De betekenis

‘Weet je wat dat betekent?’ vroeg ik gisteren, nadat het was gelukt een gaatje blauw in het grijze wolkendek open te breken. Daarna ging het overigens weer grijs verder. Het was dus echt maar een gaatje. Een klein gaatje blauw, met grote betekenis.

Het laat zien welk instrument wij tot onze beschikking hebben. Onze intentie, onze doelgerichte aandacht, ons manifestatievermogen. Als iedereen – of slechts een deel van de mensen, dat is ook al genoeg –  zich nu eens op vrede zou concentreren, op oplossingen, op balans in de wereld, op harmonie, op herstel…

Het vraagt ons ons zeer bewust te zijn van onze eigen aandacht. Verwachten we problemen en benoemen we die, dan creëren we ze. Herhalen we moeilijkheden, door ze te beschrijven en anderen ervan te overtuigen, dan houden we ze in stand. Zien wij daarentegen het mooiste en het beste, dan komt uit alles – in welke vorm het zich ook aandient – iets moois, iets goeds voort.

Het is aan ons, wij moeten het misschien nog ontdekken hoe verstrekkend de gevolgen hiervan zijn, maar het betekent in elk geval dat het onzin is om anderen, de buitenwereld, omstandigheden zoveel macht te geven dat we ons er slachtoffer van voelen, of dat we volgelingen worden, ook dat. Wij hebben het instrument in handen. Dus wees je bewust en focus op wat je wel wilt in plaats van op wat je niet wilt of waar je bang voor bent.

Je krijgt het zoals je het hebben wil, zoals je het denkt, verwacht. Laatst kreeg ik een berichtje van iemand die de nieuwsbrief had ontvangen: “Via … heeft u mij zonder mij te zien van pijn verlost. Dat is voor mij onverklaarbaar, maar het was wel een feit.” Ik wist het niet. Wel dat het verzoek kwam voor deze healing, wat ik ook heb gedaan, maar het resultaat was me onbekend. Het werkt precies hetzelfde als met de wolken. Met dat verschil dat de ontvanger ook zelf de keus maakt het toe te staan, het te ontvangen, het te laten gebeuren. Misschien zou ik daar niet eens bij nodig zijn geweest, dat kan ook nog. “Het” werkt door ons heen. Wij besturen “het”. Wij hebben een keus in wat we ermee doen. Zodra we ons hiervan bewust zijn, hebben we ook een verantwoordelijkheid. In elk geval voor onszelf. Want als we dit weten, hoe kunnen we dan ooit nog ergens over klagen? Of ergens bang voor zijn?

 

Trillingen

Laatst was ik met een Belgische vriend bij een natuurgeneeskundige arts, die met bioresonantie werkt of iets wat daarop lijkt. Er werden trillingen gemeten met een apparaatje en zo kon je zien of het lichaam bepaalde stoffen afstootte of juist niet en dat vertelde dan iets over wat hij mankeerde en wat hij daarvoor nodig had. Ik ben nog in afwachting van de berichten dat de pilletjes die hij meekreeg inderdaad werken, ik ben benieuwd. Het gekke is dat die pilletjes niets bevatten behalve ook bepaalde trillingen en de werking is dus volkomen energetisch.

Ook voor Muni heb ik op die manier een keer laten testen welk voedsel wel en niet goed was voor haar en sindsdien krijgt ze ander voer en andere snoepjes. En nu heeft ze nergens last meer van.

Ineens bedenk ik me dat die opruimmethode van Marie Kondo ook zo werkt. Je neemt alles in je handen en gaat voelen: Word ik hier blij van of niet? Met andere woorden: Resoneert het met mij of niet (meer)?

Dat verklaart misschien waarom het opruimen me af en toe een beetje teveel wordt. Geen goed excuus om niet door te gaan, maar wel om het tempo even een beetje te vertragen. Tussentijds steeds even opladen. Even herstellen. Even bijkomen. (even schrijven, even tekenen, even wandelen, even naar de kapper, even bewegen, enz…) Natuurlijk is het beter voor een mens om alleen maar spullen om zich heen te hebben die wel resoneren. En het zal vast en zeker een groot verschil maken als de grote opruiming klaar is. Nu al merk ik dat het lucht geeft, hoewel het als je halverwege bent alleen maar een nog grotere chaos lijkt. Hou van je spullen, geef ze rust, laat ze uitrusten als je ze gebruikt hebt, bedank ze als je ze wegdoet voor het plezier dat ze je ooit gegeven hebben. Het is in feite een hele energetische methode, die Marie Kondo omschrijft. Een praktische toepassing van ‘het nieuwe’.

Wat bedoel ik met ‘het nieuwe’? De gevoeligheid die we hebben of ontwikkelen om waar te nemen wat onzichtbaar is. Als we ons meer bewust worden van die gevoeligheid en het een beetje trainen, kunnen we zelf ‘meten’ wat wel en niet goed voor ons is. Zoals je ook kunt voelen wat waarheid is. “De Waarheid (met een hoofdletter) bruist in je lichaam als champagnebubbels,” omschrijft White Bull. Probeer het maar eens uit. Zeg bijvoorbeeld eens tegen jezelf: ‘Ik ben liefde, ik accepteer mezelf helemaal zoals ik ben, ik ben goed zoals ik ben, het leven steunt mij, ik voel me goed….’ of andere positieve teksten waar je behoefte aan hebt. En voel dan eens goed wat er in je lichaam gebeurt!

Als je dit regelmatig doet, dan voel je ook meteen de momenten waarop je ‘eruit’ getrokken wordt, door negatieve gedachten of teveel ballast. En zodra je dat merkt, kan je aan de slag gaan om het bij te sturen. Om je weer goed te voelen. Onze gevoeligheid is ons eigen instrument. En voor wie het nog niet weet: De Waarheid is overvloed en geen tekort, wie wij werkelijk zijn en waarmee elke cel in je lichaam wil resoneren is: Licht, Liefde, Vrijheid, Vrede, Vreugde. Zodra er iets is wat daar niet mee resoneert, teleurstelling, woede, wrok of schuldgevoel bijvoorbeeld, ruim het op. Verhoog je frequentie door je te concentreren op Licht, Liefde, Vreugde, stel je voor dat je bij wijze van spreken ‘donkere wolkjes’ laat gaan, hou er niet aan vast, laat ze oplossen.

Mocht je twijfelen aan dit principe, kijk dan eens naar een wolkje in de lucht en concentreer je. Laat hem oplossen. Met jouw intentie en gedachtekracht, gaat dat lukken. Je zal versteld staan!

Ik moet zeggen, het wolkendek is momenteel unaniem grijs. Maar ik ga eens proberen er een stukje blauw in te manifesteren. Als het is gelukt, zal ik een foto maken!

  • resultaat!

Eerlijk gezegd sta ik er zelf van te kijken! Het duurde hooguit een half uur en ik ben niet eens dat halve uur lang blijven kijken. Een paar keer een paar minuten. Ik stelde me een stukje blauw voor (als ik was gaan nadenken, had ik het me niet kunnen voorstellen!) en ik zag het al iets lichter worden. Maar ondertussen ook regendruppels. Daar laat je je niet door ontmoedigen (als je deze proef op de som wilt nemen!) en zie eens wat ik ongeveer 20 minuten later waarneem. Ik heb de intentie door laten gaan, terwijl ik zelf even wat andere dingen ging doen…

20151107_102856 De beginsituatie…

20151107_104256even later……

20151107_114215Na ongeveer 20 minuten….20151107_114102

Joepie! Gelukt! Weet je wat dat betekent???

Als je het nou niet gelooft, wat ik me wel kan voorstellen, ik geloof het ook bijna niet, moet je het zelf maar eens uitproberen! Veel plezier!

Bewondering

“Ik ben blij dat ik er niet over ga…,” hoor ik een meisje in de sportschool tegen iemand anders zeggen. Het gaat over de vluchtelingen. Is dat zo, vraag ik me af, hebben we er niet allemaal mee te maken, alleen al in de manier waarop we er op reageren? Bij nader inzien vind ik echter deze opmerking zo gek nog niet. Waarom moeten we ons er allemaal zo mee bemoeien, van de zijlijn alles beter weten? Daar zijn we goed in. Je kunt het op je vingers natellen dat er altijd geklaagd wordt, het beleid is nooit goed, maar ga er maar eens aanstaan. Ga het maar eens organiseren allemaal.

Stel je voor dat iedereen z’n spullen op eigen houtje naar een asielzoekerscentrum zou brengen, als er niet gecoördineerd zou worden wat waar nodig is en hoeveel. Dat zou een chaos worden.

In zekere zin reageren we allemaal vanuit onze eigen behoefte. Zowel degenen die tekeer gaan en hun frustraties botvieren – natuurlijk gaan die frustraties ergens anders over – als degenen die willen helpen en actie ondernemen. Al is dat laatste wel wat constructiever natuurlijk. Maar ook dat vraagt om beleid en coördinatie.

Mensen als ‘zielig’ beschouwen is niet echt helpen. Serieus nemen en respect hebben, behandel anderen zoals je zelf ook behandeld wilt worden. Wij hebben onze oordelen al snel klaar. ‘Ze zijn verwend’, hoor ik mensen soms zeggen, bijvoorbeeld als ik vertel dat er genoeg kleding is. Onzin natuurlijk, misschien betekent het wel dat wij zoveel over hebben dat we ze massaal overspoelen met onze afdankertjes. Bovendien, wie een oorlog ontvlucht, hoeft niet per definitie arm te zijn. Ze komen niet uit armoede, ze komen voor de veiligheid. Omdat hier geen bommen vallen. Laten we daar dankbaar voor zijn. Dat wij in een veilig land leven.

Onze veiligheid wordt alleen bedreigd als we ons laten meeslepen door angst en gaan handelen en reageren vanuit angst. Niet als we het hoofd koel houden en respect hebben. Ook voor degenen die zich volop inzetten om alles goed te regelen. Wie er op uit is om aan te tonen dat er van alles mis is, zal altijd wel wat vinden. Misschien is het tijd om eens te kijken wat er wel allemaal goed gaat, want dat verdient toch wel bewondering.

 

Geluksmomenten

‘Wil je een tekening maken van je mooiste moment van de afgelopen week?’ Met die vraag, gekleurde stiften en papier trok Janna de wereld door en verzamelde wel 7000 geluksmomenten. Ze heeft er een boek van gemaakt. Wat een goed verhaal! Ze had zelf gemerkt hoe blij ze werd van het tekenen van mooie momenten en is dat spontaan gaan delen. In de trein stapte ze op mensen af en van het een kwam het ander, ze trok de wereld door met die vraag en hoorde allemaal mooie, ontroerende verhalen. “Je kunt het opschrijven, maar als je het tekent, ben je helemaal gericht op dat moment van geluk en voel je je daardoor weer helemaal blij worden,” vertelde ze (bij MAX).

‘Try it out’ nodigt ze uit op haar website: ‘Draw your beautiful moment of last week. It doesn’t matter whether you draw a stick-figure or are a real artist. As long as you RELIVE your moment. That is what makes you happier!’

Dat ga  ik eens doen! Beleef je geluksmomenten opnieuw, dat maakt je gelukkiger!

  • vervolg:

Dit is mijn tekening….

12187729_10208088831284540_2657068178964860103_n

Ik pak een doos gekleurde stiften (die na deze actie ook meteen opgeruimd gaat worden) en gebruik ze stuk voor stuk. Het idee was mijn geluksmoment in het bos (zie foto’s hieronder), de magie van de kleuren en het spel van het licht daar dwars doorheen. En als ik klaar ben zie ik dat de tekening me nog veel meer laat zien! Door de bomen het bos weer zien, zoals ik mijn opruimactie eerder al bestempelde. Het pad volgen, het licht dat vanzelf het pad wijst, genieten van de kleurenpracht onderweg, ook al lijkt het een chaos, links en rechts, als je rustig doorwandelt, kan je ervan genieten en kom je vanzelf op die open plek! (Zie vorige blog(s)…)

12187768_10208065280055774_2570435658419660406_n 11203053_10208065281095800_8421127131286857240_n

De open plek…

“Ja, een luxe-probleem,” zegt een medewerker van het Rode Kruis als ik aankom met een auto vol truien, jasjes, broeken, schoenen en T-shirts voor de vluchtelingen. Ternauwernood kan ik nog een paar sjaals en mutsen inleveren. Meer hebben ze niet nodig. Hoe bestaat het? Zoveel vluchtelingen onderweg…
Ik had al van iemand gehoord dat er een oproep was gedaan voor vrijwilligers om alles te sorteren. Waarom zou je dat niet door de vluchtelingen zelf laten doen, dacht ik nog. Maar goed, daar stond ik dus mooi te kijken – naar het bordje ‘we begrijpen dat dat teleurstellend kan zijn voor u’.
Laatst zag ik een kledingbank ergens bij Nieuwegein. Laat ik daar eens heenrijden. Er zullen toch zeker mensen zijn die wat warme spullen nodig hebben voor de winter? Het was voor mij een overweging geweest, moet ik eerlijk zeggen, om bepaalde kleding, die ik niet vaak aan heb, weg te geven. Als een ander een trui 50 keer draagt en ik hooguit een of twee keer….
Ondertussen besef ik dat ik een beginnersfoutje heb gemaakt bij het opruimen. Je beslist om iets weg te doen of niet. Weggeven is nog niet helemaal afstand nemen, dat is een andere bestemming zoeken. Ik herinner me het verhaal van Mari Kondo over het weggeven aan zusjes – en dus vervolgens zusjes opzadelen met jouw overschot. Ahum…

De kledingbank kan ik nergens meer vinden, verdwenen. Natuurlijk, ik kan naar huis rijden en me gaan storten in het hele onderwerp, waar heeft men kleding nodig (en welke spullen nog meer?), ik kan een tweedehandskledingwinkel zoeken, ik kan ook zelf naar een asielzoekerscentrum rijden, maar mijn hemel, wat ben ik aan het doen? Als ik deze weg insla ben ik straks in geen 100 jaar klaar. Thuis wachten nog meer hoofdstukken… boeken, paperassen, ‘komono’ (dat betekent algemene spullen), keukenspullen, enz.. enz… Hou je doel voor ogen! Dit is niet erg efficiënt. Ik besluit om in elk geval niet met al die zakken terug thuis te komen, dat levert het risico op dat ik ze nog eens openmaak en ga selecteren op wat er nog in een winkel verkocht zou kunnen worden en het is bovendien geen goeie stimulans om door te gaan. Uiteindelijk belanden ze in de container vlakbij huis, waar op staat dat de gemeente samenwerkt met het Leger des Heils. Lange leve het Leger des Heils, fijn dat ze er zijn. Ik laat het los.

Onderweg dacht ik terug aan de tsunamihulpverlening, aan al die dozen die mensen ingezameld hadden en die ik verkocht zag worden in India… terwijl er toch echt dorpen waren waar men nog grote nood had. Het is niet makkelijk, goede hulpverlening. Om het echt terecht te laten komen bij mensen die het het hardste nodig hebben. Wij wilden destijds mensen in zo’n getroffen dorp helpen, maar dat ging niet zomaar. Je moest het hele dorp hetzelfde pakket geven – ook de mensen die het minder hard nodig hadden – en ook nog goed in de gaten houden dat het echt bij iedereen terecht kwam. Je krijgt scheve ogen en problemen als je de een wel helpt en de ander niet. Op zich is het goed dat er organisaties zijn, die daarin gespecialiseerd zijn. Wij mensen willen altijd helpen, zeker als we zulke rampen zien gebeuren in de wereld – en dat is een mooie eigenschap, maar soms is het ook voor ons eigen gevoel. Om onszelf beter te voelen, om het idee te hebben dat we iets gedaan hebben. Nou ja, ook dit is een heel ander hoofdstuk. Daar kan ik een boek over schrijven.

Dus, om terug te komen op het opruimen: weg is weg. De keuze die je maakt is of je er blij van wordt of niet. Dat is de enige afweging die je maakt. Ik was per ongeluk een andere gaan maken. Herstel.

Om het loslaten kracht bij te zetten, ging ik even sporten. In alles wat je doet kom je jezelf tegen. Of… bij alles wat je doet kom je oneigenlijke argumenten tegen. Zowel opruimen als sporten doe je omdat het goed is voor jezelf. Omdat je je er beter bij voelt. En dat is een hele legitieme reden. Maak het niet ingewikkelder dan dat, maak het simpel en eenvoudig. Steeds opnieuw kom ik erop uit dat het je eigen taak is om je goed te voelen, zo goed mogelijk en uiteindelijk help je daar iedereen het meest mee, maar daar gaat het niet om! Luister goed naar jezelf, volg je innerlijke stem, je ingevingen en laat je niet in de war brengen door gedachten, twijfels en excuses. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf. Ruim op al die kronkels en hersenspinsels. Baan je een weg door het woud van illusies en angsten en vind de open plek van vrede in jezelf.

Dat is mijn vrije interpretatie van een stukje van White Bull (uit de inleiding van het boek):

“Ik bid dat mijn woorden jou zachtjes zullen prikkelen en jou zullen doen ontwaken in jouw diepste weten. Zoals in het sprookje van de Schone Slaapster hoop ik dat elk woord zich een weg baant door het woud van hersenspinsels en angsten in de richting van de open plek waar jij, Schone, ligt te wachten op de kus der Waarheid die jou dan volledig zal doen ontwaken en die jouw ware Onschuld in ere zal herstellen.”

Love it en wees dankbaar!

Ergens mee beginnen, daar ben ik goed in. Doorgaan met plezier en afronden met voldoening, dat is de kunst. Het opruimen begint op dag drie een beetje zwaar te worden. Hoe houden we het leuk? Eerst maar eens alles de deur uit, wat al in zakken zit? Dat geeft vast een opgelucht gevoel. Een lekker muziekje erbij opzetten, rondkijken en genieten van het resultaat tot nu toe? Ja, maar ik ben nog lang niet klaar…. dus ik zie alleen maar wat er allemaal nog ‘moet’ gebeuren. Kijk… daar zit hem de zwaarte: in het moeten! Hoezo moeten? Van wie ‘moet’ het? Willen zal je bedoelen! Doorzetten, doorgaan… kom op!

Nee, ho, stop! Het heeft geen zin om door te gaan duwen. Eerst weer even zin maken. Misschien even iets anders gaan doen. Tot het weer een positieve keuze is om verder te gaan. Met plezier! “If you are not doing what you love, you are wasting your time!” staat voor mijn neus op een bordje. Dat is helemaal waar. Doe alles wat je doet met liefde en aandacht… anders heeft het niet zoveel zin om het te doen.

Ik weet niet of jullie het herkennen, maar voor mij is het een herkenbaar fenomeen. Laatst vertelde iemand me iets over mijn Maya-zegel en benoemde het: “Je ziet het eigenlijk al voor je, je hebt een rijke verbeelding en springt vol enthousiasme in nieuwe projecten. Het afmaken is iets moeilijker, omdat het in je verbeelding eigenlijk al klaar was, maar ook omdat je onderweg alweer nieuwe projecten bent opgestart. Maar je kan het wel…” Ach ja… wie bergen wil verzetten…

Wel heb ik de tijd mee, want de wereld verandert. Manifestatie gaat steeds sneller en makkelijker. En dan heb je veel aan je verbeeldingskracht en de energie die je in de beginfase ergens insteekt. Blijf gefocust op het doel!

Het doel is dat ik door de bomen het bos weer ga zien. Door alle kleding weg te doen waar je ‘klaar’ mee bent of waar je niet blij van wordt, vind je weer terug waar je wel blij van wordt en hoef je daar niet meer naar te zoeken of verdwijnt dat niet meer tussen een berg spullen, die je als ‘berg’ ervaart. Je geeft het z’n waarde terug.

Met elk kledingstuk (en alles wat je bezit trouwens) heb je een relatie, zegt Marie Kondo. Die relatie moet je onderhouden… Het gaat dus over de relatie met jezelf, filosofeer ik dan als ik bezig ben. Net als alles, elke boterham die je smeert. Smeer je hem met liefde en aandacht, eet je hem met liefde en aandacht? Dan is het goed voor je. Je geeft jezelf op die manier liefde en aandacht. Zo komen we terug bij die andere Japanner, Masuru Emoto. Liefde en dankbaarheid, dat is het recept voor de mooiste kristallen (in zijn proeven met water) en aangezien wij ook voor zo’n 80 procent uit water bestaan, nemen wij ook op wat voor een boodschap we uitstralen, waar we aan denken en wat we zeggen, wat tegen ons gezegd wordt, elke cel in ons lichaam reageert op woorden, gedachten en geluiden. Moet je nagaan hoe belangrijk het is dat je omgeving harmonisch en plezierig is.

Dus? In plaats van “poeh…” zeg ik tegen mezelf: “Wouw!” Wat goed, wat fijn, wat ben ik dankbaar dat je dit doet. Wat een plezier zal ik ervan hebben. En vergeet niet af en toe even te pauzeren en te genieten van elke stap! Don’t allow any negative thought…. niet over jezelf, niet over anderen, niet over spullen, niet over….

Love it en wees dankbaar!

Opruimen

Regelmatig heb ik het hier over gedachtekracht, hoeveel het uitmaakt wat je denkt en hoe je denkt. Over het verband tussen de fictieve en fysieke wereld. Dat wat je waarneemt in de buitenwereld een reflectie is van jouw beleving. Probeer de buitenwereld/anderen niet te veranderen, maar pak jezelf aan! 😉

Alles is in jezelf. Ook de verandering die je wilt zien in de wereld. Dus… hou er vooral mee op een ander de les te lezen of te denken dat jij alleen gelijk hebt. Er is altijd nog wel wat te bekijken en op te ruimen in je eigen schaduwveld. Ik kwam er ooit achter hoe het werkte toen ik heel erg boos was op een bepaalde persoon en die daarom glimlachte… en zich er niks van aantrok. Twee dagen later besefte ik dat wat ik hem had toegeroepen in feite voor mezelf was bestemd. Dat opende mijn ogen.

Zowel als je je ergert als wanneer je iets bewondert in iemand, vertelt het je iets over jezelf. Het laat je een deel zien, dat aandacht behoeft. Geen afkeuring of goedkeuring, gewoon aandacht. Zien en zo nodig opruimen.

Opruimen, daar wil ik het over hebben. Want wil je de flow in je leven – en waarom zou je dat niet willen? – is het nodig om op te ruimen. Oud zeer, oude overtuigingen, een bepaald zelfbeeld dat je in stand hebt gehouden, een idee over de wereld of over bepaalde personen, pak het aan, ruim het op. Verwijder alles wat je niet langer dient. Dat is alles waar je niet blij van wordt. Zo hou je over waar je wel blij van wordt.

Ik bestelde het boekje van Mari Kondo, de Japanse opruimgoeroe waarover ik zulke enthousiaste verhalen hoorde. Ik begon te lezen en jawel… ook al had ik het nog niet ingepland, de grote opruimactie is begonnen. Waarom werkt het zo aanstekelijk? Omdat ze benadrukt dat je alleen houdt waar je blij van wordt. Opruimen is eerst wegdoen.

12106814_10208074670890539_8097913348173110898_nJe begint met kleding (volgens haar principes) en je haalt alles uit de kast en waar het allemaal nog meer rondslingert. Ook jassen, schoenen en tassen horen bij dit onderdeel. Ahum…. dan pas zie je hoeveel je hebt. En hoeveel er al jaren ongebruikt ergens achter in een hoekje in de kast ligt. Deze methode werkt razendsnel. Binnen een uur had ik al drie zakken vol. Ik heb net even gekeken waar de kleding voor vluchtelingen heengebracht kan worden, want dat helpt mij bij het opruimen. Te weten dat het ergens goed terecht komt. Maar dat is niet het doel van Mari Kondo, zij verkondigt dat we zonder overbodige ballast meer vreugde ervaren. Als je bedenkt dat alles energie is, is dat natuurlijk helemaal waar. Tijdens het opruimen kom ik mooie spullen tegen waar ik ooit heel blij mee was. Toen was ik er blij mee, maar dat is nu geen reden om ze te bewaren. Ik bedank de spullen en doe ze in de zak. Ondertussen bedank ik ook Mari Kondo dat ze het opruimen zo makkelijk en vreugdevol heeft gemaakt.

Hier gaat het om: Als je de flow in je leven wilt, heeft de energie ruimte nodig om te stromen. Net als in je lichaam. Ook in je lichaam willen afvalstoffen opgeruimd worden. Daarom is het goed om in beweging te blijven, elke dag minimaal een half uur bewegen, een paar keer per week sporten – de sauna, een zeezout badje, water drinken, het doet allemaal wonderen.

Opruimen is belangrijk. Hou niet vast aan het oude, hou vooral niet vast aan pijn, frustraties en oud zeer. Terwijl je letterlijk opruimt, ruim je ook op in je geest. Je huis, je lichaam, je geest, ook de troep op straat hoort erbij. Er komt ruimte vrij voor vreugde, nieuwe inspiratie, de levensenergie kan weer vrij stromen.

En, wat een mooie bijkomstigheid is en ook van belang om te weten: Ook je cash-flow heeft hiermee te maken. Ook geld is energie en beweegt mee met de stroom van vreugde en je goed voelen. Als er een barrière is in de instroom, die je ervaart, kan dat te maken hebben met bepaalde ideeën die je hebt, maar ook en vooral met on-opgeruimde frustraties, slachtofferschap of schuldgevoel of allebei.

Wat je doet met opruimen is eigenlijk jezelf herwaarderen, het jezelf gunnen om van oude ballast verlost te zijn, de weg vrij maken om jezelf goed en opgeruimd te voelen. Hou het oude niet in stand, je goed voelen is het belangrijkste wat er is. Want de wet van aantrekkingskracht werkt zo simpel: Hoe je je voelt, bepaalt wat je aantrekt. Je dominante gevoel creëert je situatie.

 

Durf!

We hebben weer een nieuw weekbericht, heb je ‘m al gezien? Vind je rust, dan kan je goed bij jezelf blijven, wat er ook gebeurt om je heen. Dan blijf je makkelijker gericht op wat je (wel) wilt, je houdt je focus.

Ik heb het idee dat veel mensen hun leven opnieuw aan het vormgeven zijn op dit moment. Dat is een heel proces natuurlijk. Vooral een innerlijk proces. Wat je daadwerkelijk doet is maar een heel klein deel vergeleken met wat je denkt, hoe je denkt, wat je omgooit in je gedachten, wat je gaat accepteren of op een andere manier gaat bekijken. Rust geeft berusting in wat er is en maakt het  nieuwe mogelijk. Je slaat vanzelf nieuwe wegen in.

Je hoeft je daar niet druk over te maken, naar te zoeken, hard achteraan te rennen, het komt vanzelf. Zoals zaadjes die opkomen uit de grond. Je kunt je voorstellen dat je diepste hartenwensen pas boven komen als je niet langer overal achteraan rent, reagerend op alles wat er om je heen gebeurt en van je wordt gevraagd. Wat zou het zijn, je diepste hartenwens?

Als je je dat afvraagt, denk ik dat het zo is dat je eerst jezelf mag erkennen. Dat je jezelf toestemming geeft om te genieten van wat je doet en wie je bent, je eigen talenten erkent, waardeert, waar geniet je het meest van? Wanneer voel je je lekker? We zijn geneigd om dat niet te erkennen, om onszelf en wat we doen te bagatelliseren, om onszelf te ondermijnen, we zijn er heel goed in om excuses te verzinnen waarom niet, om van alles nog te moeten. Maar zelfs dat moeten is een keuze, die we zelf maken. Vraag je niet af wat je allemaal moet, wat de bedoeling is (alsof iemand anders dan jij dat bepaalt), maar vraag jezelf waar je het meest gelukkig van wordt. En erken dat.

Een mooie maatstaf is om te kijken waarbij je de tijd vergeet. Als je helemaal met hart en ziel ergens mee bezig bent, heb je vaak niet in de gaten dat de dag alweer om is, voorbij gevlogen. Je gaat zo op in wat je doet, dat je het nauwelijks waarneemt. Dat geeft niet, maar het is misschien wel de reden waarom we het zo makkelijk vergeten.

Vroeger schreef ik altijd verhalen. Als ik een opstelopdracht kreeg op school, koos ik het verhaal eruit (in plaats van het betoog) en begon te schrijven… Ik hield niet meer op. Soms schreef ik ‘s nachts door. Ik was zelf benieuwd hoe het verhaal verder ging. Ik vond het spannend. Ik wist ook niet waar het heen zou gaan. Mijn pen vertelde mij een verhaal. Die kick heb ik altijd onthouden – ook in de ruim twintig jaar dat ik ‘gewone’ journalistieke activiteiten ondernam en tv-reportages maakte. Natuurlijk, ook dan liet ik het verhaal zichzelf graag vertellen. En nog steeds laat ik me graag verrassen. Alles zelf van tevoren bedenken en regisseren is natuurlijk mogelijk, maar veel leuker is het om het avontuur in te stappen en te zien waar dat je naartoe brengt. Dat levert de mooiste resultaten op.

Die kick dus… waarom vergeten we dat of laten we dat zolang wachten? Waarom zou er eerst van alles moeten? Omdat we veel te veel nadenken. Terwijl als we daarmee bezig zijn, met onze passie, dan denken we helemaal niet, we doen gewoon. We hebben het niet in de gaten, maar we genieten, we leven, we hebben plezier. En dat mag. Daar gaat het om. Laat je meevoeren…

Alles komt dan vanzelf op z’n pootjes terecht. Echt waar. Want als je doet waar je je goed bij voelt, stroomt het. Het gaat vanzelf. Je levensenergie stroomt, wil stromen, hou het niet tegen, laat het lekker stromen…. en al het andere lost zich vanzelf op. Want de vreugde (je ziel die juicht) trekt alles aan wat je nodig hebt. Durf!

 

“Volg de wegen die je hart wil gaan, gun je ogen wat ze wensen.”

Je gelooft het niet, maar gisteren heb ik Prediker bestudeerd. Jawel, Prediker, uit het oude testament. Ik wilde begrijpen wat mijn vader zo geboeid had, het schijnt dat hij bij de verplichte dagopeningen op school z’n studenten altijd alleen uit Prediker voorlas. Bovendien zijn we aan het zoeken naar een geschikte tekst voor op de grafsteen…

Het was even doorbijten, want het gaat over zwoegen, zwoegen, de mens doet niets dan zwoegen onder de zon en het leidt nergens toe. Lucht en leegte, meer bereik je er niet mee.

Prediker:  “Ik zocht met heel mijn hart naar wijsheid. Alles wat de mens op aarde onderneemt, wilde ik doorgronden. Nooit geeft hij zijn ogen rust, dag noch nacht, maar bij alles wat God doet onder de zon, zo heb ik ingezien, doet hij wat hij doet. De mens is niet in staat de zin ervan te vinden. Hij tobt zich af en zoekt ernaar, maar hij vindt hem niet, en al zegt de wijze dat hij inzicht heeft, ook hij is niet in staat de zin ervan te vinden.”

Je zou er moedeloos van worden! Maar dan komt het…

“Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur. Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven. Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet, want er zijn geen daden en gedachten, geen kennis en geen wijsheid in het dodenrijk. Daar ben je altijd naar op weg.”

“Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe. Wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe. Je kent de wegen van de wind niet.”

En dan lees ik:

“Volg de wegen die je hart wil gaan, gun je ogen wat ze wensen.”

En dan begrijp ik eindelijk wat Prediker bedoelde, het is misschien niet zo anders dan wat modernere meesters ons zeggen: Het leven is NU. Geniet ervan zolang het kan. Het gaat er niet om wat je ermee bereikt, je neemt uiteindelijk niks mee in je graf. Het gaat er om dat je vreugde schept in alles wat je doet, dat je geniet van elke dag die je gegeven is!

Genieten en accepteren

Iedereen heeft zo z’n eigen levensthema’s, z’n eigen ‘stoei-onderwerpen’ en daarmee ook z’n eigen excuses om niet volop aanwezig te zijn, vrij te zijn en in het NU te leven.

Denk vooral niet dat je steeds hetzelfde tegenkomt, wijs jezelf niet af, omdat je alweer tegen ‘hetzelfde’ aan loopt, het is nooit hetzelfde, het is steeds een stap verder. Stukje bij beetje ontvouwt het zich. Na de ene stap komt de volgende stap. Je bent nooit terug bij af, het is logisch dat het ene inzicht volgt na het volgende. Steeds verder ontvouwt zich de waarheid – tot je werkelijk vrij bent. Zelfs dan zal je van alles tegen blijven komen, alleen je kijkt er anders naar. Het lost zich makkelijker op, omdat jij je er niet mee identificeert. Je hebt geleerd er op een bepaalde manier naar te kijken, je er niet afhankelijk van te maken.

12186770_1143565525658110_6363654515108307321_oGwendoline Remmerie (misschien ken je haar nog uit de documentaire ‘De kracht van de Stilte’) heeft een boek geschreven dat ‘De kunst van accepteren’ heet. Afgelopen donderdag sprak ik haar daarover. Een kwestie in haar eigen leven was de aanleiding om met dit onderwerp aan de slag te gaan. “Accepteren is niet het opzij zetten, het laten, het ‘is nu eenmaal zo’ – nee, accepteren is het in de ogen kijken, het laten zijn  zoals het is, maar er niet mee vechten.” Haar eigen kwestie loste zich op tijdens het schrijven van het boek. Dat maakt het praktisch toepasbaar voor de lezer, want waar haar voorbeeld als een rode draad door het boek heen loopt, kun je je eigen voorbeeld invullen. Alle aspecten van het accepteren komen voorbij, maar wat wellicht de grootste eye-openener is, is dat wij zelf vasthouden aan onze ‘problemen’, dat we ons er aan gehecht hebben, dat we juist door zo bezig te zijn met het denken en piekeren erover, het in stand houden. Het gaat niet om dat zomaar ‘loslaten’, maar om het inzien van hoe dat proces werkt. Als toeschouwer kan je in je kracht blijven. Je laat je er niet door vangen.

Ook als je probleem nog niet is opgelost, kun je al gelukkig zijn. Je hoeft het er niet afhankelijk van te maken. Dat is echter wat wij doorgaans wel doen. Het houdt ons tegen gelukkig te zijn, onszelf te zijn, in het NU te zijn, in onze kracht te blijven. De benadering van Gwendoline is iets anders dan die van Esther/Hicks bijvoorbeeld, maar in de kern komt het wel op hetzelfde neer. Zoals de waarheid natuurlijk altijd op vele manieren benaderd kan worden, maar in essentie hetzelfde is. Voel je goed, al is je probleem nog niet opgelost, en het lost zich op. Niet andersom. Die ‘andersom-manier’ is van het ego: Als dat is opgelost, dan…. voel ik me goed. Het is sowieso de vraag of dat waar is, want dan is er wel weer iets anders dat zich aandient natuurlijk.

Ik heb het boek nog niet uit, maar het is zeker een aanrader. Op een vriendelijke en toegankelijke manier word je meegenomen in deze benadering en kun je het gaan doorzien. Ik weet nog niet of zij het ook zo concludeert, maar het – onbewust – in stand houden van problemen en zorgen, eigenlijk zijn het steeds allemaal excuses om onszelf te beperken in wie we zijn, onszelf te weerhouden stappen te zetten, te groeien, ons te bevrijden, in het NU aanwezig te zijn en daar volop van te genieten.

Je kunt het vergelijken met dit simpele voorbeeld: Je geniet, prachtig weer, zonnetje, je voelt je geweldig, je bent helemaal in het nu, je hebt er zin in, je hebt een ingeving om iets te gaan doen en dan opeens komt er een stemmetje zeuren: ja maar, …. en dat kan van alles zijn. De boodschappen, anderen die nog iets van je nodig hebben (denk je) of dat je niet mag genieten, omdat je nog wel een probleem hebt…. Het is een mechanisme in ons, van het ego, om ons er weer uit te sleuren. Er is altijd iets dat ‘moet’, alsof je niet zomaar mag genieten, alsof een ander er ongelukkiger van wordt als jij gewoon gelukkig bent. Of alsof je niet mag genieten zolang niet eerst alles is opgelost. Maar ja, dan zal het er nooit van komen… er is namelijk altijd wel wat.

De kunst van accepteren. Ik zal er vast en zeker op terugkomen als ik het boek uit heb. Maar dit kan je nu misschien alvast stimuleren om volop te genieten van het weekend, het zonnetje, de prachtige herfstkleuren, van het leven zoals het is, ongeacht wat….