Heeft het bos ons nodig of hebben wij het bos nodig? Elke zondag als we in het bos zijn voor de yoga of elk ander moment dat ik in het bos ben, ervaar ik een diepe dankbaarheid voor de natuur, de bomen, de aarde, de wisselwerking die ik ervaar met het bos, de bomen, maar ook de aarde zelf, de vlindertjes, de bloemen, alles wat je zoal tegenkomt als je wandelt. Dat verdiept zich steeds meer. Wat ik ook merk is dat als je dat meer waardeert, het ook steeds dieper doorwerkt.

Daarom kwam ik op het idee om komende zondag eens een Stiltewandeling te ‘organiseren’ voor wie dit ook wil ervaren en speciaal ook om onze dankbaarheid en Liefde voor de natuur te ervaren en te verdiepen. Het bos kan wel een beetje aandacht en kracht gebruiken, nu ze zich aan het herstellen is van de droogte. Een wandeling in Stilte is een wandeling met intentie: Je een voelen met de natuur, de voedende kracht ervaren, bewondering, verwondering, liefde, waardering…. Het werkt twee kanten op. Het is goed voor het bos en goed voor jezelf. En… Ook alle vrijwilligers en bosbeheerders verdienen wel wat dankbaarheid, bedacht ik me.

Wie de behoefte voelt om mee te wandelen, is van harte welkom. En, wat ik in dit filmpje ook al zeg: Je kunt het natuurlijk sowieso, altijd ook op je eigen manier en in je eigen omgeving doen! In het filmpje  zie je de plek waar we komende zondag afspreken, om 11.00 uur.

aanmelden kan via de mail: info@happyview.info

Vooruitlopend op een filmpje, dat nu nog staat te ’transformeren’ om straks op mijn youtubekanaal (HAPPYVIEWPETRA) te verschijnen, getiteld ‘We are One’ – met bijpassend T-shirt 😉 – wil ik je dit alvast even laten zien: Invitation to Freedom van Mooji.

Mooji is op dit moment in Nederland, afgelopen zaterdag woonde ik een bijeenkomst bij in Haarlem, waarin hij vragen beantwoordde van allerlei mensen, maar…. belangrijker nog: Mensen liet kennis maken met ‘het veld’ van bewustzijn, de Eenheid, dat wat er altijd is, dat wat hij ‘Is-ness’ noemt, wat ‘leeg’ is van gedachten, wat ruimte geeft en voelbaar is en er nooit niet kan zijn. De ‘methode’ die hij daarvoor hanteert is een serie vragen, die heel verhelderend werkt. Hij doet het regelmatig in de satsangs, hier zie je er een voorbeeld van. Het werkt verruimend en verhelderend om er naar te kijken, het verdiept en het maakt je vrij.

En hieronder de bijeenkomst in Haarlem, die ik bijwoonde. Het refereert ook aan de ‘invitation to freedom’, dat veld, de ‘oefening’ die hij vooraf had gedaan. En weet je wat het voordeel is om deze video te bekijken? Je kunt het beter zien, het is fantastisch hoe het team van Mooji alles vastlegt op film en razendsnel monteert en beschikbaar maakt voor iedereen. Achter de drie camera’s stonden vrouwen. Leuk om te weten, nietwaar? Het was leuk om erbij te zijn, absoluut, maar wil je de informatie, de wijsheid, de grapjes, de mooie verhalen goed horen en tot je door laten dringen, kan je hier net zo goed naar kijken! En je door Mooji laten charmeren, net als ik.

Een verhaaltje om je vast lekker te maken:

Er was eens een man met een ezel. Hij ging elke dag naar een bepaalde plek om in de rotsen te hakken en dan vond hij steentjes, soms hele mooie steentjes, die verkocht hij dan en daar leefde hij van. De ezel stond geduldig te wachten tot er weer genoeg lading was om mee naar huis te gaan. Zo hakte hij elke dag steentjes….

Op een dag toen hij weer aan het hakken was, viel er zomaar een hele grote heldere diamant voor z’n voeten. Hij wist niet wat het was. “Zeker een stuk glas?” dacht de man en wikkelde het in een doek en bond het op de ezel.
Van een afstandje had iemand anders toe zitten kijken en het allemaal zien gebeuren. Hij liep naar de man toe en verzon een smoes: “Ik moet dringend naar de stad, ik wil je ezel kopen,” zei hij.
Hij bood er een behoorlijk bedrag voor.
“Okee,” zei de man, hij was verbaasd. Maar hoe kon hij dat weigeren?
Zo gezegd, zo gedaan en de vreemdeling verdween op zijn ezel, de man stopte het geld in z’n zak en ging door met stenen hakken….
“Wat een gekke dingen gebeuren er,” dacht hij bij zichzelf. “Eerst een stuk glas, dan iemand die mijn ezel voor veel teveel geld wil kopen…”
Hij haalde z’n schouders op en ging verder.

Toen de vreemdeling een kilometer verderop was met de ezel, stopte hij en maakte de diamant los. De ezel stuurde hij terug naar z’n baas. Die was helemaal verbaasd toen hij de ezel weer aan zak komen lopen. “Nou ja, zeg, wat een dag! Ik verkoop mijn ezel voor veel geld en hij komt zo weer terug! Wouw, dit is echt mijn geluksdag….” En hij ging gewoon verder met stenen hakken….

De moraal van het verhaal? Kan je zelf wel bedenken….
We herkennen maar al te vaak de kostbaarheden niet die ons in de schoot geworpen worden…

Zoals we regen nodig hebben, zo hebben we ook meer liefde en aandacht voor elkaar nodig.

Gistermiddag stak ik de weg over en aan de overkant bij het stoplicht stond iemand stil. “Er komt niets aan hoor,” maakte ik een grapje. “Ja, maar ik rust even uit,” zei die meneer. “O, ja, dat kan ook,” zei ik. Hij begon vragen te stellen: “Gaat u ergens heen? Naar een winkel ofzo?” Het ging niet om de vragen, het ging om het praatje, merkte ik. Dus ik stelde wat vragen terug. Hij wandelde elke dag, meestal ’s avonds, maar nu hield hij het niet meer uit in huis, dus was hij naar buiten gegaan. Er was iets met zijn benen, daarom moest hij vooral in beweging blijven. Of ik wel eens in Leidsche Rijn was geweest? Of ze daar ook een snackbar hadden? Geen idee. Daar kwam hij wel eens, in een snackbar, om een patatje te eten. En hij wilde weten of ik ook in de Rivierenwijk woonde. Nee. In de Dichterswijk… Oja. Toen kwam het gesprek op poezen en honden. Hij trok alles uit de kast wat hij daarover wist. Dat poezen altijd bij hem kwamen zitten. Die nageltjes in z’n schoot… En dat ze ’s nachts hele tochten maakten. Die van mij niet… Afijn, toen z’n stoplicht voor de vijfde keer op groen stond, namen we afscheid. “Misschien kom ik u nog eens tegen. Dan kunnen we misschien weer een praatje maken…” “Natuurlijk, ik zal opletten of ik u zie wandelen,” beloofde ik.

Het raakte me. Die behoefte aan contact, gewoon een simpel praatje maken. Laten we dat vaker doen, zomaar. Het maakt niet uit waar het over gaat. Het maakt alleen maar uit dat we elkaar zien en aandacht geven. Zoals de plantjes water nodig hebben, hebben mensen ook aandacht nodig. Daar bloeien ze van op….

Er is me iets opgevallen en het is tijd om dat eens te benoemen en op te pakken! Als ik mannen interview, in welke functie of over welk onderwerp dan ook, hebben ze daar doorgaans geen enkele moeite mee, zeggen ze meestal meteen ‘Ja’, werken enthousiast mee en vertellen met het grootste gemak hun verhaal. Ze weten zichzelf goed neer te zetten. Natuurlijk is dat ook typisch ‘het mannelijke’ aspect: Er staan, gefocust zijn, jezelf laten zien, iets beweren, zeker weten, uitstralen en overtuigd aanwezig zijn. Ook dat kunnen mannen heel goed is me opgevallen, zelfs als het helemaal niet zo evident is wat ze beweren, ze weten het wel neer te zetten als waarheid.

Nu kom ik het heel vaak tegen dat vrouwen over de streep getrokken moeten worden, wat huiverig zijn, niet durven, zich afvragen of ze wel goed overkomen, twijfelen, onzeker zijn. Er zijn echt al heel veel vrouwen, ik kan ze niet eens meer tellen, die door mij voor het eerst zijn gefilmd en geïnterviewd. Omdat ik het interessant vind wat ze doen en zie wat ze te melden hebben, ook al zien ze dat zelf niet altijd. Aan mij hebben ze dan een goeie, want ik begin gewoon, ik doe het gewoon, ik zet gewoon de camera aan.
En ik durf wel te zeggen dat ik echt de beste ben om mee samen te werken voor iedereen (zeker voor al die vrouwen) die echt iets te vertellen heeft, maar het nog niet hardop, luid en duidelijk durft te zeggen en ervoor durft te gaan staan. Ongemerkt heb ik eigenlijk al heel veel mensen simpelweg de drempel over geholpen door gewoon te beginnen, door gewoon mijn camera te pakken en samen het verhaal te gaan ‘maken’… Daar heb ik natuurlijk ook de perfecte achtergrond voor, omdat ik al jaren in de journalistiek werkzaam ben en al heel erg veel mensen heb geïnterviewd en ook precies ‘zie’ of aanvoel wat het verhaal is en de juiste vragen kan stellen om dat verhaal uit te nodigen. Ik doe mee. Ik weiger het getwijfel en de onzekerheid een ‘stem’ te geven, ik negeer gewoon het ‘zichzelf wegcijferen’ of onbelangrijk maken, ik besteed er geen aandacht aan. Ik zeg alleen: “Natuurlijk kan je dat wel.” Bovendien: We kunnen altijd knippen en plakken. Wat kan er mis gaan? Ga staan waar je voor staat!

Dus ja, alle vrouwen opgelet: Kom tevoorschijn, vertel jouw verhaal, laat je stem klinken, durf aanwezig te zijn en durf jouw verhaal te vertellen. En dan wel je echte verhaal. Niet je getwijfel of je onzekerheid, maak daar niet je identiteit van, want dat is niet wie je bent! Het is een oude erfenis, waar we nodig eens mee af mogen rekenen. Vrouwen waren altijd ondergeschikt, mochten zich niet met het ‘echte’ werk bemoeien, mannen waren de baas en hadden het voor het zeggen, vrouwen moesten gehoorzamen. Dat is waarvan nog een deel in ons systeem is blijven hangen. Zelfs bij de o zo vrije Nederlandse vrouwen. Is dat wat we willen? Zijn we het daarmee eens? Is het niet juist nu de vrouwelijke aanpak en de vrouwelijke visie die we nodig hebben?

Veel vrouwen die een eigen bedrijf hebben weten dat ze naar voren moeten komen, moeten durven. Zichzelf mogen laten zien. Mogen gaan staan voor zichzelf. Waarom die scrupules daarover? Waarom die angst? Kom gewoon tevoorschijn, wat kan er gebeuren?

Nu weet ik wel dat het een beetje zwart-wit is wat ik zeg, want er zijn ook mannen met deze ‘vrouwelijke’ neiging en omgekeerd zijn er ook vrouwen die heel goed hun mondje kunnen roeren en zichzelf wel sterk naar voren kunnen schuiven. Maar, wees eerlijk, zijn dat niet heel vaak juist de vrouwen die geleerd hebben zich staande te houden in de vrij mannelijke wereld, die het voor het zeggen heeft en hebben ze daardoor niet ‘iets’ ontwikkeld wat je onder de noemer ‘mannelijke dominantie’ zou kunnen scharen? Terwijl mannen zich momenteel ontwikkelen naar meer gevoelsmatig aanwezig zijn, dichter bij zichzelf blijven, meer en meer durven vanuit het hart en betrokkenheid te spreken, zijn vrouwen vaak nog bezig met het überhaupt tevoorschijn durven komen en stelling durven nemen.

Aanwezig zijn, er staan, naar buiten treden, durven, juist ook benoemen wat er voelbaar is, juist vanuit het hart aanwezig durven zijn. Dat. Dat hebben we nu nodig, in deze veranderende wereld. En dan heb ik het niet over ‘kwetsbaar’ zijn, want zolang we dat maar ‘kwetsbaar’ blijven noemen, maken we onszelf kwetsbaar, bevestigen we al die ‘kwetsbaarheid’ en daarmee maken we onszelf zwak. Het is geen zwakke kracht! Het is niet kwetsbaar om eerlijk en open te zijn. Het is niet kwetsbaar om vanuit je hart aanwezig te zijn. Om echt te zijn, jezelf te zijn en te delen wat je van belang vindt. Dat is kracht! Jezelf zijn is kracht. Tevoorschijn komen, durven zeggen waar je voor staat, wat je doet, waar je mee bezig bent, waarom, wat je drijft en laten zien wie je bent. Het is je kracht.

Maak het expliciet! Net zoals Anja in dit filmpje zegt en doet. Ook zij heeft al heel veel bergen verzet achter de schermen. Maar het is nu tijd om voor de schermen te verschijnen en onze wijsheid te delen. Verstop je niet langer, kom tevoorschijn. Durf het expliciet te maken.
“Als je iets niet expliciet maakt, bestaat het niet.” Hier gaat het over burgerinitiatieven, maar het geldt natuurlijk voor alles. Ook voor wat jij doet!

Wil je afrekenen met de ondermijnende kracht, de zelfontkenning, het jezelf wegcijferen? Lees dan in elk geval Eerherstel, een nieuw begin! Overwin jezelf, maak je vrij. Door dit boek te lezen, ga je dat proces aan, ruim je al die oude twijfels en onzekerheden op, die niet ‘van jou’ zijn. Het is er nu de tijd voor!

En je kunt ook bij mij terecht voor interviews of filmpjes over wat jij doet. Schroom niet, zet de stappen die je te zetten hebt! De wereld heeft je nodig! En ik versterk je graag. In wie je bent en wat jij hebt bij te dragen! Kom tevoorschijn!

Wil je meer weten over de mogelijkheden? info@happyview.info
Voor interviews, persoonlijke portretten, filmpjes, advies, bekrachtiging, het herschrijven van je verhaal, maar ook voor wie eens wil oefenen! Welkom!

PS: Hartelijk dank aan alle nieuwe volgers op mijn youtubekanaal en hier!

 

Dit schrijf ik op, omdat het zo’n inzicht is… dat ik het zelf nooit meer wil vergeten! Tegen de Waarheid is niets opgewassen. Dus…

Dat betekent dat je alles op kunt lossen wat je denkt dat er aan de hand is. Of dat nu boosheid is, angst of een tekort aan iets, als je het tegendeel hardop tegen jezelf zegt, gaat dat zich manifesteren.

Dus als je zegt “I am Love” en dat blijft herhalen, dan moet je angst wel verdwijnen. Love is namelijk Waarheid en angst niet.

Als je enig tekort ervaart, maar je zegt: “Ik ervaar overvloed, rijkdom, alles komt naar mij toe… alles is er al.” Dan gaat dat zich Waar maken, omdat het de Waarheid is!

In de Waarheid is namelijk geen tekort. Dat bestaat niet. Het is infinite. Alleen nog niet altijd gemanifesteerd. Het is er wel, maar wij zien het niet. Wij zullen ZELF eerst DE Waarheid moeten bevestigen.

Ik kom er nog op terug. Misschien kan ik het later beter uitleggen. Of misschien begrijp je het zo ook. Misschien voel je dat het klopt.

Don’t deny The Truth. Erken de Waarheid. Als je zegt: “Ik erken de Waarheid”, dan hoef je het verder niet eens te begrijpen zelfs. Dan toont de Waarheid zichzelf wel. “I allow the Truth in my life…..”

De Waarheid is Liefde. De Waarheid is Vrijheid. De Waarheid is Overvloed. De Waarheid is Vreugde. De Waarheid is.

Er zijn veel mensen die zich zorgen maken over wat hun levensdoel is of hoe ze het bereiken, daarover nadenken en ‘het verschil’ willen maken. Vaak zit daar nog een vorm van ‘moeten’ in, de wereld willen verbeteren, anderen willen vertellen hoe het moet, want als die anderen nou maar eens wakker zouden worden… nietwaar?

Okee, let’s face it. Als je die overtuiging loslaat, wat dan? Weet je dan niet meer wat je moet doen? Verlies je dan je drijfveer, je motivatie, je doel in het leven? Je bent hier toch om jouw bijdrage te leveren? Om bij te dragen? Je ‘moet’ toch wel een missie hebben? Een doel? Iets om te bereiken?

Waarom willen we toch altijd zo nodig anderen veranderen? Dat is wat je je allereerst af kunt vragen. Dat is een ‘verhaal’ wat veel mensen niet willen horen, heb ik gemerkt. Ook dit valt – ook al is het met de beste bedoelingen van de wereld – onder de noemer ‘slachtofferschap’ en ‘anderen de schuld geven’, projecteren van je eigen ongenoegen, frustraties en er een ‘gevecht’ van maken met de buitenwereld. “Ja maar zoveel mensen zijn nog zo onbewust, we moeten ze toch wakker schudden?” vindt men dan en rechtvaardigt daarmee zijn of haar ‘strijd’ of missie.

Nee. Dat moeten we niet. We hebben ZELF iets te doen. Die strijd is in jezelf! “Het veroordelen van de onverdraagzaamheid van anderen, is net zo goed onverdraagzaam,” schrijf ik in EERHERSTEL, een nieuw begin. Alles is een spiegel en alles kunnen we IN onszelf aanpakken en oplossen. De wereld buiten onszelf is een afspiegeling van onze eigen beleving. We hoeven dus niet buiten onszelf iets te veranderen, alleen maar in onszelf. Laten we vooral niet bevestigen en waarmaken dat ‘het’ niet opschiet door de mensheid ervan te beschuldigen te slapen. Laten we liever zien hoe iedereen wakker wordt, hoezeer het bewustzijn groeit, hoeveel ontwikkelingen er zijn, hoeveel er in beweging is, hoeveel ontwikkeling we zelf doormaken, laten we vooral kijken met de ogen van Liefde!

We kunnen anderen als het ware aansteken met ons eigen enthousiasme, onze Liefde, ons plezier. Door dat te uiten, niet in te houden, door het voorbeeld te zijn, door helemaal onsZelf te zijn. Door in Liefde aanwezig te zijn, verspreid je meer Liefde. Vanzelf. Daar hoef je juist niks voor te doen. Zijn wie je bent is in Liefde aanwezig zijn, kijken met de ogen van Liefde, al het mooie zien wat er te zien is.

Je bereikt een ander niet door de strijd aan te gaan, daarmee drijf je anderen eerder van je af. Door zo nodig iets te ‘moeten’ bereiken, duw je dat ook van je af. Maar door NU tevreden te zijn en te genieten, open te staan voor alles wat op je pad komt, te begrijpen dat je je eigen uitdagingen tegen kunt komen, omdat ze je iets te vertellen hebben, omdat ze iets van je vragen, bereik je wel iets. Meer vrede in jezelf en daar gaat het om. Ruim je frustraties op en zuiver je eigen blik! Hoe meer je in het NU aanwezig kunt blijven, met al je aandacht, hoe makkelijker alles gaat. Het ontvouwt zich. Je bijdrage lever je door zelf te groeien en jouw innerlijke groei heeft invloed op de wereld om je heen.

Als je iets tegenkomt waarvan je boos wordt, waarover je een sterk oordeel hebt, ga dan eens even terug naar jezelf: Wat maakt je zo boos? Wat zit daar achter? Wat heeft het jou te vertellen? Wat in jou wordt daardoor geraakt? Welke ‘wond’ wil hier nog genezen? Wat in jou wil gezien en erkend worden? Welke ‘onwaarheid’ wil hier ‘Waarheid’ worden? Je kunt je bijvoorbeeld afgewezen voelen of niet genoeg gewaardeerd of gekwetst of niet serieus genomen. Allemaal ‘verhalen’ die zichzelf in stand houden. Maar zodra jij je Zelf ziet zoals je bent, zonder al die verhalen, puur, vrij, liefdevol, vreugdevol, genietend en vol inspiratie, is het niet meer nodig om iets ‘ongemakkelijks’ op anderen te projecteren. Dan projecteer jij – zonder daar moeite voor te doen – jouw licht en Liefde op de wereld om je heen. Een lichtbron hoeft niet te ‘vechten’ met de schaduw. Dat waar je je aandacht op richt wordt vanzelf lichter.

Dus: Laat je Zelf niet overschaduwen door allerlei gedachten over morgen of over anderen, over wat er allemaal ‘moet’ en nog niet deugt. Maak jezelf vrij. Dan gaat alles makkelijk en vanzelf. Maak jezelf vrij van alle angst, dan is er alleen nog maar Liefde.

Dus: Laten we zelf eens wakker worden!

“Hoe weet ik wanneer ik mijn Waarheid duidelijk uitspreek tegen anderen, of dit komt vanuit mijn ego of vanuit mijn Zelf ?” vroeg iemand. Eerder had ik hem geadviseerd dat te doen en gezegd: “want je hebt gelijk.”

Het is een goeie vraag om jezelf te stellen, zeker. Tegelijkertijd moeten we vooral niet zo twijfelen aan onze eigen Waarheid. Want die laat zich voelen en wil – in elk geval door onszelf – erkend worden. In dit geval wist ik dat hij gelijk had, want hij had moeite met de continue negatieve reacties van een ander. Je hebt altijd gelijk als je daar niet in mee wilt gaan, als je daar genoeg van hebt, als je geen zin meer hebt je daarmee in te laten, je daardoor te laten beïnvloeden, je humeur erdoor te laten bederven, er een rotgevoel van te krijgen. Ermee in discussie gaan is echter ook niet zo verstandig, want dat is olie op het vuur. Jezelf gelijk geven is wel van belang. Het negeren lukt niet altijd, maar je mag wel zeggen dat je er genoeg van hebt. Je kunt er proberen van los te komen door je aandacht op andere zaken te richten. Dat is eigenlijk het verstandigste. Anders krijgt de negativiteit jou ook in z’n greep.

De Waarheid voelt goed. Je eigen gevoel spreekt altijd de waarheid. In elk geval voor jou op dat moment. Je kunt gaan onderzoeken wat het is, wat de ander in jou triggert, want daar gaat het eigenlijk om: Wat maakt dat je het aantrekt, het je aantrekt en er last van hebt? Los dat op. waarschijnlijk is het oud. Dan raakt het iets ouds in jou, jouw pijnlichaam, iets waardoor je twijfelt aan jezelf. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je niet gewend bent positieve reacties te krijgen, complimenten te krijgen als kind, waardoor je bent gaan twijfelen aan jezelf en of je wel ‘goed genoeg’ bent. En elke keer wordt dat pijnpunt opnieuw aangeraakt, omdat je het nog met je meedraagt. Dus je hebt gelijk als je inziet (voelt) dat je dat niet meer wilt. Dat vraagt er om om jezelf te erkennen, de Waarheid in jezelf te vinden en te erkennen dat wie jij bent wel goed (genoeg) is. Zolang je dat niet gelooft, zal je het niet zien of aantrekken buiten jezelf. Je zal het niet eens horen, zien of toelaten als je wel wordt gewaardeerd, dàt je wordt gewaardeerd. En als je dat in jezelf voor elkaar krijgt, als je jezelf erkent en waardeert – no matter what – dan is het niet meer nodig dat ‘het’ van buitenaf komt. En je zal zien: Dan is het er opeens wel. Ons eigen beeld van onszelf wordt weerspiegeld in de buitenwereld.

Andersom geldt het ook: Laten we ook die ander bevrijden uit die rol! 😉 Want als je je ergert aan de eeuwige kritiek van een ander, wordt dat alleen maar erger. Stuur dat weg. Weiger daar nog langer bestaansrecht aan te geven. Geef het geen voeding meer, geen aandacht dus. Want alleen zolang het in onszelf een bepaald gevoel oproept, blijft het bestaan. In die zin zijn deze mensen onze leermeesters. Laat je er niet door beïnvloeden, dan heeft het ook geen macht meer. Probeer het beste in hen te zien en aan te spreken, probeer door dat gedrag heen te kijken en te zien wie ze werkelijk zijn. Kijk naar de kern. De essentie. Dat lukt je als je die eerst in jezelf erkend en ervaren hebt. Daarom is het goed om eerst goed voor jezelf te zorgen, jezelf niet weg te cijferen, je duidelijk uit te spreken, om je eerst vrij te maken.

In feite is het een vorm van mishandeling, vind ik. De oordelen die mensen over elkaar hebben, de negatieve reacties op elkaar, de afkeuring, het niet waarderen van elkaar. Maar het is dezelfde mishandeling als die we onszelf aandoen zolang we onszelf niet goed keuren, ons Zelf voortdurend betwijfelen en bekritiseren. We halen onszelf daarmee onderuit en ongemerkt slepen we anderen daarin mee.

Er speelt nog iets mee: We projecteren iets op anderen, waarvoor we zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen. Ook als we het idee hebben dat de ‘buitenwereld’ negatief is, is dat onze eigen projectie. Als je die door kunt prikken, bevrijd je jezelf daarvan. Het is een angst. Een angst die aangekeken wil worden, want dan los ie op. Je bent niet wat anderen van je vinden, het zegt zelfs niets over jou. Je hebt angst dat dat invloed heeft op wie jij bent, maar daarmee geef je je eigen kracht uit handen, je geeft een ander die macht. Dat is niet meer nodig.

Doe je eigen ‘werk’, dat is sowieso het enige wat je kunt doen. Laat die ander lekker z’n eigen ‘werk’ doen, of niet… maar daar ga je niet over. Je bent er niet afhankelijk van! Hierin liggen ook nog een paar dualistische ‘sluiers’ verborgen: Voel je niet schuldig en voel je geen slachtoffer. Jij bent niet verantwoordelijk voor die ander, maar wel voor jezelf. Daarom hoef je je niet schuldig te voelen als je voor jezelf en je eigen ruimte, vrijheid en Waarheid opkomt. Dat mag en dat zal je Zelf goed doen. Je Zelf wil dat je kiest voor de Waarheid en uiteindelijk zal je daar die ander ook mee helpen, maar daar gaat het niet om. Ga achter jezelf staan. Dan hoef je je ook geen slachtoffer te voelen.

Anderen zijn onze leermeesters. Juist als ze ons triggeren. Maar we hoeven ons niet vrijwillig te laten mishandelen. Het is van belang om te kiezen voor ons Zelf en dat is degene die zich goed voelt, die blij is, die vrede ervaart, ruimte om zich zelf te zijn, te genieten. Dat mag. Je mag het leven vieren, je mag zelfs je eigen ‘fouten’ maken. Daar heb je recht op. Dus reken af met al die angst in jezelf en je maakt jezelf vrij. Dat kan je. Zoveel kracht heb je.

En om nog even op de vraag terug te komen: Wat is dan het ego? Het ego is het lijden, het zich slachtoffer voelen, het zich schuldig voelen, maar ook het zichzelf wegcijferen en niet durven op te staan. Het zich minderwaardig voelen, maar ook het zich superieur voelen. Alles wat in strijd is en strijd wil voeren, iets buiten zichzelf wil ‘aanpakken’ of veranderen. Wat is er buiten jezelf?

Je kunt alles, werkelijk alles ‘oplossen’ door de Waarheid in jeZelf te ontdekken en te erkennen. En als je niet weet hoe, maak er dan in elk geval je intentie van. Dan komt het zich wel vertonen.

Zeg bijvoorbeeld elke dag: “Ik ben afgestemd op de Waarheid.”
Of: “Laat me de Waarheid zien.” Of: “I am aligned with Truth.” De Waarheid zal zich altijd tonen, het is er al en het is het enige wat stand houdt en blijvend is, dus vroeg of laat is er geen andere optie meer dan dat. Het doet z’n eigen werk. Door ons heen, voor ons en voor alles en iedereen. Hallelujah, amen!

Eigenlijk is alles waar je (nog) mee in gevecht bent iets om los te laten. Ik heb het de afgelopen tijd een paar keer meegemaakt dat mensen volledig in de bres sprongen voor hun standpunt. Dat ging over hele verschillende onderwerpen. De felheid, de emoties en het overtuigd zijn van het eigen gelijk, geven aan dat er dan nog iets te verwerken is. ‘Laat maar,’ denk ik dan. Het heeft namelijk geen enkele zin om daar de strijd mee aan te gaan. Dat zal zichzelf wel regelen, vroeg of laat. Soms bijten mensen zich ergens in vast en het is altijd, per definitie, alleen het ego dat bevestiging wil, gelijk wil hebben, erkenning wil krijgen. Alles is zoals je denkt dat het is, althans: Daar zal je de bevestiging voor aantreffen, want zoals je naar de wereld kijkt, zo komt het bij je terug. In veelvoud. De Waarheid daarachter is dat het zo is omdat je ervan overtuigd bent dat het zo is. Het maakt zich waar, je nodigt het uit.
Maar als het iets is waar je boos over bent, je kwaad over maakt, je door benadeeld voelt, je beperkt door voelt of iets wat je ervaart als onrecht, dan maak je het alleen maar erger op die manier. Dus hoe goed bedoeld die ‘strijd’ – tegen welk onrecht dan ook – ook is, je geeft het alleen maar meer macht en je laat het domineren. Dat is niet nodig. Maar ‘we’ gaan er vaak mee door omdat ons bestaansrecht er zo’n beetje van af lijkt te hangen. Dat loslaten? Daarmee  verliezen ‘we’ onze identiteit dan zo ongeveer.

Lang leve de mens die los kan laten, om zichzelf kan lachen, zichzelf kan waarnemen en die niet de omstandigheden of anderen laat bepalen hoe hij/zij zich voelt. Want daar gaat het over, dat loslaten. En daarmee los je veel op! Wat er ook gebeurt, je kunt ook de vrede in jezelf handhaven, je hoeft je niet te laten triggeren. En dat is de grootste uitdaging in het leven. Want we worden juist getriggerd op punten waar we gevoelig voor zijn. Daarin is het leven heel behulpzaam.

Een paar belangrijke spelregels zijn voor mij:

* Denk niet dat je het beter weet voor anderen.
* Denk niet dat je anderen kunt veranderen.
* Denk niet dat het jouw taak is om de wereld te verbeteren.
* Denk niet dat je anderen moet wakker schudden…
* Denk niet dat het over anderen gaat!
* Alles gaat over jezelf. Jouw blik is bepalend.
* Jouw eigen perspectief bepaalt wat je ziet.
* Je kunt een ander perspectief kiezen.
* Laat je oordelen en je veroordelingen los.
* Stap uit het slachtofferschap, al ervaar je dat niet zo.
* Ruim je eigen ballast op, verwerk het.
* Maak jezelf vrij van angst door de angst aan te kijken.
* Laat het los, zodat het zichzelf kan regelen.
* Blijf niet gefocust op de problemen, zie de oplossingen.
* BESTEL oplossingen en verwacht ze dan ook.
* Vertrouw op het grotere, de intelligentie van het universum.

We hebben het nodig om ons te voeden met ‘andere’ informatie dan waar we de hele dag mee overspoeld worden, wat we horen, zien en tegenkomen in de wereld (en alle social media) aan meningen, oordelen en misstanden. We hebben het nodig om onszelf te voeden met de ‘Waarheid’ en er zijn niet voor niets zoveel mensen die hun wijsheid delen – het biedt een tegenwicht. Ik ben persoonlijk heel blij dat er mensen zijn als Mooji, Eckhart Tolle, Deepak Chopra, Abraham Hicks en anderen, die voortdurend hun wijsheid delen en ons voeden met dat ‘andere’ perspectief. Ze houden ons ‘bij de les’ als het ware.

Met name op momenten dat ik er even ‘uit’ ben, kijk ik graag naar bepaalde youtubefilmpjes of sla ik een boek open (ook mijn eigen boek werkt goed, haha… dan denk ik: “Oja…” en ben ik er weer) en het geeft altijd precies even de reminder die me op dat moment weer bij mezelf brengt. Want dat is het: Het is in jezelf. De beste ‘meesters’ verwijzen je dan ook naar je ZELF, in alle vrijheid, zonder regels of wetten, zonder enige doctrine, vrij van al het ‘moeten’, zonder je ergens van te willen overtuigen of de nadruk te leggen op ellende, misstanden, problemen. Ze bevrijden je juist van de illusie dat er iets is buiten jezelf wat jou gevangen zou kunnen of moeten houden. Ze helpen je dat te voelen en te ervaren door het te delen, zoals ze het zelf ervaren.

Het is zeer waardevol als ‘dagelijkse kost’ en als tegenwicht. Want natuurlijk zijn we onze eigen ‘goeroe’, maar het onderscheid maken tussen wat de ‘goeroe’ in onszelf is en wat ‘ego’ is, dat is nog een hele kunst. Bevrijd jezelf van elk concept, van elke vaste overtuiging, van al je stokpaardjes en van elk idee hoe het zou moeten – vooral als dat anderen betreft. Dan betreed je een zee aan ruimte, die alleen maar heel veel mogelijkheden, plezier en mildheid, Liefde en dankbaarheid te bieden heeft!

Er is nog een reden: De gezamenlijke kracht. Als je ‘in tune’ bent met jezelf, ben je verbonden met meer dan alleen je ware Zelf. Want die Ware Zelf staat in verbinding, is een met al die meesters en lichtwezens en maakt deel uit van dat geheel. Je ‘kleine’ zelf niet, die sluit zich daarvoor af, die beperkt zichzelf en ervaart die verbinding niet. Dus je kunt ook juist weer je Zelf zijn en ervaren door de connectie te voelen en te ervaren met deze anderen. De energie werkt door en is voelbaar en kan je uit je isolement halen – als dat nodig is. Kortom: Laat je voeden, maar wees wel selectief in waarmee je jezelf voedt. Wat Waarheid is kan je voelen, dat geeft een prettig, licht gevoel, dat voelt vrij en vreugdevol.

En om de daad maar meteen even bij het woord te voegen: Mooji heeft het hier ook over in dit gesprek. Op een prettige, charmante en ongedwongen manier deelt hij z’n eigen visie: “Ik doe geen moeite om mensen te overtuigen.”

Heb je al eens een wolk weggekeken? Echt iets om een keer te proberen! Hoewel we nu op dit moment beter regenwolken kunnen wensen. Dat werkt precies hetzelfde. Alleen vraagt het wat meer inspanning van meerdere mensen tegelijk en zeker wat voorstellingsvermogen op dit moment. Doe je mee?
Kan je je nog een regenachtige dag herinneren? Denk daar dan even aan! En probeer het een paar minuten vol te houden. Stel je voor dat het regent, dat de bomen, planten en dieren weer genoeg water krijgen. Denk er bijvoorbeeld aan als je je eigen plantjes water geeft. Want dan kun je je met een beetje creativiteit inbeelden dat je tegelijkertijd de bossen en de bermen bewatert…

Niet dat ik niet van de zon hou, maar de natuur heeft momenteel ernstig te lijden van de droogte. Misschien heeft dat een functie, misschien geeft het de noodzaak aan voor een harmonieuzer samenwerking met de natuur. Want weet je wat opvallend is? De permacultuur heeft geen last van de droogte. Permacultuur is samenwerken met de natuur. Niet van ‘bovenaf’, vanuit de mens en zijn behoefte aan controle de natuur proberen te beheersen, maar de natuur eren, waarderen en gebruik maken van de natuurlijke wetten en intelligentie. Geen monocultuur in de landbouw, niet alleen maar mais planten bijvoorbeeld, maar diversiteit, waardoor alles invloed heeft op elkaar, het een het ander voedt. Zoals de boeren vroeger bijvoorbeeld ook bijen hielden, dat hoorde erbij. Natuurlijk, want de bijen bevruchten de gewassen.

Zo hebben we ook bomen nodig om het evenwicht te bewaren. Bomen verkoelen, bieden schaduw, reguleren de vochthuishouding en de temperatuur. We hebben veel meer bomen nodig voor een leefbaar klimaat en we hebben dus ook veel meer ontzag, respect en bewondering nodig voor de natuur. Waar we nu ook noodgedwongen achter komen is dat water een luxe is, dat we zelf ook niet zonder water kunnen, dat we zelf ook verkoeling nodig hebben en dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat er altijd wel genoeg water beschikbaar is. Zelfs in Nederland, nota bene grotendeels gelegen onder de zeespiegel, kan het te droog zijn.

En deze situatie daagt ons uit om naar oplossingen te kijken, te werken met intenties zou ik zeggen – zie het filmpje hieronder – want waar we aandacht aan besteden groeit.

Uitdagingen zijn nodig om dat te ontdekken. Elke uitdaging draagt ook een oplossing in zich, namelijk de ontdekking dat je zelf het verschil kan maken. En nog lang niet iedereen heeft dat ontdekt. En zelfs wie dat wel weet, is nog wel even zoet om het dan ook daadwerkelijk toe te passen in zijn of haar leven. Want het vraagt vervolgens ook om actie, die is afgestemd op dat wat je wenst. Als je een bloeiende oase wenst – zoals ik op mijn dakterras bijvoorbeeld – zal je de plantjes water moeten geven. Intenties zijn als plantjes water geven, het is aandacht. En waar je de aandacht op richt, groeit. Waar je tijd, energie en liefde aan geeft, kan gaan bloeien.

Ontevredenheid, twijfels, frustratie, boosheid of afkeuring – waarover dan ook – zijn niet bepaald het schone en frisse water wat de plantjes nodig hebben. Hetzelfde geldt voor ons voedsel: Wat je met liefde en aandacht klaarmaakt en tot je neemt, zal je voeden  en verrijken. Je kunt nog zo gezond eten, maar als je gemoed niet tevreden is, kan je je afvragen of je lichaam de voedingsstoffen wel opneemt. Om goed te functioneren hebben we innerlijke vrede nodig, balans en harmonie. Laat je dus niet uit het veld slaan door wat er gebeurt om je heen, hervind de balans in jezelf. Dat herstelt de balans in de wereld.