen door ploeteren en hard werken, opoffering van je idealen en dromen, gehoorzamen en jezelf ontrouw zijn, zou kunnen bestaan, die zit diep geworteld. En dat is nou precies onze gevangenis. Waarvan we vandaag nog de deur open kunnen zetten.

Je weet wel, ‘find the Kingdom of Heaven’ eerst en de rest zal volgen. The Kingdom of Heaven, weet je waar je die kunt vinden? Daar waar je ook je vreugde vindt, waar je vrij bent, helemaal jezelf bent, waar je je geen zorgen maakt, waar je vertrouwen wacht, het is niet ver weg, het is dichtbij: In jezelf!

“Is het mogelijk om vriendschap te sluiten met het ego?” Die vraag werd aan Eckhart Tolle gesteld en ik vind z’n antwoord de moeite waard om te delen. Ooit heb ik het eens vergeleken met een aapje, dat je in de gaten moet houden, de baas moet zien te blijven, waar je beter mee kunt samenwerken door ‘m bijvoorbeeld opdrachten te geven, duidelijke richtlijnen, voor ‘hij’ de boel overneemt. Dat werkt, omdat je dan alert bent en ‘m tijdig herkent. Je blijft zelf ‘de baas’.

Maar wat Eckhart Tolle antwoordt, maakt het nog interessanter: Zodra je ‘hem’ herkent, is het al geen ‘ego’ meer. Als het ego in jou actief is, heb je dat niet door: “Ego impliceert dat je je er niet van bewust bent. Mensen met het grootste ego, hebben geen idee wat ‘ego’ is en zijn ook niet geïnteresseerd daar meer over te leren. Ze zien zichzelf echt niet als iemand met een groot ego. Ze kunnen het ego niet herkennen als ego.”

Maar op het moment dat je het ego herkent, is het dus niet echt het ego meer. Het kan zijn dat er nog een oud gedragspatroon of een oud gedachtenpatroon actief is. Zodra je dat ziet, herkent, treedt er al een verandering in werking. Hij noemt het voorbeeld van ‘name-dropping’ (“kijk eens hoe belangrijk ik ben, ik moet nog even de Dalai Lama bellen”), maar het kan natuurlijk net zo goed iets zijn als “Kijk eens hoe zielig ik ben” of “Kijk eens wat ik allemaal heb gedaan,” “Kijk eens hoe zwaar ik het heb…” of “Kijk eens hoe goed ik ben, wat ik allemaal niet over heb voor…” enz.. enz..

Volgende keer dat je in een zelfde soort situatie terecht komt, reageer je anders. Het moment van herkenning geeft bevrijding. Het kan zijn dat het patroon nog even voortgezet wordt, maar je wordt er niet meer totaal door in beslag genomen. Er is geen volledige identificatie meer met dat patroon. Je kunt dus in zijn optiek geen ‘vrienden worden’ met zo’n patroon, juist omdat het onbewust is, maar je kunt wel geduldig zijn met jezelf. Je hoeft het ook niet tot je vijand te maken, want alles wat je tot je vijand maakt, geef je meer macht en kracht. Ego is dus geen vriend en geen vijand. Het is iets wat jou heeft ‘overgenomen’ en je onbewust maakt. Het is een vergissing dat je het ego zou kunnen overwinnen als je er de strijd mee aangaat, want zodra je gaat vechten, ben je deel van het ego.

Compassie dus, voor de patronen die nog werkzaam zijn en waar je je niet bewust van bent, maar die dus aan het licht komen door je ‘Presence’, je aanwezigheid. Het zien is het je er bewust van worden. In plaats van jezelf dat kwalijk te nemen, wat opnieuw tot onbewustheid leidt, zeg je gewoon “O, daar heb je hem weer, ik doe het weer, dat is grappig…” en je lacht er om. Lachen is een goeie manier om jezelf te bevrijden.

Maar, zegt Eckhart, er gebeurt ook iets vreemds als je een patroon herkent en laat vallen, in eerste instantie ontstaat er leegte. Je mist iets, je voelt je kleiner, minder, omdat je vanuit ego-oogpunt jezelf niet verdedigd hebt bijvoorbeeld. Als je bij dat gevoel blijft, verdiept het zich en ontstaat er ruimte, dan kom je bij je werkelijke kracht. Je voelt geen noodzaak meer jezelf te verdedigen, om voor jezelf op te komen, je kunt het laten. Daar vind je de ware vrede, ’true aliveness’ noemt hij het, dat is dus geen gelatenheid of passiviteit, maar werkelijke vrijheid en levendigheid, onbeïnvloedbaar door uiterlijke omstandigheden. Veroordeel jezelf dus niet, heb geduld met jezelf en weet dat je goed bezig bent door überhaupt die patronen te herkennen.

Conclusie: Laten we eens wat meer lachen om onszelf! 🙂

Een interessante opmerking van iemand naar aanleiding van een van mijn vorige blogs: “Ik denk wel dat deze wereld een terrein is waar we dingen kunnen ervaren en kunnen groeien. Een soort leerschool, waar iedereen z’n eigen niveau en bewustzijn heeft en tot eigen ontwikkeling mag komen. Dat wil zeggen dat er mensen zijn die ‘alleen’ doen aan joy-living (variatie op joy-riding) maar dat er ook zijn die er meer uit willen halen. En alles is goed.”

“Er plezier in hebben, genieten, optimaal genieten, dat is juist alles eruit halen!” reageerde ik meteen. Volgens mij is het een misverstand dat diepgang iets te maken heeft met zwaarte, lijden of moeilijk. Al die zwaarte en ballast los kunnen laten en vrijheid en plezier voelen, dat is eruit halen wat erin zit. Dat heeft niets met oppervlakkigheid te maken, integendeel. Je bent optimaal aanwezig in het moment, het is optimaal leven. “Joy” ofwel plezier is niet hetzelfde ‘leeg’ of ‘zinloos’ of ‘dom’ of ‘onachtzaam’ of wat er zoal niet meer aan oordelen over bestaat. Misschien is het wel een calvinistische  erfenis dat we plezier afkeuren. De mens moest zwoegen tenslotte en voor de lol leven was uit den boze, nietwaar? Een ander misverstand is dat je niet voor ‘je eigen plezier’ mag leven of kiezen. Zouden we met z’n allen moeten lijden omdat anderen op de wereld ook lijden? We doen dat wel, mee-lijden, maar zou het helpen? Zou het niet meer helpen als we de ‘lijdende mens’ wat op konden vrolijken en kunnen laten meegenieten? Van onze vrijheid bijvoorbeeld? Plezier is niet egoïstisch, dat is ons wijsgemaakt en onbewust geloven we daar misschien nog in, maar juist dat schuldgevoel zit ons in de weg. Weg ermee. Een genietend mens stimuleert anderen, laat ook anderen automatisch delen in de schoonheid en overvloed. Het is liefde, zou je kunnen zeggen. Pure liefde is toch genieten? Meer dan dat kan je niet uit het leven halen, maar je bent er nooit klaar mee, want het is oneindig. Daarin ligt de oneindigheid. En de vrijheid trouwens. Vrijheid is wat je nodig hebt om te kunnen genieten en om liefde te ervaren, diep in jezelf en voor alles. En van hieruit creëer je de mooiste wereld, voor jezelf en voor anderen.

Dus… geef jezelf vooral toestemming om al die zwaarte los te laten. Om zonder enig schuldgevoel te genieten. Geef jezelf de vrijheid om te ervaren hoe het is, want deze vreugde is levenskracht, levenslust!