Opruimen

Regelmatig heb ik het hier over gedachtekracht, hoeveel het uitmaakt wat je denkt en hoe je denkt. Over het verband tussen de fictieve en fysieke wereld. Dat wat je waarneemt in de buitenwereld een reflectie is van jouw beleving. Probeer de buitenwereld/anderen niet te veranderen, maar pak jezelf aan! 😉

Alles is in jezelf. Ook de verandering die je wilt zien in de wereld. Dus… hou er vooral mee op een ander de les te lezen of te denken dat jij alleen gelijk hebt. Er is altijd nog wel wat te bekijken en op te ruimen in je eigen schaduwveld. Ik kwam er ooit achter hoe het werkte toen ik heel erg boos was op een bepaalde persoon en die daarom glimlachte… en zich er niks van aantrok. Twee dagen later besefte ik dat wat ik hem had toegeroepen in feite voor mezelf was bestemd. Dat opende mijn ogen.

Zowel als je je ergert als wanneer je iets bewondert in iemand, vertelt het je iets over jezelf. Het laat je een deel zien, dat aandacht behoeft. Geen afkeuring of goedkeuring, gewoon aandacht. Zien en zo nodig opruimen.

Opruimen, daar wil ik het over hebben. Want wil je de flow in je leven – en waarom zou je dat niet willen? – is het nodig om op te ruimen. Oud zeer, oude overtuigingen, een bepaald zelfbeeld dat je in stand hebt gehouden, een idee over de wereld of over bepaalde personen, pak het aan, ruim het op. Verwijder alles wat je niet langer dient. Dat is alles waar je niet blij van wordt. Zo hou je over waar je wel blij van wordt.

Ik bestelde het boekje van Mari Kondo, de Japanse opruimgoeroe waarover ik zulke enthousiaste verhalen hoorde. Ik begon te lezen en jawel… ook al had ik het nog niet ingepland, de grote opruimactie is begonnen. Waarom werkt het zo aanstekelijk? Omdat ze benadrukt dat je alleen houdt waar je blij van wordt. Opruimen is eerst wegdoen.

12106814_10208074670890539_8097913348173110898_nJe begint met kleding (volgens haar principes) en je haalt alles uit de kast en waar het allemaal nog meer rondslingert. Ook jassen, schoenen en tassen horen bij dit onderdeel. Ahum…. dan pas zie je hoeveel je hebt. En hoeveel er al jaren ongebruikt ergens achter in een hoekje in de kast ligt. Deze methode werkt razendsnel. Binnen een uur had ik al drie zakken vol. Ik heb net even gekeken waar de kleding voor vluchtelingen heengebracht kan worden, want dat helpt mij bij het opruimen. Te weten dat het ergens goed terecht komt. Maar dat is niet het doel van Mari Kondo, zij verkondigt dat we zonder overbodige ballast meer vreugde ervaren. Als je bedenkt dat alles energie is, is dat natuurlijk helemaal waar. Tijdens het opruimen kom ik mooie spullen tegen waar ik ooit heel blij mee was. Toen was ik er blij mee, maar dat is nu geen reden om ze te bewaren. Ik bedank de spullen en doe ze in de zak. Ondertussen bedank ik ook Mari Kondo dat ze het opruimen zo makkelijk en vreugdevol heeft gemaakt.

Hier gaat het om: Als je de flow in je leven wilt, heeft de energie ruimte nodig om te stromen. Net als in je lichaam. Ook in je lichaam willen afvalstoffen opgeruimd worden. Daarom is het goed om in beweging te blijven, elke dag minimaal een half uur bewegen, een paar keer per week sporten – de sauna, een zeezout badje, water drinken, het doet allemaal wonderen.

Opruimen is belangrijk. Hou niet vast aan het oude, hou vooral niet vast aan pijn, frustraties en oud zeer. Terwijl je letterlijk opruimt, ruim je ook op in je geest. Je huis, je lichaam, je geest, ook de troep op straat hoort erbij. Er komt ruimte vrij voor vreugde, nieuwe inspiratie, de levensenergie kan weer vrij stromen.

En, wat een mooie bijkomstigheid is en ook van belang om te weten: Ook je cash-flow heeft hiermee te maken. Ook geld is energie en beweegt mee met de stroom van vreugde en je goed voelen. Als er een barrière is in de instroom, die je ervaart, kan dat te maken hebben met bepaalde ideeën die je hebt, maar ook en vooral met on-opgeruimde frustraties, slachtofferschap of schuldgevoel of allebei.

Wat je doet met opruimen is eigenlijk jezelf herwaarderen, het jezelf gunnen om van oude ballast verlost te zijn, de weg vrij maken om jezelf goed en opgeruimd te voelen. Hou het oude niet in stand, je goed voelen is het belangrijkste wat er is. Want de wet van aantrekkingskracht werkt zo simpel: Hoe je je voelt, bepaalt wat je aantrekt. Je dominante gevoel creëert je situatie.

 

Durf!

We hebben weer een nieuw weekbericht, heb je ‘m al gezien? Vind je rust, dan kan je goed bij jezelf blijven, wat er ook gebeurt om je heen. Dan blijf je makkelijker gericht op wat je (wel) wilt, je houdt je focus.

Ik heb het idee dat veel mensen hun leven opnieuw aan het vormgeven zijn op dit moment. Dat is een heel proces natuurlijk. Vooral een innerlijk proces. Wat je daadwerkelijk doet is maar een heel klein deel vergeleken met wat je denkt, hoe je denkt, wat je omgooit in je gedachten, wat je gaat accepteren of op een andere manier gaat bekijken. Rust geeft berusting in wat er is en maakt het  nieuwe mogelijk. Je slaat vanzelf nieuwe wegen in.

Je hoeft je daar niet druk over te maken, naar te zoeken, hard achteraan te rennen, het komt vanzelf. Zoals zaadjes die opkomen uit de grond. Je kunt je voorstellen dat je diepste hartenwensen pas boven komen als je niet langer overal achteraan rent, reagerend op alles wat er om je heen gebeurt en van je wordt gevraagd. Wat zou het zijn, je diepste hartenwens?

Als je je dat afvraagt, denk ik dat het zo is dat je eerst jezelf mag erkennen. Dat je jezelf toestemming geeft om te genieten van wat je doet en wie je bent, je eigen talenten erkent, waardeert, waar geniet je het meest van? Wanneer voel je je lekker? We zijn geneigd om dat niet te erkennen, om onszelf en wat we doen te bagatelliseren, om onszelf te ondermijnen, we zijn er heel goed in om excuses te verzinnen waarom niet, om van alles nog te moeten. Maar zelfs dat moeten is een keuze, die we zelf maken. Vraag je niet af wat je allemaal moet, wat de bedoeling is (alsof iemand anders dan jij dat bepaalt), maar vraag jezelf waar je het meest gelukkig van wordt. En erken dat.

Een mooie maatstaf is om te kijken waarbij je de tijd vergeet. Als je helemaal met hart en ziel ergens mee bezig bent, heb je vaak niet in de gaten dat de dag alweer om is, voorbij gevlogen. Je gaat zo op in wat je doet, dat je het nauwelijks waarneemt. Dat geeft niet, maar het is misschien wel de reden waarom we het zo makkelijk vergeten.

Vroeger schreef ik altijd verhalen. Als ik een opstelopdracht kreeg op school, koos ik het verhaal eruit (in plaats van het betoog) en begon te schrijven… Ik hield niet meer op. Soms schreef ik ‘s nachts door. Ik was zelf benieuwd hoe het verhaal verder ging. Ik vond het spannend. Ik wist ook niet waar het heen zou gaan. Mijn pen vertelde mij een verhaal. Die kick heb ik altijd onthouden – ook in de ruim twintig jaar dat ik ‘gewone’ journalistieke activiteiten ondernam en tv-reportages maakte. Natuurlijk, ook dan liet ik het verhaal zichzelf graag vertellen. En nog steeds laat ik me graag verrassen. Alles zelf van tevoren bedenken en regisseren is natuurlijk mogelijk, maar veel leuker is het om het avontuur in te stappen en te zien waar dat je naartoe brengt. Dat levert de mooiste resultaten op.

Die kick dus… waarom vergeten we dat of laten we dat zolang wachten? Waarom zou er eerst van alles moeten? Omdat we veel te veel nadenken. Terwijl als we daarmee bezig zijn, met onze passie, dan denken we helemaal niet, we doen gewoon. We hebben het niet in de gaten, maar we genieten, we leven, we hebben plezier. En dat mag. Daar gaat het om. Laat je meevoeren…

Alles komt dan vanzelf op z’n pootjes terecht. Echt waar. Want als je doet waar je je goed bij voelt, stroomt het. Het gaat vanzelf. Je levensenergie stroomt, wil stromen, hou het niet tegen, laat het lekker stromen…. en al het andere lost zich vanzelf op. Want de vreugde (je ziel die juicht) trekt alles aan wat je nodig hebt. Durf!

 

“Volg de wegen die je hart wil gaan, gun je ogen wat ze wensen.”

Je gelooft het niet, maar gisteren heb ik Prediker bestudeerd. Jawel, Prediker, uit het oude testament. Ik wilde begrijpen wat mijn vader zo geboeid had, het schijnt dat hij bij de verplichte dagopeningen op school z’n studenten altijd alleen uit Prediker voorlas. Bovendien zijn we aan het zoeken naar een geschikte tekst voor op de grafsteen…

Het was even doorbijten, want het gaat over zwoegen, zwoegen, de mens doet niets dan zwoegen onder de zon en het leidt nergens toe. Lucht en leegte, meer bereik je er niet mee.

Prediker:  “Ik zocht met heel mijn hart naar wijsheid. Alles wat de mens op aarde onderneemt, wilde ik doorgronden. Nooit geeft hij zijn ogen rust, dag noch nacht, maar bij alles wat God doet onder de zon, zo heb ik ingezien, doet hij wat hij doet. De mens is niet in staat de zin ervan te vinden. Hij tobt zich af en zoekt ernaar, maar hij vindt hem niet, en al zegt de wijze dat hij inzicht heeft, ook hij is niet in staat de zin ervan te vinden.”

Je zou er moedeloos van worden! Maar dan komt het…

“Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur. Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven. Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet, want er zijn geen daden en gedachten, geen kennis en geen wijsheid in het dodenrijk. Daar ben je altijd naar op weg.”

“Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe. Wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe. Je kent de wegen van de wind niet.”

En dan lees ik:

“Volg de wegen die je hart wil gaan, gun je ogen wat ze wensen.”

En dan begrijp ik eindelijk wat Prediker bedoelde, het is misschien niet zo anders dan wat modernere meesters ons zeggen: Het leven is NU. Geniet ervan zolang het kan. Het gaat er niet om wat je ermee bereikt, je neemt uiteindelijk niks mee in je graf. Het gaat er om dat je vreugde schept in alles wat je doet, dat je geniet van elke dag die je gegeven is!

Genieten en accepteren

Iedereen heeft zo z’n eigen levensthema’s, z’n eigen ‘stoei-onderwerpen’ en daarmee ook z’n eigen excuses om niet volop aanwezig te zijn, vrij te zijn en in het NU te leven.

Denk vooral niet dat je steeds hetzelfde tegenkomt, wijs jezelf niet af, omdat je alweer tegen ‘hetzelfde’ aan loopt, het is nooit hetzelfde, het is steeds een stap verder. Stukje bij beetje ontvouwt het zich. Na de ene stap komt de volgende stap. Je bent nooit terug bij af, het is logisch dat het ene inzicht volgt na het volgende. Steeds verder ontvouwt zich de waarheid – tot je werkelijk vrij bent. Zelfs dan zal je van alles tegen blijven komen, alleen je kijkt er anders naar. Het lost zich makkelijker op, omdat jij je er niet mee identificeert. Je hebt geleerd er op een bepaalde manier naar te kijken, je er niet afhankelijk van te maken.

12186770_1143565525658110_6363654515108307321_oGwendoline Remmerie (misschien ken je haar nog uit de documentaire ‘De kracht van de Stilte’) heeft een boek geschreven dat ‘De kunst van accepteren’ heet. Afgelopen donderdag sprak ik haar daarover. Een kwestie in haar eigen leven was de aanleiding om met dit onderwerp aan de slag te gaan. “Accepteren is niet het opzij zetten, het laten, het ‘is nu eenmaal zo’ – nee, accepteren is het in de ogen kijken, het laten zijn  zoals het is, maar er niet mee vechten.” Haar eigen kwestie loste zich op tijdens het schrijven van het boek. Dat maakt het praktisch toepasbaar voor de lezer, want waar haar voorbeeld als een rode draad door het boek heen loopt, kun je je eigen voorbeeld invullen. Alle aspecten van het accepteren komen voorbij, maar wat wellicht de grootste eye-openener is, is dat wij zelf vasthouden aan onze ‘problemen’, dat we ons er aan gehecht hebben, dat we juist door zo bezig te zijn met het denken en piekeren erover, het in stand houden. Het gaat niet om dat zomaar ‘loslaten’, maar om het inzien van hoe dat proces werkt. Als toeschouwer kan je in je kracht blijven. Je laat je er niet door vangen.

Ook als je probleem nog niet is opgelost, kun je al gelukkig zijn. Je hoeft het er niet afhankelijk van te maken. Dat is echter wat wij doorgaans wel doen. Het houdt ons tegen gelukkig te zijn, onszelf te zijn, in het NU te zijn, in onze kracht te blijven. De benadering van Gwendoline is iets anders dan die van Esther/Hicks bijvoorbeeld, maar in de kern komt het wel op hetzelfde neer. Zoals de waarheid natuurlijk altijd op vele manieren benaderd kan worden, maar in essentie hetzelfde is. Voel je goed, al is je probleem nog niet opgelost, en het lost zich op. Niet andersom. Die ‘andersom-manier’ is van het ego: Als dat is opgelost, dan…. voel ik me goed. Het is sowieso de vraag of dat waar is, want dan is er wel weer iets anders dat zich aandient natuurlijk.

Ik heb het boek nog niet uit, maar het is zeker een aanrader. Op een vriendelijke en toegankelijke manier word je meegenomen in deze benadering en kun je het gaan doorzien. Ik weet nog niet of zij het ook zo concludeert, maar het – onbewust – in stand houden van problemen en zorgen, eigenlijk zijn het steeds allemaal excuses om onszelf te beperken in wie we zijn, onszelf te weerhouden stappen te zetten, te groeien, ons te bevrijden, in het NU aanwezig te zijn en daar volop van te genieten.

Je kunt het vergelijken met dit simpele voorbeeld: Je geniet, prachtig weer, zonnetje, je voelt je geweldig, je bent helemaal in het nu, je hebt er zin in, je hebt een ingeving om iets te gaan doen en dan opeens komt er een stemmetje zeuren: ja maar, …. en dat kan van alles zijn. De boodschappen, anderen die nog iets van je nodig hebben (denk je) of dat je niet mag genieten, omdat je nog wel een probleem hebt…. Het is een mechanisme in ons, van het ego, om ons er weer uit te sleuren. Er is altijd iets dat ‘moet’, alsof je niet zomaar mag genieten, alsof een ander er ongelukkiger van wordt als jij gewoon gelukkig bent. Of alsof je niet mag genieten zolang niet eerst alles is opgelost. Maar ja, dan zal het er nooit van komen… er is namelijk altijd wel wat.

De kunst van accepteren. Ik zal er vast en zeker op terugkomen als ik het boek uit heb. Maar dit kan je nu misschien alvast stimuleren om volop te genieten van het weekend, het zonnetje, de prachtige herfstkleuren, van het leven zoals het is, ongeacht wat….

De regisseur

Wie is toch die briljante regisseur, vraag ik me wel eens af. Dat-ie bestaat weet ik zeker, er zijn al zoveel situaties geweest, waarin ik dacht: Ik had het niet beter kunnen bedenken, organiseren, regelen of plannen. Ik ben de regisseur niet, de regisseur kijkt glimlachend toe, blij dat we gehoor geven aan wat hij – of zij? – voor ons in petto had. Als ik het ga benoemen, is het alsof de magische glans er een beetje vanaf gaat, dus dat doe ik niet.  De subtiele signalen spreken voor zich, ik hoef ze niet te vangen in woorden.

Laat het leven zichzelf manifesteren en het is perfect. Hoe minder we ons ermee bemoeien, hoe makkelijker. Onze eigen ‘wil’ kan flink in de weg staan, in feite is het ‘verzet’ dat we plegen tegen de regisseur, die het beste met ons voor heeft. Daar zit hij niet mee, hij probeert het ons zo makkelijk mogelijk te maken. Tenslotte wil hij alleen maar dat we ervan genieten. Hij wil ons verrassen en verbazen, ons tegemoet komen en verwonderen. En hoe meer wij ons daarvoor open stellen en ervan genieten, hoe meer hij voor ons kan betekenen.

Het leven is magisch. Voor een ieder die het wil zien. En dat is nou precies wat we niet moeten proberen te begrijpen of te verklaren. Je kunt het voelen, dat is genoeg. Daarin vind je de Vreugde. Geniet ervan!

Laat de wereld maar even wachten

We hadden het van de week al over lijstjes, er is zoveel wat we moeten. Maak eens een don’t-lijstje in plaats van een to-do lijstje, suggereerde iemand vanmorgen. Dat is ook een goeie! Don’t worry, bijvoorbeeld.

Het is makkelijk gezegd, maar wat er ondertussen ook gebeurt, is dat we van alles oppikken, wat in de lucht hangt. Onvrede, onrust, angst, het hoeft niet eens van jezelf te zijn. Sterker nog: Het is helemaal niet ‘van jou’. (Daar hadden we het gisteren nog over).

Hoe ga je er dan mee om? Laat het. Ga er vooral niet mee in gevecht. Verzet je er niet tegen. Dat is de manier om uit je hoofd te komen. Zoek de Stilte op – in jezelf. Richt je aandacht op andere dingen, dat helpt ook. Je hoeft niet alles in de ‘onderlaag’ te analyseren, je hoeft er geen verhalen van te maken, je kunt aan de gang blijven met psychologiseren, oorzaken en trauma’s blijven herkauwen, maar het is efficiënter om je blik te richten op het licht. Het Goddelijke. De liefde. De Stilte.

Van daaruit lost alles zich vanzelf op. Je hoeft er niet meer in te duiken. Het lost zich op in het geheel, de Eenheid. Er is namelijk niets waar je niet mee verbonden bent, dat dènken we alleen maar. En zolang we die gedachten bevestigen, is het ook zo, ervaren we het zo. Dat level van de afgescheidenheid is er alleen in onze gedachten.

Bij jezelf blijven, betekent dat allemaal lekker laten en de rust in jezelf zoeken, de vrede, de Stilte, de verbondenheid voelen en vooral ophouden met je afvragen wat je moet doen, of je het wel goed doet en welke beslissingen je moet nemen. Als je alles laat, ontstaat er vanuit rust en vrede vanzelf duidelijkheid en volg je je ingevingen. Je handelingen ontstaan vanuit deze innerlijke rust en vrede. Niet vanuit denken (en moeten!).

Laat de wereld maar even wachten, hoorde ik Mooji zeggen. Dat is nog eens bevrijdend!

Concepten loslaten

“Verveling, woede, verdriet of angst zijn niet van jou, niet persoonlijk. Het zijn condities van de ‘human mind’. Niets wat komt en gaat ben je.” ~ Eckhart Tolle.

Het leven zou voor iedereen een stuk eenvoudiger zijn als we dit echt zouden beseffen en niet steeds in de valkuil zouden stappen er een heel verhaal van te maken.

Mooji legt hier precies hetzelfde uit. Terwijl je er naar kijkt, besef je hoe we onszelf steeds weer weten te ‘vangen’ in al die concepten, die we hebben. Wat een bevrijding om dat los te laten!

Lijstjes maken

We hebben weer een nieuw weekbericht van Anna, heb je ‘m al gezien? Wat ik wel leuk vind, is dat er ook meteen een suggestie wordt gegeven over hoe je dingen kunt loslaten die je niet meer dienen. Natuurlijk heb ik dat meteen even gedaan 😉 en het mooie is: het is meteen voelbaar! Mijn lijstje was langer dan verwacht, dus ik heb mezelf vandaag een hoop vrijheid gegeven!

Iemand vroeg: Ik ben een hele to-do-lijst aan het afwerken. Allemaal van die kleine dingen die gedaan moeten worden en aandacht vragen. Heb jij dat nou ook altijd of zit ik daar altijd alleen maar zelf zo over te mekkeren? Ik deed de suggestie om dan een ander lijstje te maken: Wat je allemaal al gedaan hebt, waar je blij mee bent en waar je dankbaar voor bent. Daar word je vrolijker van dan van al dat ‘moeten’.

En toen besefte ik dat mijn lijstjes ongemerkt nogal van karakter zijn veranderd in de loop van de tijd. Ik maak wel lijstjes, zeker, maar eigenlijk vooral met de insteek dat ik weet dat het dan ‘in werking’ wordt gezet. Het allerbeste werkt het om lijstjes te maken met waar je dankbaar voor bent alsof het er al is, alsof het al is gelukt.

De ‘placemat’ van Abraham/Hicks ken je misschien ook wel. Je maakt twee kolommen, links schrijf je op wat je te doen hebt, rechts noteer je wat het universum voor je mag doen. Terwijl je bezig bent, merk je dat je een heleboel naar rechts kunt schuiven. Het ‘hoe’ iets voor elkaar moet komen, is niet aan ons. Daar help ik mezelf ook dagelijks aan herinneren. Want dat verruimt. Het biedt veel meer mogelijkheden dan wanneer ik me zelf het hoofd moet gaan breken over ‘hoe’. Het is aan mij om te focussen op het doel, de uitkomst en de stappen te zetten die daarbij horen, die in me opkomen, maar vooral om de deur open te zetten voor alle mogelijkheden.

En als ik het even niet weet, dan mag het even wachten… Tot het wel duidelijk is. Dan gaat het een stuk makkelijker. Soms moet je iets (of het universum) even de tijd geven om het te regelen natuurlijk!

In elk geval is het niet de bedoeling dat je jezelf belast met je eigen lijstjes. Zodra het gaat voelen als ‘moeten’ is het een stuk moeilijker om ervan te genieten wat je doet. En als je dingen met tegenzin doet, hou dan maar op. Je krijgt nooit het gewenste resultaat.

‘Ja, maar je moet toch een heleboel doen wat niet leuk is? Stofzuigen, boekhouding, … ‘ zullen veel mensen dan misschien zeggen. Natuurlijk, iedereen heeft zo z’n eigen voorkeuren. Het een past meer in je straatje dan het ander. Maar doe vooral niets met tegenzin, dat helpt je niet. Maak zin! Doe het met aandacht en laat het hele verhaal eromheen los. Als je het doet, doe het dan goed. Alle gedachten daaromtrent kan je best veranderen. Dat is niet zo moeilijk. Met plezier maak ik elke ochtend de kattenbakken schoon, geen probleem. Cats happy, ik happy. En dat staat geen eens op m’n lijstje! 🙂

Hier nog een leuke aanvulling, die ik tegenkwam: Maak in plaats van to-do-lijstjes eens ‘don’t-lijstjes’…

 

Storm

Hoe kan het dat een aangekondigde orkaan met een desastreuze kracht zich uiteindelijk slechts als een flinke storm manifesteert? Leuke vraag, die ik gesteld zag worden. Wat mij betreft is het antwoord eenvoudig: Er waren oproepen (bijvoorbeeld van Mariannne Williamson en Doreen Virtue, met beiden een enorm bereik) om te bidden en licht te sturen en wereldwijd werd daar gehoor aan gegeven.

Deze ‘energetische’ methode is sterker dan de verwoestende kracht. We zouden hem veel meer en vaker toe moeten passen. Je weet wel, er zijn nog meer kwesties op de wereld. Ik weet zeker dat de kracht van het licht, de hoop en het vertrouwen vele malen sterker is dan de kracht van de angst en bange verwachtingen. We hebben niet eens een meerderheid van de mensen nodig om mee te doen, een deel is al genoeg om het tij te keren.

Ik zal je vertellen wat ik doe als ik – bijvoorbeeld op tv of via andere media – iets aantref, waarvan je bang zou kunnen worden of boos of wanhopig: Ik schakel onmiddellijk over op  ‘in het licht zetten’ en energetisch afbreken van de narigheid. Voor mij gaat het inmiddels automatisch, er gaat ‘iets’ in werking en ik weet dat als meer mensen dat doen, het werkelijk uitmaakt. Je kunt het op je eigen manier doen. Bidden helpt, licht sturen, het ‘afbreken’ alsof het muurtjes zijn die omgehakt worden, het is maar net wat je jezelf het beste kunt voorstellen en wat voor jou werkt. Maar weet dat het helpt. Altijd. Wij weten niet altijd hoe, maar dat doet er niet toe.

Verder raad ik je aan om er niet te lang bij te blijven met je aandacht, het ook niet op te zoeken, maar het gewoon toe te passen op het moment dat iets in je belevingsveld komt. Ook in het dagelijks leven. Ruim het op, stuur het naar het licht, help met schoonmaken en opruimen. Het is voor jezelf goed als je vrij blijft van negatieve ladingen en je ruimt het ook op voor de wereld. Wat ruimen we op? Angst en alle ellende die daar uit voortkomt. Opdat we meer en meer in vertrouwen gaan leven, beseffen dat we wel iets kunnen doen, meer liefde en licht betekent een fijnere wereld.

Er is een soort net van licht om de aarde heen, waar je op in kunt ‘pluggen’ als het ware. En als je dat doet, versterk je het licht. Je hoeft niet uit te pluggen, blijf lekker verbonden, dat scheelt! Dan gaat het steeds meer vanzelf.

Zo, wat dachten jullie van een storm van licht? Zullen we die eens even lekker overal doorheen laten waaien?

De kracht van het contrast

Mijn leven is enorm veranderd sinds ik niet meer al het nieuws volg. Misschien ben ik nu niet meer overal van op de hoogte, maar in grote lijnen kan je ook van een afstandje volgen wat er gebeurt en dat geeft mij in elk geval een beter overzicht. Het is een beetje zoals je ook naar jezelf kunt kijken van een afstandje. Als je ergens middenin zit, overzie je het geheel niet.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die het allemaal niet willen weten, niet naar het nieuws kijken, zich afkeren van alle ellende. Ik denk inderdaad dat dat beter voor je is dan je te laten meeslepen in alle ellende en drama’s, want daar word je zelf ook ellendig van. Maar we leven wel op deze wereld en ook al maakt het heel veel uit hoe je kijkt, waar je naar kijkt en hoe je zelf in het leven staat, er zijn van die onderwerpen waar je toch niet omheen kan.
Als we ‘de vluchtelingen’ bijvoorbeeld overlaten aan degenen met een grote mond (of erger), die wel reageren, wat doen we dan? Zijn we dan wel mens op deze aarde, sluiten we ons hart dan niet net zo goed? Ons afzijdig houden helpt de wereld ook niet. Afwijzen wat we naar en vervelend vinden, is oordelen, is niet-acceptatie, is de tweedeling in stand houden. Ermee in gevecht gaan, is heel onverstandig, je geeft het meer macht en kracht en voedt de strijd.

Wat dan wel? Als je weet wat je niet wilt, weet je ook wat je wel wilt. Richt de aandacht op wat je wel wilt. Hou dat doel voor ogen bij alles wat je doet. De kracht van het contrast.

Vanuit een bepaalde situatie ontstaat een intens verlangen. Dat  brengt ons uiteindelijk juist waar we willen zijn. Als we weten wat we niet willen, is dat een enorme impuls in de richting van het tegenovergestelde. Het zet ons in beweging! Je hebt een reden nodig om in beweging te komen. Blijf altijd focussen op de beste uitkomst, op het doel en laat je door het contrast hooguit stimuleren.