Dat je wakker wordt en je hebt er zin in, zin om door te gaan waar je mee bezig was, zin om op te staan, ook al is het koud en donker buiten. Dan gaat het goed met je hè? Is dat geluk? Ik denk het wel. Dat is een geluksgevoel, een combinatie van dankbaarheid, inspiratie, vitaliteit, innerlijke vrede en vreugde, maar ook vrijheid. Omdat het niet afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden, anderen, alleen van jezelf. Zolang je ‘het geluk’ buiten jezelf zoekt, ben je nog niet vrij. Volgens mij gaat geluk samen met vrijheid. Bevrijd zijn. Bijvoorbeeld van de overheersing van de dwingende, kritische, negatieve ‘small mind’. Er is ook een grotere mind, die is aangesloten op ‘het weten’ en geconcentreerd, gedisciplineerd en kalm, vrij van die ongecontroleerde wirwar van gedachten. De ‘kleine mind’ is verstorend, gebaseerd op angst. De ‘grote mind’ is verbonden met de levensstroom, alwetend en liefdevol. Dienend en niet overheersend.

In een programma over geluk – van Paul Witteman – hoorde ik Stine Jensen zeggen dat ze niet teveel afhankelijk wilde zijn van iets, ook niet van yoga. Daar ging het programma over, over yoga. En over goeroe’s, een nogal besmet begrip in onze Westerse cultuur, prima verwoord door Witteman, de witte man, met z’n scepsis en  overgewaardeerde kritische mind, die een dominante rol vervult in ons tamelijk arrogante Westen. ‘Wij’ denken altijd dat die mind gelijk heeft, maar ja, waarom brengt die mind ons het geluk dan niet? Goeie vraag zou dat zijn, Paul. Hoe kan je na één lesje yoga, wat je vervolgens vrij ordinair ‘een soort ochtendgymnastiek’ noemt,  weten, ervaren en begrijpen waar het echt over gaat en wat het te bieden heeft? Dat je mind even ophoudt met al dat commentaar bijvoorbeeld,  dat je de levensenergie door je lichaam voelt stromen, wat trouwens ook bij ‘ochtendgymnastiek’ kan gebeuren, lijkt me. Ontdekken dat dat de waarde is, even bevrijd zijn van die overheersende en vreugde-onderdrukkende mind, zoals je dat bij het maken of luisteren naar muziek ook mee kan maken…
Dat kan alleen als je je er echt aan over weet te geven, je weerstand opgeeft. Maar die ‘kleine mind’ geeft z’n weerstand niet snel op natuurlijk. Je zal hem moeten ‘opvoeden’ en je zal het moeten begrijpen, hoe dat werkt.

Stine vertelde dat goeroe letterlijk, behalve leermeester, betekent: Iemand die je van het donker naar het licht brengt. Zonder goeroe’s kan je niet, zei ze ook. De eerste goeroe’s in je leven zijn je ouders, omgekeerd zijn kinderen kleine goeroe’s voor hun ouders. Ja, we zijn elkaars goeroe, het hele leven is een leerschool. En is het niet mooi dat er mensen zijn die anderen van het donker naar het licht kunnen brengen, met hun aanwezigheid?

‘Een goeie goeroe verwijst je terug naar jezelf,’ zegt White Bull ergens in het boek Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder. Dat is ook waar, je zult zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen, je kunt het niet uitbesteden. Bovendien is het de bedoeling (volgens mij) dat je juist gaat ontdekken wat er in jezelf allemaal leeft en aanwezig is, tevoorschijn kan komen, als je het toelaat. We zijn het Goddelijke in onszelf vergeten, hebben het ontkend, onderdrukt, geblokkeerd zelfs, we zijn er bang voor geworden, we (her)kennen het niet meer en het is precies wat we allemaal zoeken. Het geluk. Het geluk heeft te maken met de levensenergie die door je heen stroomt, wat vreugde geeft, inspiratie, gezondheid, wat een scheppende kracht is, wat ook liefde is, wat Goddelijk is. Yoga, een eeuwenoude manier van leven, die echt niet alleen gaat over bepaalde rek- en strekoefeningen, weet dat en reikt het aan.

Ik doe al jaren yoga, het is een deel van ‘mij’ geworden, waarmee ik niet afhankelijk ben van yoga of de les of de juf, maar het houdt simpelweg geest en lichaam in balans. Net zo belangrijk als eten, goed adem halen (overigens ook een aspect van yoga) en ontspannen, bewegen en opruimen of jezelf wassen. Die mind van ons mag dan dominant zijn, hij heeft je weinig ‘geluk’ te bieden als je hem niet de baas bent en de balans met gevoel en lichaam niet kunt vinden. De levensenergie kan lekker doorstromen als het lichaam in goede conditie is. Wij zijn verleerd hoe we ons eigen lichaam kunnen ‘beheersen’, toespreken zelfs, genezen zelfs, juist door onze mind te disciplineren. Geef jezelf en je lichaam positieve informatie en voedt jezelf met liefdevolle en waarderende boodschappen, zie dan eens hoe je je voelt. Dan zal je ook juist willen (blijven) bewegen, letterlijk en figuurlijk, want het zijn voornamelijk gedachten – de ongedisciplineerde gedachten, de negatieve overtuigingen, de zelfondermijnende en kritische gedachten – die de stroom blokkeren. Yoga helpt je meester te worden over lichaam en geest.

Alles is energie, onderschat het belang niet van het leren om die energiestroom te begrijpen. Want dan pas ontdek je hoe wij zelf degene zijn die alle energie sturen, vorm geven, kleur geven en kunnen kiezen of we hem klem zetten en belemmeren of juist ruimte geven om door ons heen te stromen en door ons heen de wereld te verblijden en te verlichten. Van het donker naar het licht, ja, het is zeker de bedoeling dat we dat zelf leren. Want vrijheid en onafhankelijkheid horen bij dat licht. Maar er zijn wel mensen en methodes die je de weg wijzen. Die je helpen herinneren wie je werkelijk bent. Want je ware zelf wacht, met het geluk dat je zoekt.

Verwerf Meesterschap

In Spiegelbeeld van december vind je een artikel dat is gebaseerd op de gesprekken van Piek Stor met dieren. Het geeft een verruimende blik op het leven en vooral op de dood, waar dieren heel anders naar kijken. Er staan ook enkele voorbeelden in uit het boek ‘In de Stilte hoor je alles’, zoals de karper, die in zijn volgende leven van plan is terug  te komen als uil bijvoorbeeld.

Het is een mooi voorbeeld van ‘het is maar net hoe je het bekijkt’. Dat geldt natuurlijk voor alles. Je kunt alles ook op een andere manier bekijken. En dat helpt. Het geeft meer ruimte, meer mogelijkheden en een ander gevoel als je een slag weet te maken in beleving ergens van, als je er anders naar gaat kijken.

In elke situatie valt wel iets te ontdekken dat ‘in the end’ iets te bieden heeft, al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen. Kijk er dus doorheen, kijk verder en verruim je blik. Blijf niet hangen in de uiterlijke schijn van dit moment.

‘Hoe combineer je dat dan met ‘in het nu zijn’?’ zal je je misschien afvragen. In het ‘nu’ zijn betekent ook in vrede zijn met wat er nu is, er geen oordelen over hebben, de diepere betekenis zien, juist moeilijke situaties roepen je op om helemaal in het NU aanwezig te blijven. Niet alvast vooruit lopen op de eventuele rampen van morgen, geen gepieker, niet dramatiseren, maar aanwezig blijven. Vanuit je hart. Dat geeft de verruiming en dat biedt ook oplossingen. Vanzelf. Zonder dat jij je er mee bemoeit, zonder dat je het onder controle hebt. Maar een aanwezigheid vanuit je hart trekt de beste situaties aan in de gegeven omstandigheden.

Gisteren sprak ik iemand die een bepaalde overtuiging over zichzelf had (aangenomen) dat hij altijd in conflicten terecht kwam. En dat was juist wat hij niet wilde. Wat ik zag was juist iemand die van nature bespreekbaar maakt wat hij voelt, ervaart en ziet, wat niet altijd op prijs werd gesteld. Daardoor is hij zichzelf gaan afvallen, censureren en heeft hij er een tweede natuur van gemaakt alvast op de stoel van de ander te gaan zitten, in plaats vanuit z’n eigen beleving open en eerlijk iets aan te kaarten. Zelf zag hij de waarde niet van zijn ’talent’ om te zien wat er aan de hand was, ergens doorheen te kunnen prikken, te benoemen wat er benoemd wilde worden. Als hij dat wel zou zien en zichzelf niet zou afvallen, maar achter zichzelf ging staan, met liefde dus en zonder oordelen, zou hij niet in dat gevecht terecht hoeven te komen, maar het kunnen delen vanuit begrip – voor zichzelf en anderen – en omdat hij z’n eigen waarde meer zou zien, zou hij ook meer gewaardeerd worden. Omdat hij tegenstand verwacht, onbewust misschien – krijgt hij het steeds. Het is te afhankelijk van wat anderen ergens van vinden, of van wat hij verwacht dat anderen zullen vinden, waardoor hij het moeilijk maakt voor zichzelf. De strijd is in hem. Elke strijd met de buitenwereld is een strijd in jezelf. Als je die oplost, door achter jezelf te gaan staan, heb je het niet eens meer nodig om anderen te overtuigen. Je bent jezelf trouw. En omdat je dat niet afhankelijk maakt van de reacties van anderen, geef je anderen ook meer ruimte. Het maakt niet meer zoveel uit wat ze ervan vinden en hoe ze reageren. Het wekt minder tegenstand op.

Dat is ook de ontwikkeling die we zien in de dierencommunicatie, maar ook op andere terreinen – yoga, meditatie, channeling, energetisch werk, healing, spiritualiteit in het algemeen: Zolang je zelf denkt dat het gek is, niet serieus wordt genomen, dat je op weerstand stuit in je omgeving, anderen jou voor gek verklaren of dat je iets te verdedigen hebt, dan is dat ook zo. Op het moment dat je ‘het’ zelf helemaal omarmd hebt en je eigen talent, behoefte, weten, je dromen en je idealen serieus neemt en erkent, dan zijn ze niet meer afhankelijk van anderen. Die anderen vertegenwoordigden je eigen twijfel aan jezelf. Zolang je zelf het gevoel hebt dat iets niet mag of afgekeurd wordt, wat op dit terrein veel voorkomt omdat het eeuwenlang verboden is geweest, dan zal je dat zeker tegenkomen in je omgeving. Als je jezelf toestemming geeft en je twijfels en angsten overwint, zal je zien dat je meer en meer tegen de buitenwereld opgewassen bent. En net als je denkt ‘kom maar op… ik kan het hebben,’ zal het niet meer gebeuren. Het is niet meer nodig. Je hebt de slag in jezelf gemaakt. De buitenwereld is je dus behulpzaam, om in jezelf op zoek te gaan naar wat er nog overwonnen mag worden. Alles is voor jou, niets is tegen je. Ook elke situatie die je meemaakt. Al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen. Dat is wat dieren al weten, maar wat specifiek aan de mens is om te ontdekken. Hoewel wij het ook ergens wel weten, op een dieper niveau, op zielsniveau. We helpen elkaar herinneren. En de dieren helpen ons ook daarbij.

“Zoals de waard is, vertrouwt ie z’n gasten.” Je kent die ouderwetse uitdrukking wel… Maar wat een Waarheid zit daarin vervat!

Hoe je reageert op anderen, op situaties, hoe je de wereld ervaart, hoe positief of negatief je in het leven staat en de toekomst beziet, het vertelt je allemaal vooral iets over jezelf.Hoe jij kijkt, maakt uit. Met jouw blik geef je kleur aan situaties. Wat je in de ander ziet, is ‘van’ jou, het zegt meer over jezelf dan over de ander.

Ik zeg heel vaak ‘Het gaat nooit over de ander’ als mensen mij situaties voorleggen over wat ze met anderen meemaken. En natuurlijk zeg ik dat ook tegen mezelf als ik me dreig te vergissen. En dan ga ik kijken, wat vertelt het mij over mezelf? Welke overtuiging zit hier achter? Of welke angst misschien? Of wat voor een ongezien (niet willen zien betekent dat vaak) deel van mijzelf komt hier naar voren in de spiegel? In de spiegel kijken lost alles op. Het kan zeer confronterend zijn, zeker, maar toch… is dat niet beter dan steeds tegen hetzelfde aanlopen? Steeds in dezelfde valkuilen stappen? Is het niet veel fijner om je te bevrijden van waar je last van hebt? Een ander verander je niet, alleen jezelf. En als je het inziet, kan het meteen veranderen, ontladen, oplossen. En wonder boven wonder verandert het verhaal met die ander dan ook. Als reactie op jou. De spiegel is weer een stukje verder schoongepoetst. En soms is het dan klaar. Kwam een ander je alleen dat maar even spiegelen en verdwijnt dan weer van het toneel. En soms blijft die ander in je beeld verschijnen, want er is nog meer te poetsen, of er is juist niks te poetsen en dan wordt het een feest. Wat die ander ergens mee doet, of ie wel of niet aan de slag gaat met zichzelf, daar ga je niet over.

Voorbeeldje? Stel je voor je komt een typisch slachtoffer tegen in je spiegel. Het kan zijn dat je dan gaat helpen, omdat je daar gevoelig voor bent. Zie je de ongelijke verhouding? Jij ziet slachtoffers, zielige mensen in je spiegel. Zie je dan wie ze echt zijn? Het kan je ook nog overkomen dat je als helper gefrustreerd raakt, want het ‘slachtoffer’ vindt het wel fijn om geholpen te worden, maar het helpt niet echt. Hij of zij kan namelijk juist lekker in z’n rol blijven zitten… (En als jij dan in de rol van aanklager stapt, heb je de dramadriehoek compleet, zoek maar op op internet wat dat is… 😉 )
Het kan ook zijn dat er een rolverdeling tussen jou en die ander ontstaat die zo blijft, een ongelijke situatie dus. Dan zegt de spiegel: Zie jij die ander wel als volwaardig? Waarom zie je niet wie hij of zij is in zijn of haar volle kern? En… nog een confronterende vraag: Voelt het misschien beter om erboven te staan, beter te zijn en van daaruit helper te zijn, macht te hebben? Oei… Maar: Wat wij zien in de spiegel vertelt ons iets over onszelf, voel je je zelf misschien ook nog een beetje slachtoffer in de wereld? Dat je deze rol nodig hebt om je veilig te voelen? Hoeveel vertrouwen heb je in anderen? In jezelf dus? Zoals de waard en zijn gasten….?

Gelijkwaardigheid. “It takes One to see One,” zei White Bull. En ik geloof dat hij daarmee Jezus citeerde. Door het mooiste en het beste te zien in anderen, roep je het tevoorschijn. Maar je kunt het alleen als je dat ook in jezelf hebt ontdekt, ziet, toestaat. Daarover gaat dit filmpje dat Jan gemaakt heeft van het weekend, terwijl Inge en ik zitten te ‘orakelen’ rond een melkfles. Geniet mee. Het is een eenvoudige en erg praktische uitleg 😉

(voor de geabonneerden die dit bericht in hun mailbox ontvangen, kom effe langs op de website om het filmpje te zien!)

Het is niet zo gek dat zoveel mensen zich afvragen: ‘Wat is mijn missie? Mijn doel? De bedoeling van deze situatie? Hoe weet ik wat ik te doen heb in het leven?’ Dat klopt natuurlijk wel als je bedenkt hoe alles aan het veranderen is. Niet voor niets komen die vragen in mensen op. Veel mensen hebben het gevoel niet tot hun recht te komen, voelen dat het kriebelt… willen het anders, iets anders, of zijn teleurgesteld dat dingen niet lukken, stuiten op tegenwerking, regelgeving of persoonlijke angsten, die blokkades vormen.

Vanmorgen kreeg ik een vraag van iemand ‘Betekent dit dat ik op moet stappen, zijn dit tekenen dat het genoeg is, tijd voor iets nieuws?’ Als ze op zou stappen, zou ze teleurgesteld, gedesillusioneerd opstappen, omdat ze haar projecten niet waar heeft kunnen maken. Het gaat niet om de structuur, de arbeidssituatie, een directeur die het wel of niet met je eens is en het gevecht, waar je dan al jaren inzit, het gaat om je ideeën. Die willen gehoord, gezien en uitgevoerd worden, natuurlijk vaak in samenwerking met anderen. Het gaat om de flow, de creativiteit die wil stromen. Daar komt frustratie vandaan, als dat niet ‘flowt’ voel je je niet lekker. Het betekent dat je zelf meer ruimte nodig hebt, voor jezelf en alles wat er in je opkomt. Het betekent dat je je beperkt voelt, maar ook dat je je grootse, mooie of idealistische  plannen afhankelijk laat zijn van anderen. Dus heb je dan iets te doen: Werken aan je eigen ruimte, zelfvertrouwen, leren creëren, sterker worden en onafhankelijker, geloven in jezelf en in je eigen idealen. Als ze bijdragen aan het geheel, vernieuwing brengen, oplossingen bieden, dan willen ze uitgevoerd worden. Je kunt zeggen dat het dan vast zit ‘door het systeem’, de structuur, er is bijvoorbeeld geen geld voor of de directeur zet er de rem op, ja, maar je kunt het ook terugvertalen naar jezelf: Welk gevoel heb jij? Dat je geen kant op kan, tegengewerkt wordt, belemmerd wordt? Dat er nooit iets van de grond komt?

Ik begrijp het wel, maar het is wel slachtofferschap. De aandacht is gericht op ‘wat er niet lukt’ in plaats van op wat je wilt, waar je van droomt, kijken wat er wel kan. Het enthousiasme is omgeslagen in teleurstelling. Vanuit enthousiasme en geloof in jezelf of liever: in de inspiratie die tot je komt, dat wat door jou geleefd wil worden, de vrije stroom, de levensenergie….    kunnen zaken wel makkelijk tot stand komen. Ze kunnen zichzelf realiseren, jij volgt als het ware. Je zou kunnen zeggen dat we onszelf in de weg zitten – en dat wordt door de buitenwereld geprojecteerd in ons leven. Zulke situaties vragen om zelfonderzoek en verruiming in jezelf. Want je gevoel van afhankelijkheid en mislukking bewerkstelligt zich.

Frustratie heeft je dus zeker wel wat te vertellen: Er wil iets! Iets in jou wil tot bloei komen. Ruimte krijgen. Focus op wat je wel wilt in plaats van op wat je niet wilt. Maak er geen gevecht van, want elk gevecht in de buitenwereld is een gevecht met jezelf. Overwin je eigen angsten en durf te dromen, te voelen en te geloven in jezelf. Luister naar je ingevingen, focus op je doel en laat je niet zo afleiden door de buitenwereld. Als je op tegenwerking stuit, ga dan eens kijken wat je in jezelf kunt aanpakken, ombuigen, transformeren. Want waar het op neer komt is dat die flow, de vrije stroom, de levensenergie ruim baan wil krijgen en door je heen wil stromen. Dan voel je je goed, voel je vreugde en verheug je je op wat zich allemaal moeiteloos ontvouwt. Jij werkt jezelf niet meer tegen, jij werkt mee. En hoe het dan tot stand komt, dat zal je wel zien. Het zal je verrassen.

Dit is opnieuw een voorbeeldje uit de cursus ‘Verwerf Meesterschap’ – waarin de deelnemers een traject instappen, wat meer inzicht en ruimte brengt, persoonlijke groei en onafhankelijkheid. Van slachtofferschap naar meesterschap.

Je kunt je vanaf nu abonneren op deze Bespiegelingen, iedere keer als er een nieuwe verschijnt, krijg je dan een e-mailbericht. Zie het blokje links onderaan.   

De videocursus, Verwerf Meesterschap, daar ga ik nog even wat meer over vertellen. Het is zo leuk om ermee bezig te zijn, omdat het zichzelf creëert en mij ondertussen ook een spiegel voorhoudt: Mijn missie en mijn uitdaging worden me steeds duidelijker. Grappig genoeg leer ik er zelf veel van en dat is onder andere: Doorgaan. Doorgaan op de ingeslagen weg, verbeteren waar mogelijk, goed luisteren naar ingevingen en goed afstemmen op de ‘innerlijke wijsheid’ en ondertussen ontdekken wat het specifieke is aan mijn verhaal, mijn boodschap.

Natuurlijk zijn er zoveel mensen die anderen inspireren en coachen en boeken schrijven en video’s maken en… van alles doen om de medemens te helpen en te motiveren en hun methode ‘aan de man’ te brengen. Waarom zou ik daar nog iets aan toevoegen? Dat is dus niet de juiste vraag! Het is een kwestie van ontdekken wat zich via mij een weg wil banen, net zoals jij je eigen specifieke en unieke bijdrage levert in het leven. Maar ook dat is niet helemaal het juiste uitgangspunt: het voor de wereld willen doen. Je kunt het niet voor anderen doen, een ander is verantwoordelijk voor zichzelf. Natuurlijk, ik kan mijn inzichten, ervaringen en ideeën delen, vertellen wat ik ontdekt heb en wat ik vooral doe is de basisprincipes achter healing, problemen oplossen en creëren wat je wenst uitleggen, omdat ik denk dat het voor veel mensen nuttig is om dat te begrijpen. Het maakt het leven leuker en makkelijker en het maakt je vooral onafhankelijker van anderen en van uiterlijke omstandigheden en je hebt zelf een positieve invloed op  je eigen leven en op het geheel. Het maakt je vrij en krachtig.
Daar had ik zelf behoefte aan en ik kom veel mensen tegen die daar behoefte aan hebben. Ik ga ervan uit dat mensen die bij mij aankloppen, precies dat nodig hebben wat ik te bieden heb: Op eigen benen staan en in jezelf op zoek gaan naar de antwoorden en oplossingen, je eigen kracht ontdekken en jezelf durven te zijn. Afhankelijkheid hebben we niks aan.

Als je bedenkt dat we in een tijd leven waarin we toewerken naar meer gelijkwaardigheid, minder paternalisme, zullen we ook in deze wereld van spiritualiteit, healing en coaching een slag ‘moeten’ maken. Er is niet één methode, die je je kunt ’toeëigenen’ bijvoorbeeld, waarvan je kunt zeggen ‘die is van mij en als jij hem gebruikt, moet je je houden aan mijn spelregels en mijn naam gebruiken’. Het is niet zo dat de methode van een ander ‘heilig’ is en jij er niet op je eigen manier mee om mag gaan. We kunnen heel veel leren van elkaar, ervaringen uitwisselen en delen, maar dat is iets heel anders. Dat is veel gelijkwaardiger en vrijer.

Net als met schrijven: Je leert eerst hoe je een pen vast moet houden, je leert het alfabet, je leert spelling en grammatica, je leest wat anderen geschreven hebben en vervolgens schrijf jij je eigen verhaal. Er zijn spelregels, die we afgesproken hebben met elkaar, net zoals er verkeersregels en wetten zijn, maar ze zijn er om het onderlinge verkeer te dienen, om ons te dienen, niet om ons te beperken en onder de duim te houden. Soms lijkt het daar wel op, maar wat me opvalt is dat mensen vooral zichzelf klein houden. Al die kaders (regels, eisen en verwachtingen van hoe het moet en hoort) worden vaak als excuus gebruikt, net zoals ‘geen geld’ vaak als excuus wordt gebruikt om – klagend en ontevreden – in de comfort-zone te blijven zitten.

Zet een stap, maak een keuze, neem een beslissing en alles komt in beweging. Maar het is wel jouw beslissing, leg dat niet bij een ander neer. Maak een ander daar niet verantwoordelijk voor. Ik heb deze cursus ‘Verwerf Meesterschap’ genoemd, omdat meesterschap het tegenovergestelde is van ‘slachtofferschap’. Stap uit het slachtofferschap, had ik ook kunnen zeggen. Veel mensen hebben hun eigen slachtofferschap niet eens door, maar alles waarvan jij je afhankelijk voelt is een vorm van slachtofferschap. Alles waarvan je het idee hebt dat het jou beperkt, dat je er een ander voor nodig hebt of wat een ander jou heeft aangedaan, alles waarom je jezelf zielig vindt of miskend voelt, het zijn allemaal excuses om niet op te staan in je eigen kracht.

Ahum, het misschien niet echt een comfortabele boodschap dus, die ik heb… eerder een confronterende. Maar ik breng hem behalve duidelijk ook liefdevol en het kan je bevrijden. Je krijgt alle instrumenten aangereikt om je eigen leven op een nieuwe manier vorm te gaan geven. Vanuit je eigen kracht.

De reden dat ik het zo doe, is omdat ik het geduld niet heb om naar lange klaagverhalen te luisteren, maar dat zou je zelf ook niet moeten willen. Ik ga je er niet in bevestigen, dat zou je zelf ook niet moeten doen. Een van de onderwerpen is ook ‘ja, maar…’ – het is de kinderlijke mind die altijd iets te ‘ja-maren’ heeft en dat is precies wat je ondermijnt en tegenhoudt om gehoor te geven aan je innerlijke stem, je intuïtie, je creatieve ideeën. Meesterschap is het ontwikkelen van een volwassen mind, die je dienstbaar is en mogelijkheden ziet, met je meewerkt in plaats van je tegenwerkt en die eigen verantwoordelijkheid neemt. Want we zijn tenslotte allemaal zelf verantwoordelijk voor onszelf. Het leven overkomt je niet, het heeft je alles te bieden en het is maar net wat jij ervan maakt.

Gisteravond keek ik naar de documentaire ‘De Europeaan’ over Frans Timmermans. Met bewondering, want hoe geweldig als je zo ‘ongemerkt’ met iemand mee kan lopen (filmen dus) en zo een inkijkje kan geven in wat er achter de schermen allemaal gebeurt in dat grote politieke ‘spel’, waar we doorgaans alleen de headlines van meekrijgen. De openheid en authenticiteit van Timmermans zelf maakten het toegankelijk en aantrekkelijk: Niet alleen klapte hij hier en daar uit de school over gedoe met politieke leiders, die hij mee moest zien te krijgen in een oplossing voor het grote vluchtelingenvraagstuk, ook stond hij zonder gêne mee te zingen en te swingen bij Bruce Springsteen, zat hij te schreeuwen op de tribune bij een voetbalwedstrijd en zag je hem zijn best doen om zijn zoontje liefdevolle aandacht te geven, terwijl zijn telefoon hem maar bleef afleiden. Een diplomaat, die ondertussen gewoon helemaal zichzelf is en aan het eind van een spannende dag op z’n hotelkamer nog even een biertje drinkt met de documentairemaker. Interessant.

Wat me vooral opviel en waarom ik het er over heb, is zijn opmerking over zijn succes in de politiek. Lange tijd vroeg hij zich af of dit het nou wel was, of hij wel door moest gaan, maar vanaf het moment dat hij erachter kwam dat hij zichzelf op een of andere manier verschool en aanpaste, besloot hij zichzelf te gaan zijn en tevoorschijn te komen. Vanaf dat moment is hij succesvol. Zijn emotionele speech in de VN-vergadering maakte indruk op de hele wereld, later versprak hij zich bij Pauw en daar ging z’n populariteit weer… Maar dat ‘echte’ en dat zichzelf zijn heeft dus te maken met aanwezig zijn vanuit je hart. Dat maakte ik er uit op. Deze man heeft een missie en hij voert hem uit, middenin in dat bureaucratische bolwerk.

De Telegraaf maakt daar tegenwoordig ook reclame mee, zag ik, ‘nieuws vanuit het hart’, slim inspelend op de grote verwarring, die is ontstaan na de verkiezing van Trump en de Brexit, waardoor ‘het establishment’ kapseisde. De heersende tendens is nu dat er naar ‘het gewone volk’ geluisterd moet worden, want kennelijk leeft er van alles waar men geen zicht op heeft, de verbinding moet worden gezocht, de publieke omroep vraagt zich af wat ze hebben laten liggen, de PVV wordt hier in Nederland gezien als kanaal voor de onvrede van ‘het volk’ en helaas steekt racisme hierbij flink de kop op. Ik geloof niet dat dat het is, waar het over gaat. Je maakt mij niet wijs dat ‘vanuit het hart’ onverdraagzaamheid is. De zogenaamde onderbuikgevoelens zijn natuurlijk wel emoties, onvrede en frustratie en ja, het is makkelijk om die te triggeren en richten op bepaalde bevolkingsgroepen, maar onvrede komt ergens anders vandaan. Dat heeft veel meer te maken met jezelf: ben je blij met je eigen leven, doe je wat je kunt doen, voel je je gehoord, gewaardeerd, tel je mee, heb je wat te vertellen? Of loop je tegen allerlei regeltjes en onmogelijkheden aan, raak je verstrikt in de bureaucratie en raken al die mooie praatjes van politici je niet? Wilders springt handig in dat gat, maar zal daar nooit een oplossing voor bieden. ‘Echt’ vind ik hem niet, over hem zal je nooit een twee uur durende documentaire zien waarin hij zichzelf bloot geeft en open is, zelfreflectie toont en z’n diepere motivatie, idealen deelt. Het is bij hem voortdurend ’tegen’, de underdog spelen, zogenaamd luisteren naar wat mensen willen, maar wie het niet met hem eens is, wordt uit z’n partij gezet.

Jij en ik zijn ook ‘het gewone volk’, onze stem wordt misschien ook niet vertegenwoordigt. Ik kan mij als zzp’er bijvoorbeeld ook flink in de kou gezet voelen. En door welke partij wordt de ‘bewuste’ mens vertegenwoordigt, die onder de noemer ‘spiritueel’ helemaal al niet serieus genomen wordt? “Wij” zijn geen Wilders-aanhang, maar ook ‘wij’ zijn de structuren en de beperkingen van het huidige systeem misschien wel zat. Voel jij je gehoord? Ik bedoel maar…
We zijn misschien alleen wel zo slim (en bewust) dat we weten dat ’tegen’ weinig zin heeft, dat je beter kunt bouwen aan iets nieuws. Dat doen we liever in de luwte, we doen niet mee aan het geschreeuw, we bemoeien ons niet met de politiek, we laten het nieuws liever langs ons heen gaan, want we worden er moe van en het is deprimerend.

Er is iets heel anders aan de hand. We zijn – volgens mij – het paternalistische zat, de top-down structuur. Die zie je ook op economisch terrein: Een paar grote multinationals hebben alle touwtjes in handen. Hotels boeken, reserveren in een restaurant of gewoon even wat te eten bestellen, dat gaat tegenwoordig allemaal via overkoepelende organen. Een restaurant of hotel dat daar niet aan meedoet, kan het wel vergeten. Hetzelfde geldt voor de muziekindustrie. Maar ook voor de boeren, die steeds goedkoper moeten leveren aan de supermarkten, tot ze het niet meer redden. En zo kan ik nog wel meer voorbeelden verzinnen.

Hierin zijn we onze vrijheid kwijt geraakt. In die piramidestructuur. We worden geregeerd. En anderen hebben daar baat bij. Het is een structuur van afhankelijkheid. Onafhankelijk je eigen weg gaan, je eigen bedrijfje opzetten, je eigen idealen nastreven, doen wat jij belangrijk vindt, dat vraagt nogal wat. Dat vraagt eigen kracht, geloof in jezelf, doorzettingsvermogen, lef, maar het kan. Zelfs binnen de bestaande structuren. En het is vooral de kunst jezelf te blijven, ook binnen die structuren. Zoals Timmermans. Het kan alleen veranderen van binnenuit en van ‘onderaf’. En ik denk dat dat nu aan het gebeuren is.

We zijn een nieuw tijdperk ingedoken: Het Watermantijdperk. Daar passen deze ontwikkelingen in. ‘Macht aan het volk’, dat klopt. Er komt een nieuwe sociale structuur. Die zullen we wel op moeten bouwen met z’n allen, die komt niet ‘van bovenaf’ meer. En dat is dus ook de omslag die wij – en ook iedereen die nu rondbazuint ergens tegen te zijn – moeten maken: Verantwoordelijkheid nemen. We kunnen wel klagen over ‘de top’ of over ‘de politiek’ of over ‘het systeem’, maar wij ZIJN het systeem, wij hebben het toegestaan, uitbesteed, laten gebeuren. Wij hebben onze eigen verantwoordelijkheid en onze eigen kracht weggegeven, ons laten regeren, ons aangepast en onszelf verstopt. En nu is het tijd om tevoorschijn te komen in wie je bent.

‘Het volk’ heeft macht, natuurlijk! Als ze of we willen veel meer dan de top. We zien de ommekeer komen. Het tekent zich al af. Alleen zet het eerst effe de zaken op z’n kop, letterlijk en figuurlijk. De volgende fase is dat het niet meer over ego’s gaat. En ook niet meer over angst en ’tegen’. Dat gaat het nu nog wel. Zowel in de top als in de samenleving. Wat bedoel ik met ego’s? Eigenbelang, ijdelheid, ‘ik’ in plaats van ‘wij’.

Langzaamaan zullen we veranderen naar een wij-samenleving, waarin iedereen meer tot z’n recht komt, meer voor elkaar kan en wil betekenen, uit het slachtofferschap stapt, eigen verantwoordelijkheid neemt. Wij hebben lang gedacht niet zoveel te vertellen te hebben. De frustratie daarover nu betekent dat ‘we’ dat niet meer willen, dat ‘we’ meer ruimte nodig hebben, ons vrij aan het maken zijn en zeggenschap willen hebben. In elk geval over ons eigen leven. En ja, het wordt nog wat in het wilde weg geuit, maar het wordt tijd dat we gaan kijken naar de werkelijke frustraties. Ja, ook wij. Want al die frustratie die we om ons heen zien, betekent dat ook wij in de spiegel mogen kijken. Wat is onze frustratie? Wat heeft jouw frustratie jou te vertellen? Let’s face it.

Want de verandering komt niet van buitenaf of van bovenaf. Het komt van binnenuit, vanuit onszelf. Wij die luisteren naar onszelf, in onszelf geloven, in onze dromen en idealen en ondanks alles aan ‘systeem’ of ‘structuur’ wel in ons hart aanwezig blijven. Dat is de uitdaging. En daarvoor moeten de frustraties opgeruimd worden.

Dat is ook de reden dat ik de videocursus Meesterschap heb opgezet. Want de buitenwereld verander je niet. Alleen van binnenuit kan er iets veranderen. En hoe? Door je werkelijke kracht te ontdekken, door op te houden je slachtoffer te voelen – waarvan dan ook – en in het meesterschap te stappen. Mijn uitdaging en mijn bijdrage in deze tijd: om dit zo eenvoudig mogelijk duidelijk en toepasbaar te maken, maar vooral ook zelf toe te passen natuurlijk. Want het begint in onszelf. Als de wereld een reflectie is van onszelf, wat het is, hebben we nog wat te doen. Maar wat een kansen liggen hier! 🙂

Als een schorpioen groeit, knelt op een gegeven moment z’n oude jasje zo enorm, vlak voor hij het afgooit om zich een ruimer exemplaar aan te meten… Dat is de frustratie: een knellend keurslijf. Als we ons daarvan bevrijden, voelen we ons stukken beter en hebben we meer bewegingsruimte. Het biedt nieuwe kansen… Welzijn voor iedereen!

“Het leven werkt een beetje zoals facebook,” concludeerde ik gisteren in een van mijn filmpjes (voor de cursus meesterschap). Als je klikt op ‘vind ik leuk’, krijg je meer van dat soort berichten. (Poezen ofzo 😉 ) Soms moet je ook een duidelijke keuze maken in ‘Wil ik niet meer zien,’ omdat je geen zin hebt om daar mee lastig gevallen te worden. En zo kunnen we best aardig zelf bepalen wat er op onze tijdlijn allemaal verschijnt. We hoeven niet alles toe te laten, we mogen onze voorkeuren aangeven, we kunnen overal op reageren, een mening over hebben, maar het hoeft niet. En ook wat je deelt, kan bijdragen aan het plezier van anderen of juist niet. Die anderen bepalen zelf wel wat ze leuk vinden en wat niet, of ze jou willen volgen of niet.

Waar geef je aandacht aan en waar vraag je aandacht voor, wat draag je bij, wat voed je en hoeveel verantwoordelijkheid neem je voor wat je verspreidt, doet, bijdraagt of niet? In het wilde weg frustraties spuien draagt weinig bij, helaas komt ook dat regelmatig voor. Maar niet op mijn tijdlijn…

Wat me wel opvalt is dat er nu een tendens aan het ontstaan is om al dat ‘spuien van frustraties’ serieus te nemen, aan te moedigen en  te ‘mogen doen’ onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’, een ontwikkeling die je uit de hand ziet lopen. Hoezo zouden we ‘dom’ (onbewust) gescheld en moddergooien, anderen beledigen en het botvieren van frustraties op anderen, zwarte-pieten, zo serieus moeten nemen? Zijn het niet de grootste schreeuwlelijken die het meeste aandacht krijgen? Is dat niet precies hetzelfde wat onze eigen mind geneigd is te doen, de ‘waarheid’, de innerlijke stem van liefde, overschreeuwen? Ja, dat is hetzelfde.

I prefer Silence…

In de Stilte vind je de Liefde, de Kracht, de Waarheid en Vertrouwen. Ja, zij verdienen allen hoofletters. In de Stilte, in de Liefde lost alles op. Blijf in je Kracht, je Liefde, je eigen Waarheid. Laat je niet meesleuren in al dat gescheld, in de woede, in de frustratie, in het geschreeuw van al die meningen door elkaar, al dat beter weten, al dat wijzen naar elkaar en beschuldigen, stigmatiseren enz.. enz… Het is een grote wirwar waar we op die manier echt niet uitkomen, laat gaan. Het is de Wijsheid niet die je daarin vindt, je vindt geen Wijsheid in al die meningen, al zijn het zogenaamde hoogstaande opinies.  Ook ik werd – juist omdat ik niet meedeed en diep zuchtte –  laatst in de hoek geschaard van ‘elitair’, ik heb niet gereageerd. Laat maar. Gooi vooral geen olie op het vuur.

Uitdagingen… het is een tijd met enorme uitdagingen voor ons allemaal. Weet dat de Stilte een enorme Kracht in zich draagt, dat het je sterker en sterker maakt als je nu in je hart aanwezig kunt blijven en de verleiding kan weerstaan om in dat onrustige veld van strijd te stappen. Kleur je eigen tijdlijn met liefdevolle, vrolijke berichten en gooi rigoureus alles eruit wat niet fijn voelt.

We kunnen ons met elkaar verbinden in die Stilte, een gezamenlijke ’tegenbeweging’ creëren, hoewel het niks met ’tegen’ te maken heeft. Zo heb je ook geen bescherming nodig als je in je hart aanwezig blijft, zoals White Bull zegt: Perfect Love casts out fear. Stem je af op ‘de Waarheid’ in jezelf, de Liefde, de bron van Licht. Daarin vind je verbinding. Dat is waar het om gaat. Die verbinding, in jezelf, met je Ware zelf en van daaruit automatisch met elkaar.

Op dit moment ben ik iets nieuws aan het opzetten: Een videocursus ‘Verwerf Meesterschap’. Het sluit aan op deze Bespiegelingen en op ‘Herschrijf je eigen leven’, maar het staat ook op zichzelf. Het is bedoeld voor een breed publiek, zo eenvoudig mogelijk behandelen we een aantal basisprincipes en gaan we op een ‘andere’ manier kijken en ontdekken hoe we zelf instrumenten in handen hebben om ons eigen leven en bepaalde situaties vorm te geven op een manier die we wensen. De cursus is vooral energetisch van aard: je kunt meedoen terwijl je ernaar kijkt.

Ik kwam op het idee omdat ik merkte hoeveel behoefte er is aan meer inzicht om anders om te gaan met situaties in ons leven en in de wereld. Hoe kunnen we meesterschap verwerven in plaats van ons slachtoffer te voelen van omstandigheden en gebeurtenissen?

Stuk voor stuk komen de onderwerpen zichzelf aandienen. Een van de eerste filmpjes die ik maakte was ‘Hoe gooi je zware ballast uit je systeem?’ en die heb ik gemaakt toen ik zelf even aan de slag moest om die voelbare ‘zwaarte’ weg te werken vorige week, die de wereld overspoelde naar aanleiding van de verkiezingen in de VS. Maar deze aflevering is toe te passen in elke andere situatie.

Gisteren kwam het onderwerp ‘acceptatie’ op tafel. Vandaag zat ik het te monteren en dus zelf te bekijken en wat gebeurt er tot mijn grote verbazing? Ik begrijp zelf opeens ‘iets’ door wat ik zelf zit te vertellen, er valt een kwartje. Dat is apart. Het was ook mijn  bedoeling dat je terwijl je ernaar kijkt, onderwerpen aanpakt en dat er beweging komt in hoe je ernaar kijkt, waardoor het zichzelf kan oplossen bijvoorbeeld. Terwijl ik bezig ben met het maken van deze serie, kom ik erachter dat ‘het’ zichzelf door mij heen vertelt – als ik me daarvoor open stel. En zo hoor ik dus zelf soms – tot mijn verbazing – nieuwe dingen.

Dat is ook een van de geheimen, dat wij een kanaal zijn en ons open stellen voor dat wat door ons gezegd, gedaan, gevoeld en gemanifesteerd wil worden. Als we dat niet doen of blokkeren, voelen we ons niet lekker. Als we dat wel doen stroomt het en hebben we inspiratie, stroomt de inspiratie, worden we voort gedreven. Veel te vaak wordt die ‘stroom’ geblokkeerd vanuit angst en twijfel, iets waar we nu toch echt doorheen moeten zien te komen. Ik merk aan alles: Dat werkt niet meer. De angst mag dan soms heel sterk zijn, de stuwkracht van dat wat tevoorschijn wil komen is nog veel sterker.

Ik weet niet altijd wat ‘van mij’ is of wat ‘in de lucht hangt’ bij wijze van spreken – de vraag is ook of je dat onderscheid wel kan maken als alles een geheel is, waar we deel van zijn –  maar wat ik doe in deze afleveringen is uit de lucht plukken wat er voelbaar is, wat om aandacht vraagt en dat behandelen, aanpakken en transformeren.  Vooral aan ‘energetische methodes’ besteed ik veel aandacht, omdat dat iets is om te leren en te ontdekken en bij uitstek geschikt om in video’s (mee) te doen. Energetische methodes hebben we nooit geleerd op school, maar ze zijn het instrument van de ‘nieuwe tijd’. Ze zijn zo belangrijk om te kennen en te begrijpen, omdat alles energie is en wij daar richting aan geven.

Mijn bedoeling is om het zo simpel en eenvoudig mogelijk aan te bieden. Niet voor niets trouwens, want het is iets om echt voor te kiezen. Ook dat is een energetische methode 😉 Als je een duidelijke keuze maakt, gaat er iets aan het werk.

Het zijn geen korte, snelle, flitsende filmpjes. Integendeel. Wie mee wil doen, zal er even de tijd voor moeten nemen. Ik neem je mee op reis in jezelf, maar jij zal het zelf op je eigen manier verder toe ‘moeten’ passen om er iets aan te hebben. Het is eigenlijk even stilstaan, de tijd nemen om op een andere manier te kijken naar jezelf en het leven en dan kun je ontdekken hoeveel meer er mogelijk is. Hoeveel  ‘eigen kracht’ en mogelijkheden er in jou liggen te wachten om ontdekt te worden en  toegepast.

Hier vind je de pagina waarop de hele cursus staat en waar steeds nieuwe filmpjes aan toegevoegd worden. 

Misschien is de grootste tweedeling op dit moment wel die op het gebied van bewustzijn, schreef ik vanmorgen. We zijn bezig met de tweede druk (ja ja!) van het boek ‘Welzijn is de nieuwe Welvaart’. Dus toetsen we alles nog even aan de huidige stand van zaken, de ontwikkelingen die zich hebben afgetekend sinds het verschijnen van dit boek in mei en de verwachtingen voor het komende jaar, waarin ook wij verkiezingen mee zullen maken. Een rumoerig moment om inschattingen te maken, de discussies zijn volop aan de gang en de vertaalslag naar Nederland wordt op diverse manieren gemaakt.

Tweedeling tekent zich op allerlei fronten af. Aan de ene kant zijn er meer banen, althans dat zegt men. Volgens ingewijden is dat een kwestie van welke rekenmethode je hanteert. Is een uurtje werk per week ook al een baan? Als je niet ingeschreven staat als werkzoekende, ben je dan niet ‘werkloos’? En ook al zouden er meer banen zijn, is dat niet ten koste gegaan van het werk van de zzp’ers? Maar goed, stel dat het zo is, dat het echt beter zou gaan met de economie, waarom is er dan meer armoede? Waarom moeten mensen dan zelfs door de kerken opgevangen worden tegenwoordig om te eten te hebben? Persoonlijk geloof ik niet dat het beter gaat met de economie, niet zolang we op de oude manier blijven denken. Het oude systeem functioneert niet meer en gaat geen stand houden. Dat is niet zozeer negatief denken, want dat is omdat het tijd is voor iets nieuws. Een heel nieuw systeem, waarin iedereen tot z’n recht kan komen en het beste uit zichzelf kan halen.

En dat is nota bene wat ik Trump zag zeggen, hoe bestaat het! Ik heb verder maar nauwelijks meer de discussies gevolgd, gewoon omdat het een beetje teveel was en te onrustig, te zwaar. Maar misschien zie je vanuit de verte makkelijker de grote lijnen. Het oude ‘systeem’, dat wil zeggen: de oude machtsstructuren, lopen vast. Dat is waar we last van hebben, iedereen op z’n eigen manier. Het is te makkelijk om daarvan de schuld te geven aan nieuwkomers of vluchtelingen, dat is het zoeken van een zondebok. Onvrede uit zich in ‘zwarte pieten’… 😉

Maar wat is de werkelijke onvrede? Mensen willen tot hun recht komen, gewaardeerd worden, minimale bestaanszekerheid hebben, zich kunnen ontwikkelen, zich goed voelen, kansen krijgen… Nou betekent dat ook wel verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven, vind ik persoonlijk. We moeten niet alles buiten onszelf zoeken en verwachten dat een ander ons bedje wel spreidt. Maar ook als samenleving hebben we een verantwoordelijkheid voor elkaar. Kunnen we ook niet alleen maar afschuiven op ‘de politiek’.
De nieuwe tijd vraagt niet alleen om ander beleid, een andere structuur, eerlijker systemen en meer saamhorigheid, ook juist om persoonlijke groei, eigen kracht, transformatie, afrekenen met angst en afhankelijkheid. Eigen verantwoordelijkheid nemen.
We hebben nog een weg te gaan…

Als je bedenkt dat de buitenwereld een aftekening is van onze binnenwereld, als je bedenkt dat we zelf deze situaties zo gecreëerd hebben, dat een heel groot deel van de mensheid nog steeds buiten zichzelf schuldigen aanwijst en weigert naar zichzelf te kijken, zich slachtoffer voelt en dus geen verantwoordelijkheid neemt… poeh…!

Daarom is de grootste tweedeling op dit moment die tussen de bewuste mens en de nog onbewuste mens. Maar ook de bewuste mens heeft nog een hele slag te maken. Dat is net zo goed de uitdaging op dit moment! Want ook veel redelijk bewuste mensen blijven maar hangen in beschuldigen en oordelen en aanwijzen van wie het allemaal ‘fout’ doet en hoe we belazerd worden. Dat is in feite net zo onbewust. Jammer, want ze zouden zoveel meer bij kunnen dragen aan ‘het geheel’ door die oordelen los te laten.

Dus: de zogenaamde ‘bewuste’ mens werkt net zo hard mee aan tweedeling door anderen te beschuldigen, aan te wijzen als boosdoeners en zichzelf als superieur te beschouwen. Wie de eenheid niet ziet, is niet zo bewust… wie niet in zichzelf op zoek gaat naar antwoorden, naar vrede, naar bevrijding van oude dogma’s, houdt net zo goed iets in stand. We hebben allemaal nog iets te doen. Want ons beeld van de wereld bepaalt hoe de wereld eruit ziet.

Vasthouden aan het oude, oude structuren is uit angst, onbewustheid, denken vanuit afhankelijkheid. Het ‘nieuwe’ is ondernemender, meer uitgaan van de eigen mogelijkheden en kracht, vernieuwender, klaar voor de nieuwe tijd. We zitten in een enorme overgangsfase. De verschillen zijn des te groter tussen het oude en het nieuwe.

Echte vernieuwers zijn er volop, maar nog in opkomst. Je ziet ze overal. Maar ze zijn ook allemaal zelf nog in ontwikkeling, ze kijken alleen beter wat de nieuwe tijd vraagt. Minder vanuit angst en meer vanuit kracht. Angst heeft uiteindelijk geen kracht. Beleid vanuit angst kan het nooit redden. Het kan tijdelijk de boel wakker schudden, dat wel. Dat is wat er nu gebeurt. Want de angst komt boven drijven. Het leidt nergens toe…. ja, naar de afgrond. Maar het is nuttig om tot werkelijk nieuwe oplossingen te komen. Om de boel op scherp te zetten. Om duidelijk te maken dat er echt hele andere keuzes gemaakt moeten worden.

Wat dat betreft is het boek “Welzijn is de nieuwe welvaart” zeer raak en alleen nog maar actueler geworden.  Het is een pleidooi om iedereen serieus te nemen, mee te laten doen, te waarderen en voor meer vrijheid en eigen verantwoordelijkheid. Het pleit voor denken in “WIJ” in plaats van ‘ik’. Dat is de grote beweging. We zitten nu wereldwijd in een soort dieptepunt. Een omkeerpunt dus…

En ook jij hebt hierin je eigen taak, je eigen verantwoordelijkheid. Laten we die eens nemen. Om te beginnen voor onszelf. Overwin jezelf, je oordelen en je angsten. Laat zien wie je bent, toon het beste van jezelf en zie het beste in anderen. Verlaat dat slachtofferschap, stap in je meesterschap. Want wij zijn meesters namelijk, wij creëren onze werkelijkheid. Welke werkelijkheid willen we?

Zie hier het boek “Welzijn is de nieuwe welvaart”

Fall in love
stay there
Rumi

I fell in Love
with Love…
And I stay there…
It’s falling in Love
with the Soul,
our Soul,
your Soul,
my Soul
There is a common Soul
it’s called Love…

That Soul has a voice: