Deel 4 in de serie ‘De Kracht van de Eenvoud’…
“Hou het simpel en hou het vriendelijk… ”

https://vimeo.com/217991542

“Ik hou me in,” schreef ik gisteren aan iemand, terwijl ik me ondertussen realiseerde dat dat niet was wat ik wilde. In mij roept juist ‘iets’ om vrijheid. Ik wil me liever vrij voelen om me te uiten. Vrijheid, dat is het te winnen terrein. Die vrijheid hebben we, het staat ons vrij om onszelf te zijn, om ons te uiten, onze denkbeelden en ervaringen te delen, om enthousiast te zijn, blij, open, juichend, liefdevol, krachtig en duidelijk. Geef jezelf die vrijheid, laat je blijheid niet afhangen van een ander. Laat je enthousiasme ergens over niet dimmen, laat je eigen licht niet dimmen. Wees gewoon lekker jezelf!

Het is niet afhankelijk van anderen, dat hoef je het ook niet te laten zijn. Anders word je namelijk nooit gelukkig. Je hebt geen goedkeuring nodig om blij te zijn en je vrij te voelen. Hooguit van jezelf.

Natuurlijk bedoel ik met vrij zijn en je niet inhouden niet dat je dan maar ondoordacht emoties als woede en frustratie bijvoorbeeld zou moeten uiten en van daaruit zou moeten handelen, nee, want daarmee kan je schade veroorzaken en veel ellende teweeg brengen. Je hoeft je eigen rommel niet op het bordje van een ander te gooien, daarvoor kan je zelf verantwoordelijkheid nemen. Door ook dat er gewoon te laten zijn, te ervaren, te voelen, te erkennen en het waar te nemen. Juist door dat te doen los je het op en neem je het waar. En dan kan je vervolgens vanuit je ware zelf reageren, ook als er iets gezegd wil worden tegen een ander.

Dus ook voor die gemoedstoestanden geldt dat het veel gezonder om ze er gewoon te laten zijn zoals ze zijn. Dat betekent: Laat het er helemaal zijn en laat het weer gaan. Sta het jezelf toe, onderdruk het niet, geef het een uitweg om zich te ontladen. Ga lekker op een kussen slaan, ga boksen, ga rennen, ga effe lekker gillen of zingen, maar laat het eruit, verlos jezelf ervan. Bevrijd jezelf.

We ontnemen onszelf een heleboel vrijheid door ons in te houden, door ons af te vragen wat anderen ervan vinden, door daar rekening mee te houden, door alvast voorbereid te zijn op negatieve reacties, afkeuring of afwijzing, bovendien keuren we onszelf vaak bij voorbaat al af, corrigeren we onszelf of nemen we onze gevoelens niet serieus. Dat heeft allemaal te maken met de controle die we proberen te hebben. En ja, natuurlijk, het is goed om je ervan bewust te zijn wat je doet en waarom, om jezelf waar te nemen, want hoe je op anderen reageert brengt logischerwijs tegenreacties teweeg, daar ben je verantwoordelijk voor. Je mag je bewust zijn en verantwoordelijkheid nemen voor wat je verspreidt, zeker, graag zelfs. Wat wil je vermeerderen, wat wil je veroorzaken?

Daarbij hoef je echter niet de verantwoordelijkheid voor een ander te nemen. Je hoeft het er niet van te laten afhangen. Waarom zou je je jouw blijheid (vrijheid) laten afnemen omdat een ander niet vrolijk meedoet? dat mag die ander zelf weten, dat is niet jouw probleem. Maar de kans is groter dat als het jou niet uitmaakt, je die ander juist wel meeneemt in je enthousiasme.

Waarom zouden we ons enthousiasme, onze blijdschap, onze vreugde, onze vriendelijkheid, onze liefde in moeten houden? Waarom zouden we anderen niet toejuichen en complimenten geven als zij blij of enthousiast zijn ergens over of als ze heel erg hun best hebben gedaan en iets is gelukt? Waarom voelen we ons daar niet vrij in? Waarom altijd die kritische mind aan het woord laten en de boel laten dimmen? Omdat we dat met onszelf ook doen. Als we ons aan anderen ergeren, die bijvoorbeeld wel die vrijheid nemen, vertelt het ons iets over onszelf. Dan zouden we dat zelf ook liever willen…

Je ware zelf wil vrij zijn. Die wil ook vrij zijn van al die angsten en ingehouden vreugde. Ik bewonder mensen die hun blijheid en enthousiasme delen, die een dansje durven te maken midden op straat, die een ander spontaan durven te omhelzen, enthousiast reageren op andermans succes, blij zijn als een ander blij is. Die vrijheid bedoel ik. De vrijheid van ons ware zelf, die soms ook iets te zeggen heeft en dat dan ook gewoon doet. Dit bijvoorbeeld.

Watch yourself… en zie wat er gebeurt.

Het is een hele kunst, ik weet het, maar het levert je veel op. Hou jezelf eens in de gaten. En zie wat er gebeurt. Een opmerking van iemand, een kleinigheidje misschien, iets wat je ergens leest of hoort of opvangt… en huppekee, je bent getriggerd, er treedt een hele riedel in werking. Vaak een oude riedel, vaak oude-gewoonte-gedachtenpatronen die je meesleuren en helemaal niet nodig en totaal ondermijnend. Er zit een ‘oud verhaal’ achter. Het is een patroon. Neem het eens waar…

Want hoe vaker die gedachten zich maar blijven herhalen, wat ze doorgaans doen als wij ze niet de baas zijn door ze waar te nemen – hoe meer we ze gaan geloven en erger nog: Ze gaan zichzelf nog waar maken ook. We hebben geen idee wat we doen met die onbewuste aandacht, maar we creëren op die manier wel.

Meestal zit er een angst achter, altijd eigenlijk. Tenzij je je gedachte kan waarnemen als ‘iets’ wat in je opkomt, maar waar je niet in mee hoeft te gaan. Als je kan zien waar het vandaan komt, dat het wellicht een onlogische en onterechte angst is, simpelweg ‘verzonnen’ door de mind die altijd op z’n hoede is voor gevaar en aanvallen en die het ‘nu’ niet accepteert en er dus uit weg probeert te vluchten, waar helemaal geen goeie reden voor is, maar okee, jij trapt er in…. Of niet. Kijk er eens naar.

Zie in dat je angst juist precies veroorzaakt waar je bang voor bent.

Je hebt alleen één geluk: als je het waarneemt, kan je jezelf ervan verlossen. Dan kan je een keuze maken of je je daardoor wilt laten meesleuren of niet. Het hoeft niet. Je hoeft niet overal op in te gaan. Je hoeft niet overal op te reageren. Je hoeft niet meteen op je hoede te zijn. Je hoeft niet overal een mening over te hebben. Je hoeft niet alles te volgen en in de gaten te houden. Je hoeft jezelf niet te verdedigen. Je hoeft je niet de hele tijd met problemen bezig te houden. Waarom zou je, als je weet dat je ze daarmee alleen maar meer en meer waar maakt?

Wij hebben massaal last van een verslaving en ik wens ons allen daarvan verlost te zijn: De verslaving aan dat wat ons triggert en uit het nu haalt, uit onze vrede en rust haalt, aan wat ons verstoort, aan het ‘moeten’, aan het ons altijd wel weer ergens zorgen over maken… en aan altijd een vijand of ‘probleem’ nodig hebben.

Daarom is vrede een innerlijk proces. Want je kunt wel denken dat de oorlog ver weg is, maar innerlijk speelt zich voortdurend een strijd af met wat er Nu is, terwijl dat niet nodig is. Het is eigenlijk zoeken naar problemen, het is steeds weer wegvluchten van jezelf. Waarom? Wat is de angst? Hij is verzonnen!

Daarom: let eens goed op, wat triggert jou? Wat veroorzaakt een hele riedel in je mind, neem die riedel eens waar en zie eens hoe je soms van een kleinigheid zomaar een heel verhaal maakt, hoe je dan vervolgens in dat hele verhaal gaat geloven en dan gaat zeggen: ‘Zie je wel.’ Ja, je hebt erom gevraagd. Je creëert je eigen waarheid…

Ofwel  je laat dat hele verhaal gaan en gaat rustig ademhalen, ontspannen en iets leuks doen. Ofwel je maakt een ander verhaal. Dat laatste helpt, want dan hou je je gedachten bezig een andere kant op te fantaseren en daarmee herprogrammeer je jezelf. Vertel jezelf eens een ander verhaal, dan krijg je ook een ander verhaal.

Geen idee hoe? Wees dan welkom bij Herschrijf je eigen leven. Dan help ik je een handje 😉

Perfectionisme gaat vaak gepaard met ‘alles onder controle willen hebben’ en niet los kunnen laten. Het wil niet zeggen dat iets er dan ook daadwerkelijk beter van wordt of dat daardoor de resultaten ‘perfect’ zijn, zeker niet. Wel dat het veel teveel moeite kost en dat het veel makkelijker kan, juist als je de touwtjes laat vieren ontstaat er ruimte en kunnen heel veel dingen zichzelf regelen en organiseren. Met dat ‘vasthouden’ en ‘er bovenop zitten’ hou je juist die deur gesloten, je beperkt jezelf, je staat het niet toe vrij te bewegen, je sluit allerlei ’toevalligheden’ uit, je denkt dat je controle hebt, ondertussen zet je het juist klem, waarmee je het voor jezelf beperkt.

Perfectionisme en de controle willen hebben (die twee gaan volgens mij hand in hand) werken afsluitend en sluiten ook anderen buiten. Het is een vorm van ‘alleenheerschappij’ vanuit geen vertrouwen hebben, vanuit angst. Dat maakt het vrij onmogelijk voor anderen om met je samen te werken, het geeft ongelijke verhoudingen en te weinig ruimte aan anderen om ‘hun eigen ding’ te doen op hun eigen manier. Er is geen sprake van gelijkwaardigheid, eigenlijk is dit het oude, patriarchale gedrag: ‘Jij moet doen wat ik zeg!’

Dat kan allerlei redenen hebben, maar wat het ook is, het is iets om op te lossen. Het is namelijk een hele arrogante houding. Alsof jij het beter weet dan ieder ander en zelfs dan het universum. Het werkt afsluitend voor je blik naar anderen toe, die juist altijd (!) iets bij te dragen hebben, dat zie je dan niet. Het liefst bepaalt de perfectionist hoe en wat anderen voor hem of haar doen en geeft hij/zij anderen te weinig ruimte om het op hun eigen manier te doen. Hij/zij heeft ook moeite de kwaliteiten van een ander te zien en is vooral gefocust op wat er niet goed is, niet perfect genoeg is en benoemt steeds dat wat (nog) niet goed genoeg is. Dodelijk vermoeiend en onwerkbaar. De perfectionist heeft echter geen gelijk, zelfs niet als hij ‘de baas’ is.

Ik ken het perfectionisme van beide kanten, een deel van mij stelt ook best hoge eisen en is niet snel tevreden. Op zich is er ook niks mis mee om dat wat je doet zo goed mogelijk te doen, maar doe het vooral met plezier, vanuit je hart en vanuit enthousiasme. Laat het ontstaan, laat het groeien, creëer vanuit vreugde.

(En juist dat kan soms natuurlijk flink botsen met ‘de perfectionist’, die in mijzelf of die in de buitenwereld 😉 Dat maakt eigenlijk niet uit!)

Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik geleerd heb in de loop van de tijd. Want je wordt er niet gelukkig van als je in het ‘moeten’ terecht komt, het werkt ook niet meer.  Het heeft alles te maken met je eigen beleving, of je ‘in strijd’ leeft of ‘in vrede’.

Het heeft ook alles te maken met kunnen ontvangen. Open staan. Voor de perfectie van het universum bijvoorbeeld, dat alles veel beter ‘onder controle’ heeft dan je denkt, maar dat alleen maar kan laten zien als jij je grip er op loslaat (ook oude overtuigingen en het idee dat het op een bepaalde manier moet of het gevoel dat je ergens voor moet ‘vechten, allemaal ‘oud’…) en je simpelweg openstelt voor alle mogelijkheden die zich aandienen. Een veel fijnere en ontspannender manier van werken en leven, heb ik gemerkt. Het geeft ook veel meer voldoening en het geeft ruimte voor de vrije expressie.

Dan is er ruimte voor prachtig ’toeval’, co-creatie, verrassingen, plezier, wonderen zelfs. Je nodigt dat allemaal uit door je vrij te maken uit de grip van… jezelf of je eigen angsten, oude programmeringen en oude pijn. Je geeft het veel meer de kans zichzelf te regelen en het perfect te organiseren. Door vanuit vertrouwen te leven nodig je alles uit wat aansluit op wat je op dat moment nodig hebt, wat past in jouw ‘verhaal’ en het helpt je om je doelen te verwezenlijken.

We kennen waarschijnlijk allemaal beide kanten, de een wat meer dit en de ander wat meer dat. Het zijn opnieuw die twee bewegingen: openend of afsluitend. Hart of hoofd. Relaxed of gespannen.

Vanuit rust, plezier, vertrouwen en een open, ontvangende houding bereik je op een prettige manier veel meer dan wanneer je iets probeert af te dwingen of in de strijd schiet. Ik zou zeggen: Zodra je dat voelt gebeuren, stop en relax… Ga pas verder als het weer goed voelt. Als je weer vrede voelt. En als dat niet kan, tja… dan niet. Dan regelt het zich vast en zeker wel op een andere manier, die je nu nog niet kunt waarnemen. Het is in elk geval raadzaam om altijd uit het gevecht te stappen en om in jezelf te gaan onderzoeken waar je eigen gevecht vandaan komt. Zodra je dat hebt gezien (je innerlijke kind vertelt het je wel en die kan je koesteren en begrijpen) kan je jezelf ervan verlossen en ook inzien dat het niet gaat waar het over lijkt te gaan. Het gaat nooit over deze situatie nu, die de ‘oude pijn’ in jou tevoorschijn roept. Maak jezelf vrij van die oude pijn. Anders blijft dat zich maar herhalen. Als je niet weet hoe, vraag helderheid. Vraag de beste oplossing in elke situatie. En stel je ook vooral open voor de antwoorden die dan komen…

Onthoud ondertussen vooral dit:

Niks in het leven is tegen jou. Alles is voor jou.

Dat helpt…. 🙂

 

Heel veel mensen hebben behoefte aan aandacht, waardering en erkenning. Dat is natuurlijk logisch. Tegelijkertijd vergeten we – juist door onze eigen behoefte – wel eens elkaar aandacht te geven, te waarderen en te erkennen… Misschien zijn we er nog wel niet helemaal toe in staat als we zelf een ’tekort’ ervaren op dit terrein. En wat helemaal jammer is, is dat mensen soms jaloers op elkaar zijn. Terwijl die jaloezie misschien wel precies vertelt wat zich in henzelf wil ontwikkelen… En dat wordt dan enorm geblokkeerd als je jaloers bent. Voorbeelden genoeg te noemen, maar je kent het vast zelf wel. Mensen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, ontnemen zichzelf ook het licht in de ogen…

Jaloers zijn op de rijkdom of het succes van anderen bijvoorbeeld, zal jou zelf nooit rijkdom of succes brengen, maar juist gevangen houden in de tekort-positie. En dat geldt voor alles. Wat je een ander niet gunt, gun je jezelf onbewust ook niet.

Ik denk dat we allemaal behoefte hebben aan aandacht, waardering en erkenning, maar dat het net even anders in elkaar zit dan de meeste mensen denken of ervaren. We hebben het niet zozeer nodig van anderen, maar van onszelf. Iets in onszelf, wie wij werkelijk zijn, de diepere waarheid over onszelf, die wil aandacht, gewaardeerd en erkend worden. Daar gaat het over.

Als wij in ons leven laten liggen wat echt belangrijk voor ons is, onze passie, onze idealen, onze diepere drijfveren erkennen, luisteren naar onze innerlijke stem… dan voelen we ons niet echt gelukkig. Ik denk dat iedereen behoefte heeft aan die voldoening, dat dat de werkelijke behoefte is. En natuurlijk kan dat voor iedereen verschillend zijn, want we hebben allemaal onze eigen rol in het geheel. En juist daarom is er totaal geen reden voor jaloezie of voor competitie of concurrentie. We kunnen elkaar juist enorm versterken, aanvullen en stimuleren, toejuichen, motiveren en dat is een totaal andere beweging. Dat is delen. Dat is overvloed. Dat is de werkelijke rijkdom. En… de werkelijke behoefte achter de behoefte die het op het eerste gezicht lijkt om het van anderen te moeten krijgen. Alles wat je geeft, geef je ook jezelf. Alles wat je deelt, maakt je rijker. Letterlijk en figuurlijk. Laten we beginnen met aandacht, waardering en erkenning daarvan! 😉

Hier een follow-up van de video ‘Twee stromingen’, (waarvan er maar een de ‘echte’ is natuurlijk!) die ik er voor het gemak ook nog even bijplaats op deze pagina. Misschien is wat ik in deze video’s vertel allang gesneden koek voor je. Dat zou goed kunnen, want wat ik aan het doen ben is het steeds simpeler maken. Omdat het voor heel veel mensen nog ‘onbekend terrein’ is en zij er juist zoveel aan zouden kunnen hebben. Voel je dus vooral vrij om het te delen met anderen als je denkt dat zij er iets aan zouden kunnen hebben! Dankjewel.

https://vimeo.com/215913241

https://vimeo.com/215626403

In onderstaande video vertel ik over de ’twee stromingen’. Het is alvast een voorproefje op mijn boek ‘Een nieuw begin’. Ik voel de behoefte om het makkelijk te maken, toegankelijk voor iedereen en met een beetje eenvoud kom je al snel flinke stappen verder. Dus dat deel ik graag. Vreugde, Vrede, Vrijheid en Liefde willen gedeeld worden, nietwaar?

Afijn, alvast even voortbordurend op die twee stromingen een volgende stap: Er zijn ruim 8.000 mensen nodig om vrede te bereiken in de wereld. Dat is berekend. Als een bepaald percentage van de wereldbevolking daadwerkelijk vrede ervaart in zichzelf, voelt, (niet even voor 5 minuten lijkt me, maar wezenlijk, diep in zichzelf die basis van vrede heeft ‘gevonden’) en van daaruit ook leeft en handelt, dan heeft dat zo’n effect op de wereld dat de hele wereld vrede zal kennen. Kan je je voorstellen wat heerlijk?

Ja… doe dat! Graag…. ook dat draagt al bij namelijk! 🙂

Nu zijn we op zich al de cruciale grens gepasseerd om die omslag te bewerkstelligen naar een nieuwe wereld. De wereld is volop in transformatie. Veel mensen zijn de ‘grens’ al gepasseerd van de omslag, wat nog niet wil zeggen dat we er ook al zijn. Want dat betekent dat er nog steeds een hoop ‘werk’ te doen is. Want zolang we nog geloven dat anderen macht hebben over ons en dat als een tegenkracht ziet, helaas…. dat is nog geen vrede….

Maar het kan wel. Verdeeldheid is er zolang we die toelaten er te zijn. Als je iets buiten jezelf macht toekent, geef je het dus macht. Zolang je denkt dat je nog ergens tegen moet vechten, ben je zelf per ongeluk nog verdeeldheid aan het creëren. Nog geen vrede dus. Maar, let op: Die Ene stroom, die stroom van Licht, Liefde, Goedheid, Vrede, Vrijheid, Overvloed en Harmonie, die is Eenheid, nietwaar? Daarin voel je verbondenheid. Het is wat ons allen verbindt, met elkaar en met het Goddelijke. Het is het Licht wat met alle gemak het duister verlicht. Andersom nooit.

Duister is hooguit gebrek aan licht. Duister is de vermeende verdeeldheid, omdat de Eenheid nog niet wordt gezien. Duister veroorzaakt ogenschijnlijke afgescheidenheid. Het is bijvoorbeeld denken in jullie/zij en wij, of in jij en ik. In het duister wordt nog niet gezien dat de ander ook ‘ik’ is en dat alles op elkaar reageert, als communicerende vaten. Als je vijanden ziet en erkent, ben je zelf dus ook een ‘vijand’. Dan ben je zelf deel van de verdeeldheid. “Een mens heeft vaak een vijand nodig,” zei White Bull, “dat geeft een sterk gevoel en een gevoel van verbondenheid.” Er is een behoefte om zich te identificeren met een bepaalde groep. Zo wordt de illusie van een ‘vijand’ in stand gehouden. Zo wordt een vijand zelfs gecreëerd. En daar doe je aan mee als je daarin gelooft en je je hiervan niet bewust bent.

Nu ga ik je vertellen waarom ik niet in geloof in verhalen dat er bijvoorbeeld geheime genootschappen zouden zijn die de wereld  beheersen. Allereerst is het gebaseerd op angst. Bewezen of niet, genoeg mensen die dat willen geloven. Allereerst heb ik er helemaal geen zin dat enige waarheid toekennen, omdat je het dan juist in de hand werkt. ‘Wakker worden’ is dat je begrijpt wat je doet door in zulke verhalen te geloven, hoe je zelf mee creëert. Gemanipuleerd door de ene of door de andere ‘partij’, dat maakt niet uit. Laat je sowieso niet manipuleren. Denk zelf na en geloof geen verhalen die niet bijdragen aan Eenheid, Licht en Vrede, voedt ze niet, ontmantel ze liever. Haal de kracht eruit.

Het kan ook niet omdat zogenaamde ‘duistere krachten’ nooit een eenheid kunnen vormen, zij zijn per definitie verdeeld. Als het niet op Vrede is gebaseerd wat mensen bindt, zal het altijd weer uiteen vallen. We hoeven dus ook niet bang te zijn dat die zogenaamde ‘grote’ leiders in de wereld, die voor zoveel drama zorgen, zichzelf overeind zullen houden, ze zaaien namelijk continue tweespalt en veroorzaken vijanden. Zo graven ze hun eigen graf. Ze hebben wel een functie: dat wij het zien en er niet bang voor zijn. Dat we onze eigen kracht leren kennen en op die kracht, de echte kracht leren vertrouwen. Ze zouden geen macht hebben als we niet bang voor ze waren. Zij hebben meer reden om bang te zijn dan degene die leeft zonder angst. Daarom is het enige waar we op hoeven te letten die angst, zodat die angst ons niet meeneemt en niet in z’n macht houdt.

Er is maar een weg, er is maar een stroom die werkelijk kracht heeft en zal overwinnen. Die andere ‘stroom’ is een verstorende en die kunnen we zelf aan. Die is niet in de buitenwereld te bevechten. Je hoeft er helemaal niet eens mee te vechten. Je hoeft hem alleen maar waar te kunnen nemen om hem niet zo zwaar te laten wegen. Geef hem geen macht. Dat is een keuze. Een vrij simpele keuze.

In het klein komen we hetzelfde tegen, het gaat niet alleen over ons wereldbeeld. We kunnen ons bijvoorbeeld ergeren aan anderen, het gevoel hebben dat ze ons benadelen of in de weg zitten of beperken. Dat kan alleen als jij daar in gelooft. Als je het die macht geeft. En dat hoeft dus niet! 🙂

https://vimeo.com/215626403

‘Pet your pet’…. Wist je dat dat een aanbeveling is om je vibratie te verhogen? Vibratie verhogen, wat is dat? Nou, laat ik dat eens simpel verwoorden: Normaal gesproken hebben we een bepaalde trilling, alles is energie immers, dus wij ook. Laten we zeggen dat is 1000 (wat zomaar even een getal is, ik gebruik het puur voor het gemak). Als we ‘normaal’ functioneren zitten we dus op 1000. En dan bedoel ik dat we in harmonie zijn, vrolijk zijn, ons goed voelen en genieten. Onze normale staat van zijn! 🙂

Stel nu er gebeurt iets waardoor je uit je evenwicht wordt gehaald. Iets in de wereld, iets in je naaste omgeving, een conflict met iemand, iets waar je boos van wordt, bang van wordt of je zorgen over gaat maken… Dan keldert je trilling naar bijvoorbeeld 500 en misschien nog wel lager als je erg ontstemd bent. Daardoor voel je disharmonie, je voelt je niet lekker, het voelt niet goed. Het denken erover en je zorgen of boos maken houd je daarin vast.

‘Pet your pet.’ Dat kan je kalmeren en gerust stellen en doen ontspannen. Er zijn nog meer manieren natuurlijk: mediteren, yoga, wandelen, muziek luisteren, van alles is mogelijk… Door die ontspanning kan het weer herstellen, het wil weer gewoon naar 1000 toe bewegen. We willen ons gewoon goed voelen, nietwaar? Dat is een hele natuurlijke beweging, die ook zeker kan plaats vinden als wij niet vasthouden aan ons ‘probleem’ en ons er in vastbijten. Laat de bijbehorende emoties gewoon komen en gaan. Laat ze ontsnappen als een kurk, die onder water gehouden wordt. Want dat is wat er gebeurt met emoties als je ze probeert te ontwijken, ze worden onderdrukt en hebben daardoor meer impact op hoe je je voelt.

Je hebt die hogere of ‘normale’ vibratie nodig om alles zichzelf te laten oplossen. Wij zitten er doorgaans veel teveel bovenop met al onze behoefte om het te controleren en te beheersen. Vanuit ontspanning en vreugde gaat alles makkelijker en steeds meer vanzelf.

Nu is het zo dat onze vibratie behoorlijk verhoogd is de afgelopen jaren. De vibratie op aarde, het licht in onszelf, het ‘lift us up’ als het ware. Daardoor worden we steeds gevoeliger. Alles wat zich dan nog in die lagere vibraties bevindt, omdat we er aan vasthouden of het hebben opgeslagen in onszelf als ’trauma’s’, maar ook de diepe trauma’s in de wereld, pijnlijke ‘verhalen’ waar we aan vasthouden, komt knel te zitten. In zekere zin kan het niet meer blijven bestaan, het wil oplossen, meebewegen. Juist daarom roert alles zich ook. In het groot en in het klein.

Dat veroorzaakt juist weer extra angst, density, dichtheid. En van schrik kunnen we dan nog meer in de angst schieten en ons terugtrekken. Aan de ene kant wordt er des te meer vastgehouden aan het oude, zien we een beweging naar verdedigen en vasthouden aan het oude, aan de andere kant komt dit juist allemaal naar voren vanwege die hogere vibratie. Alles wat nog niet overeenkomt daarmee knelt en wil los. Net zoals die kurk….   het kost meer moeite hem onder water te houden dan om hem boven te laten komen drijven.

Okee, dan nu natuurlijk nog even een handreiking, want het is niet de bedoeling dat we ons naar beneden laten trekken, ook al is er nog zoveel ‘density’ op de wereld, waar we last van zouden kunnen hebben. Behalve ‘Pet your pet’ weet je zelf natuurlijk wel wat jou ontspant en vrolijk maakt. Dat dat het allerbelangrijkste is, daar staan we niet altijd bij stil. Het is onze hoofdtaak, om te zorgen dat we ons – wat er ook gebeurt – zo goed mogelijk (blijven) voelen. Belangrijker dan werken tot je erbij neervalt en piekeren over oplossingen, is het genieten. Laat jezelf niet meesleuren in drama’s en minder leuke omstandigheden. Als het niet lekker voelt, ga dan eerst even aan de slag met jezelf. Tot je je weer gewoon goed voelt, dan kan je weer verder. Neem even de tijd voor je eigen emoties, mochten die er zijn, zodat je weer snel lekker op 1000 kunt vibreren.

Want omdat we steeds gevoeliger zijn geworden, kunnen we de lagere vibraties moeilijker verdragen dan vroeger. Het is zaak om goed voor onszelf te zorgen, want daarmee verhogen we ook de vibratie van de wereld om ons heen. Daarmee verlichten we letterlijk en figuurlijk ook de pijn en frustraties van anderen. We hebben het misschien vroeger nooit geleerd, maar het onzichtbare werk is het belangrijkste werk, onze voornaamste taak!

Ga gerust nog even door met reageren op het vorige bericht. Ik vind het verrassend hoe eenvoudig, krachtig en geruststellend de adviezen zijn die jullie aan jezelf geven! “Alles is goed, komt goed en je kunt dus vertrouwen,” vat ik het even samen. Wat een mooie boodschap! Zeker iets om onszelf dagelijks aan te herinneren! En het is nog gestoeld op levenservaring ook, dus is het zo. Ik bedoel: Het is geen zoethoudertje, waarmee we onszelf gerust stellen, we weten het dus al! Dat is helemaal bemoedigend.

Ondertussen las ik iets wat me aan het denken zette. De wet van aantrekkingskracht zou niet bestaan, want er is immers niets buiten onszelf, alles ontspruit vanuit onszelf, het ontstaat vanuit onszelf. Ja, daar heb ik het ook regelmatig over, dat de wereld om ons heen een spiegel is van onze eigen beleving. Hoe kan er dan iets van buitenaf aangetrokken worden? Dat is een goeie! Dat ik daar nooit eerder bij stilgestaan heb.

Toch klopt alles wel met elkaar, want het lijkt of het aangetrokken wordt. In werkelijkheid creëren we het zelf. En dan vertoont het zich uiteindelijk op ‘ons toneel’ als we er helemaal klaar voor zijn. Als we een proces van ideetje, naar ontwikkeling van alle bijbehorende gemoedstoestanden en oplossen van blokkades, overtuigingen en verwachtingen doorlopen hebben, is het er. Of (nog) niet, als we de moed opgeven of niet bereid zijn aan de slag te gaan met wat ons nog in de weg staat. We creëren zelf, dat is inderdaad iets anders dan ‘aantrekken’. Het werkt andersom.

Het cruciale verschil is het gevoel van afhankelijkheid. We zijn dus niet afhankelijk van de buitenwereld en van anderen, van omstandigheden. Zolang we dat denken, werken we onszelf tegen, want dan hebben we onze eigen manifestatiekracht nog niet volop te pakken. Iets anders wat ik las, is dat we in feite werken met ‘energiestralen’. Als we ergens aandacht aan besteden, sturen we daar zo’n straal naartoe en geven we dat als het ware kracht. We brengen het ‘in leven’.  Ook als dat iets is wat we juist niet willen of vervelend vinden. Dan is het dus zaak daar zo snel mogelijk je energiestraal uit terug te trekken, je aandacht vanaf te halen, het te ontkrachten. Zelfs dat kunnen we.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zeggen: ‘Poeh, dan heb ik mijn handen vol. Dan ben je de hele dag bezig met opletten en bijsturen en goed richten van de stralen.’ Ja, inderdaad. Dat is ook zo. En ik zal je zeggen: Dat is belangrijker werk dan al het ‘gewone werk’ dat je doet. Het is ook belangrijk om dat eerst te doen, voordat je ergens aan begint. ‘Afstemmen’ noemen ze dat vaak. Even naar jezelf ’terug’ om je af te vragen wat je doet en waarom, wat de bedoeling is en hoe je het wenst. Liefst steeds weer met een schone lei beginnen. Vanuit het nulpunt is steeds opnieuw weer alles mogelijk. Kijk met een open en frisse blik, elke dag opnieuw. Ga vooral niet met tegenzin ergens aan beginnen. ‘Dan maak je maar zin,’ zeggen ze wel eens toch? Dat kan. Dat is een keuze. Alles is een keuze.

We kunnen nergens over klagen, want we zijn er zelf bij. We kunnen het onszelf moeilijk of makkelijk maken. En doorgaans maken we het onszelf veel te moeilijk! Dus ja, ik zou zeggen: Ga vooral door met jezelf vertellen dat alles goed is, goed komt en heb vooral vertrouwen in jezelf. Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker.

En nu nodig ik jullie uit!

Wat zou jij je – jongere of oudere of huidige – zelf adviseren?

Voel je vrij om het eerste wat in je opkomt hieronder te delen! 🙂

(Je kunt klikken op ‘geef een reactie’ hierboven of op de FB-pagina van Happy View reageren, wat je wilt…)

Zie de reacties!

Dank jullie wel.