Als je weet dat alles één geheel is, deel van de ‘Eenheid’ en zich dus met elkaar verhoudt, samenvalt, verweven is en op elkaar reageert… dan ken je het grootste ‘geheim’ van het leven. We vergeten het voor het gemak wel eens, als we iets meemaken wat we niet zo leuk vinden, dat we dat toch zelf aangetrokken hebben… we geven graag iets of iemand de schuld. Althans, dat doet ons luie brein, dat gewend is te denken in bepaalde stramienen: Schuld geven, excuses zoeken, veroordelen, boos worden, enz… enz…

Maar ik wil het over de leuke kant hebben van dit fenomeen, want daar heb je meer aan. Zoals je weet ben ik Muni aan het voorbereiden op onze nieuwe avonturen… ‘Doosjes gaan ook mee voor jou’, beloof ik…

Prompt krijg ik een berichtje van Sandra, die ik een paar jaar geleden filmde. Zij was toen onderweg met kat Droppie en haar camper.  Op een dag besloot ze alles achter zich te laten… Hier haar verhaal in drie delen:

Dit filmde ik in 2019 al. Kennelijk waren de voorbereidingen toen al begonnen. Het sprak tot de verbeelding… Dat merkte ik zelf ook. Ik wilde er graag alles over horen. Het klinkt natuurlijk heel romantisch, maar soms is het natuurlijk ook afzien. Dat vergeten we voor het gemak wel eens. Ook een interessant fenomeen, dat we er vanuit onze comfortzone met bewondering en verlangen naar kijken.

Ik ben zelf ook wel nieuwsgierig naar onze avonturen. Het is heerlijk om het open te houden, het nog niet te weten. Maar ook om te vertrouwen, want dat vond ik zo’n mooie boodschap van Sandra: “Het leven zelf zorgt voor mij.”

Er is wel wat moed voor nodig, om dat uit te nodigen in je leven. Om het te ervaren, zal je het ook de ruimte moeten bieden… De controle loslaten, al je zekerheden achter je laten, het kan tegenstrijdig voelen. Juist omdat we als mens geneigd – of opgevoed – zijn om ons zekerheden te verwerven: huisje, boompje, beestje… een vaste baan, een huwelijk, kindertjes…? Verzekeringen, pensioen, vakanties en allerhande apparatuur om ons van alle gemakken te voorzien. Ondertussen leven we met een telefoon onafscheidelijk in onze handen. Gisteren zag ik een vader die vergat op z’n kleine kind te letten, die voor z’n neus bijna de straat op reed met z’n loopfietsje.. pappa was aan het appen ofzo. En toch.. het Leven zorgde ervoor dat ik dat tafereel op tijd zag…

Wat is het Leven?
Wat is luxe? Wat is nodig en wat niet? Wat is gewoonte?
Waar zitten we in gevangen? Wat is vrijheid?

Dat zijn interessante kwesties. Ik denk dat je als je onderweg bent, je enerzijds veel meer tijd kwijt bent aan basisbehoeften als water, voedsel, warmte, wassen en routes enzo… maar je leeft ook veel eenvoudiger, lichter en meer ‘echt’. Je ziet en beleeft meer ‘nieuws’, bent als vanzelf meer ‘in het NU’ aanwezig en ervaart zo meer de ‘flow of life’, verwacht ik.

Mocht je ook zo benieuwd zijn en het graag vanuit je eigen warme honk willen volgen, wees welkom… We zullen zien wat je dan gaat meebeleven… Of, zoals een van de trouwe volgers het omschrijft:
” …. daarom volg ik je ook al jaren. En blijf dat doen in de komende tijd die ik voor mezelf al ‘Muni het Nomade Aapje en Petra de Rijzende Reporter, onderweg naar…’ heb genoemd. Ben heel benieuwd wat ‘de volgers’ ook allemaal mogen gaan meemaken. Wordt vast heel eerlijk, open en boeiend! En dan aan het eind van de dag, met Muni, liggend op een vacht de dag doornemen, heerlijk…..” Dankjewel!

O ja, nog een klein aansluitend  ’toevalligheidje’: ik kreeg vanmorgen ook een tip toegestuurd van iemand over het boek ‘Paleis op wielen‘ van Nelleke Noordervliet. Ja, waarom geen paleis op wielen? Inderdaad! Goed plan!

Het bericht “Het leven zelf zorgt voor mij.” verscheen eerst op Happy View.

Je kunt ons, Muni & me, volgen via deze website, linksonder kan je je abonneren! 

Thank you!

Het bericht De Rijzende Reporter ;) verscheen eerst op Happy View.

Alles wat ‘gewoon’ was, bekijk ik opeens met andere ogen… ik kan me nog niet voorstellen dat ik hier niet meer woon, tegelijkertijd verheug ik me enorm op nieuwe avonturen…! Heerlijk om daarover te fantaseren en ook heel nuttig, want dat helpt bij het opruimen…

De fotograaf, die ook meteen kwam meten – toch een heel ander vak, zou je denken – ging me vertellen wat en hoe het eruit moest komen te zien voor de foto’s… ja, ja, zover was ik nog niet. Alleen buiten kon alvast vastgelegd worden.

NEUTRALISEREN heb ik genoteerd. Daar kwam het op neer. En dat ik teveel ‘rommeltjes’ had overal… I know… wordt aan gewerkt. Deze hele ‘neutrale’ meneer toonde wel enig begrip:

‘Dan zit je even een tijdje in een ‘zielloos’ huis…’

Over die opmerking heb ik nog een tijdje door gemijmerd. Niks is zielloos, want als je er ben, ben je toch zelf de ‘ziel’ die aanwezig is?

Haha, dat is een goeie om te onthouden:

Waar ik ook ben, of waar Muni is, daar is mijn (t)huis

Je kunt al m’n nieuwe avonturen (& inzichten) volgen via deze website. Wellicht ook via andere ‘social media’, ik ben nog bezig met het ontwikkelen van een plan en een bepaalde vorm om het in te gieten. Ook daarvan hou ik je hier op de hoogte! Wordt vervolgd…

Het bericht Stilleven…  verscheen eerst op Happy View.