Erkenning van jezelf

“The best day of your life is the one in which you decide your life is your own. No apologies or excuses. No one to lean on, rely on, or blame. The gift is yours. It is an amazing journey and you alone are responsible for the quality of it. This is the day your life really begins” – Bob Moawad

Dit is het begin van een artikel dat ik las over ‘grenzen stellen’. Grenzen stellen is goed voor jezelf zorgen en naar jezelf luisteren. Dat is een verantwoordelijkheid die je hebt. Als je niet goed voor jezelf zorgt, hoe kan je er dan zijn voor anderen? Geven doe je vanuit overvloed, niet vanuit tekort.

Hoe verhoudt zich dit tot het verhaal van gisteren? De vrije stroom, de beweging op gang brengen? Geven is ontvangen? Is grenzen stellen dan niet juist de stroom inperken en een terugtrekkende beweging in plaats van een expanderende beweging? Nee. Ik zal je vertellen waarom, het is simpel, al heb ik er wel even over gedaan om het te ontdekken…

Het geven en delen waar ik het gisteren over had is in essentie vrij. Onvoorwaardelijk betekent dat je het kunt geven zonder zorgen, dat je blij bent als een ander blij is, dat je geen enkele behoefte hebt aan waardering daarvoor, ofwel erkenning, dat je vrij bent van elk tekort. Tekort in je eigen beleving weliswaar, maar dat is waar het altijd over gaat.

Zolang we behoefte hebben door een ander erkend, geliefd en gewaardeerd te worden, betekent dat dat we onszelf – onze ware aard – nog onvoldoende erkennen, waarderen en liefhebben. Van daaruit proberen we – meestal onbewust – de erkenning, waardering en liefde van een ander te krijgen. Door te geven bijvoorbeeld. En op dat moment is het geven niet vrij, het kan zelfs leiden tot grote frustraties. Maar omdat we die pijn niet willen erkennen, gaan we door en door en door en stellen we geen grenzen. We doen dan afbreuk aan onze eigenwaarde, zelfliefde, we erkennen onszelf niet.

We maken ‘het’ afhankelijk van anderen, we geven anderen ‘macht’ over onszelf, maar dat kan alleen als er een tekort is. Een beleving van tekort dus. Als we werkelijk zouden zien wie we waren, welke mogelijkheden we hadden, welke talenten en welke scheppingskracht, dan hadden we een ander niet nodig om ons daarin te bevestigen.

Natuurlijk, we kunnen elkaar stimuleren en motiveren en op sleeptouw nemen, maar we kunnen het niet voor elkaar doen. Het is iets wat iedereen echt zelf moet doen. Ontdekken in zichzelf. Het is ook waar we bang voor zijn en waarom we ons zo graag afhankelijk opstellen, de angst voor onze eigen grootsheid. Vaak verlangen we ernaar ons maar liever weg te laten zakken in de armen van een ander, ons te verstoppen, verantwoordelijkheid uit handen te geven, is dat geen vreemd verlangen? Hopen dat een ander het wel voor je doet? Jou de wind uit de zeilen neemt en het voor je regelt en oplost? Dat iemand jou dan in je grootsheid herkent, terwijl jij je ondertussen verstopt? Ja, de mens zit vreemd in elkaar.

Het zal het kleine kind in ons zijn, dat onbewust nog steeds behoefte heeft aan koestering. Aan erkenning. Dat zoekt naar goedkeuring, bevestiging. Als kind hebben we een manier gezocht om aandacht te krijgen, liefde te krijgen, op zich is die behoefte logisch. Je hebt het ook nodig. Alleen zijn we helaas, vrijwel allemaal, vergeten dat we al goed zijn zoals we zijn. Dat we daar niet extra ons best voor hoeven doen. Dat we ons niet zo hoeven aan te passen aan de wensen van anderen, om aan hun behoeften te voldoen – want ja, die anderen hebben ook diezelfde behoeften. En het is nooit goed, nooit goed genoeg, want het vervult de wezenlijke behoefte, de pijn van gewoon mogen zijn wie je bent, niet. En dus blijven we maar aan de gang om het elkaar naar de zin te maken, op zoek naar erkenning. En dat is het geven waar je naar mag kijken. Dat is het geven dat je uitput. Dat is een bodemloze put.

Onvoorwaardelijk geven is vrij. Vanuit overvloed. Als je zelf blij en vrolijk bent, geef je anderen een lach en fleur je hun dag op. Als je zelf genoeg hebt, kan je delen.
Je bent niet verantwoordelijk voor de pijn van een ander, maar voor je eigen pijn. Probeer dus niet die van de ander op te lossen, los het in jezelf op. Dat wat je ziet, is van jou.
Erken het kind in jezelf en geef het wat ie nodig heeft. Maak jezelf vrij van de behoefte dat bij anderen te zoeken.
Zolang je motivatie nog vanuit tekort is, kan het niet lekker doorstromen. Maak de weg vrij. Erken eerst jezelf. Want daarmee erken je tegelijkertijd het eindeloze universum, waarmee je verbonden bent. IN jezelf is alles aanwezig. Zoek het daar in plaats van buiten jezelf. Want de buitenwereld is een weerspiegeling, je innerlijke universum is de bron.

Erken jezelf en je zult erkenning zien in de spiegel. Waardeer jezelf en de spiegel kaatst het terug. Zie je tekort? Klaag dan niet over de spiegel. Poets hem schoon, tot je de Waarheid ziet.

IMG_9014.JPG

 

You were born with potential. You were born with goodness and trust. You were born with ideals and dreams. You were born with greatness. You were born with wings. You are not meant for crawling, so don’t. You have wings. Learn to use them and fly.  ~ Rumi

 

Het gaat om de beweging…

“Het hele concept macht is gebaseerd op tekorten. Stel je eens voor dat je in een wereld leeft waar geen tekort is, aan niets? Alles wat je nodig hebt is er… waar zou je macht over moeten hebben als er geen tekort is? Nu is het vreemde dat er op aarde overvloed is, absoluut, maar dat door onwetendheid men is gaan geloven in tekort en macht.”

Dit is een citaat uit een van de berichten van Bonnie Bessem, die regelmatig met haar vader ‘praat’, die onlangs is overgegaan en niet alleen een beeld schetst van hoe het ‘daar’ is, maar ook hoe het ‘hier’ is. Schuld en straf bestaan niet op dat niveau, dat is typisch een aardse ‘uitvinding’. Het denken kan dat soort dingen niet begrijpen, omdat het per definitie oordeelt.
Ook lees ik over Wayne Dyer, hoe hij door zijn kinderen wordt herinnerd: Een verhalenverteller, humoristisch en een enorme behoefte om te delen. Hij deelde verhalen, wijsheid, liefde, maar ook geld. Er waren mensen die hem brieven stuurden waarin ze om financiële bijstand vroegen, maar er waren ook mensen die hem geld stuurden. Het geld wat binnenkwam stuurde hij naar de mensen die het nodig hadden.

“There is enough to go around. Lack of the will to share is the problem, not lack of the stuff to share,” zie ik net voorbijkomen van Neale Donald Walsch. Het lijkt op wat Gandhi zei: “De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, maar niet genoeg voor ieders hebzucht.”

We zien het als reactie op de vluchtelingen gebeuren: mensen die gestoken reageren, uit angst om zelf tekort te komen. Denk eens na, denk je nou echt dat mensen die huis en haard hebben verlaten en honderden kilometers lopen in de hoop ergens een veilige plek te vinden, het beter hebben?

Mensen die van zichzelf houden, zijn ook liefdevol naar anderen. Mensen die op zichzelf vertrouwen, zijn niet zo bang om tekort te komen. Sterker nog: geven is ontvangen. Paulo Coelho omschrijft het in De Zahir als ‘de bank van wederdiensten‘. Voor alles wat je geeft zonder voorwaarden, krijg je automatisch het veelvoud terug. Geef iedere dag het beste van jezelf zonder stil te staan of je er iets bij kan winnen, handel vanuit goedheid en liefde en het geluk zal je omringen bij het verwezenlijken van je legende.

Ook Deepak Chopra noemt ‘de wet van het geven’ als een van de zeven spirituele wetten van succes. “Waar ik ook ga en wie ik ook tegenkom, ik zal hem of haar iets geven. Dat kan een compliment zijn, een bloem, of een gebed. Zo zet ik een proces in gang van circulatie van vreugde, rijkdom en overvloed in mijn leven en dat van anderen.” Ontvangen hoort daar ook bij overigens (dankbaarheid!): “Vandaag zal ik alles dankbaar in ontvangst nemen wat het leven geeft: Het zonlicht, zingende vogels, de eerste lenteregen, of de eerste sneeuw van de winter. Ook zal ik openstaan voor de geschenken van anderen. Of dat nu materiële zaken, geld, complimenten of gebeden zijn.”

schilderij3028Je ziet: Het gaat om de beweging.

Ontevredenheid, angst voor tekort, terughoudendheid, kritiek, afwijzen van anderen, jaloezie ook, je eigen gevoel van afhankelijkheid en daarmee het idee van slachtofferschap, de afgeslotenheid van het hart (ofwel afgescheidenheid), dat is een terugtrekkende beweging. Het tegenovergestelde van ruimhartigheid, het laten stromen, vertrouwen. Zonder angst zijn betekent onvoorwaardelijk geven, delen, jezelf zijn en het beste van jezelf geven, jezelf durven te laten zien ook. Kleine dingen of grote dingen, het gaat om de basishouding. Om de beweging die je in gang zet. Je kunt – als je deze universele wetten begrijpt, echt begrijpt, voelt en ervaart, je blindelings laten leiden door je hart. Het is het hart dat ruimte biedt en de circulatie in gang houdt, laat stromen, ontvangend en gevend. Hoe meer je durft te geven en onvoorwaardelijk aanwezig kunt zijn vanuit vreugde, hoe meer je ontvangt om weer door te kunnen geven. Het is aan ons. Om dat te beseffen en die keuze te durven maken. Begrijp je dat het helemaal niks met anderen te maken heeft, maar alles met jezelf?

 

Van de hoed en ‘t hart…

“Only from the heart can you touch the sky…” Rumi

 

12034431_10207802600208942_9165571395687646030_oOnderweg naar Rijswijk stop ik even bij een benzinepomp en ik zie keurige mensen, met hoedjes. Oja, Prinsjesdag. Ze zijn te netjes om mij even te helpen met de oliedop losdraaien, waar ik mee sta te klooien. Dat hoeft ook niet, het lukt uiteindelijk wel. Was een van die bouwvakkers in de buurt geweest, die ik later op de dag tegenkwam, had die het me vast en zeker even makkelijk gemaakt.
Acht jaar geleden was ik ook onderweg naar de Ridderzaal. M’n hoedje was per ongeluk in een parkeergarage opgesloten geraakt en dat bood de unieke gelegenheid een keurige sjaal over mijn hoofd te drapperen en zo Geert Wilders recht aan te kijken toen hij voorbij kwam lopen. Niet dat het veel heeft uitgemaakt, maar het voelde wel als een statement.

12039552_10207802597928885_112218797547897954_nNu ben ik onderweg naar een bouwplaats – voeten in de modder, dames en heren politici, daar gaat het tenslotte om – om te helpen zoeken naar een poes. Woellie, het zusje van Muni en Bliss is al een week zoek. Van de ingeschakelde dierentolk Amber, die zich aan vermissingen waagt, hebben we begrepen dat ze naar huis wil, geen eten en drinken heeft, alleen is, wel vrij kan bewegen, herrie hoort en mensen in de verte en ze gaf beelden door van de bouwplaats. Als ze naar boven keek was het wit, licht.

12004130_10207802596448848_3323909137848178692_nDe bouwvakkers zijn al op de hoogte, hebben geen poes gezien, wel een haas trouwens, laten ons rustig nog een keer in alle bouwketen loeren, denken mee en denken niet dat ze onder de grond in het buizenstelsel van de riolering terecht gekomen kan zijn. Toch halen we daar de deksels vanaf, gooien er wat voer in en laten door het hele ondergrondse stelsel  ‘Woellie, Woellie…’ galmen. Tot we van de dierentolk horen dat ze daar niet zit, naar aanleiding van wat foto’s, die ik doorstuur.

12039243_10207802599608927_6232436140312808516_nWe struinen door tuinen van verlaten huizen, doen de ingedutte bewoners van oude boerderijen opleven, maken kennis met de man met de hond, die alles van de omgeving weet en al een buurtapp had doen uitgaan van de ‘vermist-foto’ op de lantarenpaal. We leren dat er zelfs een vos actief is in deze buurt, die de kippen te grazen heeft genomen van  een vrouw, die ook een kat kwijt is. Dat er roofvogels in de lucht vliegen. Ik verbaas me. Hier probeert zowel de oude glorie als de natuur zich staande te houden, bedolven onder grote nieuwbouwprojecten en drukke verkeersstromen. Hier lopen twee werelden door elkaar: het nieuwe zakelijke, dat rendement op moet leveren en het oude, vertrouwde, dat in de loop der jaren zo ontstaan is en zich niet zomaar laat verdrukken.

12038062_10207802594168791_1642874325975973216_nZo bezoeken we ook een sociale werkplaats, waar plantjes gestekt worden. Hier werken ex-gedetineerden, schizofrenen, doven, ik weet niet meer hoe ze dat in verzachtende termen noemen, iets met ‘de aansluiting kwijt op de arbeidsmarkt’ ofzo. De begeleider vertelt ons er alles over, terwijl hij ons alle uithoeken van de kassen toont en wij ondertussen ‘Woellie’ roepen. Wat een speurtocht, wat een interessante wereld kom je zo tegen. “Jij ziet zeker alweer een film voor je?” vraagt Diana. Ik heb me inderdaad net bedacht dat dit wel een geweldige methode is om overal binnen te komen. Een poes raakt het hart van iedereen. Ik ben blij verrast door alle betrokkenheid, medewerking en behulpzaamheid van alle mensen die we ontmoeten. Van mens tot mens, van hart tot hart. Wie ze ook zijn en wat ze ook doen.

12037942_10207802592648753_446150514404672797_nMaar helaas, Woellie hebben we nog steeds niet gevonden. Aan het eind van de dag – als we niet meer weten waar we moeten zoeken – kijkt Diana nog een keer op de website Amivedi en ai… daar wordt een poes omschreven die wel erg voldoet aan de kenmerken. Aangereden. Bellen, op bezoek in een crematorium, waar ze overleden dieren bewaren in de diepvries en ach…. het is inderdaad Woellie, die daar in een schattig mandje onder12019867_10207802592328745_6118485113176098391_n een dekentje wordt binnengebracht. Ik reik de tissues aan, die ik al zag staan. Woellie mag mee naar huis, om begraven te worden. Ze heeft een geweldig leuk leven gehad, gespeeld en heerlijk rondgestruind, tot ze haar oriëntatie kwijt raakte vanwege de heftige bouwwerkzaamheden.
Volgende week worden Muni en Bliss 2 jaar. We zullen aan hun zusje blijven denken…

En de dierentolk? Die legt haar nu uit dat het witte licht dat ze boven zich ziet haar uitnodigt om naar die dimensie over te gaan. Ze is  weer thuis. Letterlijk en figuurlijk.

Hoe vertaal ik dit verhaal terug naar de hoedjes? Simpel: laten we goed blijven beseffen waar het allemaal over gaat. Niet over cijfertjes, niet over winst, niet over economische groei, maar over het hart, er zijn voor elkaar. De menselijke maat. Ik heb maar een paar hoedjes gezien deze prinsjesdag, maar ik heb wel het hart gezien van heel veel onbekende mensen en dat doet me goed!

Woellie
Dag lieve Woellie

 

Het verandert

Natuurvolken willen de grond niet ploegen, want dan doen ze de aarde pijn. Als de Papoea-jongens in Nieuw Guinea voetballen, wint er nooit iemand. Want als het ene team drie doelpunten heeft gemaakt, laten ze het andere team ook drie doelpunten maken. Het gaat om het spel, niet om het winnen. Deze natuurvolken schetsen een beeld van de oertijd, waarin men samenwerkte, liefdevol met elkaar omging, een eenheid vormde met de natuur.  Geen concurrentie, geen oorlog, geen strijd, geen tekort. Er was overvloed, natuurlijke overvloed. Er was respect en eerbied voor de natuur.

Terwijl ik luister naar wat er bekend is over de oertijd, valt me op dat het gebaseerd is op dezelfde principes als ‘De Nieuwe Wereld’, waar ik het op deze website over heb. De Nieuwe wereld, die al zichtbaar begint te worden. Voor wie het wil zien misschien, maar ontegenzeglijk gaan de ontwikkelingen deze kant op. Kijk eens naar al die nieuwe initiatieven die er zijn op economisch gebied. Kijk eens naar alle ontwikkelingen van de afgelopen jaren wat betreft voedsel, de enorme toename van biologische, streek- en natuurlijke produkten. En wat dacht je van dierencommunicatie, tien jaar geleden nog vreemd en onbekend, nu toch al vrij gewoon geworden. Channeling, ook zoiets. Ja, je komt het allemaal op deze website tegen, dat is het leuke. In de oertijd was channeling ‘normaal’. Er werd gecommuniceerd met de voorouders, met de natuur, met de ‘ongeziene’ wereld, die in de oertijd niet zo afgescheiden was, maar er gewoon bijhoorde.

Je zou kunnen zeggen dat we een paar eeuwen lang de weg kwijt zijn geweest. Dat we de magie van het leven gemist hebben, doordat we alles met ons verstand zijn gaan doen en alleen nog maar geloofden wat meetbaar en bewijsbaar was. Daarmee misten we de essentie van wat het leven is. Maar nooit helemaal, want het is in wezen de kern van ons allemaal. Ook al slaap je, ‘het’ kan opeens of geleidelijk wakker worden in je. En dat is ook in al die eeuwen nog wel vaak gebeurd. “Het” is er altijd geweest, want het is natuurlijk niet uit te roeien. Dat wat de kern is van het leven, de ziel, het Goddelijke, het Goddelijke in onszelf, dat kan weliswaar niet erg gewaardeerd zijn, in slaap gesust, met harde hand de kop ingedrukt zijn, uitgemoord en in de kiem gesmoord, maar dat wil niet zeggen dat het er niet is. Het blijft terugkeren, er zijn altijd boodschappers geweest en de natuur is blijven functioneren volgens de principes van de natuur. Niet alleen hebben verschillende religies ons geloof trachten te kanaliseren naar iets buiten ons, maar ook de wetenschap heeft daar – zeker in deze tijd – enorme invloed op gehad.

Maar… het verandert. Het verandert van binnenuit. Mensen worden wakker. Ook in de wetenschap, ook binnen de religies, overal. De verandering ontstaat van binnenuit. Dat klopt ook. Dat klopt met de principes van het ‘matriarchale’, zoals we het kunnen noemen. Het van bovenaf opgelegde, dat zou je patriarchaal kunnen noemen. Het heeft niet zozeer met mannen of vrouwen te maken, maar wel met het mannelijke en vrouwelijke in onszelf. Het evenwicht tussen binnen en buiten, het zijn en het handelen, yin en yang. Onze eigen intuïtie, ons geloof, onze scheppingskracht, het creatieve, ons innerlijke weten versus de macht en overheersing van de mind. Het onder controle willen houden, het beter willen weten, de arrogantie van de mens, het onderdrukkende en dwingende van systemen, allemaal vergelijkbaar met onze eigen mind. De mind mag ondergeschikt worden aan het hart en in dienst van het hart meewerken. Niet andersom, want daarmee beperken we onszelf, onze levenskracht, de liefde, de scheppende energie. Dat ‘andersom’ is ontstaan vanuit angst en als we de angst (de grootste dictator) durven los te laten, betreden we de ruimte van vrede, liefde en overvloed. In die zin heeft het wel een doel gediend, namelijk dat we dat nu zelf kunnen ontdekken. Dat is het avontuur van het leven en dat is het mooie van deze tijd.

De omkeer is aan de gang. Voor de een wat duidelijker als voor de ander, maar we zijn de ‘kritieke grens’ al over, dus het gaat nu snel. Zoals wanneer je 100 apen iets leert, alle apen op de wereld het kunnen. Dat heeft een wetenschapper aangetoond overigens. De strijd tussen macht/systeem/mind enerzijds en het hart, de innerlijke kracht en de ruimte die dat biedt, zal nog wel even doorgaan voor het een nieuw evenwicht heeft gevonden. Maar wees niet bang. Want zonder angst vind je de werkelijke kracht. Wees alert – want de strijd speelt zich net zo goed in jezelf af als buiten jezelf. Sterker nog: dat buiten jezelf geeft je mogelijkheden het in jezelf op te lossen. En als je dat ontdekt, ben je de verandering zelf. Let maar op, als je de angst loslaat, krijg je de wind mee. Als je de strijd opgeeft, zal het hart winnen. En daarmee win je alles…

Love is the bridge between you and everything, zei Rumi. Al in de twaalfde eeuw. Verzacht. In alles. En alle scherpe kantjes zullen verdwijnen. Probeer het niet te beheersen, laat het zijn zoals het is en verwonder je over alle wonderen, die kunnen gebeuren als jij met een open hart en vol vertrouwen in het leven staat.

 

De spiegel schoonvegen

Een goeie serie heeft behalve afgeronde plots ook een rode draad, die doorloopt van de eerste tot de laatste aflevering. Vaak de achterliggende motivatie van de hoofdpersoon, z’n persoonlijke queeste. Dat verbindt al die losse afleveringen met elkaar en met een beetje geluk vormen de losse verhaallijntjes puzzelstukjes op weg naar de grote ontknoping.

11998924_10153631806533185_3905397326296797320_nZo kun je deze bespiegelingen ook zien. Het zijn allemaal losse stukjes, maar er is een onderling verband. Een volgorde. Het zijn losse puzzelstukjes. Wat de queeste is, mag je zelf ontdekken. Dat is jouw eigen ontdekkingstocht. Spiegelstukjes, wat jij eruit haalt, vormt jouw spiegel. Dat is van jou.
Er is wel iets veranderd, sinds ik mijn “blog” hier voortzet. Natuurlijk is het een nieuw begin, een vervolg. Voor een deel nog hetzelfde publiek, maar ook een nieuw publiek. Het is zich nog aan het vormen. Ik stem automatisch af op ‘de lezer’ als ik begin te schrijven en die is nu nog een beetje onbekend. Dat geeft niet, het valt me alleen op. En dat bracht me op het idee dat het een onzichtbare groep is. Mensen die elkaar niet kennen, nooit ontmoet hebben, kunnen toch een groep vormen.

Zo zijn er ook gedachtevormen. Gedachten die niet van jou of van mij zijn, maar die wel als wolken in de lucht kunnen hangen. Soms lieflijk en mooi, soms zwaar en beladen. De afgelopen week was wel zo’n week waarin zware wolken voorbij kwamen drijven. Zwaarder geworden, omdat ze gevoed werden door alle berichtgeving. Angstvoedende berichtgeving. Mocht je de afgelopen week  gemerkt hebben dat je je zekerheid, je vertrouwen en je positieve mood een beetje ver moest zoeken, dat kan daarmee te maken hebben gehad. Het voelt soms als iets ‘van jou’, maar pas op, dat is het niet.

Ik zal een voorbeeld geven van wat ik Abraham/Hicks gisteren hoorde vertellen. Er was een vrouw die dagelijks over een lange – vrij spectaculaire – brug reed en daar altijd van genoot. Opeens werd ze overvallen door een enorme angst toen ze daar weer reed. Ze begreep er niks van. Het was nooit eerder in haar opgekomen dat die brug eng was. Dat was een ‘gedachtevorm’ die haar ineens te grazen nam. Er reden daar regelmatig veel toeristen, die het eng vonden. De reden dat ze ‘die wolk’ nu opeens oppikte en eerder niet, was omdat haar buurman overvallen was en ze daar met hem intense gesprekken over had gevoerd. Daardoor was haar gevoel van veiligheid een beetje gaan wankelen en dat maakte het mogelijk voor zo’n gedachtevorm om bij haar aan te haken. Kan je je daar iets bij voorstellen? Mooi. Want het is wel belangrijk om je dat te realiseren. Er is een beslissing, een intentie voor nodig om zulke gedachtevormen weg te sturen, om jezelf er vrij van te maken. Om ze vooral niet verder te voeden, om de aandacht te weerleggen en te richten op wat wel goed voelt! Je kunt er niet snel genoeg bij zijn. Hoe eerder hoe beter.

En dit is iets wat we gezamenlijk kunnen doen om die zware gedachtevormen te doorbreken. We kunnen ze samen lichter maken. Hoe je het doet, maakt niet uit, het is je intentie die werkt. Stel het je voor, zie het voor je hoe je ze voedt met licht, waardoor ze oplossen (ja oplossen! 😉 ) of hoe je ze als een bal wegschopt, of hoe je de verbinding tussen jou en die wolk doorsnijdt, waardoor de wolk wegdrijft. Je kunt je afvragen waar bij jou het haakje zat, wat de trigger is geweest, maar duik er niet te diep in. (Dan ga je dat weer voeden). Laat het gaan. Verlos jezelf ervan. Je hoeft niet altijd de diepte in te duiken, je kunt ook meteen naar het licht kijken. Het licht is daar wat ontspannen voelt. Kies gedachten die ontspannen. Zeg tegen jezelf dingen die goed voelen, zoals “Al het goede komt altijd naar me toe, dus ik kan ontspannen en genieten van het leven.”

Want vergeet niet: Het leven is een en al magic, wij hebben het toverstokje in handen. Begin vandaag weer met een schone lei. Veeg de spiegel maar schoon! 🙂

Dankbaarheid

“Thank you, thank you, thank you,” begon Wayne Dyer elke nieuwe dag. Zodra hij z’n ogen opende uitte hij z’n dankbaarheid voor het leven. Dankbaarheid brengt je in een staat van zijn, die ontvangend, bewonderend, waarderend en accepterend is. Open en liefdevol. Een hoge frequentie.

Wat is het tegenovergestelde van dankbaarheid? Onvrede? Dan is dankbaarheid vrede. ‘Make peace with your past,’ hoor je vaak. ‘Make peace with your now,’ kan je misschien beter zeggen. Daarin ligt alles namelijk besloten. Ook verleden en toekomst.
Ondankbaarheid, het niet tevreden zijn, het anders willen hebben dan het is, moeite hebben met accepteren van bepaalde situaties, kritiek en commentaar hebben, op jezelf of op anderen, vinden dat er van alles anders ‘moet’, kan je voelen dat dat conflict oplevert? In jezelf, met jezelf en met je omgeving? Conflict is een vorm van geweld. Je doet jezelf geweld aan, het leven dat je bent. Het leven dat door je heen stroomt en liever ruim baan wil krijgen dan ingedamd te worden. Wie zijn wij om te denken dat we het beter weten? Het is als het vertrappen van bloemetjes en dan klagen dat alles zo kleurloos is.

Laten we Moeder Aarde dankbaar zijn voor al het leven wat zij voortbrengt, laten we ons voedsel dankbaar zijn dat het op ons bord ligt, laten we dankbaar zijn voor alles wat groeit en bloeit. Weet je trouwens dat je voedsel ook gezonder en voedzamer is als je het bedankt? Ik hoorde dat de oervolken communiceerden met de dieren die zij aten. Terwijl de man met pijl en boog klaar stond om een dier te schieten, vroeg de vrouw aan het dier of ze hem (of haar) mochten eten. Overleg! Dienstbaarheid. En respect. Waardering voor wat leeft. Er was communicatie met de natuur. Ook aan plantjes werd gevraagd of ze geplukt mochten worden. Als er iemand ziek was, werd de natuur gevraagd welk kruid kon genezen.

De arrogantie die we als mens hebben ontwikkeld in de loop der eeuwen, te denken dat wij over de natuur kunnen heersen en beschikken, evenals over onze eigen natuur, mag nu weer afgebroken worden. Alles wijst ons daarop. Dankbaarheid is ook het tegenovergestelde van die arrogantie. Waardering is een vorm van rijkdom. Je kunt ook dankbaar zijn voor alles wat op het eerste gezicht niet zo leuk is. Je kunt zelfs dankbaar zijn voor tegenspoed, ziekte of problemen, omdat het je de weg wijst. Tegenslag daagt je uit bij je werkelijke zelf te komen, wakker te worden, te ontdekken wie je bent en welke mogelijkheden je in je hebt. Het maakt je vrij. Probeer het eens, om overal dankbaar voor te zijn. Schrijf het eens op elke dag, bijvoorbeeld. Je verlegt je focus, je mindset verandert en alles krijgt meer waarde.

Zaaien in de rode aarde

20150911_132629
De Zaaier, Vincent van Gogh

Waar zal dit stukje over gaan, vraag ik me af terwijl ik naar De Zaaier kijk, die als ansichtkaart voor mijn neus staat. Om me er aan te helpen herinneren dat we oogsten wat we zaaien, dat we geduld nodig hebben om ‘het’ te laten groeien, dat iets vruchtbare grond nodig heeft en met de juiste intentie bewaterd moet worden om tot bloei te komen.

Goed, laat het verhaal zichzelf maar vertellen… Er zit iemand tegenover me, die op haar telefoon mijn geboortedatum intoetst en me vertelt over de rode aarde, toon 3 en geel zaad. Geel zaad, mijn uitdaging is geduld. Het laten ontstaan dus. En de oermoeder is mijn gids. Ik kan het niet precies navertellen, maar het klopt allemaal wat ze vertelt. Zo worden we begeleid. We krijgen antwoorden op onze vragen, we worden geleid. En bijgestuurd op z’n tijd. 😉

We werden afgelopen week bijgestuurd in ons enthousiasme, we wilden teveel tegelijk van de grond krijgen en dat stuitte op weerstand. “Het regelt zichzelf wel,” concluderen we nu en dat is niet alleen een opluchting, het gebeurt ook. Dat gebeurt als je de zaken verder niet onder druk zet, maar laat ontstaan. Het ontkiemt allemaal snel genoeg, daar hoeven we niet bovenop te gaan zitten met een vastomlijnd plan (juist niet!), een strakke begroting, concrete afspraken op papier en… Dat is allemaal precies het omgekeerde. Dat is juist het patriarchale, precies het onderdrukkende waar we mee af willen rekenen. We willen in dit project het matriarchale belichten en de waarden daarvan laten zien. Dat vraagt dus ook om een matriarchale werkwijze. Het begint bij onszelf, in onszelf.

Gisteren was ik aan het uitzoeken hoe de ‘gift-economie’ in elkaar zit, het klinkt me zo logisch in de oren. De natuur geeft ook, alleen maar. Hoeveel appels brengt een appelboom niet voort, hoeveel pitjes zitten er niet in een pompoen? Ik had de vraag de lucht ingegooid om de gifteconomie te doorgronden (be-grijpen, de blauwe hand, zat ook in mijn Maya-blauwdruk). De ‘gift-economie’, hoe omschrijf ik dat kort en krachtig: het geven dus, onvoorwaardelijk geven, zoals Moeder Aarde dat doet. En er op vertrouwen dat er niet meteen iets terug hoeft te komen, dat er voor je gezorgd wordt, dat je alles hebt wat je nodig hebt, op elk moment. Heel spiritueel dus. Maar ook heel erg aards. Geven vanuit het hart. En niet bang zijn. Dat is de essentie, begin ik te begrijpen. Dan kan het zichzelf regelen. Door angst zet je dingen klem en stroomt het niet meer vrijelijk.

“Wie denk je wel niet dat je bent om aan jezelf te twijfelen?” haalde mijn Maya-gesprekspartner een citaat aan van… ik weet niet meer van wie. Maar ja, inderdaad, wie zijn wij om te twijfelen? Zet dat ego aan de kant, laat het los en laat het ontstaan. Waarschijnlijk weet ‘die regisseur’ (waar ik altijd enorm van onder de indruk ben) al beter wat wij gaan doen dan wijzelf.

Ik vertel haar van mijn vreemde ontmoeting gisteren. Ik maakte een wandelingetje en zag daar iemand op een bankje temidden van een prachtig paars bloemenveld in het zonnetje zitten te genieten. Ik raakte met hem aan de praat, hij bleek helemaal ‘uit het systeem’ gestapt te zijn, had z’n bedrijf opgedoekt, geen huis meer, logeerde bij allerlei vrienden (die hem ook om de haverklap belden, iedereen leek hem nodig te hebben) en leefde van ‘sun-gazing’, waardoor hij het zelfs een tijdje zonder eten had kunnen stellen. Het was een boeiend gesprek, waarin we het over veel dingen eens waren, behalve dit: Het verzet tegen het systeem, er je dan maar helemaal aan onttrekken, dat kan niet in mijn ogen. Je leeft, je bent deel van het geheel, je hebt je eigen rol in het geheel en waarom zou je jezelf zo diskwalificeren door je tegen alles te keren? Ik snap dat je er even uit stapt, op een hele andere manier heb ik dat zelf ook gedaan, om me los te maken van ‘het oude’ en alles opnieuw te bezien, maar vervolgens komt dan de vraag: Hoe er op een nieuwe manier mee om te gaan? “Ook het systeem verandert mee,” zei ik hem. “Ook binnen al die organisaties worden steeds meer mensen wakker. De verandering komt van binnenuit. Vanuit de mens. Vanuit ons. Wees de verandering! Wij zijn de verandering!”

Verzet is nog steeds afhankelijkheid. Overal tegen zijn, gaat niet helpen. Sta op. Zijn eigen kracht was er al, dat kon ik zien. Hoe daar vorm aan te geven, hoe dat ‘in de wereld’ tot z’n recht te laten komen, dat is de volgende stap. Wij creëren. En met het ‘tegen’ zijn, creëer je een tegenkracht. Je lost niks op, je versterkt de dualiteit.

Het is een kunst en een uitdaging, op de nieuwe manier in de wereld te staan, maar het kan. En er zijn genoeg mensen die dat willen en kunnen en voelen. De omslag is er al, wij volgen. Geef je verzet op, dat was misschien de boodschap. Laat het zichzelf regelen. Puur vertrouwen betekent dat je het laat ontstaan. Dat wat er door jou geleefd wil worden, gedaan wil worden, gemaakt wil worden.

Onbenoembaar

Ongelovige, zing en geloof in je eigen lied!
Ongelovige, dans en ga op in je dans!
Ongelovige, droom en leef je droom!
Ongelovige, geloof in jezelf!

Waarom doe je wat je doet? Omdat je ergens in gelooft. Waarom zou je het anders doen? Om er rijk van te worden? Okee, dan geloof je in je portemonnee. Omdat je denkt dat je moet zwoegen om te overleven? Dan geloof je in zwoegen, het is je wijs gemaakt. Zoals je ook is wijsgemaakt dat het leven lijden is. Wie dat wil geloven, moet het zelf weten. Natuurlijk, geloof wat je wilt geloven. Maar zeg niet dat het niet anders kan. Want dat weet je nog niet.

Ongelovige, zing en geloof in je eigen lied!
Ongelovige, dans en ga op in je dans!
Ongelovige, droom en leef je droom!
Ongelovige, geloof in jezelf!

Waarom ben je bang voor wonderen? Waarom die angst voor het onverklaarbare? Waarom durf je niet te geloven in het onvoorstelbare? Je zit gevangen in je hersens, die alles willen verklaren. Je beperkt jezelf met logica, die maar beperkt logisch is. Bidden is niet logisch, je keurt het af en oordeelt hard. Je hoeft maar een keer mee te maken dat er hulp komt als je hulp vraagt. Probeer het maar, je zal het zien. Ik hoef je niet te overtuigen.

Ongelovige, zing en geloof in je eigen lied!
Ongelovige, dans en ga op in je dans!
Ongelovige, droom en leef je droom!
Ongelovige, geloof in jezelf!

Mij maakt het niet uit waar je in gelooft, maar denk niet dat je het weet door hard te roepen dat God niet bestaat. Ik kan je vertellen wat ‘hij’ allemaal niet is, dat wel. Ik kan je ook vertellen wat jij allemaal niet ben, dat ook. Wat er dan overblijft is onbenoembaar. Vrij.

 

Oplossen

“Misschien is er wel geen oplossing. Je kunt niet alles oplossen,” zei laatst iemand tegen me. Ik hoor dat niet graag. Het liefst los ik alles op, geloof ik. Als weegschaal, als idealist, als ‘boodschapper’ van de nieuwe wereld, die ik voor me zie en in mijn ogen niet zo heel moeilijk is te bereiken.

“Dat is geen oplossing, dat lost het probleem niet op,” had ik in eerste instantie gereageerd. Zij vond dat iemand actie moest ondernemen om iedereen op te roepen een vluchteling in huis te nemen. Ze had natuurlijk wel gelijk dat dit verhaal ons vroeg om ons hart te openen en ons uit te spreken, onze verantwoordelijkheid te nemen en niet onze ogen, deuren en grenzen te sluiten alsof het ons probleem niet was.

Oplossingen komen van binnenuit, niet van bovenaf of ‘opgelegd’. Je kunt anderen ook niet opleggen hun hart te openen. Maar het kan zich openen, juist zulke situaties doen een beroep op het hart. En het hart van velen spreekt. Godzijdank.

Je kunt inderdaad niet alles oplossen. Hou het klein, hou het bij jezelf. In je eigen omgeving is genoeg dat je oproept om voor vrede te kiezen. In jezelf. Ik kan het anderen niet opleggen. Ik kan ‘het’ niet voor een ander oplossen. Mijn mind kan ‘het’ niet oplossen, niet weten, al zou hij het wel allemaal willen weten en begrijpen en oplossen. Dat maakt ons nederig, dat we dat niet kunnen. Toegeven dat we het niet weten, leidt tot overgave.

11150846_10153613441308832_1651803884970781594_n“We bidden allemaal voor dezelfde vrede,” plaatste ik gisteren op FB. In die vrede ligt de oplossing. In het besef dat we allemaal op zoek zijn naar dezelfde vrede. En dan kunnen we blijven vechten, strijden, discussieren, constructief overleggen, ook dat, maar het besef dat die vrede hetzelfde is, zal de doorslag geven. En die vrede is in onszelf te vinden. Door in jezelf de vrede te vinden, nodig je vrede uit om je heen. Veroorzaak je meer vrede.

Bijvoorbeeld: Los de angst voor moslims op in jezelf, zie dat het mensen zijn zoals jij en ik. Begrijp dat zij dezelfde vrede zoeken. We kunnen misschien niet alles begrijpen, maar met sterke oordelen en bestrijden van ‘een vijand’ versterken we ‘de vijand’. Angst versterkt de tegenstellingen. Vrede brengt ons bij elkaar. We hebben daar een keus en een stem in. Het kleine is het grote.

“Je kunt niet alles oplossen,” die woorden schoten me te binnen toen ik het nieuws hoorde over Joost Zwagerman. Je kunt niet alles weten, je kunt niet alles begrijpen. Je kunt er niet over oordelen. Je kunt het niet voor een ander doen. Het is jammer dat hij niet net als Eckhart Tolle ooit ineens wakker werd met het besef “wie is dat, die zegt ‘ik kan niet meer met mezelf leven?’ Zijn er dan twee?”, terwijl hij toch zo’n waarnemer was. Ook juist een waarnemer van de schoonheid.

De grootste vijand is de terrorist in onszelf, die onze fijngevoeligheid, onze subtiele snaren voor het mooie, wonderbaarlijke, mysterieuze van het leven, bombardeert. Geef hem die kans niet. Het is een valse God. Laat hem vertrekken. Oplossen… Laat je nooit wijsmaken dat hij sterker is dan de zachte kracht van het hart. Want in de eeuwigheid is vreugde en vrede. Voor iedereen. En daarin lost alles op.

PS: In je hart vind je de link naar de eeuwigheid, de vreugde en de vrede. 

Niets is tegen jou

“Afgescheidenheid creëert afgescheidenheid.”

Deze zin laat me niet los, dus die wil opgeschreven worden. Wat bedoel ik hiermee? Laat ik een voorbeeld kiezen dat iedereen herkent. Euhm…

Stel je voelt je bedreigd, onveilig, niet zo overduidelijk, maar het levert je wel een gevoel op dat je moet opletten, oppassen en verdedigen. Je vertrouwt het niet zomaar en je bent op je hoede. Je gaat ervan uit dat anderen je kunnen schaden, ergens in je woont (onbewust natuurlijk) een ‘slachtoffergevoel’. Dat beperkt je ‘open blik’ naar de wereld. Het op je hoede zijn op zich al creëert (per ongeluk natuurlijk) een tegenstander. Je kunt op weerstand stuiten van mensen omdat je het bij wijze van spreken uitnodigt. Maar omgekeerd kan je ook het gevoel hebben nooit goed begrepen te worden en ‘altijd’ op de weerstand van een ander te stuiten. Zo raken we ‘gevangen’ in elkaars beeld van elkaar. Mensen die alles opvatten als kritiek – omdat hun gedachten nu eenmaal zo kritisch zijn – kun je maar moeilijk een complimentje geven. In het ergste geval weten ze zelfs dat nog op te vatten als kritiek.

De kunst is natuurlijk om niet in die val 295204550te trappen, maar ook dat is niet altijd mogelijk. Mensen projecteren nu eenmaal, hun beleving wordt gereflecteerd. Het doorzien vergt oefening en vooral ook goed ‘in de spiegel’ kijken. Want… alles wat je raakt, waar je door geërgerd raakt of wat op een andere manier weerstand in jezelf oproept, vertelt je iets over jezelf. Het heeft meer zin om daar naar te kijken dan om te proberen die ander daar op te wijzen of het voor die ander te analyseren. Dat kan je wel doen, maar alleen als je begrijpt dat die analyse dan ook voor jezelf geldt. Je ziet namelijk je eigen beleving. En doorbreek je dat niet door het in te zien, dan versterk je ‘m.

Niets is tegen jou!

Zoals White Bull de woorden aanhaalt van ‘een groot meester’: “Als het leven vóór jou is, wat kan er dan nog tegen jou zijn?” (pagina 84, Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder, zie hier) Daarom: Zoek naar de vrede in jezelf en je zult meer vrede ervaren. De strijd met de buitenwereld is de strijd met jezelf. Ik kan niet voorkomen dat iemand mij als tegenstander ervaart, wel dat ik hem of haar als tegenstander ervaar. En dat kan dan misschien een ander licht werpen op de beleving van de ander. Maar als hij of zij z’n eigen strijdje nog niet gestreden heeft, zal hij of zij vast snel weer een ander ontmoeten om mee verder te vechten. “Je krijgt het zoals je het hebben wil,” zeg ik vaak. Alleen dat ‘willen’ is vaak onbewust. Zoals je het verwacht, waar je bang voor bent… is misschien beter. Maar er is aan te werken, je kunt het bijsturen. Vraag inzicht in jezelf (en het komt), cancel je negatieve verwachtingen (zorgen) zodra je ze waarneemt. Zorgen zijn contra-productief. Ze creëren de afgescheidenheid juist, precies zoals we het per ongeluk ‘wensen’.