Categoriearchief: Geen categorie

Lijstjes maken

We hebben weer een nieuw weekbericht van Anna, heb je ‘m al gezien? Wat ik wel leuk vind, is dat er ook meteen een suggestie wordt gegeven over hoe je dingen kunt loslaten die je niet meer dienen. Natuurlijk heb ik dat meteen even gedaan 😉 en het mooie is: het is meteen voelbaar! Mijn lijstje was langer dan verwacht, dus ik heb mezelf vandaag een hoop vrijheid gegeven!

Iemand vroeg: Ik ben een hele to-do-lijst aan het afwerken. Allemaal van die kleine dingen die gedaan moeten worden en aandacht vragen. Heb jij dat nou ook altijd of zit ik daar altijd alleen maar zelf zo over te mekkeren? Ik deed de suggestie om dan een ander lijstje te maken: Wat je allemaal al gedaan hebt, waar je blij mee bent en waar je dankbaar voor bent. Daar word je vrolijker van dan van al dat ‘moeten’.

En toen besefte ik dat mijn lijstjes ongemerkt nogal van karakter zijn veranderd in de loop van de tijd. Ik maak wel lijstjes, zeker, maar eigenlijk vooral met de insteek dat ik weet dat het dan ‘in werking’ wordt gezet. Het allerbeste werkt het om lijstjes te maken met waar je dankbaar voor bent alsof het er al is, alsof het al is gelukt.

De ‘placemat’ van Abraham/Hicks ken je misschien ook wel. Je maakt twee kolommen, links schrijf je op wat je te doen hebt, rechts noteer je wat het universum voor je mag doen. Terwijl je bezig bent, merk je dat je een heleboel naar rechts kunt schuiven. Het ‘hoe’ iets voor elkaar moet komen, is niet aan ons. Daar help ik mezelf ook dagelijks aan herinneren. Want dat verruimt. Het biedt veel meer mogelijkheden dan wanneer ik me zelf het hoofd moet gaan breken over ‘hoe’. Het is aan mij om te focussen op het doel, de uitkomst en de stappen te zetten die daarbij horen, die in me opkomen, maar vooral om de deur open te zetten voor alle mogelijkheden.

En als ik het even niet weet, dan mag het even wachten… Tot het wel duidelijk is. Dan gaat het een stuk makkelijker. Soms moet je iets (of het universum) even de tijd geven om het te regelen natuurlijk!

In elk geval is het niet de bedoeling dat je jezelf belast met je eigen lijstjes. Zodra het gaat voelen als ‘moeten’ is het een stuk moeilijker om ervan te genieten wat je doet. En als je dingen met tegenzin doet, hou dan maar op. Je krijgt nooit het gewenste resultaat.

‘Ja, maar je moet toch een heleboel doen wat niet leuk is? Stofzuigen, boekhouding, … ‘ zullen veel mensen dan misschien zeggen. Natuurlijk, iedereen heeft zo z’n eigen voorkeuren. Het een past meer in je straatje dan het ander. Maar doe vooral niets met tegenzin, dat helpt je niet. Maak zin! Doe het met aandacht en laat het hele verhaal eromheen los. Als je het doet, doe het dan goed. Alle gedachten daaromtrent kan je best veranderen. Dat is niet zo moeilijk. Met plezier maak ik elke ochtend de kattenbakken schoon, geen probleem. Cats happy, ik happy. En dat staat geen eens op m’n lijstje! 🙂

Hier nog een leuke aanvulling, die ik tegenkwam: Maak in plaats van to-do-lijstjes eens ‘don’t-lijstjes’…

 

Storm

Hoe kan het dat een aangekondigde orkaan met een desastreuze kracht zich uiteindelijk slechts als een flinke storm manifesteert? Leuke vraag, die ik gesteld zag worden. Wat mij betreft is het antwoord eenvoudig: Er waren oproepen (bijvoorbeeld van Mariannne Williamson en Doreen Virtue, met beiden een enorm bereik) om te bidden en licht te sturen en wereldwijd werd daar gehoor aan gegeven.

Deze ‘energetische’ methode is sterker dan de verwoestende kracht. We zouden hem veel meer en vaker toe moeten passen. Je weet wel, er zijn nog meer kwesties op de wereld. Ik weet zeker dat de kracht van het licht, de hoop en het vertrouwen vele malen sterker is dan de kracht van de angst en bange verwachtingen. We hebben niet eens een meerderheid van de mensen nodig om mee te doen, een deel is al genoeg om het tij te keren.

Ik zal je vertellen wat ik doe als ik – bijvoorbeeld op tv of via andere media – iets aantref, waarvan je bang zou kunnen worden of boos of wanhopig: Ik schakel onmiddellijk over op  ‘in het licht zetten’ en energetisch afbreken van de narigheid. Voor mij gaat het inmiddels automatisch, er gaat ‘iets’ in werking en ik weet dat als meer mensen dat doen, het werkelijk uitmaakt. Je kunt het op je eigen manier doen. Bidden helpt, licht sturen, het ‘afbreken’ alsof het muurtjes zijn die omgehakt worden, het is maar net wat je jezelf het beste kunt voorstellen en wat voor jou werkt. Maar weet dat het helpt. Altijd. Wij weten niet altijd hoe, maar dat doet er niet toe.

Verder raad ik je aan om er niet te lang bij te blijven met je aandacht, het ook niet op te zoeken, maar het gewoon toe te passen op het moment dat iets in je belevingsveld komt. Ook in het dagelijks leven. Ruim het op, stuur het naar het licht, help met schoonmaken en opruimen. Het is voor jezelf goed als je vrij blijft van negatieve ladingen en je ruimt het ook op voor de wereld. Wat ruimen we op? Angst en alle ellende die daar uit voortkomt. Opdat we meer en meer in vertrouwen gaan leven, beseffen dat we wel iets kunnen doen, meer liefde en licht betekent een fijnere wereld.

Er is een soort net van licht om de aarde heen, waar je op in kunt ‘pluggen’ als het ware. En als je dat doet, versterk je het licht. Je hoeft niet uit te pluggen, blijf lekker verbonden, dat scheelt! Dan gaat het steeds meer vanzelf.

Zo, wat dachten jullie van een storm van licht? Zullen we die eens even lekker overal doorheen laten waaien?

De kracht van het contrast

Mijn leven is enorm veranderd sinds ik niet meer al het nieuws volg. Misschien ben ik nu niet meer overal van op de hoogte, maar in grote lijnen kan je ook van een afstandje volgen wat er gebeurt en dat geeft mij in elk geval een beter overzicht. Het is een beetje zoals je ook naar jezelf kunt kijken van een afstandje. Als je ergens middenin zit, overzie je het geheel niet.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die het allemaal niet willen weten, niet naar het nieuws kijken, zich afkeren van alle ellende. Ik denk inderdaad dat dat beter voor je is dan je te laten meeslepen in alle ellende en drama’s, want daar word je zelf ook ellendig van. Maar we leven wel op deze wereld en ook al maakt het heel veel uit hoe je kijkt, waar je naar kijkt en hoe je zelf in het leven staat, er zijn van die onderwerpen waar je toch niet omheen kan.
Als we ‘de vluchtelingen’ bijvoorbeeld overlaten aan degenen met een grote mond (of erger), die wel reageren, wat doen we dan? Zijn we dan wel mens op deze aarde, sluiten we ons hart dan niet net zo goed? Ons afzijdig houden helpt de wereld ook niet. Afwijzen wat we naar en vervelend vinden, is oordelen, is niet-acceptatie, is de tweedeling in stand houden. Ermee in gevecht gaan, is heel onverstandig, je geeft het meer macht en kracht en voedt de strijd.

Wat dan wel? Als je weet wat je niet wilt, weet je ook wat je wel wilt. Richt de aandacht op wat je wel wilt. Hou dat doel voor ogen bij alles wat je doet. De kracht van het contrast.

Vanuit een bepaalde situatie ontstaat een intens verlangen. Dat  brengt ons uiteindelijk juist waar we willen zijn. Als we weten wat we niet willen, is dat een enorme impuls in de richting van het tegenovergestelde. Het zet ons in beweging! Je hebt een reden nodig om in beweging te komen. Blijf altijd focussen op de beste uitkomst, op het doel en laat je door het contrast hooguit stimuleren.

Amma in het land

“In de wereld van vandaag ervaren de mensen twee soorten armoede: de armoede veroorzaakt door gebrek aan voedsel, kleding en onderdak en de armoede die veroorzaakt wordt door gebrek aan liefde en compassie. Van deze twee moet de tweede het eerst in aanmerking genomen worden, want als we liefde en mededogen in ons hart hebben, dan zullen we van ganser harte degenen die gebrek aan voedsel, kleding en onderdak hebben, helpen.”
Amma

12079302_10153179509928302_2422156058480237396_n

Komende week is Amma weer in Nederland om duizenden mensen te omhelzen. Hier vind je het programma.

Het is werkelijk indrukwekkend om mee te maken. De eerste keer dat ik Amma filmde, meer dan 10 jaar geleden, was ik nog wat sceptisch. Ik had alle voorbereidingen van vrijwilligers voor haar komst – toen nog in de sporthal van Den Bosch – gefilmd en het kwam op mij tamelijk overdreven en ‘verheerlijkend’ over. Hoewel ik onder de indruk was van haar slaapplek, een matje in een kleine kleedruimte, waar men geacht werd niet te veel versiering aan te brengen, want Amma vond het vorige keer te overdreven. Ze sliep overigens maar een uurtje per nacht.

Toen ze aankwam en uit een auto stapte op blote voeten en in een wit gewaad, was ik om. Ik werd zo ongeveer omver geblazen door haar uitstraling, het immense licht om haar heen. Een piepklein donker Indiaas vrouwtje dat met gemak een hele sporthal vult met haar energie, maar waarschijnlijk ook de verre omtrek. Nu begreep ik dat iedereen zich zo inzette. Amma is heel gewoon, niemand hoeft te betalen om bij haar te komen, iedereen krijgt een omhelzing.

IkFoto zag zoveel mensen huilend uit haar armen komen, dat ik zelf een beetje twijfelde of ik dat wel wilde. Maar er was geen ontkomen aan. Na het interview duwde men mij in haar armen en ik moet zeggen, dat zijn van die momenten die zich niet laten beschrijven. Als ik een poging moet wagen, zeg ik: je bent elk besef van tijd en plaats kwijt. Ik schoot in de lach en zij ook. Dat was een hele opluchting. Het was leuk! Verruimend. Ja, een vorm van ‘thuiskomen’.
Ik vroeg haar of ze nooit last had van haar schouders, maar nee, zulke ongemakken kent Amma niet. Wonderbaarlijk als je dag in dag uit duizenden mensen omhelst.

Twee jaar geleden mocht ik haar opnieuw filmen en interviewen: Hier kan je het programma zien.

Licht

Niemand kent de waarde ergens van beter dan degene die het kwijt is (geweest). Besef je wel eens hoe vanzelfsprekend het lijkt dat alles functioneert, dat je een dak boven je hoofd hebt, dat je een inkomen hebt, dat je gezond bent? Zodra je maar een klein pijntje hebt, realiseer je je hoe ‘gewoon’ je het vindt dat je normaal gesproken nergens last van hebt. Ik ken een aantal mensen die echt alles kwijt zijn geweest en wat me opvalt is dat zij nooit zeuren over kleinigheden, ze waarderen wat ze weer hebben opgebouwd en begrijpen waar het leven over gaat.
Je hoeft natuurlijk niet te wachten tot je iets kwijt raakt, je kunt ook nu al waarderen wat er allemaal is, dankbaar zijn. Je kunt beter nu vast genieten en beseffen hoe rijk je bent. Je kunt beter nu vast blij zijn met elkaar. Niets is eeuwig en zolang ‘het’ er is, kan je kiezen: Bang zijn om het kwijt te raken, je zorgen maken, ontevreden zijn omdat je meer wil, of tevreden zijn en beseffen dat het er nu is en met volle teugen dat NU waarderen.

Om een film te maken heb je licht nodig. Maar om naar de film te kijken, maken we het weer donker. Dan zien we de film het best. Het contrast helpt ons om dingen zichtbaar te krijgen.

De vluchtelingen laten ons ook iets zien. Het zal je maar gebeuren, dat je huis en haard moet verlaten, dat er niets meer over is van wat je dacht dat je leven was. Alles op losse schroeven, je weet niet waar je terecht komt, je verleden en de eventuele status die je had, het telt niet meer. Je kunt nog zo rijk zijn, dat garandeert je veiligheid nog niet. En dat is confronterend voor ons allemaal. Sommigen reageren hard en bot, uit angst voor hun eigen hachje, anderen openen hun hart en bieden hulp.

Misschien is de ellende op de wereld zo begonnen. Toen hele volksstammen op drift raakten, waardoor anderen zich bedreigd voelden. Wie z’n basisveiligheid buiten zichzelf zoekt heeft altijd iets te vrezen en ziet de wereld als gevaarlijk, verdedigt zich en plaats muurtjes: ‘dit terrein is van mij’. Maar hoe leren we dat onze veiligheid onafhankelijk is van omstandigheden als we niet eerst herontdekken dat de kracht in onszelf is? Het hoeft niet eerst donker te worden om dat te beseffen. Maar het contrast helpt wel om het duidelijk te zien. Wij dragen zelf het licht in ons.

Dankbaarheid

We vergeten wel eens hoeveel er is om dankbaar voor te zijn. Als we niet goed opletten, zijn we als mens vaak meer geneigd te kijken wat er (nog) niet is, wat niet deugt, de kritische mind heeft altijd commentaar en het ego is nooit tevreden. Als je merkt dat je in dat vaarwater terecht komt – waarbij je je nooit echt lekker zal voelen – schakel dan eens heel bewust om naar dankbaarheid.

Neem bijvoorbeeld een opschrijfboekje en noteer alles wat er is om dankbaar voor te zijn. Als je begint te schrijven, zal je zien dat er meer is dan je dacht en dat er veel van die ogenschijnlijk kleine momenten en bijzondere gebeurtenissen zijn, waar je normaal gesproken overheen stapt. Je verlegt de aandacht en word je veel bewuster van wat het leven allemaal zomaar biedt, je gaat meer ‘in het moment’ leven en oog krijgen voor details. Dankbaarheid geeft vreugde. En vanuit die vreugde en dankbaarheid ontstaat er vanzelf nog veel meer om dankbaar voor te zijn, je zal verrast worden. Want…. waar je aandacht aan besteedt….

Daar waar dankbaarheid is, kan geen onvrede zijn. Die switch kun je maken. Dat is een keuze. Zelfs als het in eerste instantie nog niet erg gedragen wordt door je gevoel. Toch werkt het. Want je bestuurt je gedachten en van de ene gedachte komt de volgende gedachte, dus je draait een gedachtenpatroon om. Je gevoel volgt… Daarmee help je jezelf. Je opent jezelf bewust voor wonderen. Wie de kleine wonderen in het leven  ziet, gaat meer genieten en krijgt meer vertrouwen en nodigt het leven uit nog veel meer moois te bieden.

Wees jezelf dankbaar dat je kiest voor deze omslag en bereid bent om regelmatig even stil te staan bij alles wat er is om dankbaar voor te zijn!

Dick Bruna

Dick Bruna is inmiddels 88 en helaas, sinds 4 jaar fietst hij niet meer dagelijks door de stad naar z’n atelier. Z’n hele atelier is in het museum terecht gekomen, precies zoals het was. Met de fanmail uit Japan, z’n tekentafel en zelfs z’n fiets. Ivo Niehe vroeg aan z’n zoon of dat niet het ergste was dat hem kon overkomen, dat hij niet meer kon tekenen. “Nee, hij accepteert het. Het zit niet in zijn karakter om daar heel veel last van te hebben. Hij heeft genoeg gemaakt in z’n leven.” Dick Bruna is een blijmoedig man. Hij had geen idee hoe rijk hij was, de zaken liet hij aan anderen over. Elke tekening die hij maakte, was weer spannend. Het werd nooit een gewoonte. Bij elk nieuw boekje vroeg hij zich af of hij het wel kon.
Een hele aardige man ook. Heel bijzonder omdat hij echt zo ‘gewoon’ is gebleven. Zichzelf. Tevreden met z’n rijtjeshuis, z’n vrouw, z’n werk. Ik heb hem ook een paar keer gefilmd en ik was onder de indruk van z’n puurheid en vriendelijkheid. Ik vermoed dat hij zo goed en succesvol boekjes voor kleine kinderen kon maken, omdat hij zelf die belevingswereld had weten te behouden. Hier een filmpje uit de ‘oude doos’, waarin hij het verhaaltje van Boris Beer met de paraplu in het engels vertelt.

 

 

 

Je ziel en zaligheid

Wat een prachtig voorbeeld van creëren: Guus Meeuwis bedacht – zomaar op de terugweg van een optreden in de auto met z’n broer – een keer hoe leuk het zou zijn om eens in de Royal Albert Hall in Londen op te treden. Wat begon als een grapje, werd serieus. Maar niet ‘zwaar’, het werd een leuke gewoonte om aan het eind van elke vergadering te zeggen: wanneer gaan we nou naar de Royal Albert Hall? ‘We gaan het gewoon proberen,’ dacht hij op een gegeven moment en zette z’n agent aan het werk. Dat was niet makkelijk, want in de Royal Albert Hall komen alleen de allergrootste artiesten en zeker geen Nederlandstaligen. Normaal gesproken…

imagesHet wonder geschiedde toen Eric Clapton, die 8 avonden geboekt stond er een afzegde. Hij vond 7 ook wel genoeg, dus er was ineens een avond beschikbaar en Guus werd ingepland. Knap staaltje creëren! Wel vertelde hij (in de documentaire die er over deze creatie is gemaakt) dat hij het op dat moment ook wel een beetje jammer vond dat de ‘droom’ opeens echt werd, want daarmee verdween de ‘droom’ an sich. “De weg er naartoe is de lol,” legt hij uit.  Het gaat dus nog niet eens om het resultaat, maar vooral om het plezier dat je hebt ‘onderweg’. Ineens stond hij geboekt. En waar anderen zich zorgen maakten of het wel zou lukken ook de zaal te vullen, maakt hij zich daar helemaal niet druk over. Dat maakte niet uit. Al zaten er maar drie mensen, hij zou daar gaan optreden. Dat was nu de lol. Binnen anderhalve dag was het concert uitverkocht.

anp-32736922Een zaal vol Nederlanders in de Royal Albert Hall. De Engelsen stonden gek te kijken. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Een artiest die ook z’n eigen publiek nog meenam. Het werd natuurlijk een prachtig feest.

Droom groot en geniet van de droom op zich, is wat dit ons vertelt. Je hoeft je leven er niet vanaf te laten hangen, dat maakt het een stuk eenvoudiger. Ervan genieten en dankbaar zijn. Dat laatste doet hij ook goed. Hij erkent de waarde van iedereen om zich heen, z’n band, z’n ouders, maar feit blijft dat hij degene is die het gecreëerd heeft, met een duidelijke focus en de mentaliteit ‘alles kan, als je dat wil’. Z’n boodschap aan de studenten van College Tour was dan ook: “Doe vooral iets waar je je ziel en zaligheid in kan leggen, dan gaat alles een stuk makkelijker.”

God op aarde

God

 

Op een zekere dag besloot God om naar de aarde te gaan.

Hij wilde nu zelf wel eens weten hoe het was om als mens te leven.

Hoe kon het toch dat er zoveel verdriet en pijn was op de aarde?

De mensen huilden en baden maar: God help ons, verlos ons.

Misschien zou het helpen als hij z’n verhaal zelf eens vertelde.

Hoe mooi alles was en dat alles er was om gelukkig te zijn.

 

Hij werd geboren in een arme sloppenwijk,

omdat hij niet de makkelijkste weg wilde kiezen.

Steeds als ze weer werden weggejaagd,

Bouwden ze een nieuw dak boven hun hoofd.

 

Wij zijn heel rijk, vertelde hij op school.

We verhuizen elke maand.

We hebben eten en we kunnen slapen.

Ik kan leren en ik kan voetballen.

En we houden van elkaar.

 

Maar op school werd God gepest.

Hij had namelijk gaten in z’n kleren.

Netjes hersteld, maar ‘afgekeurd’…

De anderen begrepen hem niet.

Dat hij zomaar dankbaar was.

Terwijl hij eigenlijk niks had.

 

Z’n ouders leerden hem bidden,

Hard werken en eerlijk zijn.

Niet zeuren en je best doen.

Dan komt alles goed.

Vertrouw op God, zeiden ze dan.

 

God vertrouwde wel op God,

Deed goed z’n best en werkte hard.

Braaf deed hij mee met bidden.

Maar owee als hij zei

dat God echt zo streng niet was.

Dat je best plezier mocht hebben,

mocht voetballen en lachen.

Dan kreeg hij ervan langs.

 

God begreep er niks meer van.

Wat had hij verkeerd gedaan?

Hij hield van alle mensen.

Wat deden mensen zichzelf toch aan?

 

Ga jij maar in de leer, zei z’n vader,

Bij een strenge religieuze meester.

Want iets in je opvoeding

is niet helemaal goed gegaan.

 

Verbijsterd hoorde God daar aan

hoe Hij zou oordelen over de medemens.

Wat hij wel goedkeurde en wat niet.

Over schuld en over zonden.

Over straf en over hel!

Wat denken de mensen wel?

 

Zelfs God werd bijna boos,

het deed hem diep verdriet.

Dat niemand hem begreep,

z’n verhalen hoorden ze niet.

 

Nog steeds hield hij van alle mensen.

Wilde z’n verhaal vertellen

en helpen, zoveel hij kon.

 

Weet je wat? Ik geef ze te eten.

Ik geef ze liefde en plezier

Ik dans en zing en maak muziek

Vertel verhalen van klein geluk.

Misschien dat ze dan de tijd vergeten,

Genieten en begrijpen:

de hemel op aarde begint hier!

 

In een vreemd land hield hij zich staande.

Z’n ouders waren daar naartoe gevlucht.

Hij hielp de mensen, luisterde en zei altijd:

Geloof in jezelf, je bent sterk, je kan het!

 

Tot op een dag hemzelf het noodlot trof

Hij raakte alles kwijt, ook de weg.

Naar zichzelf, de weg naar God.

 

Van heimwee begon hij te drinken.

Op zoek naar het gevoel van toen.

Bijna was hij vergeten dat hij God was

en dat hij iets moest doen.

 

Doorgaan,

geef de moed niet op,

vertrouw op God!

 

Je belooft zoveel, zeiden de mensen

Waar blijf je nou met je liefde en geluk?

Je hebt beloofd dat je er zou zijn voor ons

En nu? Waar ben je? Waar is jouw geluk?

 

God huilde diep van binnen.

De pijn werd hem teveel.

Wat moest hij toch beginnen

in zo’n wereld, zijn wereld zonder geluk?

 

Waar is het vertrouwen gebleven?

Waar is het geloof, de liefde, het plezier?

Wie kwam God redden?

Van z’n ongeluk?

 

God wenste dat hij God weer was

En alles kon beheersen

Want als God op aarde

Accepteren de mensen je niet.

Ze horen je niet, ze zien je niet.

 

God liet een boodschap achter

Vlak voor hij weer naar huis vertrok:
Lieve mensen, zie toch de God in elkander

Dan vind je God in jezelf ook terug.

Dan leef je in een hemel op aarde,

Dat is de verlossing, die ik heb beloofd!

 

Net op tijd werd God gered.

Z’n engelen schoten hem te hulp.

Ze konden hem niet helemaal begrijpen.

God was veranderd,

God was zichzelf niet meer.

Hoe konden ze hem opbeuren,

Helpen, steunen en vertellen

dat maar een ding belangrijk was?
Dat hij in zichzelf moest geloven,

Hoe erg alles ook was.

 

God had zich laten vangen

door het menselijk leed.

Daardoor wist hij niet goed meer

Wat hij hier eigenlijk deed.

 

God, word wakker, sta eens op!

Hoogste tijd om de wereld te redden!

Vertel je verhalen!

Geef de mensen moed!

Want als jij het niet eens meer kan,

hoe moeten de mensen dan weten hoe het moet?

 

Zuchtend en steunend stond God op.

Je hebt gelijk, ik heb veel kracht.

Maar waarom hebben de mensen

Toch zoveel overmacht?

 

“Omdat je je laat vangen

In hun drama’s en hun pijn

God, je weet toch wel,

Dat je alleen maar jezelf hoeft te zijn?”

 

 

 

Petra

Boodschappen en richting

Welkom iedereen die voor het eerst deze vernieuwde website bezoekt. Gisteren hebben we namelijk een nieuwsbrief de deur (nou ja, deur…) uit gedaan en het zou dus goed kunnen dat je nu voor het eerst hier terecht komt.

Hier vind je de nieuwsbrief, mocht je ‘m nog niet gezien hebben: HAPPY VIEW-Nieuwsbrief #1-okt 2015

We hebben ook iets nieuws in ons aanbod voor degenen die ons al kennen: De richtingaanwijzer. Voor prangende vragen, waarop je snel een antwoord wil. Anna werkt met engelenkaarten en stemt zich af op jou en jouw vraag en geeft je met behulp van de engelen een antwoord.

Dat is dus weer iets anders dan de persoonlijke boodschappen, die je kunt aanvragen van Inge. Ook die zijn de moeite waard, richtinggevend en verdiepend. Het is maar net wat je wil en wat bij je past.

Waarom bieden we dit soort dingen aan? Dat zal ik je vertellen. Niet omdat je het zelf niet weet! Want ik geloof zeker dat we allemaal zelf heel goed weten wat we te doen hebben, dat we van binnenuit geleid worden. Ook als je zelf kaarten trekt of een boek openslaat, zal je precies dat tegenkomen wat op dat moment antwoord geeft. Ook in het gewone dagelijks leven kom je alles tegen, elke dag. Alles heeft je wat te vertellen. Elke wandeling die je maakt, kan je nieuwe inzichten geven, elk gesprek dat je voert en elk avontuur dat je beleeft. Dus nee, ik zeg niet dat het nodig is en ik raad je zelfs af het teveel te zoeken bij anderen, buiten jezelf.

Wel is het bedoeld om je meer inzicht te geven in je eigen keuzes, je te sterken en te stimuleren in de stappen die je aan het zetten bent, maar misschien nog wat eng vindt. Om de twijfel weg te nemen, om je te ondersteunen in wat je echt wilt. Soms twijfelen we omdat we twijfelen aan onszelf. Soms zien we iets niet en zijn er bepaalde angsten die ons weerhouden het scherp te zien. Bovendien is het fijn en prettig om jezelf te ‘voeden’ met positieve berichten.

Bij de keuzes die we maken bij Happy View letten we op de aspecten van vrijheid, onafhankelijkheid en bekrachtiging. Vroeger – in de oude spirituele wereld, zoals ik het voor het gemak maar even noem – had je wel eens te maken met kaartenleggers of handlezers die je bang maakten. Daar moeten we niks van hebben. Het zijn geen toekomstvoorspellingen. Dat kan ook niet, want je hebt zelf altijd keuzes en het zijn je eigen keuzes die je toekomst bepalen. Wel kunnen deze boodschappen en engelenberichten je een handje helpen bij het maken van je keuzes en je bemoedigen. Soms vertellen ze je iets nieuws, iets wat je zo nog niet bekeken had. Het geeft je inzicht in jezelf, het leven en wat je daar zelf van kan maken!