Dromers, opgelet! ;)

Zoveel mensen, zoveel dromen…

Dromen zijn geweldig, je hebt ze nodig. Want alles begint met een idee, een doel, een ideaal, een ingeving… Eerst zal je op het idee moeten komen, dan begin je het voor je te zien, dan kan het zich verder ontwikkelen.

Ook dromen over een mooie nieuwe wereld, een schone wereld en een wereld waar vrede heerst is perfect! Het is veel wijzer en waardevoller dan je maar kritisch uitlaten over ‘de huidige stand van zaken’, mopperen en klagen, er niet in geloven en elk initiatief de grond in boren. Van sceptici, critici, angsthazen, doemdenkers en beste stuurlieden aan wal kunnen we geen verandering verwachten. De dromers noemen zij dan graag ‘naïef’, maar wat ze nog niet door hebben is dat de dromers een stuk slimmer zijn. Het getuigt van meer intelligentie om optimistisch te zijn dan om maar negatief te blijven doen. Daar is inzicht voor nodig, waar het de zogenaamde ‘realisten’ aan ontbreekt: Wij creëren de wereld en wij hebben hem zo gecreëerd als hij nu is, hij is zoals wij hem waarnemen en als we in staat zijn dat in te zien, zijn we ook in staat andere keuzes te maken. Door op andere zaken te focussen, bijvoorbeeld op oplossingen in plaats van op problemen, geven we een andere draai aan de werkelijkheid.

Dromers hebben de toekomst. Dat zijn degenen die een mooie, nieuwe wereld aan het creëren zijn. Toch hebben deze dromers nog wel een beetje te lijden van alle sceptici en critici om zich heen, of… misschien van de criticus in zichzelf? Dromen is heerlijk, maar het hoeft geen vluchten uit de realiteit te zijn. Hoe maak je je dromen waar? Hoe breng je ze in de praktijk?

Laten we eerlijk zijn, heel veel dromers zitten met dezelfde soort frustratie. Ze willen wel, maar…. Ze wensen het… maar het komt niet van de grond. Misschien willen ze wel, maar weten niet waar ze moeten beginnen. Of ze willen het ergens wel… maar er zitten nog allerlei angsten in de weg. Het punt is: het is belangrijk voor dromers om concreet te worden. Om daadwerkelijk stappen te zetten. Om gewoon te beginnen. En om ook door te gaan. Om een Plan te hebben!

Als je een berg gaat beklimmen, kan je misschien de top wel zien in de verte, maar hoe het pad precies loopt, dat kan je onmogelijk al weten. Toch begint het bij het zetten van de eerste stap. Er komt niemand om jou even huppekee, van de een op de andere dag, in een keer boven op de berg zetten. Hoezeer je daar ook naar verlangt. Je zal zelf elke stap moeten zetten. En als je weet waar je naartoe op weg bent, weet je welke kant je op moet. Na de eerste stap, wijst de volgende zich vanzelf.

In die zin hebben dromers wel een beetje ‘realiteitszin’ nodig. Wie z’n dromen werkelijkheid wil laten worden, zal ergens moeten beginnen, concrete stappen moeten zetten en een Plan moeten maken. Een plan wat zeker niet eerst helemaal 100% uitgestippeld hoeft te zijn, maar wel houvast en richting biedt en met je mee gaat werken. Ook dat hoort bij het creëren: Weten waar je naartoe gaat, doelgericht je pad bewandelen, keuzes maken, niet afwachten, maar doen.

Daar is het NU de tijd voor. Het is NU de tijd om onze dromen waar te gaan maken. Het is niet nodig om ze maar uit te blijven stellen, om maar af te wachten tot…

Daarom heb ik een nieuw aanbod, naast ‘Herschrijf je eigen leven‘ of in combinatie daarmee: “Maak een Plan.”

Wat is het wat jij wenst? Heb je al een Plan?
‘Maak een Plan’ is bedoeld voor iedereen die wel een opstapje kan gebruiken en richtlijnen nodig heeft bij het beginnen en een duwtje in de rug wenst. Je kunt mailen als je mee wilt doen, we beginnen donderdag 1 juni. Ben je er klaar voor? 😉

Revisie

‘Klimaat groot struikelblok bij G7-top’ lees ik en ook in Nederland is het klimaat een van de grote geschilpunten tijdens de formatie van een nieuw kabinet. Het onderwerp staat in elk geval wel hoog op de agenda en het vraagt aandacht. Klimaat en milieu, het interessante is dat deze woorden allebei ook in sociale context gezien kunnen worden en dat het zelfs met elkaar te maken heeft.

Een gezond klimaat en een goed milieu hebben we nodig. Vrede op de wereld – willen we dat niet allemaal? – heeft alles te maken met een gezond klimaat en een goed milieu. We kunnen niet goed gedijen zonder. We hebben allemaal gezond voedsel, schoon water en frisse lucht nodig. Dat maakt ons gezonde mensen en een gezond lichaam gaat samen met een gezonde geest. Of andersom? In elk geval hebben lichaam en geest met elkaar te maken en invloed op elkaar. Gedachten kunnen ook vervuilend zijn, ‘giftig’ zijn zelfs. Hoe we denken over elkaar, over onze medemens, over onszelf en over de natuur, ook onze eigen natuur, bepaalt of er harmonie is tussen lichaam en geest en tussen mens en natuur. Die harmonie hebben we nodig om te overleven en te kunnen genieten van het leven.

Hoe creëren we nu een mooie, schone, harmonieuze wereld? Simpel gezegd zijn de politieke vertegenwoordigers en de machthebbers een afspiegeling van de bevolking. Het begint bij ons, in onszelf. Als wij er allemaal van doordrongen zouden zijn dat de harmonie in de wereld bij onszelf zou beginnen en eerst zelf opschoning zouden houden in onze eigen geest, voordat we anderen beschuldigen van wat dan ook, zou dat al wonderbaarlijke gevolgen hebben. Als we allemaal verantwoordelijkheid zouden nemen voor onszelf door bewuste keuzes te maken in wat we wel en niet tot ons nemen, zowel qua voedsel voor het lichaam als qua voedsel voor de geest, zou de wereld er heel anders uitzien. Het begint niet bij de politieke leiders en ook niet bij de machtigste of rijkste mensen op de wereld, het begint bij onszelf. Zowel de media als de politiek als de supermarkt en de machtige rijken zijn een afspiegeling van onszelf. Hoeveel macht kennen wij toe aan factoren buiten onszelf en hoeveel macht geven we daarmee uit handen? We voelen ons afhankelijk en machteloos zolang we niet weten hoeveel macht we zelf in handen hebben.

‘Een puur gebed, een zuivere intentie, een wens vanuit het hart, heeft net zoveel kracht als het kleine goedgemikte steentje, waarmee David de reus Goliath omver wierp,’ garandeert White Bull. Zoveel macht en kracht hebben we. Als we dat echt zouden beseffen, dan zag de wereld er al heel anders uit. Laat je dus niet ontmoedigen door wat dan ook, blijf de focus houden op wat je wenst, wat je graag zou willen zien, zie het alvast voor je. Ga de natuur in en geniet van de bloemen, de dieren, de levenskracht, de creatiekracht, geef je aandacht aan de schoonheid van het leven, geniet van alles wat zomaar groeit en bloeit. Zie het mooiste in je medemens, kijk eens dwars door de verschijningsvormen heen naar wie de ander echt is.

Laat je niet misleiden, niet door ‘problemen’, niet door conflicten, niet door oneffenheden, niet door drama’s en niet door allerlei oordelen. Hou koers. Blijf gefocust op wat de meest wenselijke uitkomst is, zie die mooie, schone, vredige wereld alvast voor je en probeer het zo te beleven. Elke dag. Geen ander bepaalt voor jou wat je ziet, je bepaalt het zelf. Je kunt je blik richten op alles wat mooi is, goed is en de ideale uitkomst voor ogen houden. Dat geldt voor alles, voor elke situatie. Hoe wij naar de wereld kijken, bepaalt wat we zien.

We hebben in al onze onbewustheid een wereld gecreëerd die hoognodig toe is aan revisie. De revisie – het herzien – vindt plaats door onze ogen. Zowel de hel als het paradijs bestaan alleen in onze beleving van de werkelijkheid. Besef dat goed. Want dan weet je dat je kan kiezen. En precies die keuze maakt uit.

Dat kleine welgemikte steentje, vergeet het niet, heeft meer macht dan de grootste reus.

Openbreken als een bloem

Maakt het uit wat anderen ervan vinden? Maakt het uit of ze ‘leuk’ meedoen met je? Of ze staan te juichen of juist niet? In principe moet het niets uitmaken. Als jij weet wat je wilt en doet wat je te doen hebt, omdat je je innerlijke kompas volgt, doet het er niet toe, dan weet je al dat het goed is. Zelfs al weet je niet waar het heengaat. Zolang het nog afhankelijk is van anderen, of zolang je het afhankelijk maakt van anderen, is er een deel in jou nog niet helemaal in vrij of een deel van je dat nog twijfelt aan jezelf of misschien nog ‘het pad’ aan het ontdekken is. Dat kan. Ook niet erg. Maar als je ‘het’ af laat hangen van anderen, verzwak je jezelf. Als het je niet meer uitmaakt of je applaus krijgt, zal je zien dat je het wel krijgt, bij wijze van spreken.

Veel mensen hebben het gevoel dat ze tegenwerking krijgen, dat anderen hen tegenwerken of dat ze ‘de kans’ niet krijgen, of niet genoeg steun, onderdrukt worden of omstandigheden hen belemmeren. Ik zie allerlei mensen momenteel op het punt van ‘doorbreken’ staan, als een bloemknop die openbreekt, lijken ze er klaar voor. Het ongeduld is voelbaar, de ‘ware zelf’ wil tevoorschijn komen, dat is die innerlijke drang. Het voelt niet lekker meer in dat beklemmende jasje van het onware zelf, het kleine zelf. Die oude rol past niet meer.

In potentie is alles aanwezig IN jezelf, het hangt niet af van anderen. Geef jezelf toestemming. Wentel het niet af op anderen als je tegenwerking voelt, projecteer geen belemmeringen op de buitenwereld, op omstandigheden of op gebrek aan medewerking. Denk niet dat het van buitenaf ‘moet’ komen, het hangt alleen van jezelf af. Zeg je ‘JA’ tegen jezelf? Als dat je intentie is, volg dan je hart. Dat wijst je de weg. Laat het ontstaan vanuit jouzelf. Geef jezelf de vrijheid en de ruimte. Maak er vooral geen ‘moeten’ van. Laat de bloem zich ontvouwen. En geniet ervan….

Hou het leuk, hou het relaxed, haal al het ‘moeten’ er vanaf, neutraliseer alle verwachtingen van anderen, hou er rekening mee dat je ‘mind’ alles steeds wil inkaderen en beheersen, maar dat dat de ‘oude’ weg is. Op je nieuwe pad ontstaat alles vanzelf, op een natuurlijke manier. Als jij ‘Ja’ zegt tegen jezelf, komen de mogelijkheden zich vanzelf aandienen, omdat je ze uitnodigt, omdat van de ene stap de volgende stap komt. Relax… en laat het zich vanzelf ontwikkelen. Blijf gefocust op wat je wel wil en laat je niet tegenhouden door welke blokkade dan ook, want de blokkades maken we zelf door niet te geloven in onszelf. Het zijn geen anderen die de blokkades opwerpen. Ze zijn er alleen zolang je er bang voor bent en er teveel de aandacht op richt.

Als jij jouw eigen pad bewandelt, vrolijk en vrij, genietend van elke stap, nog niet wetend, maar je al wel verheugend op wat komen gaat, wandelt alles wat daarbij past vanzelf met je mee. Dat wat er niet (meer) bij past, gaat z’n eigen weg en wie weet, sluit dat er later wel weer eens bij aan. Of niet… Laat het vrij, geef het ruimte om te ontstaan. In jou, door jou, vanuit jou….

Haal ‘de mind’ ervan af dus. Al je oordelen, zelfkritiek, twijfel, beschuldigingen of beperkende overtuigingen. Laat het vanuit je hart opbloeien. Kijk eens naar een bloem: Als die zich ontvouwt wordt ook het hart zichtbaar. Kleurig en geurig. Dan weten de bijen precies waar ze moeten zijn. Die hoef je niet eerst – van tevoren – allemaal bijeen te roepen, die komen vanzelf wel…  die weten dat.

Maak je geen zorgen, het gaat allemaal vanzelf. Het is namelijk een natuurlijk proces. Relax… en laat het zich ontvouwen. Geniet ervan!

Je passie en enthousiasme delen

Afgelopen week vertelde iemand mij dat hij een plan had om een speciale avond te organiseren en ik opperde dat hij ook een leuk filmpje (op z’n telefoon) kon maken ter aankondiging. Ik weet dat hij daar goed in is, want het is een geboren ‘entertainer’. ‘Laat jezelf zien’, zei ik eigenlijk, ‘Durf je enthousiasme en je passie te delen.’

Meestal laat deze persoon zich dan ook graag over de streep trekken en heeft hij er ook lol in, deze keer niet. ‘Okee, doe het maar lekker op je eigen manier, ik probeer alleen je creativiteit een beetje te prikkelen,’ zei ik. ‘Het is een prachtig idee en ik weet zeker dat het succes zal hebben.’ Toen kwam het: “Ik wil mensen niet teveel vermoeien en lastig vallen met mezelf, ik hoop dat je dat begrijpt.” Au….

Waarom raakt me dat zo? Allereerst vind ik het heel erg pijnlijk dat iemand zo over zichzelf denkt. Dat hij niet kan zien dat mensen hem misschien wel heel leuk vinden, dat het ook juist gewaardeerd zou kunnen worden en dat de entertainer in hem een talent is, waar hij veel mensen blij mee kan maken. Je passie en je enthousiasme delen, daar is niets mis mee.

Als je het alleen maar doet om reclame te maken en vanuit die intentie mensen overspoelt met ‘kom naar mijn evenement’ komt dat heel anders over dan wanneer je bijvoorbeeld ook iets vertelt over de sfeer, de omgeving, de culturele achtergrond, een verhaaltje vanuit je hart, vanuit wie je bent. Want uiteindelijk gaat het daar over: Durf je te laten zien wie je bent? Durf je je vrij te voelen om je eigen enthousiasme te delen? Of laat je je tegenhouden door vermeende reacties van anderen?

Wie kent niet dat gevoel van ‘O jee, durf ik dat wel? Durf ik wel mezelf te laten zien zoals ik ben? Durf ik te zijn wie ik ben? Voel ik me vrij om mezelf te zijn? Durf ik mijn enthousiasme te delen, me uit te spreken vanuit mijn eigen waarheid, vanuit mijn hart? Hoe zou daar op gereageerd worden?’

Omdat we dat misschien zelf niet durven, maar diep in ons hart wel zouden wensen, gaan we ongemerkt (onbewust) oordelen over anderen, die dat wel doen. Oordelen en afkeuren en soms zelfs proberen anderen tegen te houden. Soms refereert het gedrag van een ander aan een bepaalde angst in onszelf. Het denken dat je niet goed genoeg bent, jezelf niet ‘mag’ tonen, de angst dat je afgekeurd wordt omdat je jezelf laat zien. Een diep trauma van de mens in het algemeen, omdat er tijden waren waarin je kop er werd afgehakt als je dat deed. Die angst zit diep. Het is volgens mij precies die angst waarmee we nu aan het afrekenen zijn, in deze tijd.

Is het niet ontzettend pijnlijk dat mensen zo over elkaar denken? Zowel wat betreft de verwachtingen van elkaar als in de oordelen over elkaar? Beiden zijn hetzelfde eigenlijk, het is onderling wantrouwen. Geen vertrouwen. Geen vertrouwen in jezelf en niet het vertrouwen dat het goed is en dat je mag zijn wie je werkelijk bent.

Het punt is dat dergelijke negatieve verwachtingen zichzelf ook juist gaan waarmaken. Daarom is het iets om in onszelf onder de loep te nemen. Als ik bijvoorbeeld verwacht dat de hele wereld over mij heen zou vallen als ik in het openbaar iets zou verkondigen over – laten we zeggen – healing, kan het zijn dat ik bij voorbaat al een strijdbare positie inneem. Daarmee nodig je dan per ongeluk precies uit wat je verwacht of waar je bang voor bent.

Over dierencommunicatie heb ik het bijvoorbeeld graag als iets vanzelfsprekends. Het liefst praat en schrijf ik over al dit soort onderwerpen als ‘de normaalste zaak van de wereld’, wat het ook is in principe. We zijn dat hooguit vergeten.

Dat werkt het beste. Als anderen het raar vinden en daar hun eigen oordelen (of angsten) over hebben, is dat hun probleem. Ik voel ook een soort noodzaak om op deze manier de weg een beetje vrij te maken voor iedereen om wel te kunnen delen wat hen bezig houdt, hier openlijk over te kunnen communiceren, zonder voor gek verklaard te worden.

Misschien doe ik daarom wat ik doe. Misschien vind ik daarom dat ik zelf in elk geval het lef moet hebben om me uit te spreken, om het op zo’n manier te verwoorden dat het in elk geval toegankelijk en begrijpelijk is, maar ook anderen uitnodigt en over de streep trekt om dat te doen.

Het begint bij onszelf. Vreugde, enthousiasme, ideeën, licht en liefde willen gedeeld worden, willen zich verspreiden, alle kanten op. Dat heeft vrijheid nodig. Ik wens dat iedereen het gevoel heeft dat hij of zij er helemaal mag zijn, zoals hij of zij is, dat we elkaar toejuichen en stimuleren, delen in elkaars vreugde, enthousiasme, samenwerken in plaats van tegenwerken, dat iedereen zich vrij voelt om het beste van zichzelf te laten zien. En dat we elkaar daarin stimuleren, toejuichen, enthousiasmeren, aanmoedigen, over de streep trekken en onszelf ook over onze angsten heen zetten.

Het begint ermee dat we onszelf die vrijheid geven, want daarmee geven we het de ander in principe ook. Die ander zijn wij ook.

Vrede kun je leren

Heuglijk nieuws afgelopen week: Vrede kun je leren! In DWDD werd er uitgebreid bij stil gestaan hoe meditatie op scholen effect zou kunnen hebben op de wereldvrede. (Zie hier) Hoera! Als kinderen leren mediteren op school, leren ze ook om hun frustraties de baas te worden en op een andere manier met elkaar om te gaan. Het gaat natuurlijk niet alleen om kinderen, want volwassenen mogen dan zelf eerst wel eens het goede voorbeeld geven, lijkt me.
In een filmpje (op FB) kwamen allerlei beroemde mensen voorbij, die vertelden hoe meditatie had bijgedragen aan hun succes. Ze waren geconcentreerder, minder vatbaar voor stress, relaxter en positiever. We weten allemaal natuurlijk allang hoeveel positieve invloed meditatie heeft op onze lichamelijke en geestelijke gezondheid, dat is al regelmatig aangetoond.

Maar, wat is meditatie nou precies? Er zijn veel mensen die denken dat ze ‘het’ niet kunnen, omdat het ze niet lukt om stil te zitten zonder te denken, of omdat ze het niet langer dan tien minuten volhouden. Tien minuten is ook goed, zelfs 5 minuten is goed. Misschien is het voornaamste wel dat er juist niets ‘moet’, dat al dat ‘moeten’ juist eens even ophoudt. Er zijn talloze begeleide meditaties op internet te vinden, waarbij je zelf kunt kijken wat je bevalt en wat voor jou toegankelijk is. Maar er zijn ook talloze manieren om het zelf te doen, waar je ook bent en op welke manier je maar wilt. Er bestaat geen goed of fout, het is niet iets wat kan lukken of mislukken. Daarover heb ik even een filmpje gemaakt, omdat het naar mijn idee vooral makkelijk mag zijn en toepasbaar in het dagelijks leven:

Als mijn uitleg je bevalt, deel het dan vooral met mensen waarvan je denkt dat ze er baat bij zouden kunnen hebben. Want hoe meer we in harmonie met onszelf zijn, hoe meer harmonie in onze omgeving en hoe meer we bijdragen aan de vrede op de wereld.

Blij dat de zon schijnt!

Van de week gebeurde er iets wat me aan het denken zette. Dat gebeurt wel vaker natuurlijk ;), het leven zelf laat ons voortdurend van alles zien.  Maar dit was wel opvallend en het geeft me een mooie gelegenheid om iets aan te kaarten.

Ik had een compilatie gemaakt van een paar delen uit de serie die ik vorig jaar maakte over ‘Het Moederland’ en had bedacht dat het wel leuk was om die op Moederdag te publiceren. Het bevatte naar mijn idee een hele waardevolle boodschap, namelijk dat channelen en healing en energiewerk ooit heel normaal was en er gewoon bijhoorde. Afijn, dat deed ik, op Moederdag kon iedereen, die dat wilde kijken naar dit filmpje.

Er was echter nog een kleinigheidje te corrigeren in de montage en toen de nieuwe versie de oude aan het vervangen was, ging er ergens iets niet helemaal goed, waardoor dat iets langer duurde dan gepland. Het filmpje was even niet meer te zien. En prompt kwamen er van alle kanten allemaal berichtjes over! De video was niet te zien! Inmiddels is het allemaal weer hersteld en kan iedereen weer naar believen kijken, maar daar hoor je bijna niks over 😉

Begrijp me goed, ik zit er niet mee, maar ik vind het wel frappant. In dit digitale tijdperk nemen we van alles en nog wat maar tot ons, net zoals we tv kijken en we laten ons passief voeden met allerlei verhalen, berichten, foto’s, filmpjes en plaatjes. Dan klikken we af en toe eens op ‘vind ik leuk’ en dan gaan we weer verder scrollen. Ja toch?

En als je aandacht wil, dan is er een hele goeie manier voor: Maak een drama! Succes verzekerd. Als mensen hun problemen, drama’s, onzekerheden en zwakheden delen, soms zelfs zeer ongenuanceerd, springt onmiddellijk ‘iedereen’ erbovenop. Ofwel om er zelf nog een schepje bovenop te doen, ofwel om ze te redden of om te vertellen hoe oneerlijk het allemaal wel niet is. Slachtofferschap schept een ‘wij-gevoel’…

Als er iets mis gaat, als er een ramp gebeurt, als er iets ‘fout’ gaat, trekt dat meteen onze aandacht kennelijk. We wijzen wel graag op die ene spelfout bij wijze van spreken, maar niet wat een leuk verhaaltje iemand heeft geschreven. Ik overdrijf een beetje hoor, maar dat doe ik nu even expres. Omdat ik dit fenomeen graag eens om zou draaien: laten we elkaar complimentjes geven, laten we er eens op letten wat er allemaal wel goed gaat en daar dankbaar voor zijn. Dat opmerken!

Als je last van je kleine teen hebt, dan ineens besef je wat een wonder het eigenlijk is dat je normaal gesproken niks ‘hoort’ van die kleine teen, dat ie altijd zonder piepen of klagen heeft gefunctioneerd. Net als de rest van je lichaam. Pas als we iets mankeren, realiseren we ons wat een wonder het is, dat lichaam, dat altijd maar met ons meewerkt en ons dient. Pas als mensen uit je leven verdwijnen, merk je dat je ze mist. Pas als het niet meer zo vanzelfsprekend is om een baan te hebben, waardeer je je werk waarschijnlijk. ’t Is maar goed dat het hier zo vaak regent, dan zijn we tenminste blij als de zon weer schijnt!

Voel je vrij om blij te zijn

“Ik hou me in,” schreef ik gisteren aan iemand, terwijl ik me ondertussen realiseerde dat dat niet was wat ik wilde. In mij roept juist ‘iets’ om vrijheid. Ik wil me liever vrij voelen om me te uiten. Vrijheid, dat is het te winnen terrein. Die vrijheid hebben we, het staat ons vrij om onszelf te zijn, om ons te uiten, onze denkbeelden en ervaringen te delen, om enthousiast te zijn, blij, open, juichend, liefdevol, krachtig en duidelijk. Geef jezelf die vrijheid, laat je blijheid niet afhangen van een ander. Laat je enthousiasme ergens over niet dimmen, laat je eigen licht niet dimmen. Wees gewoon lekker jezelf!

Het is niet afhankelijk van anderen, dat hoef je het ook niet te laten zijn. Anders word je namelijk nooit gelukkig. Je hebt geen goedkeuring nodig om blij te zijn en je vrij te voelen. Hooguit van jezelf.

Natuurlijk bedoel ik met vrij zijn en je niet inhouden niet dat je dan maar ondoordacht emoties als woede en frustratie bijvoorbeeld zou moeten uiten en van daaruit zou moeten handelen, nee, want daarmee kan je schade veroorzaken en veel ellende teweeg brengen. Je hoeft je eigen rommel niet op het bordje van een ander te gooien, daarvoor kan je zelf verantwoordelijkheid nemen. Door ook dat er gewoon te laten zijn, te ervaren, te voelen, te erkennen en het waar te nemen. Juist door dat te doen los je het op en neem je het waar. En dan kan je vervolgens vanuit je ware zelf reageren, ook als er iets gezegd wil worden tegen een ander.

Dus ook voor die gemoedstoestanden geldt dat het veel gezonder om ze er gewoon te laten zijn zoals ze zijn. Dat betekent: Laat het er helemaal zijn en laat het weer gaan. Sta het jezelf toe, onderdruk het niet, geef het een uitweg om zich te ontladen. Ga lekker op een kussen slaan, ga boksen, ga rennen, ga effe lekker gillen of zingen, maar laat het eruit, verlos jezelf ervan. Bevrijd jezelf.

We ontnemen onszelf een heleboel vrijheid door ons in te houden, door ons af te vragen wat anderen ervan vinden, door daar rekening mee te houden, door alvast voorbereid te zijn op negatieve reacties, afkeuring of afwijzing, bovendien keuren we onszelf vaak bij voorbaat al af, corrigeren we onszelf of nemen we onze gevoelens niet serieus. Dat heeft allemaal te maken met de controle die we proberen te hebben. En ja, natuurlijk, het is goed om je ervan bewust te zijn wat je doet en waarom, om jezelf waar te nemen, want hoe je op anderen reageert brengt logischerwijs tegenreacties teweeg, daar ben je verantwoordelijk voor. Je mag je bewust zijn en verantwoordelijkheid nemen voor wat je verspreidt, zeker, graag zelfs. Wat wil je vermeerderen, wat wil je veroorzaken?

Daarbij hoef je echter niet de verantwoordelijkheid voor een ander te nemen. Je hoeft het er niet van te laten afhangen. Waarom zou je je jouw blijheid (vrijheid) laten afnemen omdat een ander niet vrolijk meedoet? dat mag die ander zelf weten, dat is niet jouw probleem. Maar de kans is groter dat als het jou niet uitmaakt, je die ander juist wel meeneemt in je enthousiasme.

Waarom zouden we ons enthousiasme, onze blijdschap, onze vreugde, onze vriendelijkheid, onze liefde in moeten houden? Waarom zouden we anderen niet toejuichen en complimenten geven als zij blij of enthousiast zijn ergens over of als ze heel erg hun best hebben gedaan en iets is gelukt? Waarom voelen we ons daar niet vrij in? Waarom altijd die kritische mind aan het woord laten en de boel laten dimmen? Omdat we dat met onszelf ook doen. Als we ons aan anderen ergeren, die bijvoorbeeld wel die vrijheid nemen, vertelt het ons iets over onszelf. Dan zouden we dat zelf ook liever willen…

Je ware zelf wil vrij zijn. Die wil ook vrij zijn van al die angsten en ingehouden vreugde. Ik bewonder mensen die hun blijheid en enthousiasme delen, die een dansje durven te maken midden op straat, die een ander spontaan durven te omhelzen, enthousiast reageren op andermans succes, blij zijn als een ander blij is. Die vrijheid bedoel ik. De vrijheid van ons ware zelf, die soms ook iets te zeggen heeft en dat dan ook gewoon doet. Dit bijvoorbeeld.

Zie wat er gebeurt

Watch yourself… en zie wat er gebeurt.

Het is een hele kunst, ik weet het, maar het levert je veel op. Hou jezelf eens in de gaten. En zie wat er gebeurt. Een opmerking van iemand, een kleinigheidje misschien, iets wat je ergens leest of hoort of opvangt… en huppekee, je bent getriggerd, er treedt een hele riedel in werking. Vaak een oude riedel, vaak oude-gewoonte-gedachtenpatronen die je meesleuren en helemaal niet nodig en totaal ondermijnend. Er zit een ‘oud verhaal’ achter. Het is een patroon. Neem het eens waar…

Want hoe vaker die gedachten zich maar blijven herhalen, wat ze doorgaans doen als wij ze niet de baas zijn door ze waar te nemen – hoe meer we ze gaan geloven en erger nog: Ze gaan zichzelf nog waar maken ook. We hebben geen idee wat we doen met die onbewuste aandacht, maar we creëren op die manier wel.

Meestal zit er een angst achter, altijd eigenlijk. Tenzij je je gedachte kan waarnemen als ‘iets’ wat in je opkomt, maar waar je niet in mee hoeft te gaan. Als je kan zien waar het vandaan komt, dat het wellicht een onlogische en onterechte angst is, simpelweg ‘verzonnen’ door de mind die altijd op z’n hoede is voor gevaar en aanvallen en die het ‘nu’ niet accepteert en er dus uit weg probeert te vluchten, waar helemaal geen goeie reden voor is, maar okee, jij trapt er in…. Of niet. Kijk er eens naar.

Zie in dat je angst juist precies veroorzaakt waar je bang voor bent.

Je hebt alleen één geluk: als je het waarneemt, kan je jezelf ervan verlossen. Dan kan je een keuze maken of je je daardoor wilt laten meesleuren of niet. Het hoeft niet. Je hoeft niet overal op in te gaan. Je hoeft niet overal op te reageren. Je hoeft niet meteen op je hoede te zijn. Je hoeft niet overal een mening over te hebben. Je hoeft niet alles te volgen en in de gaten te houden. Je hoeft jezelf niet te verdedigen. Je hoeft je niet de hele tijd met problemen bezig te houden. Waarom zou je, als je weet dat je ze daarmee alleen maar meer en meer waar maakt?

Wij hebben massaal last van een verslaving en ik wens ons allen daarvan verlost te zijn: De verslaving aan dat wat ons triggert en uit het nu haalt, uit onze vrede en rust haalt, aan wat ons verstoort, aan het ‘moeten’, aan het ons altijd wel weer ergens zorgen over maken… en aan altijd een vijand of ‘probleem’ nodig hebben.

Daarom is vrede een innerlijk proces. Want je kunt wel denken dat de oorlog ver weg is, maar innerlijk speelt zich voortdurend een strijd af met wat er Nu is, terwijl dat niet nodig is. Het is eigenlijk zoeken naar problemen, het is steeds weer wegvluchten van jezelf. Waarom? Wat is de angst? Hij is verzonnen!

Daarom: let eens goed op, wat triggert jou? Wat veroorzaakt een hele riedel in je mind, neem die riedel eens waar en zie eens hoe je soms van een kleinigheid zomaar een heel verhaal maakt, hoe je dan vervolgens in dat hele verhaal gaat geloven en dan gaat zeggen: ‘Zie je wel.’ Ja, je hebt erom gevraagd. Je creëert je eigen waarheid…

Ofwel  je laat dat hele verhaal gaan en gaat rustig ademhalen, ontspannen en iets leuks doen. Ofwel je maakt een ander verhaal. Dat laatste helpt, want dan hou je je gedachten bezig een andere kant op te fantaseren en daarmee herprogrammeer je jezelf. Vertel jezelf eens een ander verhaal, dan krijg je ook een ander verhaal.

Geen idee hoe? Wees dan welkom bij Herschrijf je eigen leven. Dan help ik je een handje 😉

Alles is voor jou…

Perfectionisme gaat vaak gepaard met ‘alles onder controle willen hebben’ en niet los kunnen laten. Het wil niet zeggen dat iets er dan ook daadwerkelijk beter van wordt of dat daardoor de resultaten ‘perfect’ zijn, zeker niet. Wel dat het veel teveel moeite kost en dat het veel makkelijker kan, juist als je de touwtjes laat vieren ontstaat er ruimte en kunnen heel veel dingen zichzelf regelen en organiseren. Met dat ‘vasthouden’ en ‘er bovenop zitten’ hou je juist die deur gesloten, je beperkt jezelf, je staat het niet toe vrij te bewegen, je sluit allerlei ‘toevalligheden’ uit, je denkt dat je controle hebt, ondertussen zet je het juist klem, waarmee je het voor jezelf beperkt.

Perfectionisme en de controle willen hebben (die twee gaan volgens mij hand in hand) werken afsluitend en sluiten ook anderen buiten. Het is een vorm van ‘alleenheerschappij’ vanuit geen vertrouwen hebben, vanuit angst. Dat maakt het vrij onmogelijk voor anderen om met je samen te werken, het geeft ongelijke verhoudingen en te weinig ruimte aan anderen om ‘hun eigen ding’ te doen op hun eigen manier. Er is geen sprake van gelijkwaardigheid, eigenlijk is dit het oude, patriarchale gedrag: ‘Jij moet doen wat ik zeg!’

Dat kan allerlei redenen hebben, maar wat het ook is, het is iets om op te lossen. Het is namelijk een hele arrogante houding. Alsof jij het beter weet dan ieder ander en zelfs dan het universum. Het werkt afsluitend voor je blik naar anderen toe, die juist altijd (!) iets bij te dragen hebben, dat zie je dan niet. Het liefst bepaalt de perfectionist hoe en wat anderen voor hem of haar doen en geeft hij/zij anderen te weinig ruimte om het op hun eigen manier te doen. Hij/zij heeft ook moeite de kwaliteiten van een ander te zien en is vooral gefocust op wat er niet goed is, niet perfect genoeg is en benoemt steeds dat wat (nog) niet goed genoeg is. Dodelijk vermoeiend en onwerkbaar. De perfectionist heeft echter geen gelijk, zelfs niet als hij ‘de baas’ is.

Ik ken het perfectionisme van beide kanten, een deel van mij stelt ook best hoge eisen en is niet snel tevreden. Op zich is er ook niks mis mee om dat wat je doet zo goed mogelijk te doen, maar doe het vooral met plezier, vanuit je hart en vanuit enthousiasme. Laat het ontstaan, laat het groeien, creëer vanuit vreugde.

(En juist dat kan soms natuurlijk flink botsen met ‘de perfectionist’, die in mijzelf of die in de buitenwereld 😉 Dat maakt eigenlijk niet uit!)

Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik geleerd heb in de loop van de tijd. Want je wordt er niet gelukkig van als je in het ‘moeten’ terecht komt, het werkt ook niet meer.  Het heeft alles te maken met je eigen beleving, of je ‘in strijd’ leeft of ‘in vrede’.

Het heeft ook alles te maken met kunnen ontvangen. Open staan. Voor de perfectie van het universum bijvoorbeeld, dat alles veel beter ‘onder controle’ heeft dan je denkt, maar dat alleen maar kan laten zien als jij je grip er op loslaat (ook oude overtuigingen en het idee dat het op een bepaalde manier moet of het gevoel dat je ergens voor moet ‘vechten, allemaal ‘oud’…) en je simpelweg openstelt voor alle mogelijkheden die zich aandienen. Een veel fijnere en ontspannender manier van werken en leven, heb ik gemerkt. Het geeft ook veel meer voldoening en het geeft ruimte voor de vrije expressie.

Dan is er ruimte voor prachtig ‘toeval’, co-creatie, verrassingen, plezier, wonderen zelfs. Je nodigt dat allemaal uit door je vrij te maken uit de grip van… jezelf of je eigen angsten, oude programmeringen en oude pijn. Je geeft het veel meer de kans zichzelf te regelen en het perfect te organiseren. Door vanuit vertrouwen te leven nodig je alles uit wat aansluit op wat je op dat moment nodig hebt, wat past in jouw ‘verhaal’ en het helpt je om je doelen te verwezenlijken.

We kennen waarschijnlijk allemaal beide kanten, de een wat meer dit en de ander wat meer dat. Het zijn opnieuw die twee bewegingen: openend of afsluitend. Hart of hoofd. Relaxed of gespannen.

Vanuit rust, plezier, vertrouwen en een open, ontvangende houding bereik je op een prettige manier veel meer dan wanneer je iets probeert af te dwingen of in de strijd schiet. Ik zou zeggen: Zodra je dat voelt gebeuren, stop en relax… Ga pas verder als het weer goed voelt. Als je weer vrede voelt. En als dat niet kan, tja… dan niet. Dan regelt het zich vast en zeker wel op een andere manier, die je nu nog niet kunt waarnemen. Het is in elk geval raadzaam om altijd uit het gevecht te stappen en om in jezelf te gaan onderzoeken waar je eigen gevecht vandaan komt. Zodra je dat hebt gezien (je innerlijke kind vertelt het je wel en die kan je koesteren en begrijpen) kan je jezelf ervan verlossen en ook inzien dat het niet gaat waar het over lijkt te gaan. Het gaat nooit over deze situatie nu, die de ‘oude pijn’ in jou tevoorschijn roept. Maak jezelf vrij van die oude pijn. Anders blijft dat zich maar herhalen. Als je niet weet hoe, vraag helderheid. Vraag de beste oplossing in elke situatie. En stel je ook vooral open voor de antwoorden die dan komen…

Onthoud ondertussen vooral dit:

Niks in het leven is tegen jou. Alles is voor jou.

Dat helpt…. 🙂