Catch it

Geen ander die het zo helder kan verwoorden als Eckhart Tolle, hoe het werkt met al die zware ‘lading’ waar we last van kunnen hebben, wat steeds weer getriggerd kan worden, waar mensen elkaar ook mee lastig vallen, want het ene pijnlichaam wil graag het andere ‘raken’. Het is een kunst om er doorheen te kijken en het te herkennen, het is een onbewust deel. Hoe je ermee omgaat, hoe je ‘eruit’ blijft, vertelt hij in deze video. Het is niet wie je bent! Catch it!

Quality-time

Er zijn van die momenten dat je met je neus op de feiten wordt gedrukt. Gisteren kreeg ik het bericht dat mijn goede vriend Wim Denie, de juwelier uit Turnhout die mij inspireerde tot De Magische Gouden Ring, er plotseling tussenuit gepiept is. Als ware levensgenieter deed hij dat zomaar terwijl hij op een terrasje zat, volkomen onverwacht. Voor mij althans. Misschien had hij het zelf wel aan zien komen, ik weet het niet.

Een week eerder zat ik nog met hem op een terras in Turnhout. Hij maakte zich niet meer zo druk over de verkoop van z’n huis, hij zou het wel zien. We hadden het erover hoe ideaal het voor hem zou zijn als hij ergens woonde, waar hij zo naar buiten kon lopen, z’n moestuin in en kon plukken wat hij op dat moment klaar wilde maken. En over dat mensen hem soms een beetje een vreemd hadden gevonden, vanwege de manier waarop hij sprak over het leven. Authentiek en zichzelf, dat was hij. Hij kon dwars door de dingen heen luisteren, hij hoorde waar het echt over ging. Als je hem een ‘verhaal vanuit het hoofd’ vertelde, volgde hij het niet. Alleen als het echt ergens over ging.

Ik herinner me talloze leuke uitstapjes, verrassende ontmoetingen, lekkere etentjes, terrasjes, uren die voorbij vlogen, interessante gesprekken, zelfgebrouwen drankjes, zijn zoektocht naar de essentie, die hij volgens mij allang gevonden had…  en nog veel meer. Altijd even enthousiast, belangstellend, vol verhalen en plannen.

Ik vroeg nog of hij soms ook geïnteresseerd was om ergens bij aanwezig te zijn vandaag, maar hij wilde zich niet vastleggen. Zodra hij de kans zag, zou hij op reis gaan. Waarheen? Dat wist hij nog niet, het kon van alles zijn….

Dat blijkt.

Het dringt nog steeds niet helemaal tot me door. Hoe zou het zijn voor hem? Hem kennende gaat hij met grote nieuwsgierigheid ook dit nieuwe avontuur aan en zal hij, zodra hij de kans krijgt, zeker de mogelijkheid aangrijpen om ons ook daar enthousiast over te vertellen. Ik kan me voorstellen dat hij zelfs op z’n eigen manier toch aanwezig is vandaag en er z’n licht over zal laten schijnen. Ik laat me graag inspireren…

De tastbare geneugten van het leven, daar heeft hij goed van geproefd. En dat is het, wat ik je wil zeggen, namens Wim: Geniet ervan, zolang het kan. Volop. Juist van al het moois dat je met je zintuigen kan voelen, proeven, ruiken, zien en horen.
Al die gewone dingen, die zijn niet zo gewoon. Die maken het leven bijzonder en waardevol. Heb oog voor detail. Zie de schoonheid. Geniet van elkaar. Besef de waarde van het leven en wees volop aanwezig waar je bent, met wie je bent en bij alles wat je deelt met anderen, want die momenten zijn uniek.

Niets in het leven is het waard om niet van elke dag te genieten. Zet je zorgen opzij, want ze ontnemen je het zicht, het licht, waarmee je al die pracht kunt zien, waar het echt over gaat.

Dankjewel lieve Wim, voor al die mooie momenten. Dankjewel voor wie je was en altijd blijft. Het was altijd quality-time met jou. Ik zal het missen die geneugten van het leven met jou te delen. De waarde ervan zal altijd blijven. De essentie is voelbaar. Dat blijft altijd.

Herschrijven

Weet je wat ik voor je kan doen? 😉

Teksten schrijven, filmpjes maken, adviseren over teksten en filmpjes, of over hoe je iets aan kunt pakken als je een idee hebt, maar niet weet waar je moet beginnen. Try me 😉

Momenteel ben ik een boek aan het schrijven en wat ik daarin weer eens merk is hoe sterk de kracht van schrijven is. Ook daar kan ik je bij helpen: Het herschrijven van je eigen verhaal. (NB: Dat betekent niet dat je goed moet kunnen schrijven of dat het een boek moet worden). Het zijn vaak verhalen, die we onszelf vertellen, die zich maar blijven herhalen in onze realiteit en als we iets anders willen, is het zaak om onszelf een ander verhaal te vertellen. Daar is ‘Herschrijf je eigen leven’ op gebaseerd. Het werkt heel goed, kan ik je vertellen. Het helpt ook als er iemand met je meekijkt, omdat je je eigen blinde vlekken natuurlijk net niet ziet. En dat zijn precies de punten die nuttig zijn om te herschrijven. Een ander verhaal geeft een ander gevoel en een ander gevoel gaat een andere uitwerking krijgen, op die manier manifesteer je een andere realiteit, nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden.

Het zijn ook precies die dingen waar we vaak met een grote boog omheen lopen, die aangekeken willen worden. Durf je ze aan te gaan, kom je stappen verder. ‘Maak een Plan‘ is het vervolg op ‘Herschrijf je eigen leven‘, maar kan ook los gedaan worden. Bij de eerste deelnemers is al meteen een enorme omslag zichtbaar. Ze hebben inzicht gekregen in wat ze het liefste doen, zijn daar nu ook mee aan de slag, terwijl ze voorheen hun tijd aan allerlei andere dingen besteedden en het daarmee steeds bleven uitstellen bijvoorbeeld. Ook blijkt het tijdwinst op te leveren om niet alles voor een ander te willen regelen en te doen, wat helemaal jouw verantwoordelijkheid niet is. Zorgen maken en je bezig houden met problemen (met anderen bv) is volgens mij de grootste energievreter en tijdvreter. Die tijd kan je nuttiger gebruiken: Opbouwend, creatief, gericht op je wensen en dromen. Als je dat doet, merk je ook dat je energie krijgt, in plaats van moe wordt. Het is een groot verschil. En allerlei zaken waar je je eerder druk over maakte, lossen zich ondertussen ook nog vanzelf op, juist omdat je ze loslaat.

Veel mensen weten niet waar ze goed in zijn of wat ze willen, of ze durven de stap niet te zetten. Het is in feite een kwestie van gewoon beginnen, dan wijst de rest zich vanzelf. Ook het vaak nog ontbrekende vertrouwen komt vanzelf. Want als je eenmaal op het spoor zit van wat je echt wilt, groeit dat mee. Op een gegeven moment is er geen twijfel meer, maar ga je gewoon. Doe je gewoon. Dan ben je gewoon wie je wilt zijn en het loopt allemaal vanzelf. En dat is de bedoeling! Want dan wordt het pas echt leuk! 🙂

Mocht je een vraag hebben, mocht je een opstapje nodig hebben of duwtje in de rug, wees welkom!

Met het maken van filmpjes werken we op dezelfde manier: We vertellen jouw verhaal op een nieuwe manier. Wees alvast degene die je wilt zijn!

‘Wat kan ik voor je doen?’

“Wat kan ik voor je doen?” Die vraag heb ik wel eens gesteld aan iemand omdat de situatie daarom vroeg. Nu vraag ik me af of dat wel de goeie vraag was. Kunnen mensen daar zelf goed antwoord op geven als ze in een bepaalde moeilijke situatie zitten, waar ze last van hebben? Ik geloof dat de eerste vraag zou moeten zijn: ‘Wil je eruit komen? Wil je dat echt? Weet je dat zeker?’

Die keuze is bepalend voor de situatie. Duidelijke keuzes zijn sowieso onontbeerlijk als je iets wilt of niet meer wilt. Dat is het halve, misschien zelfs wel het hele, werk: Beslissingen nemen. Dan gaat alles met je meewerken, meebewegen die kant op. Tenminste… als het goed is voor je en het een ‘Ja’ tegen de beste versie van jezelf is.

Als je twijfelt, gaat de twijfel met je meebewegen, dat levert twijfelachtige resultaten op. Bij alles wat je wenst of voor ogen hebt, is het handig om te kijken wat daar achter zit. Wat is de wens achter de wens? Van de week was er iemand die zei: ‘Mijn volgende wens is een auto.’ De wens daar achter zou bijvoorbeeld ‘vrijheid’ kunnen zijn. In dit geval leek het meer een doelstelling om ‘m te hebben, als iets om te bereiken, een nieuwe mijlpaal. Daar ga ik dan maar niet op in. Ik kan me voorstellen dat als hij een bepaald muziekinstrument zou wensen, waarmee hij z’n hart en ziel op kon halen, dat het er morgen al zou zijn. Maar ik bemoei me niet overal mee 😉

Ik geloof wel dat ik heel goed onderscheid kan maken tussen egowensen en echte wensen, in elk geval bij anderen 🙂 Grapje… Bij mezelf ook hoor, alleen weet ik dat je dat zelf niet altijd ziet als je er middenin zit. Achteraf is me dan duidelijk waarom het een wel en het ander niet makkelijk lukt. Dat heeft er niet zozeer mee te maken dat er iemand ‘daarboven’ je wensen zit te beoordelen ofzo, maar wel met de achterliggende motivatie en lading. Is het vanuit je hart dat je iets wilt, dan heeft dat doorgaans een hele andere lading dan vanuit je mind, je ego. Het ego, de egomind, houdt er andere maatstaven op na, vaak angst of onvrede of in het geval van die auto: prestige, iets bereiken in materiële zin. Vrijheid zou alweer een heel ander verhaal zijn, die wens kan gevoeld worden.

Daarom is de vraag ‘Wat kan ik voor je doen?’ niet per definitie een goeie vraag. De kans bestaat dat het ego antwoord geeft. Ontwijkend antwoord zelfs. We kunnen heel veel betekenen voor anderen, maar we mogen zelf het onderscheid maken, want ego’s hoeven we niet te bevestigen in hun angsten, zorgen of frustraties. Wel kan doorvragen helpen om de wens achter de wens te ontdekken. Wat wil je echt? Als je dat weet, heeft het universum talloze mogelijkheden in petto om je daar te brengen, alleen niet op de manier die het ego had bedacht.

Twee keer heb ik mensen niet echt kunnen helpen, terwijl de situatie daar wel om vroeg. Achteraf pas kan ik zien dat in beide situaties de verantwoordelijkheid niet door die personen zelf genomen werd, het werd uitbesteed (aan mij bijvoorbeeld, maar ook aan anderen), waardoor zij zelf in de slachtofferhoek konden blijven zitten en deden alsof het hen allemaal maar overkwam. Dat is water naar de zee dragen. Ik heb er veel van geleerd. Want daar help je iemand dus juist niet mee. Jezelf ook niet trouwens, want het is nogal frustrerend. Je wordt voor hun karretje gespannen, terwijl ze zelf het karretje liever niet in beweging brengen, maar op z’n plek proberen te houden. Niet zo bewust misschien, maar toch. Mensen met grote problemen zijn vaak heel bang voor verandering, dat is wat me sindsdien opviel. Gek genoeg lijkt die problematische situatie dan veilig, die kunnen ze overzien of zijn ze gewend. Het nieuwe kan juist angst oproepen, terwijl dat alleen maar verbetering betekent. Maar daar geloven ze dan niet echt in misschien. Dat is wellicht ook moeilijk voorstelbaar als je er middenin zit.

Waar help je jezelf en anderen dan het meest mee? Door het klein, positief, makkelijk en overzichtelijk te houden. Dat is het ook, het is altijd een kleine stap die de ommekeer teweeg brengt. Duik vooral niet mee in de drama’s, want die vertroebelen de hele zaak. Hou het simpel. Stimuleer altijd het beste in de ander, juich elke kleine stap toe, blijf vooral geloven en vertrouwen uitstralen, maak het niet ‘van jou’, laat je niet verleiden de verantwoordelijkheid op je te nemen, laat mensen vooral hun eigen keuzes maken. Want alleen onze eigen keuzes hebben kracht. Motivatie moet van binnenuit komen.

 

Simpel

Waarom willen mensen het toch zo ingewikkeld hebben, als het zo simpel is?

Die vraag kwam in me op nadat een paar mensen me gisteren – op het Body & Soul festival in Antwerpen – vertelden dat ze niet zoveel met channelingen hadden. Dat kan en dat mag natuurlijk, er is voor elk wat wils en ieder z’n eigen pad, z’n eigen keuze en z’n eigen vrijheid. Voor mij ook wel goed om te horen, dan kan ik het proberen te begrijpen. Ik weet natuurlijk niet wat die ander dan precies zoekt, op welke vragen hij of zij antwoord wil hebben. ’t Zou te maken kunnen hebben met wat ik dan noem ‘de oude spiritualiteit’, waarin je voorspellingen krijgt of zelfs waarschuwingen voor onheil, of waarin hele verhalen over diepere trauma’s en vorige levens breed uitgemeten krijgt, geen idee. Wat mij vooral verbaasde is dat deze mensen (het waren er maar twee hoor, maar het zette me wel aan het denken) het ‘te simpel’ noemden. Grappig wel, want wat ik het liefst doe is het vooral simpel maken. Volgens mij is het ook simpel. De waarheid is simpel en kan iedereen begrijpen. En juist dat willen ze niet horen? Zo had een van hen bijvoorbeeld 10 jaar geleden een sessie bij White Bull gedaan en iets te horen gekregen over ‘het licht zijn’. Okee, dat mag dan wel simpel klinken, maar de betekenis en de inhoud daarvan bepaal je natuurlijk zelf. Ik kan me zo voorstellen dat je daar wel tien jaar mee zoet kan zijn… maar waarom zou je het ingewikkelder willen hebben dan dat?

De essentie is simpel. Dat is toch een verademing? Het is eenvoudig, maar dat wil nog niet zeggen dat het eenvoudig is om dat toe te passen in je leven. “Vrede in de wereld begint met de vrede in jezelf,” ook simpel. Maar als het werkelijk zo simpel was, dan was het allang vrede op de wereld. Als iedereen die simpele boodschap echt zou begrijpen en ermee aan de slag ging in z’n eigen leven, waar je best even zoet mee kan zijn, hadden we allang een hele andere wereld. Wensen we liever anderen aan te wijzen als schuldigen in een conflict, van oorlog, terreur en onderdrukking? Hebben we altijd tegenstanders nodig, vijanden, boosdoeners en iets om tegen te vechten? Dan is er nog geen vrede… Zo simpel is het. Alles begint in onszelf.

De kracht van schrijven

The only restriction is the limitation in your beliefs that prevents you from breaking free from self-made imprisonment. (Doreen Virtue)

“Net zoals je geluk of je innerlijke vrede niet afhankelijk is van een ander of van omstandigheden – al denken we dat vaak – is het waarmaken van je dromen, je missie en je goed voelen over wat je doet, niet afhankelijk van geld of van de buitenwereld. Waar een wil is, is een weg, zeggen ze wel eens. Als je jezelf maar trouw bent en weet wat je wilt, ècht wilt, dan wijst die weg zichzelf… “

Dat is een alinea uit mijn boek ‘Een nieuw begin’, waar ik nu de laatste hand aan leg. Het interessante is dat het een proces laat zien, in de periode dat ik het aan het schrijven was, door het schrijven zelfs. Alle puzzelstukjes vallen in elkaar, alles klopt, zoals ook in je eigen leven altijd alles klopt, maar je dat vaak achteraf pas ziet.

Schrijven is een scheppende kracht, ook voor jou. Je hoeft geen heel boek te schrijven, maar je kunt het schrijven wel gebruiken om te herschrijven wat je dwars zit. Hoe je het doet, maakt niet uit. Het gaat om wat je ermee bereikt: je doelen, je wensen, je dromen, je geeft ze leven door ze op te schrijven.

Alleen lijstjes maken werkt al. Het houdt de focus scherp.
Toen ik aan het opruimen was, vorig jaar, kwam ik allerlei lijstjes tegen en het was een feest om te ontdekken hoeveel er al af was, hoeveel er klaar was, afgerond, gelukt.

Ook stonden er dingen op die lijstjes die ik allang deed, maar nog niet zag. Nog niet zoveel als ik zou willen en kunnen misschien, maar dat groeit vanzelf als ik gewoon doorga en het laat gebeuren. Mijn visie is in de loop van de tijd ook steeds helderder geworden. Ook dankzij het schrijven natuurlijk, omdat je schrijvend alles vanuit een groter perspectief kunt bekijken.

Wat ik de deelnemers aan ‘Maak een plan‘ zojuist schreef:
Lijstjes maken hoeft niet vanuit ontevredenheid met het NU te gebeuren. Ze zijn gewoon behulpzaam bij het creëren. Het verder creëren, want het wil niet zeggen dat je niet al doet, wat er op je lijstjes staat. Ontevredenheid kan dus net zo goed tevredenheid zijn, het is dus het gat tussen wat er al is – en wat je ‘denkt’ dat er zou moeten zijn, omdat je het niet op waarde schat, omdat je denkt dat het meer, beter, groter en belangrijker moet zijn. Terwijl je het juist daarmee belemmert. Het werkt om voor jezelf je doelen op te schrijven, het houdt je op koers en gaat met je meewerken, alleen al omdat je het opschrijft.

Ook zin om nog mee te doen met ‘Maak een plan‘?
Je wordt er gegarandeerd vrolijk van! 🙂

Fijne dag met veel inspiratie gewenst! Zoals dat past bij Pinksteren…

 

Wat wil je zien?

Soms zie ik mensen een soort toneelstuk opvoeren en dan vraag ik me af: Geloof je dat nou zelf? Wie hou je nou voor de gek, mij of jezelf? In zulke gevallen lukt het mij onmogelijk het spel mee te spelen, hooguit kan ik er een grapje over maken, maar waarom zou ik het serieus nemen?

Voorbeelden noemen is niet zo handig, maar een van de voorbeelden zie je zelf dagelijks op tv of in de social-media voorbij komen. Hij heeft een grote mond en zet de wereld op z’n kop met veel geblaat. Al die aandacht vindt hij wel leuk natuurlijk. Daar is het de ‘toneelspelers’ natuurlijk ook om te doen: Aandacht.

Maar nu de ‘gewone’ mensen, die wel eens een ‘spel’ spelen: Waarom zou je erin meegaan? Als je dat niet doet, bevrijd je hen ook meteen van dat masker, hoewel men dat natuurlijk niet altijd leuk vindt. Althans, het ego vindt dat niet leuk. Kan zijn dat dat gaat protesteren. Ook dat hoort bij ‘het spel’. Nog steeds geen goeie reden om je mee te laten slepen.

Als mijn eigen ego dat soort fratsen uithaalt, krijgt-ie meestal ook geen voet meer aan de grond. Gelukkig maar, want in het verleden kon dat best af en toe tot flinke drama’s leiden. Waarnemen… blijven waarnemen en vooral de valkuilen leren kennen, dat helpt. Geen strijd, geen oordelen, voorbij laten waaien als een wolk, als een emotie, als een ervaring…

Waarom zeg ik dat? Omdat je niet overal op hoeft te reageren, niet altijd alles zo serieus hoeft te nemen, als iemand of iets in jezelf heel hard schreeuwt, wil dat nog niet zeggen dat je daar onevenredig veel aandacht aan hoeft te geven. Waar willen we ons door laten regeren? Door wijsheid of door bangmakerij, ijdelheid, gemanipuleer of aandachttrekkerij? Daar mogen we zelf een keuze in maken, want ja… het gaat allemaal net zo goed over onszelf.

Maar okee, geloven die bepaalde personen daar nu zelf echt in? Soms wel. Soms niet. Soms weten ze best dat ze een spel aan het spelen zijn. Zolang het werkt, werkt het toch? Dus… hangt het van de toehoorders af of het nog zin heeft dat spel op die manier te spelen. Als wij een ander deel in die persoon aanspreken, door ons niet van de wijs te laten brengen en goed bij onze eigen waarheid te blijven – die van het hart natuurlijk – heeft dat heel veel effect. Daar zijn verder geen eens discussies voor nodig. De uitdaging is dus om je niet te laten triggeren. Als je dwars door het spel heenkijkt, zou het maar zo kunnen dat het hele ‘spel’ vanzelf verdwijnt, omdat die ander er ook de waanzin opeens van inziet en zichzelf herstelt. Zou kunnen…

En daar help je jezelf, de ander en de wereld meer mee dan met het veel te serieus nemen van zaken, die helemaal geen bestaansrecht verdienen en maar beter kunnen verdwijnen.

De manier waarop wij zelf ergens naar kijken is bepalend voor wat we zien. Dus laat je vooral niet bang maken of afschrikken, soms is het beter om je schouders op te halen en altijd is het beter om simpelweg jezelf trouw te blijven. Jouw eigen visie telt. Dat bepaalt wat je ziet. Dus: Wat wil je zien?

Confronterende vragen….

Best confronterend, dat artikel gisteren in de Volkskrant: Driekwart van de banen zijn bullshit-banen. Ik citeer: “Slechts een kwart van de banen levert producten en diensten waar daadwerkelijk behoefte aan is.”

Okee, misschien lijkt dat percentage wat overdreven, maar wel iets om eens over na te denken: Een waarheid om eens goed aan te kijken, waar zijn we mee bezig? Waar besteden we onze kostbare tijd van leven aan? Waar slaat het eigenlijk op om maar te streven naar meer en meer banen, zodat iedereen onder pannen is?
Het is een oud Calvinistisch dogma dat je moet zwoegen en hard werken voor je geld om in leven te blijven. Nu is het tegenwoordig zo dat veel geld verdiend wordt met productie die automatisch gaat, waar geen mensenhanden meer voor nodig zijn. De ‘arbeid’ zou allang herverdeeld kunnen zijn, uitgaande van deze percentage zou een 10-urige werkweek al voldoende zijn voor het werk dat ‘nuttig’ is.

Het vraagt een nieuwe manier van denken en van beleid, zoals we in Welzijn is de nieuwe welvaart ook betogen. Het vraagt een herverdeling van werk, geld en waardetoekenning. Waardetoekenning aan Welzijn, aan er voor elkaar zijn, aan de kwaliteit van het leven, omdat dat mogelijk is.

Maar nu even de vertaalslag naar ons eigen leven. Hoeveel tijd besteed je zelf aan nutteloze zaken? Hoeveel tijd besteed je aan zinloze vergaderingen, discussies, onzinnig tijdverdrijf, waar je niet wijzer van wordt, hoeveel tijd besteed je zelf bewust en doelgericht? Hoeveel tijd ben je kwijt aan zaken die ‘moeten’ en die je helemaal niet leuk of waardevol vindt? Is het geen tijd om duidelijker keuzes te maken?

Natuurlijk, ik weet het, de angst voor tekort houdt veel mensen in de greep. Het huis moet betaald worden, de boodschappen, de vakanties, de vaste lasten, enz.. enz… Daarom zullen veel mensen de stap niet zomaar zetten om hun ‘zinloze’ baan op te zeggen en te gaan doen wat ze het liefst willen doen. Toch zijn er steeds meer mensen die dat wel doen en die blijken met veel minder rond te kunnen komen en toch een stuk gelukkiger te zijn.

Maar, wat het belangrijkste is om te weten is dat het je veel oplevert als je je hart volgt, je passie, je missie… Dat is wat je energie geeft, wat een weg baant, mogelijkheden creëert, wat je een vrij en blij gevoel geeft en wat je welzijn bevordert. Iedereen wil uiteindelijk wel iets zinvols doen, maar lang niet iedereen volgt daarin z’n eigen innerlijke stem. Iedereen wil voldoening ervaren èn genieten, lijkt me. Helemaal niks doen gaat op den duur vervelen. Doen waar je goed in bent, je talenten ontplooien, nieuwe uitdagingen aangaan en je grenzen verleggen, geeft meestal juist een goed gevoel, een groeispurt. Volgens mij kan dat, in elke situatie zelfs.

Er blijkt altijd een weg te zijn, het hele universum werkt met je mee als je keuzes maakt vanuit je hart, als je het lef hebt om iets nieuws te gaan doen, iets wat je groei uitdaagt… Het is alsof er dan opeens een enorme kracht vrijkomt, die je vooruit duwt.

En weet je waar het mee begint? Met nu keuzes maken, nu vandaag al. Hoeveel tijd besteed je aan wat je werkelijk wilt en hoeveel tijd gaat er zomaar voorbij? Elke dag opnieuw kan je kiezen waar je je tijd en aandacht aan besteedt. Je daar bewust van worden is de eerste stap. Vraag het je af voordat je ergens aan begint: Is dit wat ik wil? Maakt dit me blij? Heeft het zin? En met ‘zin’ bedoel ik dan natuurlijk de waarde ergens van. Stofzuigen heeft zin, omdat het je een prettig gevoel geeft als je huis lekker fris en schoon is bijvoorbeeld. Wandelen heeft ook zin, omdat je lichaam en geest daarmee in balans komen en je je daar beter bij voelt dan alleen maar achter de computer zitten bijvoorbeeld.

Wat in elk geval geen zin heeft is om dingen met tegenzin te doen. Dat werkt averechts. Die 20-80 ‘regel’ waar ik het eerder over had, dat 20 procent van wat we doen 80 procent oplevert, maar dat we juist die 20 procent vaak ontwijken… die geldt dus kennelijk zowel in het groot als in het klein. Als we nu eens iets meer gaan letten op ‘wat wel’ en ‘wat niet’, kunnen we door minder te doen meer bereiken. We doen alles bewuster en dan is het niet zo moeilijk meer om onze dromen waar te maken….

Geen idee waar je moet beginnen? Maak een Plan! 🙂

(De eerste ronde van Maak een Plan begint vandaag, je kunt nog instappen…)