Vrede is een beweging

(door Gwendoline Remmerie)

Wat is vrede? Gaat het erover dat iedereen elkaars vriendje is, dat het altijd mooi weer is en dat de bloemen altijd bloeien? Spreekt vrede over een utopische wereld vol zonneschijn en gelach?

Daarvoor dient het leven niet, we zijn hier om groei te realiseren. En het is onmiskenbaar dat dit groeien en het leven tegenpolen kent. Zeg maar een schijnbare organisatie van een dualistisch bestaan, een plus en een min.

Vrede gaat niet over alleen maar plus, vrede gaat over liefdevol omgaan met min. Tolerantie naar hij die nog niet weet, in de plaats van oordeel jegens hem die nog niet weet.

Vrede gaat over het kunnen ademen in dat wat je onrustig vindt, kunnen ademen in dat wat je niet prettig vindt. Zo bij jezelf kunnen bestaan, zo bij jezelf kunnen zijn dat je je te allen tijde staande weet in dit bestaan. Zo tolerant kunnen zijn in alle bewegingen om je heen en in de grote wereld vanaf jezelf, vanaf jouw aanwezigheid beginnende met de wens om bij te dragen tot… Niet tot een bestaan waar geen vorm van ruzie, onrust of lijden gekend is.

Vrede draagt ook tolerantie voor onwetendheid in zich. Het is hoog tijd dat men niet meer spreekt over boosdoeners en negatievelingen in de wereld, maar dat men deze mensen herkent als nog niet tot bewustzijn gekomen, als nog niet beseffende dat zij van nature liefde zijn. Het is hoog tijd en het is onze taak om jegens onwetendheid dragend, verdragend, liefdevol te zijn en nooit oordelend te zijn.

Vrede omhult alle verschillende mogelijkheden waarmee het leven zich kan uitdrukken. Vrede gaan niet alleen over het mooie en het goede. Vrede gaat over in je wijsheid staan en ‘groter’ kijken, waardoor je met mededogen en dragend licht kijkt en stuurt naar diegene die nog niet vanuit wakker geworden weten functioneert. Bidden om vrede, hopen op vrede, vragen naar vrede, … laat het duidelijk zijn, heeft geen zin en zet niets om als je beeld van vrede inhoudt dat allen hand in hand zouden gaan. Want hij die niet klaar is om de andere een hand te reiken, zal dat ook niet doen. En allen zijn ooit niet klaar geweest om dat te doen. Werp geen enkele steen en begin bij jezelf.

Vrede is de realiteit waarin we dragend, ondersteunend en lichtend aanwezig zijn waar er nog schaduw heerst. Dat is een zeer grote uitdaging. Als jij iemand die handelt vanuit goeie intenties veroordeelt omdat die persoon iemand veroordeelt die kwaad heeft aangericht, pijn heeft berokkend, dan ben jij net hetzelfde aan het doen. Hier zitten bijvoorbeeld mensen samen die liefdevol in de realiteit willen staan en zo graag willen bijdragen tot vrede en groei. Stel dat er zich een groepsgesprek ontspint en iemand van jullie spreekt een oordeel uit over terroristen, wel, als jij dan jouw oordeel uitspreekt naar die persoon in de groep, dan ben jij evengoed onwetendheid aan het bestendigen, het nog niet helder gewordene in de schaduw aan het houden.

Naar mate je verder tot ontdekking van het wezen dat je bent komt, en van liefde, ga je jouw oordeel niet meer ervaren, het zal zich spontaan ombuigen in jouw hoop, je heel hoge, sterke hoop dat de ander, wie de andere ook mag zijn, ook tot inzicht mag komen. En die hoop is een hoog gebed. Wanneer jij heel oprecht en krachtig hoopt dat jijzelf en de andere tot inzicht mag komen, dan draag jij bij tot vrede

Vrede is geen toestand van welbevinden, het is een toestand van tolerantie en hoog gebed, een oprechte vraag tot inzicht waar je heel consequent in handelt en waaraan je alles wat je doet, geeft. Wie in vrede is, is op vrede gefocust, en kan niet anders dan vanuit liefdevolle intenties handelen. Vrede gaat niet over het iedereen doen inzien dat…, vrede gaat over het uiten van je allerhoogste wens dat iedereen tot de ontdekking mag komen dat hij liefde is. En ja, dat kan alleen maar op zijn tijd, er is maturiteit van bewustzijn voor nodig.

Vrede is actie, niet een slapende staat van rustig zijn waarbij verder niets tot beweging komt. Vrede is beweging, het is de uitdaging om te verdragen dat je misschien triest voelt om zoveel onwetendheid, dat je misschien ergens bij jezelf een oordeel voelt opwellen en bij krachte bent om daar geen vorm aan te geven. Het is een toestand waarin je jezelf toelaat om die menselijke emoties te ervaren, en er tegelijk naar te kijken. Je vergeeft jezelf alle oordelen en emoties, je mag een mens zijn.

Vrede is een beweging van aandacht schenken aan de intentie waarmee je alles doet. Stel je voor dat je een rek aan het schilderen bent, en dat doe je met een liefdevolle intentie. Dan draagt jouw schilderen bij tot vrede. Leg in al van jouw acties de intentie tot vrede en laat je beeld jouw idee over wat vrede is even vorm krijgen in de komende tijd. Naar mate men beter invoelt wat vrede is, kan men ze beter uitdragen en kan men het hoogste gebed nog groter maken.

‘Ik wens je vrede toe’ betekent dus: ‘Moge je de tolerantie ervaren om onwetendheid bij jezelf of de ander te accepteren en met geduld te ‘laten zijn’, tot de tijd rijp is om onwetendheid om te buigen naar weten. Weten heeft niets te maken met kennis. Steeds meer zal in verbondenheid en eenheid, in groei en liefde het duidelijk worden dat kennis slechts dient tot het zich handhaven in het leven op praktisch vlak. Tot ineens op een geschikt moment in tijd en ruimte, kennis zich verheft tot een totaal gevoel van liefde. En dan maakt het jou niet langer uit wat je allemaal kent en begrijpt. Vrede is een beweging. De enige inspanning bij vrede is je focus erop te richten. Laat het ook jouw inspanning zijn.

Uit een sessie bij Omni terra, lente 2017
Gwendoline Remmerie