Voor wie naar rust & vreugde verlangt…

Het was deze week ‘de week van de stress’, vertelde iemand me. Een campagne om werkstress aan te pakken van het ministerie van sociale zaken, schijnt. Niet zo handig, vind ik dat persoonlijk, je kunt zo’n campagne beter ‘Een wat relaxter leven’ noemen of ‘Hoe vind ik rust temidden van alle hectiek?’ of ‘Ontspannen leven en werken’ of…. verzin het maar, als de nadruk maar op een wat prettiger gevoel komt te liggen, anders krijg je bij wijze van spreken al stress als je er iets over verneemt. Men heeft het nog steeds niet in de gaten, geloof ik: Ons woordgebruik en ons gevoel zijn bepalend voor wat we aantrekken en het een heeft invloed op het ander. Vertel je jezelf de hele dag door dat je het druk hebt, stress hebt, het niet aan kan of omloopt van de zorgen en geheid dat je er dan nog veel meer van krijgt. Alles wat je zegt of denkt heeft invloed op je leven en je omstandigheden. Waar je aandacht aan besteedt…. groeit!

Vertel jezelf eens een ander verhaal en het verandert! Door andere gedachten en andere formuleringen te gebruiken, verandert je gevoel en dat kan op zich al heel veel meer rust opleveren. Met andere woorden: let eens wat meer op je eigen gedachten en teksten en denk niet dat het ‘vanzelf’ gaat, je bent er zelf bij!
In eerste instantie zal het misschien wat geforceerd voelen als je tegen jezelf zegt: ‘Zo, we gaan er vandaag eens een prettige en relaxte dag van maken! We gaan plezier hebben of lekker aan het werk en er ook nog van genieten!’ Wie me niet gelooft, zou het toch gewoon zelf eens moeten proberen, dan kom je er vanzelf achter of het werkt of niet. Een beetje goed opletten levert je al snel een veel beter gevoel op en dat trekt ook nog eens prettigere omstandigheden aan.

Wat heeft al dat geklaag en gesteun en gestress voor een zin? Dat helpt echt niet om je beter te voelen. Ook een ander kan het niet voor jou doen, want die kan jouw gedachten niet ‘omkeren’, daartoe kan je alleen zelf beslissen. En beslissingen hebben wel zin. Die zetten iets in gang, dat gaat aan het werk voor je. Wij maken voortdurend keuzes, zelfs als we ons daar niet van bewust zijn.

Wie straks mijn boek gelezen heeft, gaat dit nooit meer vergeten…

Maar nu iets anders: Waar maken we ons eigenlijk zo druk over? Helpt het om je er druk over te maken? Draagt het bij? Leidt het tot oplossingen? Je kunt je aandacht beter richten op wat je wel wilt dan op wat je niet wilt…

Wat is nu eigenlijk echt belangrijk in het leven? Sta je daar ook wel eens bij stil? Is het niet het allerbelangrijkste dat je je goed voelt, dat je geniet van wat je doet, waardeert wat er nu is en dat je doet waar je plezier in hebt, dat je je eigen kompas volgt en dat je tot je recht komt zoals je bent? En wat heb je daarvoor nodig? Zou je daar je Zelf (met een hoofdletter) niet voor nodig hebben?

Tijd voor Eerherstel van onszelf, vind je niet? 😉

Wie het aandurft en er aan toe is om het leven eens met andere ogen te bekijken, nodig ik uit om Eerherstel te bestellen. Het biedt je handvaten, stimulans en inspiratie om het heft in eigen hand te nemen, te ontdekken welke mogelijkheden je zelf hebt om bepaalde patronen te doorbreken, angsten te overwinnen, keuzes te maken en je leven vorm te geven zoals je het wenst.

Hier kan je EERHERSTEL bestellen

En hier vind je een mooie channeling van WIJ over het belang van het JEZELF kennen: “Mogen we jullie vragen om even halt te houden, even een stapje achteruit te zetten en alles te overzien, jullie leven, jullie uitdagingen in het leven. Zijn jullie gelukkig? Kunnen jullie hier volmondig JA op zeggen?
We willen jullie even wakker schudden, erop wijzen hoe belangrijk het is om naar jullie zelf terug te keren. Om te herontdekken wie jullie zijn, om jullie erfrecht op te nemen. Het is jullie recht om vreugde te kennen, maar het ook toe te laten in je hart. Jullie werpen barrières op om je te beschermen, tegen wie? Die ander is niet de vijand. Als jullie deze illusie maar konden doorprikken en konden overzien zoals wij doen en het grotere geheel eens konden aanschouwen.”

En ja, ook nu kunnen je gedachten zich er weer mee gaan bemoeien, ze zullen misschien al een heleboel bezwaren gemaakt hebben terwijl je dit stukje las. Maar het zijn maar gedachten. Je kunt van alles vinden en dat is het nu net: Wie is de baas over jou? Jij of al die gedachten, die je net zo goed kan veranderen? Al die gedachten komen en gaan, maar je bent ze niet. De vraag is: Laat je die je leven beheersen of ga je zelf je gedachten beheersen, zodat je wat meer ontspannen in het leven kan gaan staan?

Een Zienswijze…

EERHERSTEL is niet zomaar een boek, maar ook een zienswijze. Ik laat zien hoe alles uiteindelijk over jezelf gaat en hoe we alleen door de vertaalslag naar onszelf te maken iets kunnen veranderen in onze wereld. Hoe we alleen door in onszelf op onderzoek uit te gaan kunnen komen tot vrede en oplossingen. Ik toon aan hoe alles een spiegel is van onze eigen beleving. Willen we iets veranderen aan het beeld dat we in de spiegel zien, zullen we ons eigen idee ergens over moeten bijstellen. Dat onderzoek kan confronterend zijn, maar ik durf wel te zeggen dat ik een manier gevonden heb om het makkelijk te maken en dat helpt anderen om het voor zichzelf ook makkelijker te maken. Kort samengevat: Het waarnemen op zich is al genoeg om het transformatieproces in gang te zetten. Er hoeft niet geoordeeld te worden, dat scheelt 😉 en… misschien wel het allerbelangrijkste: Al die verschijningsvormen (bang, boos, gefrustreerd, enz..) zijn maar tijdelijke vormen, het is niet wie we echt zijn. Die wetenschap helpt en maakt het hele proces een stuk makkelijker. Hoe dat precies zit en werkt, dàt lees je in het boek.

Het is misschien niet zo’n comfortabele boodschap om aan de man te brengen in een wereld, waarin men geneigd is elkaar te beschuldigen en te veroordelen. Zelfs de al zeer bewuste mens is nog vaak geneigd anderen te betichten van onbewustheid, onbegrip of te slapen en wakker te moeten worden. Nietwaar? Maar wat zegt dat over onze eigen waarneming? Alles en iedereen laat ons delen van onszelf zien. Daarom zijn we ook nog lang niet klaar als we dit principe kennen. Weten is niet genoeg. Juist dan hebben we een hoop te doen. En bij te dragen. Want alles wat wij in onszelf weten op te lossen, heeft een enorm effect op het totale veld van bewustzijn. Door iets te veroordelen en af te wijzen, houden we het in stand en dragen we helemaal niks bij. Onze eigen zienswijze is bepalend voor wat we zien!

Dit is dus simpelweg een boodschap die ik niet kon verkondigen zonder eerst zelf aan de slag te gaan en mijn eigen ‘werk’ te doen. Mijn verhaal zou niets waard zijn als ik niet bij mezelf begon en dus zelf het voorbeeld gaf. Want hoe kan je spreken over vrede in de wereld als je niet eerst die vrede in jezelf weet te vinden?

Ik geef als het ware een kijkje achter de schermen door aan de hand van allerlei concrete voorbeelden ‘het proces’ onder woorden te brengen, omdat dat nu eenmaal een talent is wat ik heb ontvangen. Zoals iedereen zijn eigen talent heeft, een geschenk om iets mee te doen. Een Goddelijk geschenk wat we veel te vaak maar laten liggen en niet durven te tonen aan de buitenwereld. Wie zijn wij om zo’n geschenk niet te eren en te waarderen? Het leven nodigt ons voortdurend uit om tevoorschijn te komen, te durven zijn wie we werkelijk zijn. Waarom zouden we ons dan nog verstoppen en ons laten weerhouden door allerlei angsten en onzekerheden? Die zijn er om overwonnen te worden. Om doorheen te kijken.

EERHERSTEL dus, eerherstel van het Goddelijke in onszelf. Pas als we dat in onszelf erkennen, kunnen we het ook in de ander herkennen: It takes One to see One. En daarmee nodigen we het ook uit in de ander, moedigen we het aan, we kunnen onszelf herkennen in de ander, we hoeven niet meer bang te zijn voor elkaar als we weten, voelen en begrijpen dat er Eenheid schuilgaat achter al die verschillende verschijningsvormen, die ook allemaal heel nuttig zijn, juist om dat te ontdekken. Door die enorme diversiteit die we waarnemen, omdat iedereen uniek is, kunnen we juist onszelf leren kennen. Er is geen groter feest dan dat!

Als je je hierin herkent, wat dus een feestje betekent, nodig ik je uit om mee te doen, allereerst voor jezelf. Op welke manier je maar wilt, op je eigen manier, met jouw talent. Het is een keuze, een beslissing die je kunt nemen. Je intentie telt en gaat aan het werk voor je.

Zoals Eckhart Tolle zegt:  “All it takes is a simple choice, a simple decision: no matter what happens, I will create no more pain for myself. I will create no more problems.”

Als mijn boek daarbij behulpzaam kan zijn, fijn! Het boek is echter ook bedoeld voor mensen die nog helemaal geen kennis hebben gemaakt met deze (spiegel-)zienswijze en daar inmiddels misschien wel aan toe zijn omdat ze steeds tegen hetzelfde aanlopen, hun eigen kracht en mogelijkheden nog niet kennen, maar wel aanvoelen dat er meer is, meer mogelijk is en dat het ook anders kan. Misschien niet voor de nog al te sterk oordelende mens, want die zal wellicht al op de eerste pagina afhaken 😉 – hoewel ik mijn best heb gedaan het zo concreet en toegankelijk mogelijk te maken voor iedereen. Het neemt je makkelijk mee en het gaat al voor je aan het werk terwijl je het leest. Wie eenmaal kennis heeft genomen van deze ‘omgekeerde beweging’ in onze eigen waarneming, kan niet meer terug. Die zal zich op de momenten dat het nodig is afvragen: Wat laat dit mij zien? Wat vertelt me dit over mijzelf? En als dat dan onder ogen is gezien, kan het transformeren. Zo bouwen we aan de nieuwe wereld. Zelf en samen.

Hier vind je het boek ‘EERHERSTEL, een nieuw begin’ .

 

Vrijheid is leven zonder angst

Voor wie hem nog niet in z’n mailbox ontvangen heeft, maar wel wil ontvangen, stuur even een mail, dan stuur ik je de nieuwsbrief over het boek Eerherstel, een nieuw begin.

Ik zal je zeggen, het voelt een beetje dubbel, maar het hoort er natuurlijk bij om als je een boek geschreven hebt, het ook te laten weten aan ‘de wereld’. Het zal z’n weg wel vinden, daar ga ik vanuit, maar het gaat natuurlijk niet helemaal vanzelf. Het vraagt weer nieuwe stappen. Hoe presenteer je het, hoe breng je het onder de aandacht en bij wie?

Daarin loop ik opnieuw tegen uitdagingen op, want – zoals ik al eerder schreef – je hebt enerzijds de neiging om je ‘kindje’ te beschermen, anderzijds wil je ‘m aan de wereld tonen en z’n bestaan luid en duidelijk verkondigen. Enerzijds stap je zelf even opzij, anderzijds stap je er juist vol in.

Het blijft een heel gestoei hier op de achtergrond met ‘mezelf’. Want enerzijds gaat het helemaal niet om mij persoonlijk, maar het gaat wel over authenticiteit. Het gaat wel over tevoorschijn durven komen. Jezelf mogen zijn, geen angst meer hebben om te zijn wie je bent, te zeggen wat je te zeggen hebt, je niet de mond meer laten snoeren of ‘klein’ laten maken, jezelf ‘klein’ houden of je koest houden, aanpassen en maar braaf meedoen en volhouden, terwijl je liever iets anders zou zeggen of doen of in elk geval vrij zou willen zijn.

Vrijheid is leven zonder angst. En die angst, die zit in onszelf. Die zit daar opgeslagen zonder dat we hem goed in beeld hebben, die is erin gepompt of door omstandigheden erin geslopen. Als we boos zijn, zijn we dan niet vooral boos op onszelf? Omdat we onszelf met die angst hebben ingelaten? En die angst ons leven laten regeren?

We kunnen onze woede wel richten op ‘het systeem’ of op anderen, op vroeger, op de regering, op de banken, de machthebbers, de grote bedrijven, de vervuilers en de belastingontduikers, de bazen, die hun macht misbruiken en op weet ik welke anderen in ons leven, die wij zoveel macht geven of hebben gegeven, maar zit het in the end niet allemaal in onszelf? Dat we dat hebben laten gebeuren? Dat we ons klein hebben laten krijgen, dat we ons zo hebben laten overrulen, beïnvloeden en hebben laten intimideren?

Het geldt voor alles, dat je de vertaalslag kunt maken naar jezelf. Men doet dat meestal niet graag, omdat ‘men’ zich dan al snel bekritiseerd, aangevallen of ‘niet goed genoeg’ voelt, maar dat is niet waar het over gaat. Dat is namelijk weer diezelfde mind, die dat zo beoordeeld. En die daar bang voor is. Het gaat niet om oordelen, het gaat er niet om dat we het persoonlijk nemen, het gaat alleen maar om het mechanisme, actie-reactie, dat we doorzien hoe het werkt. Dat is van belang, omdat we onszelf dan kunnen bevrijden van al die oude ballast.

Ik leg – in het boek aan de hand van allerlei voorbeelden uit het dagelijks leven – de verbinding met de macht buiten onszelf en in onszelf, de macht die we onze eigen ‘mind’ geven. Want uiteindelijk worden we door onze eigen ‘mind’ geterroriseerd. Die is het die voortdurend vanuit angst ‘denkt’ en handelt en zich verdedigt, die tegen ons zegt: nee, niet doen, pas op, dit is niet goed en dat is niet goed, onze ‘eigen’ mind is voortdurend aan het oordelen, afkeuren, afwijzen, bekritiseren en inkaderen. Over onszelf en over anderen. We bedenken zelf wat anderen wel niet zullen denken, hoe anderen zullen oordelen,wat anderen vinden enz… maar dat zijn wel onze eigen gedachten. Helaas ook nog in staat zichzelf waar te maken, want we nodigen uit wat we verwachten. Iets anders zien we niet en beperken we dus als we ons daarvan niet bewust zijn.

Toch is die ‘mind’ helemaal niet wie wij zijn, dat is niet ons ware zelf, dat is meer een vat waarin allerlei meningen, overtuigingen en (voor)oordelen opgeslagen liggen en die we dagelijks veel te veel ‘stem’ geven, veel teveel macht geven. We pikken allerlei ideeën op, vinden van alles, moeten van alles, geloven van alles, we zijn nooit goed genoeg en het is ook nooit goed genoeg. We zitten als het ware gevangen in ons eigen web van repeterende gedachten, die ons enorm kunnen beperken.

Het is een hele struggle om die mind onder controle te krijgen en hem de baas te worden. Je cijfert hem niet zomaar weg, het helpt echt niet om hem te gaan bevechten. Het enige wat werkt is je realiseren dat het niet is wie je bent en ‘hem’ zien als een instrument dat door jou wordt bestuurt. En dan het stuur stevig in handen nemen en houden. Jij bepaalt waar die ‘mind’ met jou heengaat. Niet andersom.

Omdat de wereld zoals je hem beleeft en waarneemt een weerslag is van jouw innerlijke overtuigingen, kan het geen kwaad die eens onder de loep te nemen. Waar loop je steeds opnieuw tegen aan? Wat vertelt je dat? Is het niet een heerlijk vooruitzicht dat je dat nu niet meer met die buitenwereld hoeft uit te vechten, maar in jezelf allemaal kan oplossen? Voel je je in de steek gelaten? Dan heb je jezelf in de steek gelaten. Ik laat je in dit boek zien hoe eenvoudig je dat oplost. Het is maar een kleine stap, maar wel een met grote gevolgen. Dat maakt je leven een stuk makkelijker.

Dus… dat is dus mijn betoog…. dat alles in wezen over jezelf gaat en dat je dus alles heel makkelijk in jezelf weer kunt rechtzetten. Okee, je zal even moeten weten hoe, je hebt een beetje lef nodig om die confrontatie met ‘jezelf’ aan te gaan, maar ik help je enorm ondertussen door je te vertellen wie je echt bent en wie je niet bent. We verslaan de ‘terrorist’ in onszelf. Dat gun ik iedereen. Die bevrijding. Bovendien worden we dan leuker, vriendelijker en liefdevoller voor elkaar. We zetten de deur open in plaats van dat we hem angstvallig gesloten houden en onszelf afschermen.

En daarom gaat dit boek dus over mijzelf, ik kon er niet omheen, want het is mijn verhaal. Alles wat ik vertel is mijn verhaal natuurlijk. En jij zal er vervolgens je eigen verhaal van maken. Mijn mind vond het kennelijk nodig om dit nog even uit te leggen. Want die mind – die ik onder controle moest zien te krijgen op dit punt – was mij aan het betichten van exhibitionisme en vroeg zich af of hier geen ‘ego’ in het spel was. Maar ik zeg ‘hem’ nu: Het is ego om jezelf te verstoppen, om niet duidelijk te durven zijn, om je in te houden en om niet te durven zijn wie je bent, om je eigen waarheid niet te leven.

“It’s more important for you to live your destiny than for you to hide from anything. Living your destiny is all that is being asked of you, it is the reason you are here. Sometimes we call it Divine Purpose. It is the gifts that you give to the world, simple gifts, beautiful gifts, powerful gifts.” (Divine Mother)

Hier vind je mijn ‘gift to the world’!

De innerlijke stroom

Ik ben een heel tevreden mens. Ik word ’s morgens wakker met ideeën, nieuw inspiratie, met letterlijke teksten, soms met goeie boektitels, soms hoor ik iemand iets zeggen – dan droom ik nog een beetje en word me iets verteld, dan moet ik opletten en het goed onthouden… ik oefen mezelf in het goed onthouden en op een gegeven moment spring ik mijn bed uit en ga het opschrijven allemaal, voor ik het vergeet.

Er zijn ook tijden geweest dat ik wakker werd met gedachten aan allerlei zaken, waar ik ontevreden over was. Dit is het verschil: ik volg mijn eigen innerlijke stroom nu. En dan kunnen er – in de loop van de dag – nog steeds wel eens van die ondermijnende gedachten langs komen, zoals: ‘Hoe ga je daarvan leven? Hoe los je dit of dat op? Hoe ga je dat betalen? Hoe bereik je je publiek? Hoe zou ‘men’ het vinden?’ en meer van dat soort praktische vragen, maar zoals gezegd, dat zijn ondermijnende gedachten, tenzij ik ze net zo creatief benader als alle andere vragen die ik heb en had, dan komen de antwoorden vanzelf wel. Zorgen maken werkt averechts.

Gisteren las ik ‘toevallig’ een openbaar dagboek van iemand die een roman schrijft en die had het over gezwoeg. Dat het soms uren duurt voordat er een zin geschreven is. Over dat het een gevecht is met jezelf. Ik was verbaasd. Dat is het schrijven niet voor mij, het gaat vanzelf. Bepaalde onderwerpen soms misschien, die je kunnen confronteren met jezelf en willen dat je ergens doorheen breekt, maar het schrijven zelf niet. ‘Zwoegen’ is altijd je hoofd, je eigen gedachten, die zich ermee gaan bemoeien, twijfel gaan zaaien, problemen gaan maken. Echt. Niet alleen met schrijven, ook in het ‘gewone’ leven. We zouden eens uit ons slachtofferschap moeten stappen, vond ik gisteren, naar aanleiding van een aantal voorbeelden. Maar daarvoor zullen we dan eerst moeten erkennen dat we ons als slachtoffer opstellen met al die ‘verhalen’ van de mind, die we geloven. En dat doen de meesten niet. Toen ontdekte ik dat het juist onze gedachten zijn, die altijd die slachtoffermentaliteit aannemen. Het is een karaktereigenschap van gedachten. Let maar eens op! Waar klagen ze over? Waar zijn ze ontevreden over? Ze zoeken altijd wat, nietwaar? Daarom moeten we ze vooral de baas blijven. Want, wij zijn dat niet, die gedachten. Wij zijn niet degene die we denken te zijn. We zijn niet al die verhalen die we onszelf vertellen. Je maakt het jezelf veel gemakkelijker als je dat inziet.

Vlak voor ik ging slapen, zag ik gisteravond nog een documentaire over Leonard Cohen in zijn jonge jaren, op tournee. Hij heeft me ergens van bevrijd! Want hij zei dit:

“Hoe groot mijn publiek is maakt niet uit, ik zing toch wel. Ik wil namelijk zingen.” 

That’s it. That’s the spirit. Dat is de kracht. Laat het niet afhangen van anderen of van omstandigheden of laat je eigen gedachten, ideeën en overtuigingen je vooral niet weerhouden te doen wat jij wil doen, nee, wat er door jou heen gedaan wil worden, gezongen, geschreven, geschilderd, geboetseerd, wat dan ook.

Dat kwam diegene in mijn halve droom vanmorgen ook vertellen: “Waarom zou ik iets anders doen dan wat ik van binnenuit opgedragen krijg? Ik gehoorzaam, omdat ik het zelf niet beter weet.”

I love you

Heb je ergens pijn? In je rug, in je knie, in je teen, in je buik, misschien zelfs in je hart… of waar dan ook? Probeer eens uit wat er gebeurt als je er ‘I love you’ tegen zegt. Neem er even de tijd voor, ga even rustig zitten of liggen, breng de aandacht naar dat deel van je lichaam wat aandacht vraagt (want dat is het) en geef het Liefde. Stel je voor dat je het voedt met Liefde. Dat je het opvult met Liefde, alsof het een ‘gat’ is dat gevuld wil worden. Die liefdevolle aandacht stuur je erheen door het je voor te stellen, door het te zeggen en te herhalen, hardop of in gedachten. Ook kun je je handen er op leggen en je voorstellen hoe daar doorheen de liefde en de warmte stroomt naar die plek die het nodig heeft. Ik hoor heel graag van je wat er gebeurt, of het helpt, verzacht en of de pijn verdwijnt. Bij mij werkt het, maar ik wil onderzoeken of dit bij anderen ook zo werkt, vandaar.

Hetzelfde kan je doen met elk ander ‘probleem’, probeer het eens uit wat er gebeurt als je er in gedachten ‘I love you‘ tegen zegt. Een situatie, een ander persoon, een lastige kwestie, een vraagstuk, een angst, een klus die je te klaren hebt, iets ‘ouds’, bijvoorbeeld een herinnering, een ‘oud-zeer-verhaal’, het kan van alles zijn. In gedachten zeg je er ‘I love you‘ tegen, net zolang tot je het je voor kunt stellen en bij wijze van spreken voor je ziet dat het daardoor oplost, verzacht, prettig wordt en in elk geval anders voelt.
Let wel: Je gaat er verder niet over nadenken, je doet het niet met je hoofd, je gedachten mogen ervan vinden wat ze willen, maar die laten we even voor wat ze zijn. Het gaat om de geconcentreerde liefdevolle aandacht die je richt en die voelbaar wordt. Geef het even de tijd, herhaal het af en toe en laat het dan weer los. Laat het even met rust en ga andere dingen doen.

Ik hoor heel graag je bevindingen! Je kunt het hier als reactie onder zetten, maar je mag ook een persoonlijke mail sturen: info@happyview.info

Thank you!

“Ik kan je de baas zijn.”

Soms maakt een misverstand heel veel duidelijk. Als je er niet teveel van ondersteboven raakt en het los kan zien van je persoonlijke rol in het ‘spel’, zie je de kern van het verhaal. Zo kan je zelfs iets helpen oplossen in het totaalveld van het gezamenlijke bewustzijn.

Er was iemand, een man (dat is wel interessant in dit verband) die iets wat ik kennelijk gezegd had, had opgevat als “Ik kan je de baas zijn.” Gelukkig liet hij me dat weten. Anders was het een heel eigen leven gaan leiden wellicht. Met alle gevolgen van dien. Zoals dat wel vaker gebeurt in het leven….

“Huh? Wanneer heb ik dat gezegd? Wat zei ik dan? Waar ging het over?” Ik had geen idee. Per ongeluk had ik een snaar geraakt, maar ik was me er niet van bewust en bovendien: Ik wil helemaal niemand de baas zijn, dat kan nooit de intentie van mijn woorden zijn geweest. Ik wil wel mijn eigen baas zijn, dat is iets heel anders. En dat wens ik zelfs iedereen toe, dat ie z’n eigen baas is.

Na wat heen en weer gesteggel werd me duidelijk op welk moment dat was gebeurd. Dat diegene het zo had opgevat, dat ging over hem, dat was zijn gevoeligheid. Iets voor hemzelf om naar te kijken en te doorzien. Maar wel zeer interessant! Want…

Wat was nu het geval, hij wilde mijn Chinese dierenriemteken weten, om te kunnen inschatten welk dier ik was en of dat een dier was wat hem doorzag. Zoiets. Want er was ooit een vrouw geweest, die de enige was die dwars door hem heen keek. Zoiets dus. Ik vond dat niet zo interessant, ik vond het ook niet van belang om daarvoor mijn geboortedatum te noemen, want ik ben niet zo bezig met leeftijd, hou er niet van om in hokjes geplaatst te worden en bovendien geloof ik dat als we ons teveel aantrekken van allerlei sterrenbeelden en voorspellingen, kosmische weerberichten of karaktereigenschappen die we zouden moeten hebben vanwege de dierenriem of wat dan ook voor een systeem, dat zichzelf gaat waarmaken en belangrijker nog: Ik vind dat we zelf onze eigen verantwoordelijkheid moeten nemen en die niet moeten uitbesteden. Ik zie veel te veel afhankelijkheid van zulke zaken en het is al snel een excuus om te zeggen “ja, mijn sterren staan nu eenmaal zo…” alsof je zelf niks te vertellen heb. Niet dat er niet van alles in de lucht kan hangen, maar daar zijn we altijd nog wel zelf bij en we hebben veel meer invloed op alles, zelfs op het klimaat en de vrede in de wereld, dan we denken. Kortom, zoals je misschien allang begrijpt: Ik ben groot voorstander van het ontdekken van onze eigen kracht en mogelijkheden. Dus ik weet niet meer precies wat ik heb geantwoord, maar ik deed in elk geval niet mee aan deze poging mij in te kaderen. (Of mij de baas te zijn misschien? 😉 )

Als ik ergens dwars doorheen kijk, dan is dat omdat ik door de verschijningsvorm heen kijk, niet onder de indruk ben van uiterlijk vertoon, probeer te ontdekken waar het echt over gaat en wie iemand echt is, wat vaak schuilgaat achter bepaald gedrag. Dat is – voor alle duidelijkheid – geen manier om ‘macht’ te hebben over een ander, dat is meer een vorm van het ego niet teveel aandacht geven en me daar in elk geval niet door laten intimideren. Zo ga ik ook met mijn eigen ego om overigens, het is maar een vorm en het is fijn als ‘hij’ meewerkt, soms heeft-ie daar geen zin in, dan is-ie lastig en dan ben ik Zelf degene die ‘hem’ zal moeten doorzien.
Niet iets om bang voor te zijn voor anderen, want ik zie alleen maar iets mooiers en het meest waardevolle van je als ik zie wie je echt bent. Je hebt er meer aan dat ik daarmee communiceer dan met je ‘identiteit’ als …. vul maar in.

Ineens werd me iets helder. Want waarom werd ‘de vrouw’, laten we zeggen Eva, op een gegeven moment op vrij hardhandige wijze ondergeschikt gemaakt aan ‘de man’, laten we zeggen Adam? De oorspronkelijke Eva was ‘te sterk’ voor Adam, zij werd het paradijs uitgebonjourd. Een ‘nieuwe’ Eva werd tevoorschijn getoverd uit zijn rib… ondergeschikt, gehoorzaam, bedeesd en braaf. Ik noem dat voor het gemak de ‘halve Eva’, niet in haar volledige kracht, alleen een deel van haar mag aanwezig zijn en wordt gewaardeerd. Ze mag vooral niet te sterk zijn en haar ware kracht tonen.

Er was – ooit – angst voor de macht van de vrouw. Het patriarchale tijdperk kenmerkt zich door onderdrukking van het vrouwelijke, maar meer dan dat. Macht willen hebben over anderen. Controle willen hebben. Overrulen. Het ego werd ‘de baas’. Onderdrukking van vrouwen en ‘het vrouwelijke’ – ook in onszelf, in iedereen – is al eeuwenlang aan de orde, het is vergelijkbaar met ‘de mind’ die onze eigen ingevingen, intuïtie, ons gevoel en ons enthousiasme kan onderdrukken.

Zou dat niet de wortel zijn? De oeroude angst van ‘de man’ in het algemeen, dat een vrouw hem de baas is? Betekent dat niet dat hij in wezen bang is voor zijn eigen gevoel? Zijn eigen gevoelige kant? Als zo’n prominente en machtige filmproducent een vrouw intimideert en onderdrukt, zal dat goed zijn voor zijn ego, maar is hij daarmee niet keihard zijn eigen gevoelskant aan het ontkennen en ondermijnen? Wat we een ander aandoen doen we ook onszelf aan. We zijn allemaal zowel dader als slachtoffer in het hele spel. Daar gaat het niet eens om, om dat beschuldigen, waar het volgens mij om gaat is dat we dit ontdekken in onszelf: Wat is de angst, waarvoor? We stappen allemaal wel eens ergens ‘met geweld’ overheen, over dat wat gevoeld wil worden bijvoorbeeld… De Liefde. Daar zijn we bang voor. De echte Eva was daar niet bang voor, dat was niet zozeer haar macht, maar haar KRACHT!

EERHERSTEL VOOR EVA! (Ken je die documentaire al? )
EERHERSTEL voor de Eva in onszelf: Een nieuw begin!

PS: na deze constatering was de ‘kwestie’ opgelost en… kan die zich nu ook oplossen in het veld….! Vooral als jullie ook meedoen met het rechtzetten van dit soort misverstanden 🙂

Attentie!

Ha, ik heb weer een leuk onderwerp om het over te hebben met jullie! Ook iets wat in mijn boek aan de orde komt, maar dan in een totaalverband. Het is een heel essentieel onderdeel van ‘mijn verhaal’ en ik grijp alvast de gelegenheid om je er op attent te maken! Waarom zijn mensen toch zo bezig met beoordelen en oordelen en focussen op de zogenaamde zwakheden, missers, fouten en ‘handicaps’ van elkaar? Waarom gaan we alles meteen inkaderen en kijken wat er ‘mis’ mee is, niet goed genoeg is, waarom vinden we dat we overal altijd wat van moeten vinden? Waarom moeten we overal zo nodig kritiek op hebben en delen we elkaar zo graag in in hokjes en plakken we er het liefst een label op?

Met andere woorden: Waarom zien we niet het beste en het mooiste in elkaar en waarom schenken we daar niet al onze aandacht aan? Waarom niet de aandacht richten op wat er wel is, maar altijd op wat niet?

Waarom moet iets meteen neergesabeld worden? Ik overdrijf, maar de menselijke mind heeft de neiging om alles meteen te bekritiseren en in te delen en te beoordelen. Dat is een manier om er controle over te hebben. Vanwaar die enorme behoefte aan controle? Terwijl we dat toch niet hebben, misschien is dat handig om te beseffen. Bovendien werkt controle averechts, je zet er van alles mee klem. Door de aandacht te vestigen op wat je niet wenst, wat je dwars zit, waar je last van hebt of waar je het niet mee eens bent, maak je het juist sterker, je houdt het in leven, je krijgt er alleen maar nog meer van. Want waar je je aandacht op richt…. groeit.

Alles wat ons raakt of ergert of afschrikt of niet bevalt, zegt meer over onszelf dan over iemand anders of over de situatie. Zodra we zien wat, kunnen we het ook weer loslaten of ombuigen. Niet zolang we het blijven projecteren op de buitenwereld.

In het omgaan met elkaar hebben we de gelegenheid om onszelf waar te nemen, om in onszelf helderheid te scheppen en onszelf te verlossen van bepaalde patronen, gedachten, overtuigingen en van ‘oud zeer’. Als we dat willen en beseffen…

Het ‘probleem’ is dat we dat vaak niet doen en juist van alles projecteren op elkaar. We zijn anderen voortdurend aan het bekritiseren, waarmee we het buiten onszelf plaatsen en anderen niet zien zoals ze zijn, maar zoals we zelf zijn. We zien bijvoorbeeld precies waar we bang voor zijn of precies dat wat we afwijzen in onszelf.  Of we ons ongenoegen nu uiten of niet, toch is het projectie.
Maar op het moment dat het ons lukt in de spiegel te kijken en te zien wat onze eigen gevoeligheid is hierin – beseffend dat het niet over de ander gaat – lossen we het op en daarmee lossen we zowel iets in onszelf op als in de relatie met de ander. Het is weer vrij. Als het is gezien, hoeft het zich niet te blijven manifesteren.

Als ik iets over mezelf vertel wat mij raakt bijvoorbeeld of waar ik last van heb, dan zou dat toch moeten kunnen zonder dat een ander mij daar meteen mee definieert? Dat ben ik niet, het is iets wat op dat moment even langs komt, iets wat ik heb meegemaakt bijvoorbeeld. Zet dat vooral niet klem.

Alles wat je ziet, waarneemt en ervaart is van jou. Daar mag je zelf naar kijken en zelf de verantwoordelijkheid voor nemen. Als iets niet prettig voelt, als het iets in jezelf raakt, waardoor je uit je humeur raakt bijvoorbeeld, ga dan eens op zoek naar de Waarheid over jezelf. Daarvoor moet je misschien even ergens doorheen, door de ‘onwaarheid’ die je jezelf onbewust hebt wijsgemaakt, maar de werkelijke Waarheid voelt altijd goed, want wie we werkelijk zijn is veel meer dan de verschijningsvorm op dat moment, die reageert op de wereld of op anderen. Dat is maar een spel waar we allemaal in verwikkeld zitten, waarin interacties het soms heel ingewikkeld maken. Maar hoe je iets opvat, vertelt je altijd iets over jezelf.

It takes One to see One.

Wat wil je zien? Wil je het beste, mooiste en waardevolste in een ander zien? Wil je dat benadrukken? Wil je dat voeden? En wil je dat aandacht geven? Gefeliciteerd! Daar doe je jezelf ook een enorm plezier mee. Wat je de ander geeft, geef je namelijk jezelf ook. Je kunt kiezen waar je naar kijkt. Blijf je hangen aan de oppervlakte of kijk je door de verschijningsvormen heen naar de werkelijke waarde?

Begrijp me goed, ik ben een enorme voorstander van openheid, we zouden ons wat mij betreft allemaal geheel en al vrij moeten voelen om te delen wat we willen, maar laten we eens ophouden met het oordelen. Het is een vreemde gewoonte om ‘zwakheden’ te delen en daar aandacht mee te krijgen of te geven, waarom zouden dat ‘zwakheden’ moeten zijn? Zo hoeven we dat niet te beoordelen. Openheid en eerlijkheid is sterk. Dat heeft niks met ‘zwak’ te maken. Jezelf kunnen waarnemen is een nog grotere kracht en je doet jezelf onrecht aan als je jezelf ervaart als slachtoffer, zwak of hulpbehoevend. Dat is niet wie je bent. Hooguit heb je even een bepaald gevoel ergens over, wat ervaren wil worden om weer te kunnen vertrekken. Niet om in ‘een verhaal’ terecht te komen wat als een langspeelplaat blijft ronddraaien in je gedachten.

Het is in mijn ogen een raar verschijnsel dat ‘het delen van zwakheden’ vaak zo juichend ontvangen wordt. Waarom zou dat zijn denk je? Voelen we ons beter als een ander iets mankeert of ergens moeite mee heeft? Kunnen we onszelf daardoor dan beter voelen ofzo? Of hebben we een excuus om dat ook voor onszelf in stand te houden? Zo is het nu eenmaal? O, wat is de wereld toch…..

Ik heb persoonlijk liever geen bevestiging daarvan en ik zit al helemaal niet te wachten op koestering van mijn ego. Ik begrijp heel goed dat mensen vaak een luisterend oor nodig hebben, hun verhaal kwijt moeten, maar niemand heeft er wat aan als ik een ander bevestig in het ‘deel’ wat ze vertonen op dat moment, maar niet werkelijk zijn. In hun slachtofferschap bijvoorbeeld of in hun ‘niet goed genoeg’ zijn, in hun gevoel gefaald te hebben of zwak, ziek en misselijk zijn. Ik noem maar wat. Voor alle duidelijkheid: Ik bedoel hier niemand persoonlijk mee, ik zie dit verschijnsel alleen vaak.

De behoefte om dat te doen, die aandacht te richten op van alles wat er aan de hand is, mis is, niet deugt en problematisch is, houdt juist in stand wat we helemaal niet nodig hebben. Als we allemaal eens onze aandacht zouden richten op wat er allemaal wel goed gaat, mooi is, waardevol en prachtig in de wereld of in elkaar, wat een andere wereld zouden we dan hebben! En als er eens iets is, buig het dan om naar wat wel gewenst is, dat schiet meer op!

Wij voeden met onze aandacht alles. Waar wij aandacht aan besteden geven we energie, roepen we in het leven of houden we in leven. Waarom zou je daar niet wat bewustere keuzes in maken?

Daarom is het dus van belang om op te passen welke verhalen je vertelt en bevestigt, want al die verhalen maken de werkelijkheid precies zoals ie is!

 

Kortom: Ben je ook toe aan EERHERSTEL van wie je werkelijk bent? 😉
WELKOM!

 

 

 

Dwars door je angsten heen!

‘Alles werkt andersom.’ Jullie, lezers van mijn Bespiegelingen, weten dat allang, want daar heb ik het wel vaker over. Toch is ‘weten’ nog wel iets heel anders dan in de praktijk weten toe te passen, dat weten jullie waarschijnlijk ook wel. Aan de hand van allerlei situaties en belevenissen in mijn eigen leven laat ik zien hoe het werkt in mijn boek, ik ga er ter plekke mee aan de slag, je ziet het proces achter de schermen. Want, daarom schrijf ik ook over mezelf en noem ik mijn eigen voorbeelden, ik heb geen recht van spreken, vind ik, als ik het niet eerst zelf doe. Het is eerlijker om zelf ‘met de billen bloot’ te gaan en je deelgenoot te maken van wat ik zelf door schade en schande geleerd en ontdekt heb, dan om je vanuit een arrogante positie te vertellen hoe jij het zou moeten doen. Als de hele wereld je spiegel is, zoals ik betoog, dan is het logisch dat ik je mijn verhaal vertel en deelgenoot maak van wat ik in mijn spiegel aangetroffen heb. Dan kan ik je meenemen in het schoonvegen van die spiegel, waardoor ook jouw spiegel schoongeveegd wordt, want… op het moment dat je mijn boek leest, ben ik jouw spiegel en jij die van mij! Bof jij effe 😉

Hier in deze Bespiegelingen lees je doorgaans al van alles wat hierop aansluit. Natuurlijk klinkt ook hier mijn visie al door. Ook hier maak ik je regelmatig deelgenoot van mijn bevindingen, ontdekkingen, verwondering, ontsteltenis soms, grote en kleine inzichten die voorbij komen, alledaagse voorbeelden en belevenissen. Ja. Wat is het verschil met wat ik in het boek schrijf dan? Dat zal ik je vertellen: In dit boek zit logica, komt alles samen, er ontstaan verbanden, die ik zelf eerder nog niet had gezien, er komen teksten tevoorschijn, die ik niet ‘bedacht’ heb, maar antwoord geven op cruciale vragen en de samenhang in het geheel is mijn eigen verhaal. Allerlei persoonlijke ‘ontboezemingen’, die ik nooit hier in deze openbare Bespiegelingen zou schrijven. Misschien omdat dat een proces is wat je met jezelf aangaat. Wat bezielt een mens om dat dan te delen met de wereld? Tja… dat heb ik mezelf ook afgevraagd natuurlijk.

Omdat het voorbeelden zijn, die een universeel verhaal vertellen en het heel toegankelijk en begrijpelijk maken. Misschien zal niet iedereen zich er in herkennen, maar ik schat in dat iedereen in zijn/haar eigen leven van alles heeft meegemaakt wat hem of haar aan het twijfelen heeft gebracht, uit zijn/haar kracht geslagen hebben, het zelfvertrouwen en het vertrouwen in de wereld heeft aangetast en naar mijn idee zoekt iedereen een weg, z’n eigen weg. Op deze manier kan ik laten zien hoe je eigen leven die weg is, je onderweg precies toont wat je lessen zijn, andere mensen spiegelen je delen van jezelf die gezien willen worden, gebeurtenissen die je raken, vertellen je welke delen van jezelf aandacht nodig hebben. Ik laat je zien hoe het werkt met dat ‘andersom’.

Daarom pak ik dit nu ook ‘andersom’ aan. Het boek is er, het is geschreven, het is al vormgegeven, het kan gedrukt worden. Maar het wil eerst ‘gedragen’ worden. Als ik het ‘de wereld’ in wil hebben, zal ik er bekendheid aan moeten geven, het moeten durven lanceren, er zelf in moeten geloven, durven geloven dat het een waardevolle bijdrage is, dat het transformerend werkt voor wie het leest, dat het de wereld kan helpen, meer vrede zal opleveren, problemen zal oplossen, meer begrip voor elkaar en onszelf zal brengen, een brug zal slaan tussen verschillende werelden (de spirituele en de journalistieke bijvoorbeeld, maar ook de westerse en de moslimwereld bijvoorbeeld, de oude en de nieuwe wereld), het kan patronen doorbreken, oud zeer oplossen, het schopt een beetje tegen heilige huisjes, maar brengt verloren gegane heilige zaken juist weer aan het licht.

Terwijl ik ermee bezig was, stuitte ik steeds op een ondermijnende ‘tegenkracht’, namelijk: ‘Mag het wel?’ Mag je je uitspreken, mag je deze waarheid verkondigen, mag je jezelf zijn, mag je die vrijheid nemen…. Tot ik hem ‘ving’, die ondermijnende ‘kracht’, die vond dat dat allemaal niet mocht. De terrorist in onszelf, heb ik hem genoemd. En ik heb hem, ergens halverwege het traject, verslagen.

Mag je jezelf zijn? Mag je je eigen waarheid spreken en leven?Je zult jezelf er eerst toestemming voor moeten geven, want we zijn onze eigen grootste bangmaker en dus ondermijnende factor.

Ga dwars door je angsten heen. Kijk ze aan en laat ze niet over je regeren. Dat proces met jezelf aangaan terwijl je schrijft, is al heel wat. Zeer verhelderend en bevrijdend, ook als je er als lezer in meegesleurd wordt en onvermijdelijk jezelf ook tegen komt. Je helpt – als je het leest en mee beleeft – bovendien ook mee met het ‘bevrijden’ op universeel niveau. Toen nog niemand iets gelezen had, bespeurde ik al effecten van wat ik had geschreven in de wereld om me heen. Wij creëren en zetten energie in beweging. Het doel is natuurlijk om alles weer naar het level van ‘vrede’ te brengen. Van dualiteit naar Eenheid.  Daarin komen alle verhalen uiteindelijk weer samen.

En nu de volgende fase dus, want ‘door je angsten heengaan’ op papier is nog tot daar aan toe, maar om dat boek dan ‘in de wereld’ te gaan zetten vraagt nog veel meer lef. Die opdracht heb ik mezelf nu gegeven, want ik bespeurde opnieuw wat terughoudendheid bij mezelf. Zoals ‘ik wil alleen dat mensen het lezen die het kunnen begrijpen en waarderen.’ Waarop ik mijzelf nu corrigeer: “Ja, hallo, maar heb je daarvoor dit boek geschreven? Als mensen het allemaal al weten en begrijpen, zou het niet nodig zijn!”

We kunnen elkaar hierin versterken, ik hoop anderen hiermee ook te versterken en ik hoop dat jullie me ook willen helpen daarbij. Als ik zo’n 200 bestellingen heb, kan ik het laten drukken. Ik zal binnenkort een nieuwsbrief maken, (je kunt je inschrijven voor de nieuwsbrief), je hier op de hoogte houden, misschien alvast wat prikkelende stukjes uit het boek delen, artikelen schrijven, maar ik zou het geweldig vinden als jij – omdat je er achter staat en niet ‘zomaar’ – ook deze informatie zou willen delen en verspreiden. ‘Van onderaf’….  ofwel ‘van binnenuit’…. zo werkt het in de nieuwe wereld. Je plant een zaadje, geeft het water, liefdevolle aandacht, het groeit, komt tevoorschijn en groeit verder…. gaat bloeien, verspreidt weer zaadjes…. die allemaal weer kunnen gaan groeien….

Dankjewel alvast voor de belangstelling, je bijdrage, je inspanning, je support of je nieuwsgierigheid 😉

Op het EERHERSTEL! Eerherstel van wie we zijn, van de Moeder Aarde, onze eigen kracht, onze talenten, onze Goddelijkheid, ons creatievermogen, het Leven en de Liefde (want dat is de ware kracht uiteindelijk).

Hier kan je het boek alvast bestellen: EERHERSTEL – Een nieuw begin

Zet een stap opzij

Laat ik eerst even de eerste mensen bedanken die het boek al besteld hebben: Thank you very much!

Alles begint met een eerste stap, de volgende stap wijst zichzelf… van het een komt het ander, onderweg kan je bijsturen, verfijnen, soms een beetje de koers wijzigen, maar vooraf is je intentie duidelijk. Dat is de motor, die de boel draaiende houdt. Je bent ergens naartoe op weg!

Een van de ‘geheimen’ is dat het niet eens om het doel gaat, maar om de weg. Als je pas tevreden bent als je je doel hebt behaald, zal je never nooit tevreden zijn. Je kunt beter onderweg alvast genieten, je kunt beter de weg zelf liefhebben, jezelf, je werk, je publiek, je product, je dienst, wat het ook is… je bent zelf degene die alles waarde geeft!

Het heeft geen enkele zin om met tegenzin ergens mee aan de slag te gaan. Want… wat produceer je dan? Vanuit frustratie creëer je meer frustratie. Vanuit ontevredenheid meer om ontevreden over te zijn. Vanuit blijdschap en plezier meer om je in te verheugen.

Hoe meer je opruimt aan zorgen, hoe makkelijker alles gaat. Daarom is het ook zaak om opruiming te houden in ons eigen verleden. Bepaalde ideeën die zich vastgezet hebben, bepaalde overtuigingen, verhalen die we onszelf maar blijven vertellen… Vertel jezelf eens een ander verhaal en je leven verandert.

Waar het ook over gaat, of je nu een boek schrijft, een restaurant runt, een bijzonder product aan de man wil brengen of een bepaalde dienst aanbiedt, alles valt of staat met je eigen beleving, verwachting, gevoel, vertrouwen en openheid. Het hangt van jezelf af, niet van anderen, niet van je omgeving.

Zolang je het idee hebt dat je een strijd te voeren hebt met ‘de wereld’, met je publiek, je gasten of je omgeving, ben je nog in strijd met jezelf. Dat helpt je niet. Je versterkt daarmee juist de tegenwerking, de tegenstand, de tegenkracht. Twijfel en negatieve ideeën over jezelf kun je onbewust projecteren buiten jezelf, dat geeft je misschien een excuus, waar je tijdelijk jezelf mee zoet kan houden – of misschien wel heel lang – maar wat schiet je ermee op?

We zouden onszelf niet zo af hoeven te keuren en te bekritiseren. Dat is waar we last van hebben. We zoeken naar oorzaken buiten onszelf, redenen, zaken die anders zouden moeten, anderen die anders zouden moeten reageren of handelen of zijn, maar wat nu als we eens helemaal niets hoeven te beoordelen? Ook onszelf niet? Als we ons oordeel eens gewoon los zouden laten. Wat dan? Wouw, wat een ruimte komt er dan opeens beschikbaar.

Ruimte voor het leven om te stromen, ruimte voor de Liefde om het over te nemen. Zet een stap opzij en laat het toe, want… wij zijn het niet, ‘het’ stroomt door ons heen. Sta het vooral niet in de weg met al je oordelen. Laat het toe. Laat het lekker stromen…

EERHERSTEL Bestellen? Dat kan! 🙂

HIER….

 

Yin en Yang

Wat mij regelmatig verbaast is dat mensen iets ‘zweverig’ noemen, terwijl ze het niet begrijpen. Het wordt mij veel te makkelijk geroepen, als een soort diskwalificatie van dat wat voor mij en vele anderen juist essentieel is.

Deze keer ging het bijvoorbeeld over Yin en Yang. Het kan natuurlijk, dat iemand niet begrijpt wat daarmee bedoeld wordt, maar het is – volgens mij – toch echt heel concreet uit te leggen. Het is zelfs oeroude wetenschap, het gaat over de balans, het evenwicht, in onszelf en in de wereld. Als we het over twee hersenhelften hebben, is het dan niet ‘zweverig’? Dat is precies hetzelfde. Diezelfde mensen kunnen zich dan wel boos maken over ambtenaren  en instanties, macht en dat er bijvoorbeeld niet geluisterd wordt naar mensen die in een wijk wonen, terwijl men ondertussen in de beleidsplannen de mond vol heeft over participatie.  Op papier wel, in de praktijk niet. ‘Ze’ hebben geen idee waar het over gaat. En dat is nou net wat ik ook bedoel: Er kan van alles bedacht worden, rationeel, met die ene hersenhelft, maar wat dan wel eens ontbreekt is betrokkenheid, creativiteit, ruimte voor eigen initiatieven, verbinding, gevoel.

Als ik het over het evenwicht in de wereld heb en over de balans in onszelf, gaat het ook daarover. Stel je hebt een heel goed idee, een creatief plan, een enthousiast gevoel, dan ‘stroomt’ het als het ware, nietwaar? De inspiratie, de energie, het is voelbaar. Om het daadwerkelijk in de praktijk te brengen heb je dat nodig, dat ideetje is als een zaadje wat aandacht nodig heeft, wat gevoed wil worden met jouw eigen positieve gevoel erover. Intentie en attentie, dat doet het zaadje groeien.
Nu kan het ook gebeuren dat je gaat twijfelen, bezwaren gaat bedenken, je van de wijs laat brengen door anderen, die zeggen ‘dat kan niet’ of ‘dat mag niet’ of ‘je weet niet waar je aan begint’ of… door de herinnering aan je eigen tegenslagen uit het verleden. Als er in jou een gevoel leeft dat je altijd tegengewerkt wordt, dat het moeilijk is, als je bang bent voor mislukkingen, als de herinnering aan voorgaande mislukkingen nog pijn doet, als je twijfelt aan jezelf, als je je laat afleiden door wat er in de wereld gebeurt, als je je laat ontmoedigen, dan krijgt het zaadje niet de voeding die het nodig heeft. Een plantje wil schoon water krijgen, eventueel met de juiste voedingsstoffen, het wil in vruchtbare aarde vallen, op beton is het een stuk moeilijker groeien.

Zo simpel en zo concreet is het. En wij zijn zelf degenen die onze eigen zaadjes voeden of vergiftigen, waardoor ze wel of niet kunnen ontspruiten. Alles hangt van onszelf af, of wij ergens in geloven, welke aandacht wij ergens aan geven. Als je in het wilde weg maar wat zaadjes rondstrooit en er daarna niet meer naar omkijkt, voed je het ook niet echt met jouw positieve aandacht. Focus, liefde en vertrouwen, dat heb je nodig. Als je een kind op de wereld zet en je geeft het geen aandacht en geen gezond voedsel, je spreekt er niet liefdevol tegen, maar je negeert het of scheldt het uit, wat zou er dan van dat kind terecht komen? En hoe kan dat kind dan ooit vertrouwen krijgen in zichzelf en z’n eigen doelen en dromen?

Nu is er een ding wat wij mensen als groot voordeel hebben en dat is dat we dit kunnen waarnemen. Het is de vraag of we dat doen, dat wel, maar het kan. We kunnen zien hoe het werkt, wat wel en wat niet werkt. We kunnen het zelf ontdekken. We kunnen leren van wat er mis ging in het verleden, we kunnen onszelf ontwikkelen. En daar gaat het nou precies om. Dat we naar binnen keren (yin) om het vervolgens naar buiten toe (yang) neer te zetten met de juiste aandacht en voeding. Zo binnen, zo buiten. Als je ergens vertrouwen in hebt, is de kans van slagen een stuk groter. Als je jezelf betwijfelt, bekritiseert, voortdurend negatief ‘toespreekt’ of er niet in gelooft, kan je het wel schudden. Je bent dan aan het vechten met de bierkaai. De bierkaai is de buitenwereld, die slechts reageert op jouw binnenwereld. Die binnenwereld op orde hebben, opruimen, schoonvegen, oude pijn verwerken bijvoorbeeld, is nodig om weer nieuwe, verse, frisse energie toe te laten in jezelf en van daaruit opnieuw te creëren. Je hebt jezelf nodig.

En dat evenwicht in onszelf hebben we nodig voor evenwicht in de wereld. Het heeft helemaal geen zin om met van alles in de buitenwereld het gevecht aan te gaan. Ook dat is een vorm van aandacht, die averechts werkt, want wat groeit er dan? Je onvrede, dat waar je nou net zoveel bezwaren tegen hebt, waar je boos over bent, wat je vindt dat er ontbreekt. Je zal er alleen maar meer van krijgen als je daar je focus op gericht heb. Van mij mag het hoor, dat mensen dit ‘zweverig’ noemen, maar wat missen ze dan veel. Wat missen ze dan het essentiële van zichzelf, in zichzelf, waarmee ze zoveel mogelijkheden hebben om er iets van te maken, iets wat mooier, prettiger, waardevoller en liefdevoller is dan wat er tot nu toe is gecreëerd.

Daarom heb ik dus een boek geschreven. Wat niet voor niets ‘Een nieuw begin’ heet. Het is niet bedoeld voor sceptici, ook niet voor mensen die niet naar zichzelf wensen te kijken, zeker niet voor diegenen die alles wat riekt naar spiritualiteit belachelijk maken. Het is er alleen voor hen die bereid zijn om anders te kijken. Want je hebt nu eenmaal bereidheid nodig. Afwijzing van dit soort zaken, is afwijzing van jezelf, van wie je werkelijk bent. Dat mag, dat mag iedereen zelf weten. Maar daar bescherm ik mijn ‘plantje’ liever tegen. Wie bloemetjes wil zien is welkom.

Wie zichzelf in ere wil herstellen ook. Het vraagt om een keuze, zoals alles in het leven om een keuze vraagt. Wie wil je zijn? Wat wil je creëren? Aan welke wereld wil je bijdragen?


* Eerherstel / Een nieuw begin