Wie ben ik?

Petra Maartense is de drijvende kracht achter Happy View. Vanuit de logica ‘Waar je aandacht aan besteedt, groeit…’ bedrijft zij een nieuwe vorm van journalistiek: Dat voeden waar je juist blij van wordt. Juist aandacht besteden aan positieve ontwikkelingen, inspireren, mooie initiatieven delen, elkaar stimuleren en het beste in de wereld (laten) zien.

Petra: “Jarenlang ben ik in de ‘gewone’ journalistiek werkzaam geweest, maar altijd al vond ik de verhalen van mensen en hun overlevingskracht, eigenheid, creativiteit en dappere keuzes het meest interessant. Wat ik merkte is dat het aankaarten van misstanden en ellende in de wereld, zoals kinderarbeid, milieuvervuiling, onbegrip voor andere culturen, religies, vluchtelingen en minderheden, niks oploste. Alle goeie bedoelingen en strijd ten spijt, dat was niet de manier… We kunnen beter kijken naar wat wel goed gaat, wat er wel is, wat er wel gebeurt. En daar de aandacht op vestigen.
Bovendien… laten we eerst eens naar onszelf kijken en onze eigen verantwoordelijkheid nemen. We kunnen wel klagen over oorlog en milieuvervuiling, allerlei anderen overal de schuld van geven, maar is het al vrede in onszelf? Leven we zelf op een verantwoorde manier? Alles begint in jezelf. Want de wereld is een afspiegeling van wie wij zelf zijn. Je bent wat je eet… bijvoorbeeld. Waar je je mee voedt, heeft invloed op jou. Je hebt zelf ook invloed op de wereld. Laten we ons daarvan bewust zijn en vooral in de spiegel durven te kijken. Wat we om ons heen zien, vertelt ons alles over onszelf. Dus zijn we ook zelf in staat de wereld mooier te maken.”

Vrijwel dagelijks schrijft Petra bespiegelingen over wat zij tegenkomt in het dagelijks leven, vanuit dit perspectief. Regelmatig schrijft ze ook artikelen. Zij maakt documentaires en schrijft boeken, ondersteunt en adviseert zelfstandig ondernemers en particulieren, geeft workshops en les in interviewen en filmpjes maken, maar ook en vooral in het effect van het werken met intentie.

“Als kind schreef ik al, schrijven is mijn ‘kanaal’ al had ik dat vroeger niet zo door. Wel wist ik als kind al dat ik schrijvend overal uit kwam. Dagboeken vol…. en godzijdank is er op een gegeven moment in mijn leven opeens zoveel gebeurd (2006) dat ik spontaan weer begon te schrijven. Nu kan ik niet meer zonder, het is een levensbehoefte. Een dag niet geschreven en ik mis het. Het is als ademen zo ongeveer. En al schrijvend heb ik heel veel ontdekt. Als je schrijft, ontdek je ook jezelf. Ik heb ontdekt dat alles veel simpeler is en veel simpeler kan. En dat draag ik graag uit…. Bovendien houdt het mijzelf goed bij ‘de les’….”

“Voor het eerst heb ik nu een boek geschreven waarin het over mijzelf gaat, ik heb voorbeelden uit mijn eigen leven ‘gebruikt’ om mijn verhaal te vertellen. Behoorlijk spannend, want het was best een pittig proces en ook de uitdagingen en lessen waren best heftig om het weer opnieuw over te hebben. Maar juist door ze in een bepaalde context te plaatsen, vanuit een ander perspectief te belichten, kon ik daarmee wel laten zien hoe het ook kan transformeren. Hoe het je niet hoeft te blijven achtervolgen en dat je er juist doorheen kan breken door naar je eigen verhaal te kijken en de soort van logica erin te zien.  Afijn… dat boek komt er aan.
Daarnaast ben ik ook een beeldmens, dus filmen, fotograferen en schilderen doe ik ook graag. Ook in mijn films hou ik van eenvoud. De techniek beheers ik voor zover ik ‘m nodig heb. Maar die beeldende kant hoort er duidelijk bij. Steeds vaker merk ik hoe ik juist in beelden van alles zie en begrijp en dan is het vervolgens weer de kunst dat om te zetten in woorden of soms in schilderijen of verhalen, die ik vertel. Mijn uitdaging is om het allemaal eenvoudig en toegankelijk te maken voor iedereen. Om iets onder woorden te brengen, wat ook in anderen leeft en voelbaar is, maar nog niet altijd tastbaar.”

“Ik plaats mijzelf ook zeker niet in een ‘spiritueel’ hokje, dat is me te beperkt, want het hele leven is spiritueel. Iedereen heeft met de universele wetten te maken, of men dat nou weet en wil of niet. Het is niet voorbehouden aan mensen die daar heel bewust en ‘strevend’ mee bezig zijn. Uiteindelijk gaat het over hele simpele dingen in het leven, waar iedereen mee te maken heeft. Kan je genieten van de schoonheid van een bloemetje, durf je jezelf te laten zien, durf je vanuit je hart te leven en je uit te spreken, durf je erop te vertrouwen dat het je gaat lukken als je een mooi plan hebt bedacht?”

“Waar ik graag aan bijdraag is het besef dat je niet afhankelijk hoeft te zijn, dat je veel meer kracht (en dus macht over jezelf) hebt dan je denkt. Ik help mensen daar graag bij. Te pas en te onpas kan ik wel zeggen, het is mijn natuur. Soms is dat confronterend, meestal – hoop ik – inspirerend en voedend en altijd een beetje grenzen-oprekkend,  dat gaat vanzelf. Eigenlijk gaat alles steeds meer vanzelf en hoef ik er niet zo over na te denken. Het een na het ander dient zich aan. Ook aan plannen, ideeën, verhalen om te filmen en om te schrijven. Dus van een ‘gewone’ journalist (als die al bestaat) ben ik meer een ander soort journalist geworden. Ik maak bewuste keuzes in wat wel en wat niet handig is om te delen, om te voeden en om aandacht aan te besteden. Omdat ik simpelweg in al die jaren ‘gewone’ journalistiek gemerkt heb dat het niks oploste door maar de aandacht op  ‘problemen’ te blijven richten en allerlei misstanden aan te kaarten. Hoe dan wel, ben ik me af gaan vragen. Nou, zoals ik het nu doe wel. Mijn conclusie is: het begint in jezelf, het begint bij onszelf. Vrede in jezelf is vrede in de wereld. En ik hoop van harte daar een bijdrage aan te kunnen leveren. Ik besef dat aan mijzelf en aan onszelf is om daarin het voorbeeld te zijn. Op die manier nodigen we anderen uit mee te doen.”