‘David en Goliath’, schoot me te binnen, net toen ik – net als jullie misschien? – een beetje moedeloos werd van het nieuws afgelopen weekend. Hoe ver moet het gaan, wanneer stoppen we de zogenaamde ‘reuzen’ (ofwel grote ego’s met machtsbeluste expansiedrang…) en hoe? Soms raak je enigszins verblind door het ‘nieuws van de dag’ en vergeet je het perspectief te zien…
Vanuit de ruimte bekeken zijn wij een bol, Moeder Aarde is een prachtige planeet, waar wij op leven, dankzij de lucht, het water en de rijke bodem, vol mineralen, ons voedend met wat we nodig hebben… wat zijn we dan toch ‘dom’ als mensheid om elkaar te bevechten… Vanuit ‘klein denken’ ontstaat er afgescheidenheid, ruzie en oorlog, vechten we met elkaar omdat ‘we’ denken te moeten strijden om meer, meer meer…, macht, rijkdom en met als gevolg onderdrukking van alles wat kwetsbaar, dierbaar en waardevol is.
Vanmorgen kwam in deze aflevering van mijn Dagboek van een Wonder een artikel ter sprake wat soelaas biedt:
De eigen kracht van mensen kan je vergelijken met het kiezelsteentje waarmee David de reus Goliath omver wierp: “Met de puurste, non-dualistische, toegewijde intentie kan men in één klap diegenen verslaan die de macht van anderen misbruiken. Hoeveel mensen maken gebruik van deze mogelijkheid? En als ze het doen, hoeveel mensen geloven dan echt in de kracht ervan?”
White Bull sprak hier over David & Goliath. Het hele artikel vind je hier:
En als je meer bespiegelingen wilt volgen in ‘vlog-vorm’: Volg me dan op youtube: www.youtube.com/@HappyView4U