Wij zijn ook vluchtelingen

Goeie vraag, die niemand me stelt, maar ik mezelf wel: Hoe doen we dat, met een ‘Happy View’ kijken naar wat er nu gebeurt in de wereld, de beelden van al die vluchtelingen, die dramatische foto van dat jongetje, die ieders hart breekt?
Kennelijk was er zo’n foto nodig om een ieders hart te raken, om compassie teweeg te brengen. Want dat is het wat de wereld nodig heeft: Begrip en compassie. Liefde. Een open hart.
Geen oordelen, geen hardheid, geen afgesloten hart en theoretische verhandelingen. Iedereen valt stil bij het zien van zo’n foto, alle argumenten verstommen.

11986360_10207707734717364_5646560313792102662_n (1)Voel liefde, probeer liefde te voelen en vanuit je hart te blijven kijken. We hoeven niet te oordelen. Al die aanklachten helpen niet, dat drijft je weg uit het hart en versterkt de onvrede, verscherpt de tegenstellingen. Dat is wat we te vaak en te gemakkelijk doen: de pijn verbloemen met het aanwijzen van schuldigen en aanklagen van elkaar, de wereld. Maar dat gaat niet helpen. Je kunt niet enerzijds zeggen ‘wij staan in het licht, ik leef vanuit mijn hart’ en aan de andere kant anderen ervan beschuldigen dat ze dat niet doen, dat ze harteloos zijn en hard. Dat klopt niet, want wie werkelijk in z’n hart aanwezig is, oordeelt niet, maar is aanwezig en omarmt alle pijn met liefde. Ook die van harteloze mensen. Dat is de uitdaging. Compassie.

Niets in de wereld staat los van onszelf. Niets van wat wij waarnemen gaat niet over ons. Hoeveel mensen zijn er niet op de vlucht (voor zichzelf)? Hoeveel mensen laten zich niet opjagen (door angst)? Hoeveel mensen voelen zich niet ‘onveilig’ in de wereld? Of machteloos?

Wij zijn ook vluchtelingen. De gevoelens die het in jezelf teweeg brengt, zijn van jou. Het is je eigen verontwaardiging, je eigen angst, je eigen woede, je eigen verdriet. Onderzoek het, ga het niet uit de weg, omarm het in liefde. Alles wat je in jezelf oplost, helpt ook de wereld. Deze vluchtelingen vertegenwoordigen ook onze eigen angst, het confronteert ons met onszelf. Wegkijken of harde oordelen (zoals het afkeuren van de reactie van anderen) slaan de plank mis. Voel wat je voelt en laat het er zijn. Erken je eigen angst, je eigen pijn, je eigen ‘vluchten’. Kijk in die spiegel, maar kijk wel met de ogen van Liefde. Dan kun je ook werkelijk met liefde naar je medemens kijken.
Dat is iets anders dan het drama voeden, versterken, het aangrijpen om je diepe verontwaardiging van de daken te schreeuwen – dit doe je in Stilte. En weet dat het helpt. Want je brengt alles in jezelf aan het licht, naar het licht. En in het licht lost het op, in Liefde.

De grote valkuil is dat we het drama delen en het daarmee groter maken. Besteed liever aandacht al die mooie initiatieven die er ook zijn, de hulp die geboden wordt, al die mensen die zich aanmelden om iets te doen. Laten we dat versterken. En natuurlijk, wees ook niet bang om zelf te helpen, doe wat je kan en doe het vooral vanuit je hart.

Het feit dat we inzien dat al die mensen ook mensen zijn, het feit dat we vanuit ons hart betrokkenheid voelen, dat is de compassie de we nodig hebben in de wereld en daarin maken we momenteel een grote sprong. Een open hart kent geen grenzen en ook geen angst. Het is gewoon aanwezig. En doet wat het kan doen.

  • note: Op de foto een van de kunstwerken van Huub en Adelheid Kortekaas. 

De kracht van de Eenvoud

Wat heb ik toch een leuk ‘vak’, dacht ik op weg naar een klein dorpje in de uiterwaarden van Nijmegen, waar ik nog nooit van had gehoord, om een kunstenaarsduo op te zoeken, waar ik heel benieuwd naar was: Huub en Adelheid Kortekaas.
Ja, ik heb het mooiste ‘vak’ van de wereld, maar het is helemaal geen ‘vak’. Het is het leven dat je zelf creëert. De keuzes die je maakt, de stappen die je zet, het lef dat je hebt, de ingevingen die je volgt, de dromen waar je in gelooft, de verhalen die je zelf maakt, het pad wat je volgt. Je eigen pad. Het lef om je eigen pad te volgen, ook al weet je niet wat er het volgende moment op dat pad verschijnt. De weg wijst zichzelf.

11919548_10207707741317529_8337967714368192111_nEn zo reed ik een boerenlandweggetje op naar een waar paradijs. Beter zichtbaar had het ‘zelf je eigen wereld creëren’ niet in beeld gebracht kunnen worden. Vijftig jaar geleden ontmoetten ze elkaar. De bevlogen, filosofische kunstenaar Huub en de 13 jaar jongere praktische en daadkrachtige Adelheid, een perfect duo om dromen van de grond te krijgen en grootse projecten te realiseren.

 

11181568_10207707743037572_773250793207822729_n-1Momenteel verspreiden ze  99.999 ‘HumanFlowers’ over de wereld, met de vraag: “Welke bloem ben jij?” in tien verschillende talen. (downloaden van deze bloemen kan hier)
Deze eenvoudige vraag, een uitnodiging tot zelfontplooïng, raakt het hart van het mens-zijn. Wie ben jij? Bloei zoals je bent! Het hoeft allemaal niet gezegd of uitgelegd, iedereen begrijpt de uitnodiging.
De wereld, een tuin vol bloeiende bloemen.

Ik ben onder de indruk van hun werk, van de eenvoud. De kracht van de eenvoud.

 

Hallo wereld!

Hallo Wereld!

Welkom op deze vernieuwde website van Happy View. Hier kun je vanaf nu mijn ‘bespiegelingen‘ lezen. Een nieuw begin van mijn blog ‘De vliegende schildpad’ die ik jarenlang elders op internet bijhield.

Het gewone leven vertelt je alles. Als je in het bos gaat wandelen en je let goed op, kom je de antwoorden op je vragen tegen. Maar niet alleen in het bos. Altijd en overal. Alles wat er om je heen gebeurt, alles wat het leven je laat zien, alles wat je meemaakt heeft je iets te vertellen. Alles gebeurt altijd precies op het goede moment. Je zou je er niet eens druk over hoeven maken zelfs!

Ik zag net een klein vlindertje drijven in een bord met water. Ik kon hem aan z’n lot overlaten en misschien zou hij het overleven, misschien niet. Zonder erover na te denken stak ik mijn vinger uit. Hij klom er meteen op en bleef lekker zitten. Natuurlijk, ik kan me voorstellen dat-ie even droog moest worden voordat hij weer kon vliegen. Daarom heb ik hem bij een bloem gebracht en jawel, daar sprong hij dankbaar op en bleef nog even zitten drogen en bijkomen. Inmiddels is hij weer weggevlogen en ik ga ook gewoon weer verder waar ik gebleven was.

Ik zou er niet eens meer over nagedacht hebben als ik niet even een voorbeeldje had gezocht over wat je ‘gewoon’ in het dagelijks leven tegenkomt. Dit dus. Je kunt mensen de hand reiken, ze kunnen hem pakken of niet. Maar ze hoeven zich niet aan je vast te klampen, want ze kunnen gewoon zelf vliegen.

Dus ik ga niet nadenken over hoe ik mensen aan me kan binden. Hoe ik klanten kan werven. Hoe ik een bepaald programma opzet, waar je dan een jaar lang… nee. We bieden iets, we delen iets, we willen graag motiveren en stimuleren, maar wel in alle vrijheid. Anders klopt het niet met onze visie. We hoeven niet te denken vanuit ‘angst’ of ‘tekort’, we denken vanuit onze kracht. We denken vanuit ‘overvloed’, vanuit delen en voeden, inspireren, er is genoeg voor iedereen. Kijk naar de natuur: Wat groeit en bloeit er allemaal niet zomaar, vanzelf? Heb je ooit wel eens stilgestaan bij hoeveel pitjes zich bijvoorbeeld in een pompoen bevinden? Allemaal nieuwe vruchten in potentie.