Valt het je op? Het tij keert!

Dat is Eerherstel, dat het tij keert. Eerherstel voor de Aarde, voor Moeder natuur, voor de dieren, de oceanen, maar ook voor de mensen. Het tij is aan het keren. Op weg naar een schonere, eerlijker wereld, we zijn op weg naar vrede. En alles heeft met elkaar te maken: het milieu, de economie, de eerlijker verdeling en meer respect voor wat de aarde te bieden heeft, respect voor de aarde en respect voor elkaar. Het is allemaal noodzakelijk voor de vrede in de wereld.

Elkaar begrijpen kan niet zonder jezelf te begrijpen. Zonder te begrijpen dat waar je naar kijkt en hoe je kijkt, invloed heeft op wat je ziet. Vertaal het terug naar jezelf: Wat vertelt me dat over mezelf? Waarbij je ‘jezelf’ tegelijkertijd met een korreltje zout mag nemen, want we zijn allemaal gevormd door omstandigheden, onze opvoeding en geschiedenis, onze ervaringen en we worden voortdurend beïnvloed door onze omgeving, door verhalen, overtuigingen en angsten die ‘in de lucht hangen’ en die we automatisch oppikken, maar waarvan we ons ook kunnen bevrijden. En wat blijft er over als je jezelf daar allemaal van weet te bevrijden?

Vrijheid, vreugde, genieten van het ‘spel’, wat het uiteindelijk is. We spelen een spel, al hebben we dat vaak niet door. We zijn zelf in staat dat ‘spel’ te beïnvloeden. We hebben het wel nodig om dan de spelregels te begrijpen, anders blijft het vechten tegen de bierkaai. Het is meestal een heel gevecht om erachter te komen dat het heel eenvoudig is. Veel eenvoudiger dan we ooit hadden gedacht. En dan wordt het leuk. Want dan gaat het leven met je meewerken en komen de verrassingen. Allereerst zal je met jezelf mee moeten gaan werken en op moeten houden jezelf tegen te werken.

Het valt me op dat alles wat ik in mijn boek heb beschreven daadwerkelijk aan het gebeuren is. Dat is een groter succes dan ik had durven dromen… En dat terwijl nog nauwelijks iemand het boek gelezen heeft. Daar hangt het dus niet van af! Maar dat belooft wel wat. Want ik leg ook uit hoe het werkt en als iedereen die het leest nu zelf ook geïnspireerd raakt om op zijn of haar eigen manier aan de slag te gaan met ‘herschrijven’ van z’n eigen verhaal, om er in elk geval op een andere manier naar te gaan kijken, dan wacht ons een ware revolutie! Ik kan niet wachten 😉 Maar het tij is al gekeerd. Ik merk het aan alles. Kijk goed, dan zie je het ook!

Eind van de week haal ik de eerste boeken op en verstuur ik ze, lieve bestellers. Hartelijk dank voor jullie geduld! 

‘Denk niet aan een roze olifant!’ Die ken je vast wel…. En dat je dan meteen een roze olifant voor je ziet. Dus? Probeer niet uit alle macht ergens NIET aan te denken, want dat werkt averechts. Ga vooral NIET het gevecht met je ego aan, want daarmee versterk je het. Verleg je aandacht op een ontspannen manier. Sowieso: ontspan. Dat ontspannen heeft meer zin. Ontspan er in… in dat wat je bezig houdt. Stel je voor dat je het meer ruimte geeft, dat je er lucht in blaast, dat je erdoorheen wandelt, bekijk het eens van een hele andere kant of stel je voor dat je tien jaar verder bent en hierop terugkijkt. Er zijn talloze manieren voor, allerlei methodes, maar wat voor jou de beste manier is, dat bepaal je zelf. Alles wat je je voor kunt stellen, is goed.

Af en toe denk ik wel eens ‘Stop it!’ als ik iemand voor de zoveelste keer een klaag- of dramaverhaal zie delen of hoor vertellen. Just stop it! Voed het toch niet, stop toch met het op die manier aandacht vragen, je versterkt het alleen maar, je drijft jezelf in het nauw. En ja, die opdracht kan je jezelf ook geven: Stop it. Je bent zelf de baas. Vertel jezelf een ander verhaal. Wij zijn onze gedachten niet, wij kunnen ze besturen! Dat moet je misschien weten, (wie dat nog niet wist, weet het nu) maar je kunt keuzes maken. Je kunt kiezen om uit die rol van slachtoffer te stappen, waarin je per ongeluk gevangen bent geraakt. Het is een beslissing die je kunt nemen en die dan z’n werk gaat doen.

Hoe bewuster en krachtiger je keuzes maakt, hoe sterker het zal werken. Soms moeten we zo knel zitten in bepaalde situaties, dat er geen uitweg meer is, voordat we zeggen ‘Stop it!’ en: ‘Nu wil ik echt iets anders!’ En daarmee geef je de energie een andere richting. Wij zijn de opdrachtgevers. Wij maken de keuzes. Wees dus heel erg duidelijk in wat je wel wilt. En stop het gevecht met wat je niet wilt….

Schrijven helpt daarbij enorm. Daarmee disciplineer je je gedachten. Ook een vorm van meesterschap. Ik kan iedereen de morning-pages van Julia Cameron aanraden: elke ochtend schrijf je met de hand drie pagina’s, zomaar, met dat wat in je opkomt en dat wat je bezig houdt. Dan heb je dat ontladen en kan je vooruit. Het verheldert. Het houdt je goed in contact met jezelf. Persoonlijk zou ik daar nog iets aan toevoegen, maar dat gebeurt misschien ook wel vanzelf: Herschrijf. Maak er een gewoonte van om jezelf een ander verhaal te vertellen als dat nodig is. Je eigen verhaal heeft invloed op hoe je je voelt. Hoe gekunsteld dat in eerste instantie ook voelt, het werkt wel. Het creëert namelijk ruimte.

Wie zin heeft om het zelf eens uit te proberen, kan nu gebruik maken van de gelegenheid. Het nieuwe jaar komt er aan. Schrijf eens op hoe het afgelopen jaar was en trek daaruit je conclusies: Wat wil je in het nieuwe jaar (nog) beter, mooier en verder ontwikkelen? Waar ben je tevreden over? Waar ben je dankbaar voor? En wat ga je herschrijven, zodat het volgens jaar nog sprankelender wordt?

Iedereen kan dat zelf, moeilijk is het niet. Het is een keuze. Je neemt zelf het heft in handen en je gaat op onderzoek uit: Hoe maak ik mijn eigen verhaal (nog) mooier? Leef je uit! Maak je verhaal zo mooi mogelijk, waarom niet? Je hebt alle vrijheid! Hou het speels, ontspan… en geniet ervan!

Vandaag, heel toepasselijk, een verhaaltje over gladheid en hoe je ondanks erbarmelijke omstandigheden toch het heft zelf in handen kan houden…

Ooit, lang geleden, maakte ik het mee. Ik kwam in een enorme ‘slip’ terecht en verloor de macht over het stuur. Ik reed met normale snelheid, zo’n 100 km per uur, over de snelweg richting Den Haag en ineens begon het te ijzelen. Van het ene op het andere moment. Ik vloog alle kanten op, draaide wild aan mijn stuur (nooit doen!) en herinner me die momenten en die wilde bochten als eindeloos lang durend. Onder een viaduct ter hoogte van station Zoetermeer kwam ik tot stilstand tegen de vangrail. De rechter vangrail, het had net zo goed de linker kunnen zijn. Wat een opluchting was dat! Achter mij kwam al het andere verkeer stapvoets aanrijden. Ik meldde me bij een praatpaal, die had je toen nog, maar het duurde een eeuwigheid voordat er een hulpdienst langskwam. Ondertussen stopte er een andere automobilist, die voorstelde de auto recht te zetten in plaats van dwars op de weg. Daar was ik zelf niet opgekomen, ik dacht (nou ja dacht… je hebt weinig logische gedachten op zo’n moment) dat ik niet meer kon rijden, dat de auto het niet meer deed. Later kwam de politie langs: ‘Zijn hier gewonden? Nee? Dan gaan we weer verder…’ en weg waren ze… Er waren heel erg veel ongelukken gebeurd op dat moment. Daar stond ik dan. Wat nu?

Richard kwam vanuit Utrecht met de trein naar Zoetermeer om me te redden. Ik durfde niet meer te rijden. Stapvoets zijn we terug naar huis gekeerd. Daarna raakte ik al in paniek als ik dacht dat het glad zou kunnen zijn, al bij een regendruppel bij wijze van spreken. Dat was geen doen. Op een gegeven moment stond ik een half uur stil bij een benzinestation, terwijl iedereen gewoon doorreed, er was niks aan de hand. ‘Dit kan zo niet langer,’ besloot ik. In een ANWB-blad zag ik een slipcursus aangeboden worden. Daar schreven we ons voor in. Maar al bij de eerste oefening – daar op dat terrein in Lelystad, waar werkelijk niks kon gebeuren, kreeg ik het Spaans benauwd en stapte uit. Richard genoot ervan, voor hem was het ‘kicken’ terwijl ik doodsangsten uitstond. Zo zie je maar, hoe onlogisch angst werkt. Het is niet gebaseerd op werkelijk gevaar, meer een oude reactie van het lichaam, waarbij de redelijke mind compleet uitschakelt. Ik sneakte het gebouw in, nam een kop koffie en keek vanuit het raam toe hoe de groep lekker aan het slippen was. Mij niet gezien…. Tot ik op mijn schouder werd getikt: ‘Hoor jij niet bij die groep?’  ‘Euh… ja, maar…’

Een hele aardige man besloot toen om mij privéles te geven, hij zat naast me in de auto en legde alles uit. Heel voorzichtig, stap voor stap, kreeg ik het onder de knie en begon ik het te begrijpen. Zo kreeg ik mijn vertrouwen weer terug. Het – technisch – begrijpen was voor mij van belang. Net zoals ik ooit in de cockpit van een vliegtuig uitgelegd heb gekregen hoe het vliegen werkte, dat het landen bijvoorbeeld een grotere kunst was dan het opstijgen. Daarna ben ik nooit meer bang geweest.

In Tsjechië en in Turkije heb ik later moeiteloos door enorme bergen sneeuw gereden, geen probleem. Alleen al het relaxed achter het stuur zitten is belangrijk. Goed ademhalen, ontspannen en weten hoe je moet rijden, gas geven, sturen en remmen.

Maar het voornaamste wat ik leerde was:

BLIJF KIJKEN NAAR WAAR JE NAARTOE MOET, WAAR JE NAARTOE WILT! HOU JE OGEN GERICHT OP HET DOEL!

Wat een les was dat! Wat een les is dat!

Blijf kijken waar je heen wilt, waar je wilt zijn. Richt daar al je aandacht op. En laat je onderweg niet van de wijs brengen! Het geldt voor alles…..

En daar heb ik nu ook een boek over geschreven 😉

EERHERSTEL, een nieuw begin!

… en de jongste nieuwsbrief lees je hier!

’t Was zo druk, dat het een flinke uitdaging werd om te relaxen in het wellnessoord. Een hele goeie oefening in het ‘bij jezelf blijven’, alles langs je heen laten gaan en ontspannen…

Wonder boven wonder komt er precies iemand naast me zitten, die de optimist himself is. Hij spreekt geen Nederlands, dat vindt hij wel handig, zo ontgaat hem waar allerlei mensen zich druk of boos over maken. Het bevalt hem hier wel in Nederland, we hebben zoveel vrijheid en mogelijkheden. Ja, goed om dat eens van iemand te horen te krijgen die een onvrij land is ontvlucht. Wouw!

Z’n eigen landgenoten ontwijkt hij een beetje omdat hij geen zin heeft om het over politiek te hebben en daar gaat het al snel over als men elkaar ontmoet. Via een hond heeft hij de eerste vriend in Nederland ontmoet en zijn eerste baantje gevonden. De hond was van die man – nu vriend – en begroette hem enthousiast, waar hij net zo enthousiast op reageerde. Nu wordt een dezer dagen zijn eerste tekening gepubliceerd in een tijdschrift. Wouw!

Hij vindt alle mensen aardig en open en toegankelijk, vriendelijk. ‘Dat komt omdat je dat zelf bent!’ zeg ik. “Het gaat er om dat je de vrede in jezelf ervaart,” zegt hij. Huh? Hoor ik daar mezelf praten? ‘Enjoy,’ zegt hij. Dat is ’the meaning of life’. Kijk om je heen, geniet ervan!

We kijken om ons heen en moeten lachen. Het is donker en bewolkt, geen mooie sterrenhemel…. wel een heel idyllisch zoutwaterbad, waar we in blijven drijven. Ik vertel over de dode zee in Jordanië. Het kost weinig moeite om je daar te wanen als je hier ligt te badderen.

De moraal van dit verhaal: Wees selectief.

 

Zit je in een situatie die je helemaal opslokt, al je aandacht vraagt en dramatisch is, je de lust ontneemt of op een andere manier volledig in z’n greep houdt? Stel je dan eens voor hoe het is om er uit te zijn, stel je eens voor dat het achter de rug is, hoe je je voelt als je ervan bevrijd bent. Dat geeft ruimte en dat is de ruimte die het nodig heeft om te kunnen bewegen.

De focus op een ‘probleem’ houdt je gevangen in het probleem. Je kunt er alleen uit ontsnappen als je je aandacht weet te verleggen naar wat je WEL WILT. Je aandacht kan niet twee kanten tegelijk op gericht zijn, het richt zich ofwel op wat er allemaal niet kan, waar je bang voor bent en wat vast zit en zet het daarmee nog verder klem of je verlegt – heel erg bewust, want ja, daar is een beslissing voor nodig en discipline –  de aandacht naar wat wel mogelijk is, wat wel kan, wat je wel wilt en je stelt je voor hoe het zou zijn als het was opgelost. Daarmee nodig je oplossingen uit en je geeft ze de kans zich te vertonen.

Onze eigen aandacht is het stuur, dat wij in handen hebben. Onze intentie is de richting die we geven en de focus op de beste oplossing geeft heeft kracht in zich. Het vraagt alleen oplettendheid, laat je niet van de wijs brengen. De huidige situatie is in wezen al verleden tijd. Hij is al gecreëerd. Vanaf dit punt kun je nu iets nieuws gaan creëren. Van binnenuit, door je te concentreren op wat je wel wilt, dat voor je te zien en alvast voor te stellen. Onthou dat de uiterlijke verschijningsvormen in de realiteit die je nu waarneemt niet hoeven te blijven, maar wel zullen blijven als wij ze die macht geven. Alles wat zich vertoont, heeft je iets te vertellen en laat je iets zien.

Bijvoorbeeld: Dit wil ik niet meer en dat wil ik wel. Neem er de tijd voor, elke dag, om je te focussen op wat je wel wilt. Maak die ‘realiteit’ waar door er je aandacht bij te houden, door te weten dat het zich die kant op ontwikkelt als jij er op gericht blijft.

Dat is wat je ‘moet’ weten… Laat je niet ontmoedigen door de zogenaamde ‘realiteit’, gebruik hem als springplank naar wat je wel wilt. En dan kom je erachter hoeveel macht je zelf hebt. Dan ontdek je waar we zelf toe in staat zijn, hoeveel macht je wel in handen hebt.

Ik kan een heleboel voorbeelden geven, want ik zie er momenteel een heleboel, maar ik hou het liever even neutraal. Stel je hebt een ‘probleem’ met iemand en er gebeurt iets waar je niet blij van wordt. Haal je aandacht er eens even vanaf en bedenk je wat je het leukste vindt aan die persoon, denk aan de leuke dingen, de mooie momenten en hoe fijn het zou zijn als… Vraag je eens af wat je het liefst zou willen. Herinner je ook hoe prettig dat voelt, hoeveel ruimte dat geeft en hoeveel plezier je hebt.

Hetzelfde kan je doen met een situatie: Herinner je het prettige gevoel van de situatie zoals ie idealiter is, verheug je op de beste uitkomst. Weet dat je het daarmee creëert. Misschien duurt het even, maar laat je ondertussen niet ontmoedigen. Kijk naar de kleine aanwijzingen die er al zijn en geef die de kans. Laat je vooral niet meesleuren door de angst.

En dan jezelf… Vertel jezelf eens een ander verhaal over jezelf! Zie eens wat je allemaal kan en hoeveel kracht je hebt! Je bent in staat om iets nieuws te creëren. Voel je goed over jezelf en geniet  van alle mogelijkheden die je hebt!

EERHERSTEL, een nieuw begin….

Nog een stukje uit het boek:

Voor alles is een tijd. Als het je tijd is, is het je tijd. Hoeveel invloed je daar op hebt, ik weet het niet. Het is een beslissing op zielsniveau, dat weet ik wel. Maar we hebben wel degelijk invloed op hoe het verloopt. Mij zal je zeker niet horen zeggen dat het ‘Gods wil’ is of – nog erger – hun ‘eigen schuld’ als mensen ziek worden, overlijden of andere vreselijke dingen meemaken. Mensen doen elkaar – of zichzelf – soms vreselijke dingen aan, dat wel. Dat doet ‘de Liefde’ niet natuurlijk, dat doet het gebrek aan liefde juist. Liefde is een genezingsfactor, een verzachtende factor. Soms, misschien wel altijd, heeft ziekte dat doel, meer liefde voor jezelf en het leven te vragen. Voor veel mensen betekent het een omslag in hun leven, ze gaan beter naar hun lichaam en zichzelf luisteren, laten zich niet meer gek maken door allerlei stress-omstandigheden, maken andere keuzes, realiseren zich wat ze werkelijk belangrijk vinden, werken zichzelf niet meer over de kop of cijferen zichzelf niet meer helemaal weg.

Uit: EERHERSTEL ~ Een nieuw begin (hfst 6)

Soms is boosheid best nuttig, het kan helderheid en energie geven. Met kracht kan je dan zeggen ‘weg ermee, genoeg, klaar!’ En het is heel goed om dat tegen bepaalde ‘energie’ te zeggen. Tegen de ondermijnende energie, die ons klein houdt, tegenhoudt en bang probeert te maken. Die ons zand in de ogen strooit en in verwarring brengt. Dat is net zo goed in onszelf, onze eigen innerlijke criticus als in de ‘buitenwereld’, degenen die klaar staan om anderen neer te sabelen op het moment dat ze hun nek uitsteken.

We hebben hem zelf gevoed, vanaf dat ene moment ooit dat we dachten ‘niet goed genoeg’ te zijn. “Neem afscheid van die innerlijke criticus,” zei White Bull, “laat hem vertrekken naar het licht!” Ik las deze passage ’toevallig’ gisteravond, vlak nadat ik per ongeluk een naar artikel had gelezen over Bentinho Massaro. De gedachte ‘ojee, laat ik oppassen wat ik schrijf’ kwam in me op, ‘want voor je het weet word je belaagd…’ Dat is nou precies de angst die ons in de greep houdt en ons klein probeert te houden. Ik kan wel boos worden op anderen daarover, bijvoorbeeld degenen die zulke nare artikelen schrijven over anderen, maar het is belangrijker dat ik mijn eigen ‘criticus’ de baas blijf. In mijn boek noem ik hem ‘de terrorist’ en ben er een flink gevecht mee aangegaan, maar ik heb hem verslagen.

Bentinho Massaro is een succesvolle spreker, die volle zalen en workshops trekt met zijn boodschap ‘Vind je eigen kracht.’ Hij werd in dat artikel beticht van manipulatie. De waarheid in jezelf vinden, de kracht in jezelf ontdekken, weet je dat dat al een paar eeuwen lang zwaar afgestraft wordt? De Katharen werden uitgemoord, heksen op de brandstapel gegooid, daar komt onze angst vandaan. Je kop wordt eraf gehakt als je hem boven het maaiveld uitsteekt. Daarom zijn we zo bang om onszelf te zijn en in onszelf te geloven. Daardoor beperken we onszelf, houden we ons in, bekritiseren we onszelf, durven we onze eigen waarheid niet te spreken.

Je eigen gevoel vertelt je de waarheid. En als ik een naar gevoel krijg van zo’n artikel, is dat omdat ik de nare energie van de schrijver ervan voel, de jaloezie, de frustratie en de behoefte om anderen een kopje kleiner te maken. Vraag je altijd af wat het over jezelf zegt als je anderen zo ziet, want alles gaat over jezelf. Hetzelfde nare en boze gevoel kreeg ik bij de reacties op de enorme kracht die Griet Op de Beeck liet zien toen ze haar verhaal vertelde bij DWDD en daarmee de stilte doorbrak voor vele andere slachtoffers van seksueel misbruik. Het is die kracht, die weerstand op roept bij anderen. Het is ongemakkelijk als de waarheid gezegd wordt, het confronteert je met jezelf. Zij stelde zich niet op als ‘zielig slachtoffer’, dan was het makkelijker geweest voor de critici om haar te begrijpen wellicht.

Hier zit zo’n ‘wereld’ achter. En die ‘wereld’ is de wereld van de angst. De angst voor onze eigen kracht. De wereld van de angst is de onwaarheid waarin we leven, waarin we onszelf en elkaar gevangen houden. Maar wie daar niet meer bang voor is, kan zich vrij voelen. Ik gun iedereen die vrijheid. Er is maar een weg om die vrijheid te vinden: In jezelf. Met het zwart maken en bekritiseren van anderen houden we iets in stand, we kijken niet naar onszelf. Onderzoek je eigen angsten en doorprik ze. Als je ze ziet, kan je je ervan bevrijden. Wat houd je tegen?

Van de week was er iemand die zich geen raad wist met al z’n gevoelens. “Kan je ook ‘gewoon’ voelen zonder te oordelen?” vroeg ik hem. Als elk gevoel er gewoon mag zijn, voorbij komt en ervaren wordt, gewoon zoals het is en verder niks, geen verhaal, er geen verklaring bij zoeken, geen oorzaak willen aanwijzen, er geen oordeel over vellen, dan is een gevoel gewoon een gevoel en kan het weer vertrekken nadat het waargenomen is. Dat zijn de lessen in het leven: ervaren. Ervaren wat er is, dat is leven.
Maar meestal verzetten we ons. Tegen ons eigen gevoel of tegen dat wat er is. Dat verzet maakt het lastig en veel moeilijker, dat verzet maakt dat het niet kan bewegen, klem kan komen te zitten en niet verder ontwikkelt.  Terwijl alles, vooral ons eigen bewustzijn, juist wel verder wil ontwikkelen en wij onszelf – volgens mij – juist willen bevrijden van al die oordelen. We willen vrij zijn, ons vrij voelen, onszelf niet zo beperken en belemmeren. Laat het leven maar stromen, doorstromen en ons verrassen.

Ik kijk elke dag wat ik tegenkom, dat is leerzaam en verrassend. Jezelf zijn is als een ui afpellen en alle ‘valse’ laagjes ervan afhalen. De identiteit die je hebt aangenomen bestaat uit allerlei laagjes. Dat is allemaal niet wie je echt bent. Het is een houding, geconditioneerd, een vorm. Je denkt dat het zo hoort of moet. En het is goed om daarnaar te kijken en daar af en toe eens vraagtekens bij te zetten. In hoeverre gedragen we ons als slachtoffer bijvoorbeeld? Of in hoeverre zijn we te trots? In hoeverre schamen we ons, voelen we ons – onterecht – schuldig? Allemaal interessante kwesties, allemaal karmische patronen ook, net als arrogantie, geweld en haat karmische patronen zijn (dat leg ik in het boek Eerherstel allemaal verder uit… 😉 ) en precies waar we mee aan het afrekenen zijn – individueel en wereldwijd.

Ben je bereid die karmische patronen los te laten? Dat is de vraag. Een positief antwoord daarop brengt je naar de beleving van Eenheid. De karmische patronen houden ons gevangen in de afgescheidenheid, het waren de instrumenten van de dualiteit. En het was ook de bedoeling dat we die dualiteit ervoeren, net zoals het nu de bedoeling is om van daaruit de Eenheid weer te ervaren. Dat betekent dat we elkaar allemaal aspecten van onszelf laten zien. Dat is het waarnemen wat bevrijdend werkt.

Het onderwerp ‘helpen’ is hierin zeer interessant. Daarbij komen arrogantie en slachtofferschap al snel om de hoek kijken. Ik heb in het boek een heel hoofdstuk gewijd aan ‘helpen’, waarin ik ook mezelf de vraag stel: Hoe help je echt? Door de waarde te zien van de ander en door de waarde te zien van jezelf. Allebei. Natuurlijk is het de bedoeling dat we het ‘samen’ doen op deze wereld. Dat kan niet anders. We zijn allemaal schakeltjes in het grote geheel. Met allemaal onze eigen rol en functie in het hele ‘spel’. Iedereen heeft z’n eigen betekenis en z’n eigen rol. De een is niet beter dan de ander, ik bepleit gelijkwaardigheid. En dat is ook het thema in de wereld, alles wat nog ‘scheef’ zit en ‘onrecht’ is, wil gezien worden. Dan pas lossen we alle problemen op. En dat begint dus in onszelf. Onszelf waarnemen, onszelf vragen stellen en onszelf waarderen, maar ook anderen waarderen. Laten we vooral eens ophouden om zo kritisch te zijn, want daarmee kijken we niet goed. We keuren dan iets af, maar missen daardoor de vertaalslag naar onszelf: Wat voel ik hierbij? Ons gevoel wijst ons de weg. Laat al je gevoelens toe en ervaar ze. That’s all…

Ik ervaar momenteel dankbaarheid, omdat mijn vrienden een actie op touw gezet hebben om het boek te laten drukken. Omdat zij de waarde van het boek herkennen, uitdragen, delen en mij er op wijzen dat de volgende stap nu gezet mag worden. Het zou arrogant zijn om te zeggen dat ik geen anderen nodig had, dus ook met dat patroon reken ik nu af.

Samenwerking is juist de bedoeling!
With a little help from my friends…  zie hier de actie ‘boekrelease’!

Ik zet mijzelf opzij, want het gaat helemaal niet om mij. Het gaat om zoveel meer. Het ego – met al z’n angsten – mag nu echt aan de kant geschoven worden, zodat ‘de boodschap’ uit het hele verhaal de wereld in kan stromen, via mij, omdat ik nu eenmaal een instrument ben – net als jij!

Moge mijn boek ook jou net dat puzzelstukje aanreiken, waarmee je meer heelheid en eenheid kunt ervaren! EERHERSTEL van onszelf, daarmee valt de hele puzzel in elkaar! Op een nieuw begin!

THANK YOU!

Na de yogales vertelde iemand me dat ze de mail over mijn nieuwe boek had ontvangen en klikte op de pagina om het te bestellen, maar afhaakte vanwege de prijs: ‘Te duur.’ Een andere mede-yogi, die zelf boeken vertaalt, riep meteen: “Dat is helemaal niet duur, weet je hoeveel uur werk erin zit om een boek te schrijven?”

Twee jaar. Ik ben er twee jaar mee bezig geweest. Ik ben zelf niet snel tevreden en bovendien moest het een boek worden wat meer te bieden had dan wat je hier – in deze bespiegelingen bijvoorbeeld – al leest.

Nu besloot ik gisteravond om er niet mee te zitten, ik ga geen mensen over de streep trekken om het boek te lezen. Ik ga me niet verdedigen, want voor mij voelt het niet goed om het boek ‘goedkoop’ te laten zijn. Zo simpel is het. Graag of niet…

Wat ik me wel realiseerde is dat het een mindset is, die ons gevangen houdt, dat we alles ‘zo goedkoop mogelijk’ willen. Het is zelfs een vorm van manipulatie, als je er goed over nadenkt. Het leidt ertoe dat de grootste bedrijven ‘de macht’ hebben. Grote supermarktketens zijn bijvoorbeeld in staat om de boeren onder druk te zetten hun producten goedkoper aan te bieden, waardoor de boeren ook ‘gevangen’ zitten in het systeem, op zoek gaan naar goedkopere methoden om hun dieren te voeden of hun gewassen te beschermen tegen ongedierte bijvoorbeeld. Dat betekent dat boeren soms vast zitten aan contracten en nauwelijks hun kop boven water kunnen houden. Ik herinner me hoe in India heel veel boeren zelfmoord pleegden, omdat hun grond uitgeput raakte door de middelen die gebruikt werden, waar ze het eerste jaar een goede oogst mee scoorden, maar de jaren daarna niet meer. Ook daar was Monsanto actief… die boeren konden niet onder de ‘wurgcontracten’ uit en zagen geen uitweg meer.

Wat eten we eigenlijk als het steeds goedkoper moet? Dat vroeg de initiatiefnemer van Marqt zich ook af toen hij destijds bij Ahold in Amerika werkte en hij besloot het op een andere manier te gaan doen: Eerlijke producten, streekproducten, contact met de boeren en het werkt. Steeds meer mensen willen weten waar hun voedsel vandaan komt. Dat is een enorme omslag in het denken. Een omslag die we nodig hebben in de wereld. Want het huidige of liever gezegd ‘oude’ systeem, is uitputtend. De milieukosten worden niet meegerekend, de natuur is uitgebuit. En over de vervuiling dachten we al helemaal niet na. Er zijn enorme veranderingen aan de gang, gelukkig maar. Recycling, eerlijke handel, biologisch, enzovoort. Tegenlicht van de VPRO maakt er prachtige programma’s over en laat zien hoe het ook anders kan.

Ik wil deze persoon niet persoonlijk ‘aanvallen’ met haar opmerking over ’te duur’, het is maar een voorbeeld, er zijn veel meer mensen die zo denken, maar ik weet wel dat men met het grootste gemak een nieuwe jas of nieuwe schoenen koopt zonder zich af te vragen waar het gemaakt is en of de grondstoffen en de arbeid wel ‘eerlijk’ en milieuvriendelijk zijn.

Eigenlijk zitten we met z’n allen aardig gevangen in een systeem, wat ons afhankelijk heeft gemaakt. Ik kan mijn boeken zo goedkoop mogelijk laten drukken in China ofzo, maar dan weet ik niet of er wel rekening wordt gehouden met het milieu. Terwijl ik hier met een drukker werk, die voor elk boek ook weer een nieuwe boom plant. Dat voelt beter.  Ik wil keuzes maken die kloppen bij mijn eigen verhaal. Tenslotte heb ik het wel over EERHERSTEL. Dat gaat ook over eerherstel van de aarde, de waarde van de natuur, over onze eigen waarde ook, over onze eigen mogelijkheden om deze wereld te vernieuwen en te verbeteren, ook in de keuzes die we maken. In hoeverre laten we ons gevangen houden en voelen we ons afhankelijk? Maak jij je eigen keuzes? Doe je wat je belangrijk vindt om te doen?

Het gaat mij er dus echt niet om om zoveel mogelijk boeken te verkopen of om op de bestsellerslijst te staan. Ik doe niet mee aan die ‘meer, meer, meer’ en ‘goedkoper, goedkoper, goedkoper’ beweging. Daarmee redden we het niet namelijk. Daarmee ‘winnen’ alleen een paar grote bedrijven, die de markt aanvoeren en het voor de rest onmogelijk maken hun kop boven water te houden.
Hoeveel kleine winkeltjes houden stand bij jou in de buurt? Bij ons in de buurt heb ik de meeste al hun deuren zien sluiten de afgelopen jaren. En dat is jammer. Want dat waren wel de gezelligste winkeltjes. Daar had je persoonlijk contact en daar werd je ‘echt’ geholpen als je iets nodig had.

Kleine zelfstandigen kunnen niet op tegen de grote, internationaal opererende bedrijven. Misschien iets om rekening mee te houden als je je sinterklaaskadootjes koopt of als je ergens gaat eten. Als we nog wat diversiteit willen behouden, de eigenheid van mensen tot hun recht willen laten komen, maar ook van onszelf, laten we dan eens op een andere manier gaan denken. Geen kippen of worsten of T-shirts meer voor een paar euro, denk na… hoe kan dat ‘goed’ zijn?

Wij maken het verschil.

En ja, ik vind ook dat het onderwijs, de zorg en andere beroepen meer eer verdienen en beter beloond mogen worden. Zeker. De afschaffing van de dividendbelasting voor grote internationale bedrijven maakt duidelijk waar de macht ligt. Het tij kan alleen gekeerd worden als wij begrijpen hoeveel macht we zelf hebben. Elke uitgave is een keuze, waarmee je het verschil kan maken. Laten we ons daarvan vooral bewust zijn!

Voel jij je gesteund?

En zo niet, kijk daar dan eens naar…

Is het echt zo dat je niet gesteund wordt? Laat je het wel toe? Heb je er vertrouwen in dat je gesteund wordt? Door het leven, door anderen? Door een onzichtbare hulptroepen, die altijd paraat staan om ons te helpen, maar die we niet fysiek kunnen waarnemen? Wel voelen trouwens, als we ons daarvoor openstellen.

Stel dat het niet over die andere mensen gaat, maar over jouzelf en jouw eigen gevoel. Kun je voorbeelden zien en voelen van momenten waarop je wel gesteund werd en wordt? Kun je misschien ook zien dat de keren dat je dacht van niet, het gevoel had dat je niet begrepen werd, er misschien wel pogingen werden gedaan in jouw omgeving om jou te bereiken? Kan je zien dat je soms zelf de deur gesloten hield? Bang dat anderen jou tot iets probeerden te pushen waar je zelf niet achter stond bijvoorbeeld? Dat is een gesloten reactie, het ego. Het ego is per definitie altijd in verzet. Niemand kan je tot iets dwingen, dus daar hoef je niet bang voor te zijn. Maar waar komt jouw ‘nee’ vandaan? Waar komt jouw wantrouwen vandaan?

Het is altijd oud en het is maar een reactie. Want zou iemand precies het tegenovergestelde zeggen, zou je misschien nog steeds ‘nee’ zeggen. Het is projectie, altijd. Daarom wil ik je het volgende meegeven:

Alles is voor jou en niks is tegen jou.

Als je nu eens overstapt op vertrouwen? Dan zal er een wereld voor je opengaan. Want je eigen vertrouwen maakt dat je situaties anders kunt bekijken en kunt zien hoe goed mensen het bedoelen. En als ze je niet begrijpen, willen ze je misschien wel begrijpen, geef ze die kans. Ons eigen gevoel van ‘aangevallen worden’ kan leiden tot bevestiging daarvan, dat is dan onze eigen waarneming van een bepaalde situatie. Het is jammer voor de ander, want die voelt zich dan ook verkeerd begrepen. En zo begrijpen we elkaar soms helemaal verkeerd, terwijl het net zo goed anders kan.

Het hart openen, waar we het allemaal wel makkelijk over hebben en wat we ook allemaal wel weten is iets anders dan naar buiten toe gericht zijn en maar zorgen en aandacht geven aan de problemen of toestanden van een ander. Je hart openen is zelfs het omgekeerde: Het toelaten, voor jezelf. Ontvangen. Kunnen ontvangen. Bereid zijn het te vertrouwen. En vertrouwen op jezelf vooral, dat als jij jezelf trouw bent, wat ook in je hart aanwezig zijn betekent, dat je ook kunt vertrouwen op anderen.

Openheid, bereidheid, daarin vind je je kracht. Dat is wat mensen dan over het algemeen ‘kwetsbaar’ noemen. Dan wordt dat een ‘hoog goed’: kwetsbaar durven zijn. Ik noem het liever geen kwetsbaarheid, want ook dat kan al snel weer een kunstje worden en het is een misvatting: Je bent dan niet kwetsbaar, je bent dan juist sterk. Eerlijkheid is sterk. Dat muurtje bouwen rondom je hart is misschien wat ‘sterk’ lijkt, maar dat is in feite zwak. Waartegen moet je je beschermen? Tegen die mooie ziel die je bent? Tegen die liefdevolle en unieke ZELF, die je bent? Waarom zou je die zo waardevolle Zelf af moeten schermen? Waarom zou je je licht moeten dimmen? En dan vervolgens in de schaduw van je muurtjes moeten gaan leven? Kom maar tevoorschijn… en zie eens hoe mooi het is in het licht. Het is juist het licht dat jou beschermt, niet het donker. De liefde, niet de afscherming van het oordeel. Het oordeel is het muurtje.

Ik ben in mijn leven tegen heel wat muurtjes opgelopen en ja, dat is behoorlijk frustrerend. Het is frustrerend om verkeerd begrepen te worden, het is frustrerend als je goede bedoelingen in twijfel worden getrokken. Maar we hoeven onszelf dan nog niet in twijfel te gaan trekken, we hoeven niet mee te gaan doen met het bouwen van muurtjes. Als ik op het muurtje van een ander stuit dan kan ik twee dingen doen: Ofwel automatisch mee verharden en ook een muurtje bouwen of me op dat moment bewust worden van de keuze die ik heb. Ik kan gaan hameren en blijven kloppen op dat muurtje van een ander, maar dat zal alleen de muur maar versterken. Of ik laat het en verzacht zelf. Als ik die egomuurtjes van anderen mijn zicht niet laat beperken, kan ik er dwars doorheen kijken en hoef ik me daardoor niet te laten intimideren. Dat kan alleen als ik in mijn kracht aanwezig blijf. En die kracht is geen muurtje dus, maar die kracht is de oneindige ruimte van het hart, die in verbinding blijft staan met anderen, ondanks alle verschijningsvormen. Laat je dus niet van de wijs brengen door al die muurtjes en breek vooral je eigen muurtjes af. Dat is wat we ervan kunnen leren. En o, wat een prettiger leven zullen we dan hebben. Want dan laten we het toe. Eerst van binnenuit dus en dan zie je het effect in de buitenwereld: Het komt allemaal naar je toe….. alles. Alles wat je nodig hebt en nog veel meer zelfs.

Verzachting hebben we nodig in de wereld en dat begint in onszelf.

Ben je bereid om je oude verhaal te doorbreken en de kunst te leren verstaan van het verzachten en jezelf een ander verhaal te vertellen? Wees welkom in mijn boek…. in mijn hart. Want ik heb het met liefde geschreven.

EERHERSTEL. EERHERSTEL van wie wij werkelijk zijn. Eerherstel van onszelf is ook eerherstel van de ander. Eerherstel van de Liefde, die alle muurtjes vanzelf afbreekt…