Categoriearchief: Geen categorie

Het nieuwe ‘wij’ is een keuze.

Het verschil tussen – laten we voor het gemak zeggen – de oude wereld en de nieuwe wereld is het verschil tussen ‘ik’ en ‘wij’. Het ‘ik-denken’ maakt ‘ons’ niet gelukkig. Vanuit het ‘ik-denken’ bestaat de illusie van afgescheidenheid en vanuit die illusie ontstaat het gevoel van tekort. Het idee dat je moet vechten voor je rechten, dat je afhankelijk bent van anderen, dat anderen tegen je zouden zijn, beter zouden zijn, meer zouden hebben, een bedreiging zouden kunnen zijn, het denken in ‘ik’ leidt bijna automatisch tot slachtofferschap. Maar ook tot afhankelijkheid. Want het ’tegen’ zijn of je afgescheiden voelen draagt ‘afhankelijkheid’ in zich. Je tegen anderen verzetten, al is het maar in gedachten, is ook een vorm van afhankelijkheid namelijk. In het ervaren van ‘wij’ ligt de bevrijding en de verlossing. Het is het ervaren van eenheid.

Je kunt iemand die nog nooit een slok koffie heeft geproefd wel proberen uit te leggen hoe het smaakt, het zal je niet lukken. Diegene zal het echt zelf moeten proeven om het te weten. Dat is de individuele ervaring. Het kan je van alle kanten aangereikt worden, maar het is aan jou of je het tot je neemt. Dat is de vrijheid, dat is de keuze die elk mens heeft. Je kunt het weigeren, niet vertrouwen, je verzetten en hoe meer men je zal pushen, des te meer zal je de neiging hebben om er ‘nee’ tegen te zeggen. Zo ervaren we ‘ik’, nietwaar? Alles is beschikbaar, maar we verzetten ons. Of niet en als we dat verzet opgeven, waartegen dan ook, is er opeens een heleboel ruimte. We accepteren, ervaren, zijn niet voor of tegen, maar vrij. En nog steeds hebben we keuze. Alleen kiezen we nu vanuit vreugde, niet vanuit verzet.

In de oertijd was er ‘wij’. Men leefde in clanverband. De jagers schoten met elkaars pijlen en niet degene die raak schoot was de held, maar degene van wie de pijl was had het dier gedood. Zo kon er geen ‘ego’ ontstaan. Dat klinkt weliswaar niet erg vredelievend, maar onlangs hoorde ik dat er aan zo’n dier wel van tevoren werd gevraagd of hij zich op wilde offeren om tot voedsel te dienen. Men vroeg toestemming. Dierencommunicatie was vanzelfsprekend, evenals respect voor de natuur. Ook dat is eenheid. De verantwoordelijkheid was gezamenlijk. Zoals bij de bijen, een heel bijenvolk is één dier. Zo’n 40.000 bijen vormen gezamenlijk één lichaam. Ze hebben geen vergaderingen nodig, waarbij iedereen z’n eigen belang verdedigt. Ze communiceren ten dienste van het geheel, het doel. Ze kunnen elkaar duidelijk maken waar de bloemen te vinden zijn en geen bij die zal protesteren ‘ik heb geen zin om zo ver te vliegen, is er niet iets dichterbij?’

Toch is die individualisatie in de ontwikkeling van de mens er niet voor niets, want niets is voor niets. We kunnen wel afgeven op alle gebeurtenissen in de geschiedenis, de onderdrukkende aspecten van het patriarchale, de machtssystemen, oorlogen, ongelijkheid, de uitbuiting van de aarde en het gebrek aan respect voor het leven, maar het is een les. Het afwijzen en afkeuren en het verzet zijn een stap in de richting van de bevrijding. Maar zolang het protest is, is het nog niet vrij, zijn we er nog niet van bevrijd, want dan is er nog strijd in onszelf. En de strijd in onszelf weerspiegelt zich in de wereld.

Het individualistische is ontstaan door de angst voor tekort. Door de angst of door het tekort? Door natuurrampen werden volken gedwongen naar andere plaatsen te trekken, omdat er tekort aan voedsel dreigde op de plek waar ze gewend waren te leven. Zo ontstond de angst voor tekort, waardoor veel veranderd is. De harmonie werd verstoord. Verandering veroorzaakt angst. Een overlevingsmechanisme. Het natuurlijke vertrouwen ‘all is well’ wankelde. De angst leverde niet alleen een voedingsbodem voor de macht – maak de mensen bang en je hebt macht – maar ook omgekeerd: mensen vergaten hun eigen kracht en begonnen zich afhankelijk te voelen en gaven de macht aan iets buiten zichzelf. De innerlijke overtuiging ‘all is well’ was aangetast.

Hetzelfde gebeurt in ons eigen ‘kleine’ leven, allerlei gebeurtenissen schoppen ons vertrouwen in ‘all is well’ omver. Enerzijds gaan we anderen daarvan beschuldigen, anderzijds  voelen we ons afhankelijk en slachtoffer daarvan. Maar hoe anders zouden we onze eigen kracht kunnen ontdekken? Ons daarvan bewust kunnen worden? Het hele leven draait om dat inzicht, dat geboren wil worden in ons. De individuele weg heeft dat doel: bewustwording. Het nieuwe ‘wij’ is een keuze, die we pas bewust kunnen maken als we de ervaring hebben van hoe het is om afgescheiden te zijn. Afgescheiden zijn van ‘de bron’ is afgescheiden zijn van elkaar. In onszelf kunnen we de bron ontdekken en van daaruit ontstaat de eenheid, het bewustzijn van de eenheid. Want de eenheid was er altijd al. We zagen het alleen niet. Wakker worden, opnieuw geboren worden, het bewustzijn wil ontdekt worden. Vanuit het donker ben je blij met het licht. Als alles altijd al een en al licht was, als er geen donker bestond, hoe zouden we dan licht kunnen herkennen, hoe zouden we dan al die mooie kleuren kunnen zien? En hoe zouden we dan keuzes kunnen maken? Nu hebben we die kans.

Stap uit het drama

“The door to your heart and to your dreams opens inward. This means that you must learn to relax before you can solve your problems. You may feel that if only you could solve your problems, you could relax. But it doesn’t work that way. In order to take the pressure off, you need to make space in your heart for other possibilities to happen. Learn to replace your old, restricting thoughts with thoughts of joy, peace and harmony.” Louise Hay

Ze heeft ook een tip: Gebruik een timer, laat hem elk half uur afgaan en zeg dan tegen jezelf: “All is well. All is well. All is well.”

Stap uit het slachtofferschap. Stap uit je drama.

Het is niet wie je echt bent. Jezelf zijn en jezelf laten zien betekent niet met je ‘pijnlichaam’ (zoals Eckhart Tolle dat zo mooi noemt) te koop lopen en het voeden en laten voeden. Dat is een probleem, vind ik, dat mensen over het algemeen geneigd zijn elkaars zwakheden, drama’s en zieligheid te ‘pamperen’. Zolang dat een manier is om aandacht te krijgen, hou je jezelf klein. Je houdt ook anderen klein als je die aandacht geeft. Waar je aandacht aan schenkt… je weet wel, dat voed je. Geef liever aandacht aan de eigen kracht, positieve ontwikkelingen, voed het ware zelf en niet het onware zelf.
Het ego is er heel goed in om steeds iets nieuws te verzinnen, het ego houdt van drama’s en pijn, doet er alles aan daar aandacht mee te krijgen. Van jou en van de mensen om je heen. Ken je het begrip ‘ziektewinst’? Mensen die maar niet beter worden, omdat het zoveel aandacht genereert. Is dat wat je wilt?

Het is een misverstand dat liefde voor jezelf betekent dat je jezelf ‘zielig’ moet vinden. Je pijn of verdriet erkennen en zachter worden, je eigen innerlijke kind erkennen en aandacht geven, ja. Zeker. Doe dat. Liefdevol zijn naar jezelf is prima. Wees zacht en liefdevol. Begrijp waar je pijn vandaan komt en laat het er zijn als het er is. Dan kan het transformeren. Je hoeft het niet in stand te houden.

Kunstwerk van Huub en Adelheid Kortekaas
Kunstwerk van Huub en Adelheid Kortekaas

Kijk eens van een afstandje naar jezelf, vanuit de liefdevolle essentie die je bent, vanuit het licht dat je bent. Zie welke rol je speelt en kijk naar de ‘verdichtingen’, dat zijn de delen die je nog niet goed ziet, die licht nodig hebben, dat is die spiegel die schoongepoetst wil worden. Kijk er naar met liefde. Ga zien wat daar werkelijk is. Duik het donker in en het wordt licht, want je kijkt met licht. Wijs niks af, laat het er zijn en zie hoe het vanzelf lichter wordt.

In een boek van Pamela Kribbe staat een mooie ‘remedie’: Stel je voor dat alle zwaarte, alle pijn, alle boosheid en hardheid zich verzameld heeft in een molensteen, die om je nek hangt. Ga er in, naar de kern. Blijf daar met je aandacht tot de ‘zwaarte’ zich ontladen heeft en er een prachtig sieraad om je nek hangt.

Waarom zou je rond blijven lopen met een molensteen om je nek? Waarom zou je tegen iedereen zeggen ‘kijk, wat een zware molensteen ik om mijn nek heb hangen…’ Waarom zou je daarmee willen leven? Come on, je bent geen slachtoffer! Stap uit je drama. Wij zijn in staat zelf richting te geven aan ons leven. En het zo mooi te maken als we zelf willen. Wees jezelf (je ego) de baas!

Het gaat om de beweging…

“Het hele concept macht is gebaseerd op tekorten. Stel je eens voor dat je in een wereld leeft waar geen tekort is, aan niets? Alles wat je nodig hebt is er… waar zou je macht over moeten hebben als er geen tekort is? Nu is het vreemde dat er op aarde overvloed is, absoluut, maar dat door onwetendheid men is gaan geloven in tekort en macht.”

Dit is een citaat uit een van de berichten van Bonnie Bessem, die regelmatig met haar vader ‘praat’, die onlangs is overgegaan en niet alleen een beeld schetst van hoe het ‘daar’ is, maar ook hoe het ‘hier’ is. Schuld en straf bestaan niet op dat niveau, dat is typisch een aardse ‘uitvinding’. Het denken kan dat soort dingen niet begrijpen, omdat het per definitie oordeelt.
Ook lees ik over Wayne Dyer, hoe hij door zijn kinderen wordt herinnerd: Een verhalenverteller, humoristisch en een enorme behoefte om te delen. Hij deelde verhalen, wijsheid, liefde, maar ook geld. Er waren mensen die hem brieven stuurden waarin ze om financiële bijstand vroegen, maar er waren ook mensen die hem geld stuurden. Het geld wat binnenkwam stuurde hij naar de mensen die het nodig hadden.

“There is enough to go around. Lack of the will to share is the problem, not lack of the stuff to share,” zie ik net voorbijkomen van Neale Donald Walsch. Het lijkt op wat Gandhi zei: “De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, maar niet genoeg voor ieders hebzucht.”

We zien het als reactie op de vluchtelingen gebeuren: mensen die gestoken reageren, uit angst om zelf tekort te komen. Denk eens na, denk je nou echt dat mensen die huis en haard hebben verlaten en honderden kilometers lopen in de hoop ergens een veilige plek te vinden, het beter hebben?

Mensen die van zichzelf houden, zijn ook liefdevol naar anderen. Mensen die op zichzelf vertrouwen, zijn niet zo bang om tekort te komen. Sterker nog: geven is ontvangen. Paulo Coelho omschrijft het in De Zahir als ‘de bank van wederdiensten‘. Voor alles wat je geeft zonder voorwaarden, krijg je automatisch het veelvoud terug. Geef iedere dag het beste van jezelf zonder stil te staan of je er iets bij kan winnen, handel vanuit goedheid en liefde en het geluk zal je omringen bij het verwezenlijken van je legende.

Ook Deepak Chopra noemt ‘de wet van het geven’ als een van de zeven spirituele wetten van succes. “Waar ik ook ga en wie ik ook tegenkom, ik zal hem of haar iets geven. Dat kan een compliment zijn, een bloem, of een gebed. Zo zet ik een proces in gang van circulatie van vreugde, rijkdom en overvloed in mijn leven en dat van anderen.” Ontvangen hoort daar ook bij overigens (dankbaarheid!): “Vandaag zal ik alles dankbaar in ontvangst nemen wat het leven geeft: Het zonlicht, zingende vogels, de eerste lenteregen, of de eerste sneeuw van de winter. Ook zal ik openstaan voor de geschenken van anderen. Of dat nu materiële zaken, geld, complimenten of gebeden zijn.”

schilderij3028Je ziet: Het gaat om de beweging.

Ontevredenheid, angst voor tekort, terughoudendheid, kritiek, afwijzen van anderen, jaloezie ook, je eigen gevoel van afhankelijkheid en daarmee het idee van slachtofferschap, de afgeslotenheid van het hart (ofwel afgescheidenheid), dat is een terugtrekkende beweging. Het tegenovergestelde van ruimhartigheid, het laten stromen, vertrouwen. Zonder angst zijn betekent onvoorwaardelijk geven, delen, jezelf zijn en het beste van jezelf geven, jezelf durven te laten zien ook. Kleine dingen of grote dingen, het gaat om de basishouding. Om de beweging die je in gang zet. Je kunt – als je deze universele wetten begrijpt, echt begrijpt, voelt en ervaart, je blindelings laten leiden door je hart. Het is het hart dat ruimte biedt en de circulatie in gang houdt, laat stromen, ontvangend en gevend. Hoe meer je durft te geven en onvoorwaardelijk aanwezig kunt zijn vanuit vreugde, hoe meer je ontvangt om weer door te kunnen geven. Het is aan ons. Om dat te beseffen en die keuze te durven maken. Begrijp je dat het helemaal niks met anderen te maken heeft, maar alles met jezelf?

 

Het verandert

Natuurvolken willen de grond niet ploegen, want dan doen ze de aarde pijn. Als de Papoea-jongens in Nieuw Guinea voetballen, wint er nooit iemand. Want als het ene team drie doelpunten heeft gemaakt, laten ze het andere team ook drie doelpunten maken. Het gaat om het spel, niet om het winnen. Deze natuurvolken schetsen een beeld van de oertijd, waarin men samenwerkte, liefdevol met elkaar omging, een eenheid vormde met de natuur.  Geen concurrentie, geen oorlog, geen strijd, geen tekort. Er was overvloed, natuurlijke overvloed. Er was respect en eerbied voor de natuur.

Terwijl ik luister naar wat er bekend is over de oertijd, valt me op dat het gebaseerd is op dezelfde principes als ‘De Nieuwe Wereld’, waar ik het op deze website over heb. De Nieuwe wereld, die al zichtbaar begint te worden. Voor wie het wil zien misschien, maar ontegenzeglijk gaan de ontwikkelingen deze kant op. Kijk eens naar al die nieuwe initiatieven die er zijn op economisch gebied. Kijk eens naar alle ontwikkelingen van de afgelopen jaren wat betreft voedsel, de enorme toename van biologische, streek- en natuurlijke produkten. En wat dacht je van dierencommunicatie, tien jaar geleden nog vreemd en onbekend, nu toch al vrij gewoon geworden. Channeling, ook zoiets. Ja, je komt het allemaal op deze website tegen, dat is het leuke. In de oertijd was channeling ‘normaal’. Er werd gecommuniceerd met de voorouders, met de natuur, met de ‘ongeziene’ wereld, die in de oertijd niet zo afgescheiden was, maar er gewoon bijhoorde.

Je zou kunnen zeggen dat we een paar eeuwen lang de weg kwijt zijn geweest. Dat we de magie van het leven gemist hebben, doordat we alles met ons verstand zijn gaan doen en alleen nog maar geloofden wat meetbaar en bewijsbaar was. Daarmee misten we de essentie van wat het leven is. Maar nooit helemaal, want het is in wezen de kern van ons allemaal. Ook al slaap je, ‘het’ kan opeens of geleidelijk wakker worden in je. En dat is ook in al die eeuwen nog wel vaak gebeurd. “Het” is er altijd geweest, want het is natuurlijk niet uit te roeien. Dat wat de kern is van het leven, de ziel, het Goddelijke, het Goddelijke in onszelf, dat kan weliswaar niet erg gewaardeerd zijn, in slaap gesust, met harde hand de kop ingedrukt zijn, uitgemoord en in de kiem gesmoord, maar dat wil niet zeggen dat het er niet is. Het blijft terugkeren, er zijn altijd boodschappers geweest en de natuur is blijven functioneren volgens de principes van de natuur. Niet alleen hebben verschillende religies ons geloof trachten te kanaliseren naar iets buiten ons, maar ook de wetenschap heeft daar – zeker in deze tijd – enorme invloed op gehad.

Maar… het verandert. Het verandert van binnenuit. Mensen worden wakker. Ook in de wetenschap, ook binnen de religies, overal. De verandering ontstaat van binnenuit. Dat klopt ook. Dat klopt met de principes van het ‘matriarchale’, zoals we het kunnen noemen. Het van bovenaf opgelegde, dat zou je patriarchaal kunnen noemen. Het heeft niet zozeer met mannen of vrouwen te maken, maar wel met het mannelijke en vrouwelijke in onszelf. Het evenwicht tussen binnen en buiten, het zijn en het handelen, yin en yang. Onze eigen intuïtie, ons geloof, onze scheppingskracht, het creatieve, ons innerlijke weten versus de macht en overheersing van de mind. Het onder controle willen houden, het beter willen weten, de arrogantie van de mens, het onderdrukkende en dwingende van systemen, allemaal vergelijkbaar met onze eigen mind. De mind mag ondergeschikt worden aan het hart en in dienst van het hart meewerken. Niet andersom, want daarmee beperken we onszelf, onze levenskracht, de liefde, de scheppende energie. Dat ‘andersom’ is ontstaan vanuit angst en als we de angst (de grootste dictator) durven los te laten, betreden we de ruimte van vrede, liefde en overvloed. In die zin heeft het wel een doel gediend, namelijk dat we dat nu zelf kunnen ontdekken. Dat is het avontuur van het leven en dat is het mooie van deze tijd.

De omkeer is aan de gang. Voor de een wat duidelijker als voor de ander, maar we zijn de ‘kritieke grens’ al over, dus het gaat nu snel. Zoals wanneer je 100 apen iets leert, alle apen op de wereld het kunnen. Dat heeft een wetenschapper aangetoond overigens. De strijd tussen macht/systeem/mind enerzijds en het hart, de innerlijke kracht en de ruimte die dat biedt, zal nog wel even doorgaan voor het een nieuw evenwicht heeft gevonden. Maar wees niet bang. Want zonder angst vind je de werkelijke kracht. Wees alert – want de strijd speelt zich net zo goed in jezelf af als buiten jezelf. Sterker nog: dat buiten jezelf geeft je mogelijkheden het in jezelf op te lossen. En als je dat ontdekt, ben je de verandering zelf. Let maar op, als je de angst loslaat, krijg je de wind mee. Als je de strijd opgeeft, zal het hart winnen. En daarmee win je alles…

Love is the bridge between you and everything, zei Rumi. Al in de twaalfde eeuw. Verzacht. In alles. En alle scherpe kantjes zullen verdwijnen. Probeer het niet te beheersen, laat het zijn zoals het is en verwonder je over alle wonderen, die kunnen gebeuren als jij met een open hart en vol vertrouwen in het leven staat.

 

De spiegel schoonvegen

Een goeie serie heeft behalve afgeronde plots ook een rode draad, die doorloopt van de eerste tot de laatste aflevering. Vaak de achterliggende motivatie van de hoofdpersoon, z’n persoonlijke queeste. Dat verbindt al die losse afleveringen met elkaar en met een beetje geluk vormen de losse verhaallijntjes puzzelstukjes op weg naar de grote ontknoping.

11998924_10153631806533185_3905397326296797320_nZo kun je deze bespiegelingen ook zien. Het zijn allemaal losse stukjes, maar er is een onderling verband. Een volgorde. Het zijn losse puzzelstukjes. Wat de queeste is, mag je zelf ontdekken. Dat is jouw eigen ontdekkingstocht. Spiegelstukjes, wat jij eruit haalt, vormt jouw spiegel. Dat is van jou.
Er is wel iets veranderd, sinds ik mijn “blog” hier voortzet. Natuurlijk is het een nieuw begin, een vervolg. Voor een deel nog hetzelfde publiek, maar ook een nieuw publiek. Het is zich nog aan het vormen. Ik stem automatisch af op ‘de lezer’ als ik begin te schrijven en die is nu nog een beetje onbekend. Dat geeft niet, het valt me alleen op. En dat bracht me op het idee dat het een onzichtbare groep is. Mensen die elkaar niet kennen, nooit ontmoet hebben, kunnen toch een groep vormen.

Zo zijn er ook gedachtevormen. Gedachten die niet van jou of van mij zijn, maar die wel als wolken in de lucht kunnen hangen. Soms lieflijk en mooi, soms zwaar en beladen. De afgelopen week was wel zo’n week waarin zware wolken voorbij kwamen drijven. Zwaarder geworden, omdat ze gevoed werden door alle berichtgeving. Angstvoedende berichtgeving. Mocht je de afgelopen week  gemerkt hebben dat je je zekerheid, je vertrouwen en je positieve mood een beetje ver moest zoeken, dat kan daarmee te maken hebben gehad. Het voelt soms als iets ‘van jou’, maar pas op, dat is het niet.

Ik zal een voorbeeld geven van wat ik Abraham/Hicks gisteren hoorde vertellen. Er was een vrouw die dagelijks over een lange – vrij spectaculaire – brug reed en daar altijd van genoot. Opeens werd ze overvallen door een enorme angst toen ze daar weer reed. Ze begreep er niks van. Het was nooit eerder in haar opgekomen dat die brug eng was. Dat was een ‘gedachtevorm’ die haar ineens te grazen nam. Er reden daar regelmatig veel toeristen, die het eng vonden. De reden dat ze ‘die wolk’ nu opeens oppikte en eerder niet, was omdat haar buurman overvallen was en ze daar met hem intense gesprekken over had gevoerd. Daardoor was haar gevoel van veiligheid een beetje gaan wankelen en dat maakte het mogelijk voor zo’n gedachtevorm om bij haar aan te haken. Kan je je daar iets bij voorstellen? Mooi. Want het is wel belangrijk om je dat te realiseren. Er is een beslissing, een intentie voor nodig om zulke gedachtevormen weg te sturen, om jezelf er vrij van te maken. Om ze vooral niet verder te voeden, om de aandacht te weerleggen en te richten op wat wel goed voelt! Je kunt er niet snel genoeg bij zijn. Hoe eerder hoe beter.

En dit is iets wat we gezamenlijk kunnen doen om die zware gedachtevormen te doorbreken. We kunnen ze samen lichter maken. Hoe je het doet, maakt niet uit, het is je intentie die werkt. Stel het je voor, zie het voor je hoe je ze voedt met licht, waardoor ze oplossen (ja oplossen! 😉 ) of hoe je ze als een bal wegschopt, of hoe je de verbinding tussen jou en die wolk doorsnijdt, waardoor de wolk wegdrijft. Je kunt je afvragen waar bij jou het haakje zat, wat de trigger is geweest, maar duik er niet te diep in. (Dan ga je dat weer voeden). Laat het gaan. Verlos jezelf ervan. Je hoeft niet altijd de diepte in te duiken, je kunt ook meteen naar het licht kijken. Het licht is daar wat ontspannen voelt. Kies gedachten die ontspannen. Zeg tegen jezelf dingen die goed voelen, zoals “Al het goede komt altijd naar me toe, dus ik kan ontspannen en genieten van het leven.”

Want vergeet niet: Het leven is een en al magic, wij hebben het toverstokje in handen. Begin vandaag weer met een schone lei. Veeg de spiegel maar schoon! 🙂

Dankbaarheid

“Thank you, thank you, thank you,” begon Wayne Dyer elke nieuwe dag. Zodra hij z’n ogen opende uitte hij z’n dankbaarheid voor het leven. Dankbaarheid brengt je in een staat van zijn, die ontvangend, bewonderend, waarderend en accepterend is. Open en liefdevol. Een hoge frequentie.

Wat is het tegenovergestelde van dankbaarheid? Onvrede? Dan is dankbaarheid vrede. ‘Make peace with your past,’ hoor je vaak. ‘Make peace with your now,’ kan je misschien beter zeggen. Daarin ligt alles namelijk besloten. Ook verleden en toekomst.
Ondankbaarheid, het niet tevreden zijn, het anders willen hebben dan het is, moeite hebben met accepteren van bepaalde situaties, kritiek en commentaar hebben, op jezelf of op anderen, vinden dat er van alles anders ‘moet’, kan je voelen dat dat conflict oplevert? In jezelf, met jezelf en met je omgeving? Conflict is een vorm van geweld. Je doet jezelf geweld aan, het leven dat je bent. Het leven dat door je heen stroomt en liever ruim baan wil krijgen dan ingedamd te worden. Wie zijn wij om te denken dat we het beter weten? Het is als het vertrappen van bloemetjes en dan klagen dat alles zo kleurloos is.

Laten we Moeder Aarde dankbaar zijn voor al het leven wat zij voortbrengt, laten we ons voedsel dankbaar zijn dat het op ons bord ligt, laten we dankbaar zijn voor alles wat groeit en bloeit. Weet je trouwens dat je voedsel ook gezonder en voedzamer is als je het bedankt? Ik hoorde dat de oervolken communiceerden met de dieren die zij aten. Terwijl de man met pijl en boog klaar stond om een dier te schieten, vroeg de vrouw aan het dier of ze hem (of haar) mochten eten. Overleg! Dienstbaarheid. En respect. Waardering voor wat leeft. Er was communicatie met de natuur. Ook aan plantjes werd gevraagd of ze geplukt mochten worden. Als er iemand ziek was, werd de natuur gevraagd welk kruid kon genezen.

De arrogantie die we als mens hebben ontwikkeld in de loop der eeuwen, te denken dat wij over de natuur kunnen heersen en beschikken, evenals over onze eigen natuur, mag nu weer afgebroken worden. Alles wijst ons daarop. Dankbaarheid is ook het tegenovergestelde van die arrogantie. Waardering is een vorm van rijkdom. Je kunt ook dankbaar zijn voor alles wat op het eerste gezicht niet zo leuk is. Je kunt zelfs dankbaar zijn voor tegenspoed, ziekte of problemen, omdat het je de weg wijst. Tegenslag daagt je uit bij je werkelijke zelf te komen, wakker te worden, te ontdekken wie je bent en welke mogelijkheden je in je hebt. Het maakt je vrij. Probeer het eens, om overal dankbaar voor te zijn. Schrijf het eens op elke dag, bijvoorbeeld. Je verlegt je focus, je mindset verandert en alles krijgt meer waarde.

Zaaien in de rode aarde

20150911_132629
De Zaaier, Vincent van Gogh

Waar zal dit stukje over gaan, vraag ik me af terwijl ik naar De Zaaier kijk, die als ansichtkaart voor mijn neus staat. Om me er aan te helpen herinneren dat we oogsten wat we zaaien, dat we geduld nodig hebben om ‘het’ te laten groeien, dat iets vruchtbare grond nodig heeft en met de juiste intentie bewaterd moet worden om tot bloei te komen.

Goed, laat het verhaal zichzelf maar vertellen… Er zit iemand tegenover me, die op haar telefoon mijn geboortedatum intoetst en me vertelt over de rode aarde, toon 3 en geel zaad. Geel zaad, mijn uitdaging is geduld. Het laten ontstaan dus. En de oermoeder is mijn gids. Ik kan het niet precies navertellen, maar het klopt allemaal wat ze vertelt. Zo worden we begeleid. We krijgen antwoorden op onze vragen, we worden geleid. En bijgestuurd op z’n tijd. 😉

We werden afgelopen week bijgestuurd in ons enthousiasme, we wilden teveel tegelijk van de grond krijgen en dat stuitte op weerstand. “Het regelt zichzelf wel,” concluderen we nu en dat is niet alleen een opluchting, het gebeurt ook. Dat gebeurt als je de zaken verder niet onder druk zet, maar laat ontstaan. Het ontkiemt allemaal snel genoeg, daar hoeven we niet bovenop te gaan zitten met een vastomlijnd plan (juist niet!), een strakke begroting, concrete afspraken op papier en… Dat is allemaal precies het omgekeerde. Dat is juist het patriarchale, precies het onderdrukkende waar we mee af willen rekenen. We willen in dit project het matriarchale belichten en de waarden daarvan laten zien. Dat vraagt dus ook om een matriarchale werkwijze. Het begint bij onszelf, in onszelf.

Gisteren was ik aan het uitzoeken hoe de ‘gift-economie’ in elkaar zit, het klinkt me zo logisch in de oren. De natuur geeft ook, alleen maar. Hoeveel appels brengt een appelboom niet voort, hoeveel pitjes zitten er niet in een pompoen? Ik had de vraag de lucht ingegooid om de gifteconomie te doorgronden (be-grijpen, de blauwe hand, zat ook in mijn Maya-blauwdruk). De ‘gift-economie’, hoe omschrijf ik dat kort en krachtig: het geven dus, onvoorwaardelijk geven, zoals Moeder Aarde dat doet. En er op vertrouwen dat er niet meteen iets terug hoeft te komen, dat er voor je gezorgd wordt, dat je alles hebt wat je nodig hebt, op elk moment. Heel spiritueel dus. Maar ook heel erg aards. Geven vanuit het hart. En niet bang zijn. Dat is de essentie, begin ik te begrijpen. Dan kan het zichzelf regelen. Door angst zet je dingen klem en stroomt het niet meer vrijelijk.

“Wie denk je wel niet dat je bent om aan jezelf te twijfelen?” haalde mijn Maya-gesprekspartner een citaat aan van… ik weet niet meer van wie. Maar ja, inderdaad, wie zijn wij om te twijfelen? Zet dat ego aan de kant, laat het los en laat het ontstaan. Waarschijnlijk weet ‘die regisseur’ (waar ik altijd enorm van onder de indruk ben) al beter wat wij gaan doen dan wijzelf.

Ik vertel haar van mijn vreemde ontmoeting gisteren. Ik maakte een wandelingetje en zag daar iemand op een bankje temidden van een prachtig paars bloemenveld in het zonnetje zitten te genieten. Ik raakte met hem aan de praat, hij bleek helemaal ‘uit het systeem’ gestapt te zijn, had z’n bedrijf opgedoekt, geen huis meer, logeerde bij allerlei vrienden (die hem ook om de haverklap belden, iedereen leek hem nodig te hebben) en leefde van ‘sun-gazing’, waardoor hij het zelfs een tijdje zonder eten had kunnen stellen. Het was een boeiend gesprek, waarin we het over veel dingen eens waren, behalve dit: Het verzet tegen het systeem, er je dan maar helemaal aan onttrekken, dat kan niet in mijn ogen. Je leeft, je bent deel van het geheel, je hebt je eigen rol in het geheel en waarom zou je jezelf zo diskwalificeren door je tegen alles te keren? Ik snap dat je er even uit stapt, op een hele andere manier heb ik dat zelf ook gedaan, om me los te maken van ‘het oude’ en alles opnieuw te bezien, maar vervolgens komt dan de vraag: Hoe er op een nieuwe manier mee om te gaan? “Ook het systeem verandert mee,” zei ik hem. “Ook binnen al die organisaties worden steeds meer mensen wakker. De verandering komt van binnenuit. Vanuit de mens. Vanuit ons. Wees de verandering! Wij zijn de verandering!”

Verzet is nog steeds afhankelijkheid. Overal tegen zijn, gaat niet helpen. Sta op. Zijn eigen kracht was er al, dat kon ik zien. Hoe daar vorm aan te geven, hoe dat ‘in de wereld’ tot z’n recht te laten komen, dat is de volgende stap. Wij creëren. En met het ’tegen’ zijn, creëer je een tegenkracht. Je lost niks op, je versterkt de dualiteit.

Het is een kunst en een uitdaging, op de nieuwe manier in de wereld te staan, maar het kan. En er zijn genoeg mensen die dat willen en kunnen en voelen. De omslag is er al, wij volgen. Geef je verzet op, dat was misschien de boodschap. Laat het zichzelf regelen. Puur vertrouwen betekent dat je het laat ontstaan. Dat wat er door jou geleefd wil worden, gedaan wil worden, gemaakt wil worden.

De kracht van de Eenvoud

Wat heb ik toch een leuk ‘vak’, dacht ik op weg naar een klein dorpje in de uiterwaarden van Nijmegen, waar ik nog nooit van had gehoord, om een kunstenaarsduo op te zoeken, waar ik heel benieuwd naar was: Huub en Adelheid Kortekaas.
Ja, ik heb het mooiste ‘vak’ van de wereld, maar het is helemaal geen ‘vak’. Het is het leven dat je zelf creëert. De keuzes die je maakt, de stappen die je zet, het lef dat je hebt, de ingevingen die je volgt, de dromen waar je in gelooft, de verhalen die je zelf maakt, het pad wat je volgt. Je eigen pad. Het lef om je eigen pad te volgen, ook al weet je niet wat er het volgende moment op dat pad verschijnt. De weg wijst zichzelf.

11919548_10207707741317529_8337967714368192111_nEn zo reed ik een boerenlandweggetje op naar een waar paradijs. Beter zichtbaar had het ‘zelf je eigen wereld creëren’ niet in beeld gebracht kunnen worden. Vijftig jaar geleden ontmoetten ze elkaar. De bevlogen, filosofische kunstenaar Huub en de 13 jaar jongere praktische en daadkrachtige Adelheid, een perfect duo om dromen van de grond te krijgen en grootse projecten te realiseren.

 

11181568_10207707743037572_773250793207822729_n-1Momenteel verspreiden ze  99.999 ‘HumanFlowers’ over de wereld, met de vraag: “Welke bloem ben jij?” in tien verschillende talen. (downloaden van deze bloemen kan hier)
Deze eenvoudige vraag, een uitnodiging tot zelfontplooïng, raakt het hart van het mens-zijn. Wie ben jij? Bloei zoals je bent! Het hoeft allemaal niet gezegd of uitgelegd, iedereen begrijpt de uitnodiging.
De wereld, een tuin vol bloeiende bloemen.

Ik ben onder de indruk van hun werk, van de eenvoud. De kracht van de eenvoud.

 

 

Hallo wereld!

Hallo Wereld!

Welkom op deze vernieuwde website van Happy View. Hier kun je vanaf nu mijn ‘bespiegelingen‘ lezen. Een nieuw begin van mijn blog ‘De vliegende schildpad’ die ik jarenlang elders op internet bijhield.

Het gewone leven vertelt je alles. Als je in het bos gaat wandelen en je let goed op, kom je de antwoorden op je vragen tegen. Maar niet alleen in het bos. Altijd en overal. Alles wat er om je heen gebeurt, alles wat het leven je laat zien, alles wat je meemaakt heeft je iets te vertellen. Alles gebeurt altijd precies op het goede moment. Je zou je er niet eens druk over hoeven maken zelfs!

Ik zag net een klein vlindertje drijven in een bord met water. Ik kon hem aan z’n lot overlaten en misschien zou hij het overleven, misschien niet. Zonder erover na te denken stak ik mijn vinger uit. Hij klom er meteen op en bleef lekker zitten. Natuurlijk, ik kan me voorstellen dat-ie even droog moest worden voordat hij weer kon vliegen. Daarom heb ik hem bij een bloem gebracht en jawel, daar sprong hij dankbaar op en bleef nog even zitten drogen en bijkomen. Inmiddels is hij weer weggevlogen en ik ga ook gewoon weer verder waar ik gebleven was.

Ik zou er niet eens meer over nagedacht hebben als ik niet even een voorbeeldje had gezocht over wat je ‘gewoon’ in het dagelijks leven tegenkomt. Dit dus. Je kunt mensen de hand reiken, ze kunnen hem pakken of niet. Maar ze hoeven zich niet aan je vast te klampen, want ze kunnen gewoon zelf vliegen.

Dus ik ga niet nadenken over hoe ik mensen aan me kan binden. Hoe ik klanten kan werven. Hoe ik een bepaald programma opzet, waar je dan een jaar lang… nee. We bieden iets, we delen iets, we willen graag motiveren en stimuleren, maar wel in alle vrijheid. Anders klopt het niet met onze visie. We hoeven niet te denken vanuit ‘angst’ of ’tekort’, we denken vanuit onze kracht. We denken vanuit ‘overvloed’, vanuit delen en voeden, inspireren, er is genoeg voor iedereen. Kijk naar de natuur: Wat groeit en bloeit er allemaal niet zomaar, vanzelf? Heb je ooit wel eens stilgestaan bij hoeveel pitjes zich bijvoorbeeld in een pompoen bevinden? Allemaal nieuwe vruchten in potentie.