https://www.facebook.com/notes/eerherstel/de-balans-herstellen-in-onszelf/980317732132459/

Opeens kreeg ik griep en werd ik volkomen knock-out geslagen. Dat was me in geen jaren meer overkomen! Een goed excuus om me even terug te trekken in mijn ‘hol’, even helemaal niks meer te hoeven en te moeten en alles even lekker te laten. Maar ook een ideale gelegenheid om te ontdekken hoe eenvoudig alles wordt als je je gewoon ‘overgeeft’ aan wat is. Verder niks. Je weerstand ertegen overwinnen is – zoals in vele, zo niet alle (!) zaken – de makkelijkste manier om de griep te ondergaan. Niet ’te lijf gaan’ dus, juist omgekeerd: ervaren, accepteren en ophouden er iets van te vinden. In het waarnemen ligt de verlossing.

“Ik ga gewoon net zo lang slapen tot ik me weer goed voel,” dacht ik. Want hoe kan ik functioneren als ik me niet goed voel? Wat levert dat op? Interessant was de weerstand die ik waarnam op lichamelijk niveau. Welke opstand werd hier in volle hevigheid uitgevochten, voelbaar in mijn hele lijf? Zou het zo kunnen zijn dat hier nog een restant ‘oude energie’ probeerde z’n macht te laten gelden en mij probeerde terug ‘in m’n hok’ te krijgen?

Grote stappen geven soms – onbewust – heftige tegenreacties. Dat kan in jezelf gebeuren, maar ook anderen kunnen die rol op zich nemen. In feite maakt dat niet uit. Anderen spiegelen je dan ook een onbewust deel van je eigen beleving. Ga er niet mee in gevecht, zie het. Oude angsten kunnen opspelen, waarvan je het bestaan niet wist en zelfs niet kan verklaren. Dat hoeft ook niet, in feite zijn ze niet eens ‘van jou’, het kunnen oude conditioneringen zijn, soms zelfs angsten uit vorige levens die de kop opsteken. ‘Laat maar gaan…’, dacht ik. Elk verhaal houdt iets in stand. Je hoeft niet alles te verklaren en het is zelfs beter er niet in mee te gaan. Waarnemen en ‘o…’ is genoeg. Vervolgens kan je zelf de keuze maken en bepalen of je je er door wilt laten (mis)leiden of niet.

Ondertussen kwam ik tot inzicht: Dit was precies wat er nodig was. De weg zal zichzelf wel wijzen. Geef het ‘oude’ de tijd om te vertrekken uit je energieveld, maak de weg vrij en ga vrolijk verder. Maak er vooral geen strijd van. Op het moment dat vertrouwen zich aan het verdiepen is, komt het onderweg ‘schubjes’ verzet tegen die nog omgeslagen willen worden. Het is een opruimproces. Laat het zichzelf maar opruimen.

Wat ik in mijn boek ook beschrijf: op het moment dat je het kunt waarnemen is het eigenlijk al niet meer ‘van jou’. Het zijn universele oude patronen waar beweging in wil komen. Universele processen. Ik zie het ook bij anderen gebeuren en tegelijkertijd doen we het samen. We zetten ook bij elkaar van alles in gang. En iets waar we lang – onbewust – aan vastgehouden hebben, heeft dan soms de neiging om zich met hand en tand te ‘verdedigen’.
“Laat je weerstand los en als dat niet lukt, accepteer dan de weerstand,” zegt Eckhart Tolle. Dat is een goeie, want dat haalt de angel eruit.

Het boek is z’n weg aan het vinden. Mensen reageren enthousiast, meer dan dat, ze worden geraakt door het boek en voelen zich gesterkt en gesteund. Aangrijpend, vindt men het soms ook. Of ‘indrukwekkend’. Er komen ook veel verhalen van mensen zelf los, wondermooie verhalen, er valt van alles op z’n plek, het zet prachtige ontwikkelingen in gang. Het ‘weten’ in mensen zelf wordt weer wakker. Een deel van mij vraagt zich af wie ik in hemelsnaam ben om mensen ‘de weg te wijzen’ of te vertellen wat ze zouden ‘moeten’ doen. Dat is een restant zelfondermijnend ego, want het is niet waar. Ik vertel mensen niet wat ze moeten doen, ik weet het niet beter, ik geef alleen inzicht in het proces door mijn eigen verhaal te delen en ik moedig mensen aan om in zichzelf te geloven en op zichzelf te vertrouwen. Niet in mij of in een of andere ‘Godheid’ buiten zichzelf. We hebben onszelf juist enorm ondermijnd door te denken dat we ‘het’ buiten onszelf zouden moeten zoeken, dat anderen gelijk hebben, dat we niet goed genoeg zouden zijn, alles is in onszelf te vinden. Elke oplossing, alle kracht. Alles is zoals wij denken dat het is. Wat je om je heen ziet en waarneemt is het resultaat van je eigen overtuigingen en gedachten, bewust of onbewust. Slechts een spiegel.

Wat ik zelf niet zo heel goed begrijp, is waarom ik tot nu toe vrij terughoudend ben met bijvoorbeeld persberichten en artikelen schrijven over het boek. Het is een stuk makkelijker om dat over het werk of de boeken van anderen te doen. Misschien is dat wel logisch, misschien werkt het ook wel zo. Het is ‘overtuigender’ als je het van een ander hoort en bovendien is het zo dat je anderen nodig hebt om jezelf waar te kunnen nemen. Maar het is ook zo dat wat ik in het boek geschreven heb, niet voor niets in het boek staat. In z’n context, het is een geheel. Daar vallen weliswaar heel wat onderwerpen uit te halen om meer mee te doen, maar sommige onderwerpen ben ik ongemerkt aan het ‘beschermen’, die liggen gevoeliger.

Als ik Griet Op de Beeck op tv zie, begrijp ik dat heel goed van mezelf. Door een boek te schrijven, geef je jezelf bloot. Dat is sterk, krachtig en bevrijdend, je kaart iets aan, je maakt iets voelbaar, verwoordt het ook voor anderen en je breekt een lans, het vraagt om begrip en dan kan het in de transformatie. In feite offer je jezelf daar bijna voor op, voor het algemene belang, je verwoordt iets namens veel meer mensen. Dat vraagt kracht en moed. Dat benoemen word je niet altijd door iedereen in dank afgenomen. Bepaalde onderwerpen beschrijf ik dus alleen in het boek zelf, niet daarbuiten. Doelbewust, omdat ik ze niet uit hun verband gerukt wil hebben. Wat Griet deed, op tv een boekje open over zichzelf en haar diepste trauma’s, verdraagt absoluut geen kritische mind-oordelen van anderen, die langs de kant staan en het allemaal wel even beter weten. Dat is hard en onverteerbaar. Een klap in je gezicht, voelbaar. Al die heftige reacties zijn begrijpelijk, het raakt namelijk iets, een gevoelige snaar en wie daar niet aan wil, schiet in het oordelen. Ik had geen zin in dat soort oordelen. Daar heb ik het ook juist over in mijn boek. Oordelen komen voort uit angst, heb ik gemerkt. Het is een vorm van ‘wegschieten’ uit je gevoel, ga maar na. Wat gebeurt er als je wel bij je eigen gevoel blijft? Als je daar verder geen ‘verhalen’ van maakt?

Mijn gereserveerde houding klopt dus niet met mijn eigen verhaal. Want er is alleen maar een ‘boze buitenwereld’ als je dat denkt. Als je daar bang voor bent. Als je denkt dat je je ergens tegen moet beschermen, creëer je zelf een tegenstander. Het is bovendien net zo goed een oordeel. Kan je me volgen? Als ik vertrouwen heb – en ja, natuurlijk, dat vertrouwen groeit, dat is nou net het hele proces, het ‘werk’ wat we te doen hebben, precies waar we het over hebben en waar we allemaal mee te maken hebben op onze eigen manier – kan ik ook vertrouwen. Vertrouwen verdiept zich. Ik ervaar nu dat je daar steeds diepere lagen in kunt aanboren. Dat is bevrijdend.

Tegelijkertijd is het ook een proces wat je met anderen deelt, iets wat je ‘ontgint’ in het veld, waarmee je ook een weg baant voor anderen en wat diepgaande processen teweeg brengt, die een veel groter ‘bereik’ hebben dan je kunt overzien. Met andere woorden: Ik ben de griep eigenlijk wel dankbaar, daardoor is er weer wat oude ballast aangekeken en opgelost, losgelaten en bevrijd. We zijn nooit klaar, we komen steeds weer nieuwe elementen tegen, maar ‘het geheim’ ligt hem er in dat we ons daar niet tegen verzetten, het waarnemen en z’n eigen werk laten doen.

* Het boek waar ik het over heb is: Eerherstel, een nieuw begin en dat vind je hier.

Hier alvast even een terugblikje op zondag. Maandagochtend, ik zat nog bij te komen van alle ervaringen en indrukken… Met recht een kijkje achter de schermen. Al die vlogs bij elkaar (ook allemaal terug te vinden op één pagina, hier) vertellen een verhaal van de totstandkoming van iets nieuws. Het plan ontvouwt zich, terwijl we bezig zijn. Daar was deze Happy View dag ook een voorbeeld van.

Filmmateriaal en foto’s van de dag zelf komen nog. Ook die kunnen zich weer als intenties verspreiden, iedereen is uitgenodigd mee te wervelen… Het zijn de combinaties die het zo fantastisch maken. Intenties, gecombineerd met Ho’oponopono, met mantra’s, met de boodschap van de bijen (hoe werken die samen? precies…) en dan die derwisjdans, die zowel bevrijding in zich heeft als verspreiding. Laat het maar de wereld over waaien…. die nieuwe wind!

Het waait hard vandaag. het is ijskoud. Maar de warmte komt van binnenuit, vanuit ons hart. Dat is de warmte die we mogen verspreiden en waarin toch geen terughoudendheid past? Waar zouden we bang voor moeten zijn? We weten toch dat dat de enige weg is, die toekomst heeft? De enige weg die iets moois creëert, iets nieuws, iets vrolijks en vreugdevols? Waarom zouden we ons inhouden? Waarom zouden we niet laten zien wie we werkelijk zijn? Als we dat samen doen, de krachten bundelen, open staan voor elkaar en voor samenwerking en ‘Ja’ zeggen tegen nieuwe kansen en mogelijkheden, die zich aandienen, moet je eens zien hoeveel kracht dat heeft! ‘Perfect love casts out fear…..’ zei White Bull. het is of het een of het ander, liefde en angst gaan niet samen.

“Het is een soort van dronken zijn,” zei ik tegen Jeanne, die ons de derwisjdans voordeed, waarna we hem ook zelf konden gaan oefenen met een paar eenvoudige aanwijzingen. Dronkenschap, zo voelde het, ook de volgende dag nog. En misschien nog steeds wel… Maar toch ook helemaal aanwezig zijn tegelijkertijd. Ideeën buitelen over elkaar heen, nieuwe mogelijkheden dienen zich aan, ik laat het allemaal bezinken, gooi hier en daar wat visjes uit en schrijf alle nieuwe plannen op, die rond dansen…

Nu begrijp ik waarom Rumi daar steeds over schreef, over die dronkenschap. Lyrische gedichten zijn het… over wijn ook. “Dronken van Liefde,” zei Jeanne. Ja, inderdaad. Daar had hij het over. Dronken van Liefde! De Liefde die de mens overstijgt, de alomvattende Goddelijke Liefde, die een en al vreugde is!

Een gedicht van Rumi:

Dronken van Liefde

Door jouw liefde
is al mijn nuchterheid verdwenen.
Ik verkeer in een roes
van waanzinnige liefde.

Ik ben zo beneveld
dat ik niet meer weet wie ik ben.
Ik ben zo dronken
dat ik de weg naar huis ben kwijtgeraakt.

In de tuin
zie ik alleen jouw gezicht.
Bomen en bloemen
verspreiden louter jouw geur.

Dronken van liefdesextase
kan ik niet langer
dronkaard en drank,
minnaar en geliefde
onderscheiden

Rumi

De formule is simpel: Schrijf op wat je wenst, beoogt, WEL wil (ipv niet). Dat deden we al jaren met ‘Herschrijf je eigen leven’, het betekent eigenlijk: Herschrijf je verhaal. Herschrijf het verhaal wat je jezelf voortdurend vertelt in gedachten, wat je anderen ook vertelt en maak er een wenselijk verhaal van en kijk dan eens wat er gebeurt! Wonderen….

Bij elke intentie die je opschrijft verandert je eigen beeld van een situatie. Je verlegt de aandacht. Dat is de essentie: Richt je aandacht op wat wel. Het is slechts onze mind, die beter ‘afgericht’ moet worden, in de gaten gehouden moet worden, betrapt en bestuurt. En zo besturen wij, zo creëren wij zelf. Verleg de aandacht. Kies de andere weg, die van de ruimte, die van de mogelijkheden en oplossingen, die van de kracht en de vreugde. Het werkt. En dat is wat iedereen zelf kan ervaren, ook zelf zal moeten doen, want geen ander kan voor jou die keuze maken. Je bent zelf degene die de leiding heeft.

Daar ging het over afgelopen zondag op de Happy View dag en dat bedoel ik ook met Eerherstel. Zelf de leiding nemen, jezelf erkennen in die kracht. Het is onze eigen kracht. Dat mogen we nu allemaal gaan ontdekken. En het leuke is, daarom ben ik zo opgetogen de laatste tijd, dat het werkelijk zoden aan de dijk zet om dat gezamenlijk te doen! Dat versterkt enorm.

Wij zijn ondertussen ook aan de slag gegaan met een intentiegroepje, de intentiefamilie volgens het concept van Lynne Mc Taggart en elke dinsdagavond hebben we via de skype een gezamenlijke intentiesessie. Verschillende mensen vertelden dat ze het ook elke dag zelf nog even doen, wat ertoe leidt dat het een gewoonte wordt. Dat is helemaal mooi!

Iedereen wordt er blij van. Want wat er gebeurt is dat we een denkbeeldige kring vormen, bepaalde personen in het midden zetten om de intenties op te richten en dan vormt zich een grote lichtbol, die zich uitbreidt. Om ons heen, boven, onder, achter ons… Zo werkt het. Het eerste resultaat – we zijn vorige week pas begonnen – is dat we er zelf heel erg blij van worden en dat het enorm sterk voelbaar is, die gezamenlijke kracht. Meer dan wij allen hadden verwacht. Met andere woorden: Ik kan het je aanraden! Vorm ook zo’n groepje in je eigen omgeving.

Er zijn zoveel mensen, die al veel te lang alleen aan het ‘ploeteren’ zijn geweest… Er zijn ook veel mensen die al heel erg veel hebben gedaan en doen aan bewustwording, maar dit is nu de volgende stap: Doe het SAMEN! Dat is de schakel, die vaak nog ontbreekt. Gevoelige mensen hebben de neiging om zich af te schermen, maar besef dat je je daarmee dan ook afsluit voor hele waardevolle ondersteuning. Het is een stap in de richting van meer vertrouwen en is het openen van ons hart niet precies waar het allemaal om gaat?

Zelf heb ik mogen ervaren hoeveel het doet als de intenties ergens op gericht zijn, omdat ‘mijn intentiefamilie’ zaterdag even de dag van zondag alvast in het licht had gezet. Er viel een last van mijn schouders! Terwijl ik nog 100.000 dingen ‘moest’ voorbereiden en regelen, voelde ik een enorme rust over me komen en kreeg ik er echt heel veel zin in. Geen stress meer, alleen nog maar vertrouwen! En alles kwam op z’n pootjes terecht. Heerlijk!

Ik heb hier inmiddels ook weer een nieuwe blauwe schaal staan, die gevuld kan gaan worden met nieuwe briefjes. Ook dat werkt. Het kan op zoveel verschillende manieren, àls we het maar doen. We, samen dus. Ondertussen maakt het iedereen heel erg bewust van de essentie: de keuze die je hebt, de omslag, die je kunt maken in je gedachten, in je focus. Ik nodig jou ook uit om je wensen op te schrijven en ja, stuur ze maar door. We gaan ermee aan de slag!

Gisteren heb ik voor het eerst ook wat witte papiertjes meegestuurd met het boek, die teruggestuurd mogen worden. Ook in het boek zelf is er trouwens ruimte voor het opschrijven van je eigen wensen en dromen. Op het laatste moment heb ik dat hoofdstuk erin gevoegd, niet wetende, nog niet beseffende hoe dat ook een gezamenlijke kracht zou krijgen. We versterken elkaar, ook op die manier!

Dankzij het verhaal en het werk van Lynne Mc Taggart is me duidelijk geworden hoeveel – zelfs meetbaar! – effect het heeft. Dankzij Lydia Jacobs, die in België met de Ho’oponopono werkt en iedereen uitnodigt namen of situaties door te geven voor in de schaal, gingen wij ook aan de slag met een schaal. En die voegden we vervolgens weer samen in een schaal afgelopen zondag. En dat zullen we een volgende keer weer doen. Tot de hele wereld gelukkig is…

EERHERSTEL! Eerherstel van wie wij werkelijk zijn, van onze dromen en verlangens, van onze mogelijkheden, eerherstel van onze gezamenlijke kracht.

“Je doet het samen,” ik herinner me nog goed dat dat de conclusie van mijn vader was aan het eind van zijn leven. Ik heb het in mijn oren geknoopt. Zijn laatste boodschap.

Spierpijn in mijn kuiten! Voor het eerst in mijn leven – dit leven dan 😉 – heb ik gewerveld als een derwisj! Wat een ervaring was dat. Moet je nagaan, sinds ik de eerste keer een foto zag van zo’n  draaiende wijde witte rok, raakte ik er al door gefascineerd! Ik heb er vaak naar gekeken, het gefilmd, maar ik had het nog nooit zelf gedaan. Nu dus wel. Wat sloot dat perfect aan op de onthulling van het boek! Want voor mij is het echt een vorm van vliegen, dat wervelen. En daar gaat het ook over: De bevrijding.

Letterlijk is het de bevrijding van de mind. Op het moment dat ik me realiseerde hoe fantastisch het was, dat draaien en hoe vanzelf het ging, hoe je als het waren gedraaid werd en in tijdloze dimensies rondzeefde, op dat moment… viel ik om! Zodra je mind om de hoek komt kijken, gaat het niet meer. Is dat niet boeiend?

Op een hele simpele manier maakt het duidelijk hoe het in elkaar zit. Zo simpel. De mind probeert z’n grip terug te krijgen. Steeds opnieuw. En het is een keuze, die je echt sterk moet maken om hem de baas te blijven. Ook steeds opnieuw. Let go… let go… waarnemen, maar niet in mee gaan. Maar zelfs het waarnemen blijkt dus mind te zijn. Als je echt helemaal vrij bent, denk je niet, ga je gewoon. Dan staat de tijd stil, dan ben je er tegelijkertijd ook juist helemaal, maar anders. Vrij.

Het leuke is dat die derwisjdans precies verbeeldt waar het in mijn boek over gaat. Want het mag dan een dik boek zijn, de essentie is simpel en eenvoudig. Die hele korte periode dat ik ‘het’ meemaakte, had een enorme impact. Dat is wat je noemt ‘extase’. Wouw!

Nog steeds ben ik aan het bijkomen van zondag en alles aan het laten bezinken. Er is zoveel gebeurd, zoveel op z’n plek gevallen, zoveel helder geworden ook. Alsof alle puzzelstukjes ineens in elkaar vielen.

Hier alvast een paar foto’s van het moment van de ‘onthulling’ van mijzelf met het boek. Het boek belandde in de Ho’opoponoschaal vol intenties, waar iedereen de hele dag aan bijgedragen had met het schrijven van briefjes met wensen. Voor de bijen, voor heel veel mensen die het nodig hadden, voor elkaar, voor de natuur, de wereld… De eerste resultaten kwamen me gisteren al ter ore, wonderbaarlijke ontwikkelingen! We hebben een enorme werveling in energie teweeg gebracht met elkaar. Ook al die mensen die op afstand meededen of vooraf al intenties hadden gestuurd. Laat het de wereld maar over wervelen…. en overal vrede, gezondheid, bevrijding, vrijheid en vreugde brengen! EERHERSTEL!

Hier lees je een soort verslagje van de dag met links naar de verschillende gasten en onderwerpen.

Meer foto’s en…. filmbeelden volgen nog! Hartelijk dank iedereen voor de betrokkenheid, aanwezigheid en het meedoen met het sturen van intenties!

Hallo allemaal! Verrassing voor jullie…… 😉

Een intentie voor jou in de schaal! Als abonnee geniet je volop mee…! Je kunt ook meedoen, zelf verzoekjes indienen, zelf intenties sturen, iets organiseren, want alles wat we doen helpt mee! Eerherstel, daar gaat dit allemaal over.

Er zijn vele wegen naar Rome, maar wat is nou jouw weg? Dat bepaal je zelf! Er is niet een juiste weg, de ene weg is niet beter dan de andere, we kunnen het ook niet beoordelen voor een ander, laat staan veroordelen. We hoeven het ook niet voor een ander te doen, misschien heeft de ander er wel het meeste aan als wij ons er juist niet mee bemoeien en hem of haar gewoon helemaal laten zijn zoals hij of zij dat wil.

Maar we kunnen natuurlijk wel uitwisselen, we kunnen elkaar wel motiveren en stimuleren, aanmoedigen, een handje helpen, goedkeuren en aan het lachen maken, noem maar op. In die zin gaat ‘alles’ over onszelf, wat we zien in een ander… wat we te zien krijgen, wat we willen zien, waar we last van hebben, wat we veroordelen, want wat we veroordelen in een ander, ja ja, dat vertelt ons ook iets over onszelf. In die zin denk ik dat je heel veel invloed hebt op alles, op je eigen leven en zelfs op anderen. You get what you want? Ja, maar dat willen is vaak onbewust, het heeft met onze overtuigingen te maken en we zijn niet altijd in staat die zelf te ontmantelen. Daar kunnen anderen ons dus mooi bij helpen, juist omdat ze ons onze eigen overtuigingen spiegelen.

Wat dat betreft zijn we voortdurend in een uitwisseling met elkaar en met onszelf. Dat is zo interessant! Ik zocht een antwoord op een bepaalde vraag bijvoorbeeld, terwijl ik wist dat ik het antwoord al wist, ik had het al eerder eens ontdekt, maar okee, ik vroeg het me opnieuw af en er was nog een klein elementje, een ‘missing link’ die gezien wilde worden. Dan komen er een paar reacties binnen van verschillende kanten, die gezamenlijk het antwoord laten zien. O ja…  Door het verhaal van die anderen tot me te nemen en te zien, te doorzien, te begrijpen, valt dan opeens de puzzel in elkaar. Ik snap het! En om daar dan vervolgens weer woorden aan te geven, doet er bijna afbreuk aan.

Samengevat komt het hier op neer: WIJ ZIJN OVERVLOED!

Ik ga dat nog uitleggen in een video, sterker nog, dat heb ik al gedaan. En ik voel dat het een feest is om dat verwoord te hebben en hopelijk ook een beetje voelbaar voor degenen die straks kijken naar deze video. Het grappige is dat ik al verbinding met ‘ze’ gelegd heb, terwijl niemand het filmpje nog heeft bekeken. En dat is zo grappig, toen ik mijn boek aan het schrijven was – en niemand nog iets had gelezen, gebeurde er toch ook al van alles. In ‘het veld’ is het er al en gaat het al aan het werk, de energie verspreidt zich al, de letters die geschreven zijn, creëren al – voordat er nog maar een boek gedrukt is. Dat is gaaf! En dat is dus ook waarom het zo van belang is om op je woorden te letten, om op je gedachten te letten en op je aandacht, om je ervan bewust te zijn welke kant je opstuurt.

Gisteren kwam ik een stukje video tegen dat ik vorig jaar had opgenomen, toen ik nog middenin het schrijfproces zat. Ik vertelde een goede vriend hierover, omdat hij me vlak daarvoor nog had geïnterviewd. Ik liet hem wat zien van het schrijven, wat ik aan het doen was en voor mezelf was het wel grappig om dat nu weer terug te zien. Het was een enorme flow, die ik toen voelde, ik had me een beetje afgesloten van de buitenwereld om door te kunnen gaan, geconcentreerd te blijven en me niet af te laten leiden. Enerzijds vraagt dat een enorme discipline, anderzijds was het een groot plezier. En hoewel het uiterlijk dan misschien lijkt alsof je je hebt afgesloten van de rest van de wereld, is dat dus helemaal niet zo. Toen was ik ook al bezig met nu… wat is tijd? Wat ik toen schreef, wordt nu gelezen en valt nu op z’n plek, krijgt een vervolg – bijvoorbeeld in de vorm van video’s, krijgt een vervolg, omdat anderen er op hun eigen manier iets mee doen, het toepassen of tot zich door laten dringen, of er hun eigen draai aan geven, het op hun eigen manier weer toepassen.

En ik ben nu ook weer terug bij die ene, hele bevrijdende gedachte, die ik graag met je deel: Wie zijn wij om onszelf, de energie, de flow, de creativiteit, die door ons heen wil stromen, tegen te houden? Wie zijn wij om onszelf te beperken en daarmee die Goddelijke stroom, die in ons en door ons heen z’n weg wil vinden, af te wijzen of te beperken, te bekritiseren of te belemmeren?

We zijn enerzijds misschien ‘bang’ dat het ego is om ermee tevoorschijn te komen, er blij mee te zijn, onszelf die ruimte te geven, maar zou het niet net ego zijn dat het wil beperken? Het ego is een voertuig, een middel dat wij nodig hebben om ons uit te drukken. Een vorm. De pen waarmee we schrijven, het instrument waarmee we muziek maken, het ego hebben we nodig om er vorm aan te geven, om het Goddelijke tot uitdrukking te brengen, om de alomvattende Liefde, die het Goddelijke is, in alle mogelijke vormen om te zetten, te ruimte te geven, te laten stromen, de wereld in….

En dat kan je noemen zoals je wilt, de vorm voor kiezen die je wilt, woorden aan geven, kleur aan geven, geluid aan geven, daarin zijn we vrij. Het is aan ons om te bepalen hoe we dat doen en wat we ermee doen. Ook of we dat beperken of juist niet. De vrijheid die we hebben is dat we alle mogelijkheden hebben om het zelf – op onze eigen manier – doorgang te verlenen. De wind die door de rietstengel blaast…. Zijn we dan de wind of zijn we de rietstengel? Of zoeken we de perfecte samenwerking, om het geluid van de wind zo mooi en vol en warm mogelijk te laten klinken?

 

Kom tevoorschijn, wees wie je bent. Laat zien wie je bent. Dat is eigenlijk het thema op onze feestelijke bijeenkomst op zondag 25 februari. Dat bedoel ik ook met Eerherstel, dat is de opdracht die ik mezelf had gegeven toen ik mijn boek schreef. En het is tegelijkertijd een uitnodiging voor anderen om tevoorschijn te komen in hun eigen Waarheid.  De Waarheid van het hart, de Waarheid van de Liefde, universele Liefde, ook de Liefde voor de natuur, voor de dieren, de schepping en voor ‘het Goddelijke’ in de mens, in onszelf.

Daarvoor hebben we die andere ‘identiteit’ niet meer nodig, die twijfelende, kritische, mopperende, terughoudende, zeurende, angstige, oordelende schaduwkant, waarmee we ons eigen Licht dimmen, waarmee we anderen op afstand zetten, muurtjes om ons heen bouwen, afstand houden, langs de kant blijven staan en vanuit een afwijzende houding het leven aan ons voorbij laten gaan, terwijl er zoveel te genieten valt.

Dan maak je eens een ‘fout’, dan maak je eens een vergissing, dan struikel je eens, dan sta je weer op en je gaat lekker verder. Het leven is bedoelt om te leven, op elk moment. Niet morgen, niet gisteren, maar nu. In het nu aanwezig zijn is in de Liefde aanwezig zijn. Dat is net zo goed de Liefde voor een zonnestraal als de Liefde voor een onbekende die je ontmoet, een glimlach, een verrassing, een kat die je een kopje komt geven of een wortel die je eet. Dankbaarheid, dat is de Liefde in wezen.

Don’t hold back, geniet ervan en zie wat er allemaal is om van te genieten. Laat je niet meer terugtrekken door al die zorgen, die de mind je steeds weer komt aandragen. Wees sterker dan dat. Want daarachter ligt jouw ware Zelf verscholen. Geef je Zelf de ruimte. En kom je Zelf meevieren als je zin hebt, we dagen je uit! Want gezamenlijk is dat dè intentie die we kracht bij gaan zetten, versterken we die eigen kracht in onszelf.

Welkom op 25 februari, maar ook welkom nu, op elk moment. Want vanuit deze Ware staat van Zijn, zijn we al verbonden, is er al Eenheid. Zelfs al hebben we elkaar nog nooit gezien! En gezamenlijk hebben we zoveel mogelijkheden om Nu die kracht van wie we werkelijk zijn te laten zien en ook aan te moedigen in elkaar en in de wereld. Daar hoef je niet zoveel voor te doen, het is een intentie. En, zoals je weet, die intentie krijgt meer en meer kracht, als je hem deelt, als we hem gezamenlijk de wereld in sturen. Dit is er een mooie dag voor, de dag van de Liefde. Beperk je Liefde niet… Don’t hold back…. Kom tevoorschijn!

Wil je je aanmelden voor 25 februari? Stuur even een mailtje: info@happyview.info

Op dit moment zijn we bezig een groepje van acht te vormen. Wil je ook meedoen, laat het even weten! Er kunnen nog een paar mensen bij. In onderstaand filmpje nog wat meer informatie (het interview met Lynne hierover is inmiddels ook ondertiteld) om je warm te maken. Prachtige ontwikkelingen staan ons te wachten…. !

Wil je meedoen, stuur dan even een mailtje: info@happyview.info

Mocht je het ontgaan zijn, hier is het hele verhaal over de kracht van gezamenlijke intenties met Lynne Taggart nog een keer (ook ondertiteld):

 

Vandaag deel ik graag even een mooie tekst van De Grootmoeders’ met jullie, waar Sharon Mc Erlane regelmatig mee ‘spreekt’ en die boodschappen stuurt ze door. Dit vind ik een hele mooie, het benadrukt de eenvoud. We hoeven ‘er’ niet zoveel voor te doen:

“Grootmoeders,” zei ik toen ik voor hen stond, “wat is het belangrijkste dat we vandaag kunnen doen om onszelf en anderen te helpen? Er is zoveel tumult, woede en angst in de wereld momenteel. Wat is het beste dat we kunnen doen?”

“Het is je hart dat je omhoog zal tillen”, zeiden ze. “Als je naar je hart gaat en je aandacht daar voor slechts een paar seconden houdt, zal het je omhoog tillen.” Terwijl ze hun ogen op me fixeerden zeiden ze: “Je kijkt op de verkeerde manier naar deze situatie. Je denkt dat er een soort werk voor je te doen is. Je denk dat je je hart moet verheffen, dat je ervoor moet zorgen dat je anders denkt, dat je op de een of andere manier anders moet zijn, etc. etc.” Ze schudden met hun hoofden heen en weer, heen en weer, terwijl ze geduldig naar me keken. “Zo zit het niet”, zeiden ze. “Omdat je ware aard liefde en vrede is, hoef je niet jezelf te dwingen iets te doen om je goed te voelen. Als je simpelweg je hart binnengaat en daar wacht, zul je je automatisch openstellen voor vrede en liefde. Het is hoe je gemaakt bent. Het is je natuurlijke staat van zijn.”

“Je hoeft niet te worstelen en je hoeft niet bang te zijn”, zeiden ze. “Het is de geest die dit alles fabriceert; er is geen angst en worsteling in het hart omdat het hart beter weet. Het hart kent THUIS; het is afgestemd op thuis. Dus leer je hart kennen. Het is tijd. Heb je niet genoeg jaren verspeeld aan het volgen van al die beelden in je geest? Ben je al dat haasten, achterna jagen en de teleurstellingen niet zat? Dus”, zeiden ze schouderophalend, “geef jezelf wat rust. Keer terug naar vrede.”

“Ga je hart binnen en begin van daaruit te leven. Probeer het! Denk erover na daar je thuis te laten zijn en keer dan gedurende de dag bewust terug naar je hart. Laat het je als een magneet aantrekken naar vrede en veiligheid. Rust dan in dit stille middelpunt. Je kunt altijd weer de gok wagen om met je geest er vandoor te gaan als en wanneer je maar wilt, maar tot op dit moment heb je die altijd-zoekende, altijd ontevreden geest je leven laten beheersen. Zo sterk zelfs dat je je affiniteit met vrede verloren hebt, wat je natuurlijke staat is. We dringen er nu op aan dat je daar naar terugkeert. Keer terug naar evenwicht.”

“Ga je hart binnen en rust daar. Begin ermee om te denken aan het centrum van je borstgebied en denk aan ons die je naar huis roepen. Laat jezelf dan binnenvallen. Het is als een grot of een nest in jezelf en daar zullen we je omhullen en je stabiel houden terwijl je tot rust komt. Je verdient wat rust, dus neem die. Neem die nu.”

“Als je een leven leidt dat gecentreerd is in je hart, zal dat je doen herstellen en opnieuw tot leven komen. Het zal je volledig vullen. Dan zul je de wereld iets te geven hebben.”

To Learn more about the Great Council of the Grandmothers and how towork with the Net of Light, go to www.netoflight.org
Voor meer informatie over het werk van De Grootmoeders:
– de Nederlandse website is te vinden op www.netvanlicht.nl of www.degrootmoedersspreken.nl
– de Belgische website is te vinden op www.degrootmoeders.be