Nu met Nederlandse ondertiteling erbij: De lezing van Lynne Mc Taggart. Mocht je nou geïnspireerd zijn om deel te nemen aan zo’n ‘power of eight’ groep, kan je eens een kijkje nemen op de website van Lynne Mc Taggart: www.lynnemctaggart.com en dan zie je hoe het werkt. Je kunt je daar ook aanmelden als deelnemer.
Ik ben van plan om in een besloten groep op Facebook ook zo’n groep aan te bieden, dus als je daaraan mee wilt doen, welkom. Laat het even weten. In mijn vlogs ben ik van plan hier ook aandacht aan te besteden, omdat ook dit een mooie manier is om gezamenlijk intenties ergens op te richten. Eerder deden we dat al eens voor Lakschmi in India, dat ging over de kinderarbeid. Ik heb een plan om daar opnieuw mee aan de slag te gaan.
Van Lynne Mc Taggart leerde ik dat intenties vooral heel erg specifiek moeten zijn. Bovendien kan je het dan ook ‘meten’, ook al zijn er een heleboel meer effecten en uitkomsten dan alleen dat waar de intenties op gericht waren. Iedere deelnemer (zender) heeft ook zelf baat bij het sturen van intenties, dat is wat nu zo duidelijk blijkt uit dit hele verhaal van Lynne.
Aan het eind van deze video zie je ook welk effect het heeft in de hersens en op je zenuwgestel om je aandacht te richten op anderen. Het activeert een bepaalde zenuw, de vagus-nerve, die een hele positieve invloed heeft op je immuunsysteem. En wat er in de hersenen gebeurt als je gezamenlijk, in een groep, intenties stuurt, is vergelijkbaar met wat er in de hersenen van Boeddhistische monniken en Sufi-meesters te zien is. Dat gaat over extase… een element dat ooit bedoeld was in gebeden, vreugde… Volgens Lynne is er een verkeerde vertaling in de bijbel terecht gekomen daarover. Hierover ook meer in deze video.
Laat maar weten als je mee wilt doen of deel wilt nemen aan een groep. Dan hou ik je op de hoogte!
There it is… Het verslag van de avond met Lynne Mc Taggert in Amsterdam. Over de kracht en de effecten van intenties (wensen, gedachten, healing) en de opmerkelijke uitkomsten van het onderzoek dat Lynne deed naar het gezamenlijk intenties sturen. The Power of Eight, zo heet haar nieuwe boek in het Engels. In het Nederlands: Het intentie-effect, de power of eight. Deze lezing is een korte samenvatting van haar boek, waarin zij nog veel meer voorbeelden geeft en refereert aan de onderzoeken en wetenschappers die erbij betrokken waren. Het bijzondere van haar verhaal is dat alles gemeten is en daarmee aantoonbaar. Het effect van gezamenlijke intenties sturen naar bepaalde situaties is gemeten en opmerkelijk te noemen, aantoonbaar! Dat alleen al is heel goed nieuws. Uit haar eigen ervaringen met het werken in groepen van 8 bleek echter nog een ander effect: Het deelnemen aan het gezamenlijke intentieproject, al dan niet in groepjes van 8, had steevast een wonderbaarlijk effect op de ‘zenders’ zelf.
Dit verslag is in het Engels. De Nederlandse ondertiteling volgt later.
Voor wie zich, net als ik, afvraagt ‘Waarom 8?’, heb ik Lynne na afloop nog geïnterviewd via Skype. In het volgende deel (waar nog aan gewerkt wordt) zie je dit interview. Wordt vervolgd…
Laatst kreeg ik de beste wensen voor 2081! Dat bedoel ik niet flauw, ik vond het echt heel erg leuk. 2081, stel je eens voor: Hoe zou de wereld eruit zien over 63 jaar? O, wat zal er veel veranderd zijn zeg, ik vermoed dat men dan meewarig terug terugblikt naar deze tijd, waarin wij nog zoveel aan het leren zijn wat tegen die tijd allemaal heel makkelijk en vanzelf gaat. “Dat was de tijd dat de mensheid wakker werd,” zal men zeggen, “Toen begon de grote verandering door te zetten.” En ja, daar zijn wij niet alleen getuige van, wij zijn de omwentelaars zelf! Wij geven de verandering vorm, door de keuzes die we maken, door de initiatieven die we nemen, door wat we steunen en door wat we wel of niet aandacht geven.
Die wens voor 2081 ging trouwens gepaard met een heel leuk bericht: “Wat leuk dat je bent gaan vloggen, zo heb ik helemaal beeld bij jou. Ik ben ook zo benieuwd naar je boek en ga het zeker bestellen. Dat wilde ik even zeggen. Ik kijk ook altijd uit naar jouw nieuwsbrief. Door mijn ongeluk en hersenletsel kom ik nergens meer, en zo blijf ik bij de tijd en in en op de wereld. Dank je wel voor het vele werk, …” (Het boek heeft ze inmiddels). Goed om te horen en goed om te weten voor mij, ze bracht me op het idee om eens een wandelingetje te filmen. Dus hier speciaal voor jou, lieve H., een stukje Utrecht in beeld gebracht. Ik filmde dit vorige week zondag, vlak na die storm:
Zo rol je dus van het een in het ander, want nu heb ik beloofd nog een keer terug te gaan naar het Nijntje-museum en jullie mee te laten genieten van de Japanse toeristen aldaar. Bovendien gaan we nog een keer de watertoren in om op een mooie heldere dag het uitzicht te filmen (en lekker te eten natuurlijk) en er staat een aanvraag uit om te gaan filmen bij SYR, het restaurant wat in samenwerking met Syrische vluchtelingen wordt gerund.
Ondertussen heb ik mijn handen vol aan Lynne Mc Taggert, waarvoor de belangstelling groot is en terecht. En we hebben een kerstboom van de brandstapel gered en in ere hersteld 😉 Ook een leuk verhaaltje, vooral omdat het leuke gesprekjes oplevert met de buren hier. “Het nieuws ligt op straat,” zei een van mijn docenten op de school voor Journalistiek steevast. Hij heeft helemaal gelijk. Ook ‘het goede nieuws’ vind je op straat. Het is namelijk maar net hoe je kijkt en wat je wilt zien. Het is maar net wat je waardeert.
Ik woonde hier al heel lang, maar iedere keer als ik buitenlandse gasten op bezoek had, realiseerde ik me hoe anders ik keek als ik met hen rondwandelde door mijn eigen omgeving. En dat is de kunst: Om te blijven kijken met ‘nieuwe’ ogen, om te blijven waarderen wat er om je heen is om van te genieten, om elke dag opnieuw het leven met een open blik tegemoet te treden. Dan is elke dag vol vreugdevolle verrassingen. Alles hangt af van hoe wij zelf kijken!
Er gebeurde nog iets heel opmerkelijks in de intentie-experimenten van Lynne Mc Taggart: In eerste instantie lieten de grafieken een toename zien van bijvoorbeeld geweld of iets anders waar de intentie op gericht was en pas daarna zag je een afname, die dan op langere termijn dus duidelijk aangaf dat het wel effect had gehad.
Is dat niet geruststellend? Maken we dat ook zelf vaak niet mee? Voordat iets opgelost wordt, lijkt het eerst even erger te ‘moeten’ worden, helder misschien, overduidelijk, de ontlading, de spanning neemt eerst toe om daarna te kunnen ontspannen?
Ik herken het wel, allerlei onderwerpen kwamen in alle hevigheid nog even voorbij voordat ze definitief een ommezwaai maakten – nadat ik erover had geschreven bijvoorbeeld. In eerste instantie vroeg ik me af waar ik mee bezig was, of het wel zo handig was allemaal wat ik deed, hoewel het mijn bedoeling was alles op te schonen en op te ruimen, maar werd het niet alleen maar weer opnieuw in het leven geroepen zo? Ja, maar het was anders… soms wilde er nog even iets gezien worden, losgelaten worden, soms had het een na-effect buiten mijzelf, bij anderen, maar alles was bedoeld om er anders naar te gaan kijken. Wat dat betreft deed ik in dezelfde periode als Lynne Mc Taggert (gedurende tien jaar) een omgekeerd onderzoek, zou je bijna kunnen zeggen. Ik onderzocht het schrijvend en in mijzelf, zij deed ondertussen experimenten met duizenden mensen in de wereld. Interessant, vooral omdat de uitkomsten vergelijkbaar zijn en aansluiten, hoewel ik die van mij zeker niet wetenschappelijk kan noemen. Maar wel proefondervindelijk.
Anyway: Is het niet goed om te weten dat als iets juist de kop op steekt of erger wordt, het juist een signaal is dat er iets gebeurt op weg naar de verlossing ervan? Haha, hoeveel optimistischer kan je zijn hè? Toch is het waar. Kijk verder, kijk naar de uitkomst die je wenst, de oplossing, kijk voorbij de obstakels en de vertoonde werkelijkheid, want die is al verleden tijd.
Die andere uitkomst van de experimenten van Lynne Mc Taggart – waarover ik het vorige keer al had – zou eigenlijk groot nieuws moeten zijn, alle headlines in alle kranten en nieuwsrubrieken van de wereld moeten domineren, want dat is het grootste nieuws: Al die mensen die meededen aan het vredes-intentieproject – gericht op het beëindigen van de oorlog in Sri Lanka, verklaarden achteraf dat ze zelf veel meer vrede in hun leven en in al hun relaties – zelfs met vreemden – ervoeren. Ik zei het andersom: Vrede in jezelf is vrede in de wereld. Maar linksom of rechtsom, uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Alles is in onszelf, de wereld dat zijn wij. En we hebben dus veel meer invloed op alles dan we denken of ooit wisten.
Dat bedoel ik: Concurrentie, jaloezie, strijd, machteloosheid, slachtofferschap, wantrouwen, zelfs angst: het slaat allemaal nergens meer op als je de impact hiervan begrijpt en ervaart.
Wouw! Wat ik jullie nu te vertellen heb… Waar zal ik beginnen?
Lynne Mc Taggart gaf een lezing over haar nieuwe boek ‘Het Intentie-effect: The Power of Eight’. Ik heb het ook gefilmd, dus je ziet binnenkort een samenvatting met de opmerkelijke uitkomsten van haar wereldwijde intentie-experimenten. Ik kan echter niet wachten er alvast iets over te vertellen…
Lynne Mc Taggart begon (ook) als journalist nieuwsgierig te worden naar de kracht van gedachten, maar geloofde de simpele boodschap van de immens populaire ‘secret’ (vraag en je krijgt het) niet echt. Daarom begon ze zelf onderzoek te doen en ze werkte samen met wetenschappers en deelnemers over de hele wereld. Voordat ze met de intentie-experimenten begon, wist ze al wel dat er een ‘veld’ was, waarop wij zelf invloed hebben. Daarover heeft ze eerder al het boek ‘The field’ geschreven, ook wetenschappelijk onderbouwd.
Meer dan tien jaar onderzoek wees uit dat wij inderdaad in staat zijn om met onze intenties wonderen te verrichten. Het is gemeten. Ze geeft daar veel voorbeelden van in haar boek. We zijn in staan om ons eigen leven en dat van anderen positief te beïnvloeden. We kunnen zelfs (meetbaar) effect uitoefenen op oorlogsgebieden, geweld verminderen en genezing van mensen en situaties bewerkstelligen.
Op zich sta ik daar niet van te kijken, jij ook niet misschien, maar waar ik zo blij van word, is dat ze het wetenschappelijk heeft aangepakt en aangetoond. Dat is nodig om meer mensen hiervan bewust te maken, ook degenen die iets niet geloven voordat er bewijs voor is. Dat alleen al is heel goed nieuws. Maar er is nog meer!
Wat ze namelijk ontdekte is dat de kracht van de intentie exponentieel toeneemt als we het gezamenlijk doen. SAMEN! Zelf ging ze min of meer toevallig werken in groepjes van acht. Acht mensen, in een kring, met elkaar verbonden (door elkaars hand vast te houden of allemaal een hand te leggen op een van de groepsleden, die dan in het midden zit of staat) met een hele specifieke gezamenlijke positieve intentie (bijvoorbeeld dat iemand weer helemaal gezond is en dat ook visualiseren) gedurende tien minuten. Het spreekt vanzelf dat dat vanuit het hart is en in een soort meditatieve toestand. Je kunt er muziek bij aanzetten, maar dat hoeft niet. Dat werkt dus, ze geeft veel voorbeelden van genezingen en verbeterde omstandigheden van allerlei mensen.
Maar een van de meest opvallende uitkomsten van haar onderzoek is dat het de zenders zelf ook goed doet en helpt of misschien wel juìst de zenders. Want in één geval lukte het niet om iemand te healen, totdat diegene haar eigen ‘wensen’ losliet en mee ging doen om haar aandacht (intentie) op anderen te richten. Vanaf dat moment begon alles in haar eigen leven pas te verbeteren. Wouw!
Wat betekent dit voor de wereld? Allereerst dat het klopt dat we van het ‘ik-tijdperk’ naar het ‘wij-tijdperk’ gaan, maar ook dat wat je geeft aan een ander of doet voor een ander, altijd een positief effect heeft op jezelf. Is dat niet precies wat we nodig hebben? Waar de wereld mooier van wordt? Het is de sleutel… Je hebt er meer aan om positieve aandacht voor anderen te hebben, je intenties op de wereld te richten, dat wat je doet voor anderen te doen, in plaats van (alleen) voor jezelf. Je maakt pas vorderingen als je je eigen zorgen en angsten en frustraties los kunt laten en anderen gunt wat jezelf wenst. Dat is een omslag, dat is DE omslag.
Want ik vermoed dat dit alleen maar werkt als het ‘echt’ is en niet met de bedoeling om er vooral zelf beter van te worden. Ik denk dat het pas werkt als we in staat zijn ons ego (gebaseerd op angst) los te laten of in elk geval waar te nemen (ook een vorm van loslaten trouwens). Daar komt ook vertrouwen bij kijken: Als jij doet wat goed is voor anderen en voor de wereld, kan je erop vertrouwen dat er ‘vanzelf’ voor jou gezorgd wordt.
Godzijdank sluit het allemaal aan op wat ik heb geschreven in mijn boek, maar nog meer ‘God-zij-dank’ heeft zij dat ook kunnen aantonen met deze experimenten. Op de terugweg vroeg ik me af of het allemaal ook klopte met mijn ‘verhaal’ (boek) dat iedereen je spiegel is en dat alles dus over jezelf gaat. Ja, juist wel, die ander ben je ook, er is een gezamenlijk veld, door de krachten te bundelen zijn we sterker en in staat wonderen te verrichten. Het gaat niet om jou, zou je ook kunnen zeggen natuurlijk, maar dat is niet helemaal waar. De positieve intentie voor anderen, maakt in jezelf de weg vrij om te ontvangen. Omdat het dan doorstroomt. Dat laatste is mijn eigen conclusie trouwens, maar het lijkt me niet meer dan logisch dat dat precies de bedoeling is: De flow, de doorstroming.
Dus, lieve mensen, probeer het eens uit. Is er iets waar je mee zit? Heb je lichamelijk klachten of ervaar je een gebrek aan liefde, een tekort aan middelen of heb je ergens anders last van? Ga eens geven wat je voor jezelf wenst, ga bidden voor anderen, help de ander met dat wat hij of zij nodig heeft en kom erachter dat je dan – zonder je nog druk te maken over je eigen hachie – jezelf het meeste helpt!
Ik begrijp wel waarom dat juist werkt: je laat daarmee meteen al je eigen zorgen en ballast los, die belemmerend werken voor de ‘doorstroming’, ook voor het ontvangen van wat je nodig hebt. En je wordt er ook blij van – dat is ook door anderen al aangetoond: dat iets doen voor een ander, het ‘geven’ mensen blij maakt.
Pay it forward, dat kent ook iedereen toch, dat principe? Je doet iets voor een ander, je geeft iets, zonder er direct iets voor terug te krijgen, maar het komt vanzelf naar je terug. In feite de wet van ‘karma’: Alles wat je geeft komt in meervoud naar jezelf terug. Vanzelf. Daar hoef je je niet druk over te maken! En dat is nu precies de ‘sleutel’ waarmee we de wereld mooier gaan maken! Als je dit ‘geheim’ kent, heb je de ‘power’ in handen.
Loslaten van de oude principes van ‘voor wat hoort wat’, het denken in tekort, het bekritiseren en becommentariëren van anderen. Zie het beste in de ander, waardeer de ander, juich anderen toe, motiveer en inspireer anderen, gun de ander alles wat mooi, waardevol en liefdevol is, weiger om ooit nog negatief te denken over wie of wat dan ook en…. je leeft in het paradijs… Alles is er al!
Zo dichtbij is het…… Wat word ik hier blij van! Spread the word… Doe mee…. Begin bij jezelf en doe het samen… Laat de revolutie maar komen, dit is de weg! Hoera!
PS: Ik geloof dat het ook naadloos aansluit op mijn laatste vlog: ‘Don’t hold back’ (zie het einde) en de rook die door wil stromen door de schoorsteen…. 😉 Het kanaal wil ‘vrij’ zijn, wij zijn het kanaal!
Goed nieuws! Binnenkort zien jullie hier een interview met Lynne Mc Taggart, want ik ga haar interviewen! Zij is bekend van de intentie-experimenten en heeft nu een nieuw boek, waarover ze komt vertellen: ‘De kracht van acht’, waar ik zeer benieuwd naar ben. Zij is een van de autoriteiten op het terrein van (nieuwe) wetenschap èn bewustzijn en dus baanbrekend en vernieuwend, iets wat zich steeds meer ontwikkelt in deze tijd en wat ook – naar mijn idee – prioriteit nummer 1 is. Want met onze intentie besturen we de wereld, onze eigen wereld en onze gezamenlijke wereld. En, zoals iedereen begrijpt…. daar valt nog wel wat winst te behalen. Onze intenties bepalen hoe ons dagelijks leven eruit ziet en hoe alles zich ontwikkelt. Daar hebben we onze handen aan vol, maar vergeet niet dat het ook heel erg leuk is! Hoe meer plezier je er in hebt, hoe makkelijker het gaat, hoe sneller je manifesteert en hoe meer je weer een voorbeeld bent voor anderen.
Er zijn zoveel mensen die nog lijden onder de overtuiging dat het ‘andersom’ is: dat de buitenwereld, anderen en omstandigheden bepalend zijn voor hoe je je voelt, wat je overkomt, alsof anderen je iets aandoen, alsof het niet anders kan dan zoals het is. We hebben vaak geen idee en we weten nog niet half hoeveel het uitmaakt om het heft in eigen handen te nemen. En zelfs als je dat wel weet, ben je nog niet snel klaar, want het blijft opletten. Het is een proces….
Het proces is interessant, tot die conclusie kwam ik in deze vlog:
Heb je al gezien dat er op deze website een pagina is, waarop je alle vlogs kunt vinden? Je vindt ‘m hier. Maar wat je ook zou kunnen doen is je abonneren op het youtube-kanaal zelf. Dan krijg je automatische de updates binnen.
Ik was de afgelopen dagen even een inhaalslag aan het maken, omdat ik al vrij veel gefilmd had, maar nog niet alles gemonteerd. Dat evenwicht tussen wat ik film en monteer mag nog even gevonden worden… Al met al ligt er nu een basis, van waaruit ik verder kan. Op pad, naar buiten toe, voorbeelden laten zien. Dat heb ik gisteren gedaan, nog wat onwennig ben ik gaan filmen in de stad.
Ook heb ik ontdekt hoe ik filmpjes vanaf mijn telefoon ertussen kan zetten en zo worden de mogelijkheden steeds talrijker.
Een kijkje in de keuken, letterlijk en figuurlijk 😉 Dat is het eigenlijk… Ik weet waar ik mee bezig ben en waarom, ik weet al waar het heengaat, ik heb een helder doel voor ogen en ik laat me leiden van binnenuit. Natuurlijk kan ik kiezen wat en hoe ik het doe, het kan in allerlei vormen, maar alles klopt en alles komt samen – zoals ik ook in een van de filmpjes vertel: Ik hou er wel van dat allerlei ogenschijnlijk verschillende verhalen uiteindelijk samenvallen – en ondertussen laat ik het proces zien. Ik verklap niet alles ‘onderweg’, want ik ben me ervan bewust hoe het werkt.
Wie mee wil wandelen, wandelt mee en krijgt inzichten waar hij of zij iets aan heeft. Dat wat je raakt, vertelt je iets over jezelf.
Er is inmiddels ook enige commotie ontstaan over iets wat ik gezegd heb in het interview met Jan. Het onderwerp “relaties” doet een hoop stof opwaaien en dat is interessant, vind ik persoonlijk. Ik weet echt wel waar ik het over heb namelijk en ik weet ook dat er nogal wat mensen zijn, die niet ‘in zichzelf’ zoeken naar vervulling, geluk, de bron, de liefde, tevredenheid, overvloed en wijsheid, maar juist bij anderen. Die afhankelijkheid kaart ik aan. Het is namelijk niet de weg. Al je relaties zijn of worden beter als je eerst van jezelf houdt, jezelf ‘ontdekt’ hebt en je vrij voelt. Het verrijkt je in alle opzichten.
En daarbij: De wereld is je spiegel.
Ik besefte het al eerder: Mijn boodschap is niet altijd even comfortabel…. Van de week kreeg ik nog een vraag van iemand over haar relatie, die het heel normaal en vanzelfsprekend vond om de telefoon van haar partner te controleren. Let me tell you: Dat is het niet! Iedereen heeft recht op privacy en op z’n eigen leven, z’n eigen contacten en in mijn ogen is het echt bizar dat ‘getrouwd zijn’ zou betekenen dat je geen contact of relaties met anderen zou mogen onderhouden. Waarom beperken mensen elkaar zo? We zijn geen bezit van elkaar. Jij beslist niet voor een ander wat wel en niet mag, een ander kan dat ook niet voor jou beslissen, iedereen heeft z’n eigen verantwoordelijkheid. En als er sprake is van ware liefde, dan is er ook vertrouwen en vrijheid. En openheid, ja, natuurlijk. Angst staat liefde in de weg. Zo simpel is het.
We komen in het leven steeds weer nieuwe mensen tegen op ons pad. Dat heeft een doel. Soms is er nog iets wat ‘uitgewerkt’ wil worden, soms iets wat aangeraakt wil worden of losgelaten. Soms kan dat met de een niet en met de ander wel, soms is een korte ontmoeting van invloed op de rest van je leven, soms ben je ‘klaar’ met een verhaal. En alles wat je met de een niet hebt opgelost, kom je bij de ander wel weer tegen. Afijn… hier ligt nog wel een terrein…
Kijk in elk geval in de spiegel: Dat wat je raakt, is van jou. Jouw gevoel is van jou en dat zegt niets over een ander. Iedereen heeft z’n eigen uitdagingen, angsten te overwinnen en anderen komen ons die spiegelen. Zolang je anderen blijft veroordelen, vergeet je naar jezelf te kijken. Het oordeel veroorzaakt afgescheidenheid. Je koppelt het los en ‘denkt’ dat het iets buiten jezelf is. Maar iedere ander is een deel van jou, vertegenwoordigt een deel van wie je bent. Alles wat je raakt gaat dus over jezelf. Zie het beste en het mooiste in elkaar!
Alles is een spiegel. En daarom doe ik wat ik doe… 🙂
Misschien herken je het wel, wat ik vertel in dit filmpje (7A) over het ‘oneigenlijke schuldgevoel’ en dat je de klok er op gelijk kunt zetten dat als je net lekker bezig bent, er weer iets gebeurt dat je aandacht wegtrekt. Ik had het er nog niet over gehad of ja ja… de storm barstte los. En zo is er altijd wel wat. De kunst is echter om dat allemaal waar te nemen en je er niet te van te laten weerhouden te doen wat je te doen hebt, door te gaan, je koers goed voor ogen te houden en in het oog van de orkaan te blijven. En ondertussen doe je wat je te doen hebt of wat de situatie van je vraagt, maar je laat je niet omver blazen!
Het volgende filmpje (vlog7B) stond nog niet eens online toen ik al werd benaderd door iemand of ik een filmpje zou kunnen maken. Aha, oja, zo werkt dat dus!
Dat weet ik al, maar het blijft leuk, zulke verrassingen. En het blijft opletten! Elke dag opnieuw. Want eigenlijk heb je alles zelf ‘besteld’ door er de aandacht op te richten, het uit te nodigen met je aandacht of soms onbewust, met je angsten. Vooral ongemerkt bestellen we van alles. En ‘ongemerkt’ gaat het ook nog het makkelijkst.
Alles waar ik het over heb in het boek, zie ik weer voorbij komen, maar nu zie ik hoe het z’n werk aan het doen is. In een wijdere kring, als het ware. Eerst in mij, toen om mij heen, nu iets verderop, ook bij mensen die ik helemaal niet ken.
Uit het ‘niets’ komen ineens allerlei vragen en kwesties en ik ben blij dat mensen mijn hulp en advies vragen, want daarmee kan ik het een handje helpen te transformeren. Er wil altijd iets gezien worden, wat het ego niet wil zien (want die wil gelijk krijgen…) en ik heb me er ondertussen redelijk in bekwaamd dat wel te benoemen en duidelijk te maken, zonder dat hele gevecht met het ego aan te gaan. Als mensen het niet ‘ergens’ zouden willen horen of weten, zouden ze niet bij mij terecht komen, denk ik dan maar. Hierin ontdek ik dat de laatste restanten ‘oneigenlijk schuldgevoel’ opgeruimd worden.
Het zijn stuk voor stuk interessante onderwerpen en verhalen om het over te hebben, maar dat ga ik niet doen. Ik verzamel voorbeelden en ontdek patronen en daar heb ik het dan later wel weer eens over en dan kan iedereen daar z’n voordeel mee doen. Want wat ik ook denk is dat alles over ons allemaal gaat.
Daarom is vooral dit belangrijk om te onthouden nu: Hoe je naar de ander kijkt, heeft invloed. Het heeft invloed op jezelf en op de situatie, maar ook op die ander.
Terwijl je ergens mee bezig bent, creëer je. De manier waarop je ergens mee bezig bent, is bepalend voor de uitkomst. Hoe je ergens over denkt, wat je verwacht – ook onbewust, dat wil zeggen: nog niet aangekeken – krijg je voorgeschoteld. Dus onderzoek je angsten. Dat is het werk wat je te doen hebt. Dat is het echte werk!
Voordat we naar anderen gaan wijzen, anderen überhaupt iets verwijten of naar elkaar gaan wijzen, hebben we nog heel wat te doen en daarna is het niet meer nodig om elkaar ergens van te beschuldigen, want het lost namelijk op!
Zo, wat zou de wereld er anders uit zien dan! Wat een vrede, wat een rust, wat een verademing. Dat alleen al is reden genoeg voor mij om te doen wat ik doe, maar terwijl ik bezig ben, vinden er ook gigantische processen plaats. In mij, door mij en vervolgens ook buiten mij. Zelf onderschat ik het regelmatig, maar ik kom er achter door te schrijven en te filmen. Bijvoorbeeld door soms juist iets weg te laten – wat ons niet dient of wat ik niet teveel ‘eer’ wil geven. Of ik laat het wel zien en vertel het er dan bij, zodat het toch nog die beweging kan gaan maken.
Het wordt steeds speelser en dat klopt ook. Het leven is eigenlijk een groot spel en als we het zo zien, wordt het leuker en makkelijker. Over het algemeen maken we veel te veel drama’s en dat hebben we niet eens door. Afstand nemen en er naar kijken, dat helpt. Lach eens wat vaker om jezelf en durf wat meer te experimenteren.
In principe zou je binnen een paar dagen moeten kunnen manifesteren wat je maar wilt. Dat vind ik fascinerend. Tegelijkertijd moet je je er dus niet druk over maken, want dat werkt nou net weer niet. Ik ben aan het ‘oefenen’ en mezelf er verder in aan het bekwamen. Daarbij maak ik dankbaar gebruik van mijn schrijf- en filmmogelijkheden. En die helpen anderen dan wellicht ook weer en zo gaat het alles nog sneller en makkelijker.
Wat ik eigenlijk doe is een kijkje achter de schermen geven, daar kwam ik vandaag achter. Ik laat het proces zien, de ‘making of…’ als het ware. Dat vraagt precisie en beleid. Alles is deel van een groter plan. Wat ik doe, maar ook wat jij doet. Het ontwikkelt zich terwijl we bezig zijn.