Mooie mensen

Voor wie het heeft gemist, het is zeer de moeite waard om de Zomergast van afgelopen zondag terug te kijken: Esther Perel. Zij is een stralende verschijning met een indrukwekkend betoog, zonder te oordelen een beeld schetsend van veranderende verhoudingen en betekenissen in relaties in deze nieuwe tijd. Haar eigen geschiedenis is ook indrukwekkend, alleen al de hoeveelheid talen waarmee ze opgegroeid is. Haar enigszins gemankeerde Nederlands is charmant, niet storend. En de fragmenten die zij had uitgekozen zijn prachtig, zeer goed haar verhaal illustrerend, helemaal zoals Zomergasten bedoeld is. Hier de korte samenvatting (voor de hele uitzending, die nog een week terug te kijken is, klik bovenstaande link aan):

Dan heb ik hier nog iets moois om met jullie te delen, kijk eens hoe mooi mensen worden als je tegen ze zegt hoe mooi ze zijn. Je ziet ze opengaan…

Dat zichtbare verschil, tussen aanwezig zijn vanuit een bepaalde houding, waarmee we ons door het leven bewegen, meestal wat afgeschermd en afwerend, soms wantrouwend naar elkaar toe, afgesloten en die openheid die er dan opeens ontstaat door zo’n opmerking als ‘Wat ben je mooi’. Alle reserves kunnen wegvallen als je vanuit het hart aanwezig bent en blijft en de wereld tegemoet treedt vanuit wie je werkelijk bent. Want vanuit het hart aanwezig zijn is wie je werkelijk bent. Daar hoef je niet naar te zoeken, dat is er al!

Het is echt alleen onze mind, die ons afschermt, afscheidt en onszelf afscheidt van ons Zelf. Soms zie je dat opeens heel helder hoe de mind je mee kan sleuren in hele verhalen, drama’s en toestanden, hoe je daar helemaal door opgeslokt kan worden. Overschaduwd. En dat is jammer. Dat is jammer omdat het geen vreugde biedt en geen sprankelend Leven. Het lijkt een hoop lef te vergen om met een open hart en een open blik te leven, maar ook dat is alleen maar de mind, die dat vindt. Het hart weet, vertrouwt en geniet en weet dat er maar een weg is.