Vertrouw op jezelf

Ga gerust nog even door met reageren op het vorige bericht. Ik vind het verrassend hoe eenvoudig, krachtig en geruststellend de adviezen zijn die jullie aan jezelf geven! “Alles is goed, komt goed en je kunt dus vertrouwen,” vat ik het even samen. Wat een mooie boodschap! Zeker iets om onszelf dagelijks aan te herinneren! En het is nog gestoeld op levenservaring ook, dus is het zo. Ik bedoel: Het is geen zoethoudertje, waarmee we onszelf gerust stellen, we weten het dus al! Dat is helemaal bemoedigend.

Ondertussen las ik iets wat me aan het denken zette. De wet van aantrekkingskracht zou niet bestaan, want er is immers niets buiten onszelf, alles ontspruit vanuit onszelf, het ontstaat vanuit onszelf. Ja, daar heb ik het ook regelmatig over, dat de wereld om ons heen een spiegel is van onze eigen beleving. Hoe kan er dan iets van buitenaf aangetrokken worden? Dat is een goeie! Dat ik daar nooit eerder bij stilgestaan heb.

Toch klopt alles wel met elkaar, want het lijkt of het aangetrokken wordt. In werkelijkheid creëren we het zelf. En dan vertoont het zich uiteindelijk op ‘ons toneel’ als we er helemaal klaar voor zijn. Als we een proces van ideetje, naar ontwikkeling van alle bijbehorende gemoedstoestanden en oplossen van blokkades, overtuigingen en verwachtingen doorlopen hebben, is het er. Of (nog) niet, als we de moed opgeven of niet bereid zijn aan de slag te gaan met wat ons nog in de weg staat. We creëren zelf, dat is inderdaad iets anders dan ‘aantrekken’. Het werkt andersom.

Het cruciale verschil is het gevoel van afhankelijkheid. We zijn dus niet afhankelijk van de buitenwereld en van anderen, van omstandigheden. Zolang we dat denken, werken we onszelf tegen, want dan hebben we onze eigen manifestatiekracht nog niet volop te pakken. Iets anders wat ik las, is dat we in feite werken met ‘energiestralen’. Als we ergens aandacht aan besteden, sturen we daar zo’n straal naartoe en geven we dat als het ware kracht. We brengen het ‘in leven’.  Ook als dat iets is wat we juist niet willen of vervelend vinden. Dan is het dus zaak daar zo snel mogelijk je energiestraal uit terug te trekken, je aandacht vanaf te halen, het te ontkrachten. Zelfs dat kunnen we.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zeggen: ‘Poeh, dan heb ik mijn handen vol. Dan ben je de hele dag bezig met opletten en bijsturen en goed richten van de stralen.’ Ja, inderdaad. Dat is ook zo. En ik zal je zeggen: Dat is belangrijker werk dan al het ‘gewone werk’ dat je doet. Het is ook belangrijk om dat eerst te doen, voordat je ergens aan begint. ‘Afstemmen’ noemen ze dat vaak. Even naar jezelf ‘terug’ om je af te vragen wat je doet en waarom, wat de bedoeling is en hoe je het wenst. Liefst steeds weer met een schone lei beginnen. Vanuit het nulpunt is steeds opnieuw weer alles mogelijk. Kijk met een open en frisse blik, elke dag opnieuw. Ga vooral niet met tegenzin ergens aan beginnen. ‘Dan maak je maar zin,’ zeggen ze wel eens toch? Dat kan. Dat is een keuze. Alles is een keuze.

We kunnen nergens over klagen, want we zijn er zelf bij. We kunnen het onszelf moeilijk of makkelijk maken. En doorgaans maken we het onszelf veel te moeilijk! Dus ja, ik zou zeggen: Ga vooral door met jezelf vertellen dat alles goed is, goed komt en heb vooral vertrouwen in jezelf. Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker.

En jij?

En nu nodig ik jullie uit!

Wat zou jij je – jongere of oudere of huidige – zelf adviseren?

Voel je vrij om het eerste wat in je opkomt hieronder te delen! 🙂

(Je kunt klikken op ‘geef een reactie’ hierboven of op de FB-pagina van Happy View reageren, wat je wilt…)

Zie de reacties!

Dank jullie wel.

‘Vind ik leuk’

Je hebt vast ook die vraag wel eens voorbij zien komen: Wat zou je nu zeggen tegen jezelf op jonge leeftijd? Stel je kon jezelf advies geven met terugwerkende kracht… Best leuk om eens over na te denken en het op te schrijven. Alleen, wat heb je er nu aan? Iemand anders heeft er misschien iets aan, dus het is misschien vooral iets om in het openbaar te delen. Hoewel het geen kwaad kan om er eens bij stil te staan.

Wat zou je zeggen tegen je toekomstige zelf? Die vraag heeft meer zin. Laten we daar eens bij stil staan. Ik zou tegen mezelf zeggen: ‘Blijf je grenzen verleggen, blijf vooral bewegen, letterlijk en figuurlijk, maak zoveel mogelijk plezier, geniet overal zoveel mogelijk van op het moment zelf, weet dat alles tijdelijk is en voorbij gaat en dat het vooral heel erg zonde van je tijd is om je zorgen te maken. Je weet toch nooit hoe het loopt. Alleen wat je wel weet is dat de kans groter is dat alles plezierig en prettig verloopt als je daar voor kiest. Geniet zoveel mogelijk overal van, zoek elke dag weer de schoonheid in alles op, leef vanuit je hart, maak het niet te moeilijk, sta open voor toevalligheden en verrassingen, verwacht wonderen, zie de wonderen en verheug je erop. Lach veel en wees blij, bijt je nergens in vast, voel je vrij…’

Zoiets. Dat zou ik misschien ook wel tegen mijn jonge zelf zeggen trouwens. En dat zou ik dus ook NU tegen mezelf kunnen zeggen. Ik denk dat ik eens een brief aan mezelf ga schrijven voor elke dag. Met allemaal dingen erin die je makkelijk vergeet of over het hoofd ziet als je teveel bent gefocust op dat er iets ‘moet’. En van die dingen, die je soms vergeet, omdat je per ongeluk geneigd bent te letten op wat er nog niet is, waar nog aan gewerkt moet worden, wat nog even opgelost moet worden, waardoor dat veel meer aandacht krijgt dan alles wat er al wel is, wel al goed is, wel prettig is, wel aanwezig is om al van te genieten. Beetje jammer om daar aan voorbij te gaan en onevenredig veel aandacht te besteden aan die kleine dingen, die nog ‘moeten’… die we daardoor heel groot maken.

Dat besefte ik omdat ik het boek aan het herlezen ben wat ik heb geschreven, het is bijna klaar. Ik ben heel tevreden over de eerste en de laatste hoofdstukken, in het midden zitten nog een paar kleine dingen, waar ik nog even mee aan de slag ‘mag’ om er helemaal een goed gevoel over te hebben en het kloppend, in evenwicht, in harmonie te krijgen, maar… die paar kleine dingen overschaduwen – als ik niet oplet – de rest. Dat is behoorlijk dom, vind ik als neutrale toeschouwer van mezelf. Het zijn gewoon een paar kleine dingen. That’s all.

En zo gaat het volgens mij heel vaak, met van alles in het hele leven. Veel teveel aandacht voor een kleine gebeurtenis die misschien niet prettig was, waardoor heel veel andere momenten vergeten worden. Of er gebeurt iets ‘ergs’ in een bepaald land en we weten het allemaal, het is in de hele wereld nieuws, maar de rest van het land, het gewone leven daar, kennen we niet. Ja, zo gaat het. Iemand pleegt bijvoorbeeld een misdaad en dat weten we dan allemaal, hooguit krijgen we nog wat informatie over wat hem ertoe gebracht heeft, maar meestal weinig en de rest van de persoon kennen we niet. Er gaat iets ‘mis’ en we vertellen het in geuren en kleuren aan elkaar. Alles wat gewoon goed gaat en prettig is, vinden we minder interessant en daar lopen we al snel aan voorbij. Dat vergeten we genoeg aandacht te geven!

Daarom is het zo’n goeie gewoonte om elke dag te bedenken en te beseffen wat er allemaal is om dankbaar voor te zijn. Dat is iets om heel bewust te doen, anders ‘vergeet’ je het voor het gemak. Dat is dus waarom we ‘bewust-zijn’ nodig hebben, om onze eigen aandacht te kunnen besturen. Want dat kunnen we. En die omslag maken, zal je elke dag meer plezier geven. Ik nodig je uit….

Om te beginnen zouden we bijvoorbeeld – net als op Facebook – bij van alles de button ‘vind-ik-leuk’ kunnen aanklikken in ons hoofd. Daarmee vermeerderen we bewust dat wat we leuk vinden. En laten we wat we niet leuk vinden eens negeren, kijken wat er dan gebeurt. We kunnen het ‘niet-leuke’ waarnemen, maar we hoeven het niet te benadrukken, te voeden en te herhalen. We richten de aandacht op wat wel goed gaat, wat wel leuk is, op positieve ontwikkelingen. Of we vertellen over hoe goed iets is afgelopen. We delen waar we blij van worden en dankbaar voor zijn. Die shift. Die hebben we nodig!

Doe je mee? Vind ik leuk!

Like….

Het pad is NU

‘Als het de bedoeling is, komt het op je pad.’

Is dat zo? Ja, zo ervaar ik het wel. Maar het gaat niet helemaal vanzelf. Of: Ja, het gaat wel vanzelf, maar dan moet je je er wel voor openstellen. We krijgen ingevingen, aanwijzingen, het wordt ons voorgeschoteld op allerlei manieren, maar het is aan ons om het op te pikken en aan te pakken. En we kunnen ook selecteren wat wel en wat niet ‘past’ op ons pad. Aan de ene kant moeten we ons niet teveel af laten leiden van ‘de hoofdlijn’, aan de andere kant moeten we ons pad ook niet te smal maken en vooral open blijven staan voor nieuwe mogelijkheden, kansen en ontwikkelingen. Het leven is niet bedoeld om stil te staan en alleen op de gebaande paden te blijven. Juist nieuwe stappen en toevallige ontmoetingen of gebeurtenissen blijken achteraf altijd bepalend voor het verloop der dingen. Vrijwel nooit is het iets wat ik van tevoren zelf bedacht had of had kunnen bedenken.

Hooguit heb ik gezegd of gedacht: ‘Zo, tijd voor iets nieuws. Klaar voor de volgende stap. Laat maar komen…’ En heel vaak heeft het leven allang iets ‘bedacht’ voordat ik het kon weten, maar klopt het allemaal precies. Zelfs al weet je niet precies waarom. Het zou ook niet zo leuk zijn als je de bedoeling van alles al van tevoren wist. Als het hele plan ons vooraf al bekend zou zijn, was het avontuurlijke element er vanaf. Het gaat juist om het ontdekken, groeien en om de lessen. Je krijgt ze altijd precies op maat, op het juiste moment.

Daarom zijn de gebeurtenissen die niet zo leuk zijn, niet zozeer gebeurtenissen die niet op je pad passen. Ze horen erbij. Ze hebben je iets te vertellen. Ook dat lijkt de bedoeling… Want ze zijn bij uitstek geschikt om alles anders te gaan bekijken, een nieuw perspectief te krijgen, af te rekenen met oude overtuigingen of bepaalde ideeën over jezelf of het leven.

Dat ik een jaar of wat geleden zomaar naar Turkije ging, was een koerswijziging. Een volgende stap. Ook een waar ik nog lang niet mee klaar ben. De bedoeling daarvan is me wel gaan dagen, al was het alleen maar om ‘een ander verhaal’ te kunnen vertellen. Bijvoorbeeld dat we een heel verkeerd beeld hebben van moslims en dat er zoveel verschillende ‘soorten en maten’ moslims zijn dat we ze onmogelijk over een kam kunnen scheren. En dat het daar zelfs helemaal niet om gaat, het doet er niet toe welk geloof iemand heeft. Ja, voor die persoon zelf meestal wel natuurlijk, maar niet voor het onderlinge contact. Je kunt altijd van elkaar leren en je kunt verder leren kijken dan je (voor)oordeel. De een is nooit beter dan de ander.

Zo vertel ik mensen, die een nogal star beeld van ‘de moslim’ hebben, bijvoorbeeld wel eens het verhaal van de man uit een winkel die me te hulp schoot toen ik met een taxi midden op straat in Istanbul werd afgezet, geld moest wisselen en tegelijkertijd mijn koffers op de stoep moest zien te zetten. Spontaan regelde hij dat allemaal razendsnel en bracht zelfs mijn koffers naar het hotel om de hoek.
In zijn winkel ging ik daarna meestal even een kopje appel- of bloementhee drinken en een praatje maken, voor ik de stad in ging. De laatste dag kocht ik er wat kadootjes en wilde ik deze man, inmiddels best een ‘kennis’ te noemen, gedag zeggen en ‘beleefd’ een hand geven. Tot mijn grote schrik sloeg hij z’n handen voor z’n borst en zei: “Sorry, dat mag ik niet.” Huh? Hij mocht vrouwen geen hand geven van zijn geloof. Tja… daar sta je dan. Hij verontschuldigde zich, dat wel. Maar hij hield zich aan de ‘voorschriften’. Natuurlijk zag hij mijn verbazing en verwondering. Ter plekke verzon ik een alternatief, op z’n Indiaas gedag zeggen dan maar: ‘Namasté…’ met zo’n knikje. Was deze man nu opeens minder aardig? Nee, zeker niet. Ik kende hem als de meest behulpzame persoon op het meest welkome moment. Nou ja, er waren nog veel meer behulpzame mensen, eerlijk gezegd, maar toch.
Voor mij was het goed, dat moment. Zou ik nu mijn beeld van deze persoon moeten bijstellen? Waarom? Natuurlijk vond ik het een belachelijk regel, maar was dat mijn probleem? Het gaf hooguit aan dat er nog heel wat ‘werk’ te doen was in het kader van de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. ’t Zou maar zo kunnen dat daar mijn missie lag… Onze definities van ‘respect’ waren verschillend, maar wijs je elkaar daarom af? Het is uiteindelijk niet waar het over gaat.

Ik ben een beetje afgedwaald. En ik kan nog talloze voorbeelden noemen van situaties – in India bijvoorbeeld – die mij hebben geholpen mijn per-ongelukke (voor)oordelen af te werpen en in te zien dat het allemaal niet zo zwart-wit is als wij denken. We hoeven zelfs niet overal wat van te vinden, dat is een vreemde gewoonte. Onze mening is ook maar een mening, het gaat helemaal niet om gelijk hebben. Laat staan over het ‘beter weten’…

Het gaat erom dat je open staat en de ander niet afwijst of in een hokje plaatst. Zoals ik zelf ook niet in hokjes geplaatst wens te worden. En zoals ik natuurlijk ook overal wat (voor)oordelen kan doorbreken door gewoon te zijn wie ik ben. We kunnen het mensen niet kwalijk nemen dat ze op een bepaalde manier zijn opgegroeid met bepaalde denkbeelden en gewoontes. We kunnen op een subtiele manier bepaalde zaken ‘im frage’ stellen, dat is prima. We kunnen er ook om lachen, we hoeven er geen oorlog over te gaan voeren, waarom zouden we?  Als we dat doen, zitten we zelf net zo vast in onze denkpatronen. En dat is het, onze denkpatronen worden steeds weer verder opgerekt, we worden uitgenodigd om uit onze beperkte kaders te stappen. De thema’s waar ik me mee bezig hou, zijn de verhalen die ik meemaak. Soms onderwerpen die ik eerst leek te vermijden, maar juist die vragen om een doorbraak.

Dat wat op je pad komt, past dus altijd in je ontwikkeling, is altijd een uitdaging, biedt waarschijnlijk ook altijd een flinke drempel…. want die drempel is juist de uitdaging. Hij vraagt erom om genomen te worden. Dus zoek je je uitdaging? Dan weet je dat het erbij hoort dat het ‘een beetje eng’ en ‘onbekend terrein’ is.

Vechten om te behouden wat je hebt, om het zo te houden als het is, zoals al dat gedoe over zwarte Piet of het afwijzen van vernieuwingen, invloeden van buitenaf of zelfs bevolkingsgroepen, je proberen zeker te stellen van bepaalde zaken of verworvenheden, is in mijn optiek net zoiets als je ingraven en verdedigen tegen de natuurlijke bewegingen van het leven. En die hou je uiteindelijk toch niet tegen. Dus kan je beter meebewegen…

In grote lijnen gaat het erom dat we steeds opnieuw onszelf weer overwinnen, ons niet laten weerhouden door angst, maar onszelf daar juist van bevrijden. We rekenen af met onze beperkingen, we groeien naar steeds meer vrijheid, het leven reikt ons daar elke dag weer alles voor aan. En dan hebben we nog een heleboel zelf te kiezen, maar het voornaamste is of je ‘ja’ of ‘nee’ zegt tegen wat het leven allemaal voor je in petto heeft. Of je daar de deur voor open zet, of je daarvan geniet. Het gaat niet over morgen, het gaat altijd over NU! Het pad is NU!

Alles hangt in de lucht

Er zijn twee bewegingen mogelijk: Openend of afsluitend. Verruimend of terugtrekkend. Vrij bewegend of klem zettend. Toegankelijk of afsluitend. Expansie of contractie. Naar het licht of naar het donker toe bewegend. Je kunt het je voorstellen als een figuur, met in de ene hoek een zwarte punt en aan de andere kant een wijd uitlopend, steeds lichter wordende ruimte.

Werkelijk elk onderwerp kan je op deze manier bekijken. Zit het klem of heeft het ruimte? Bijt je je erin vast of laat je het vrij bewegen? Focus je op ‘het probleem’, waardoor je het steeds meer in de hoek duwt, van waaruit het niet meer kan bewegen of haal je je aandacht ervan af en kijk je naar mogelijkheden en oplossingen, waardoor het de andere kant op beweegt?

Ook het artikel van gisteren over eenzaamheid en meerzaamheid ging hierover. Ik kom er nog even op terug omdat het zo haarfijn neerzet wat ‘het probleem’ is in deze tijd. ‘Probleem’ tussen haakjes, omdat het geen ‘probleem’ hoeft te zijn. We kunnen het heel makkelijk doorbreken. En hoe makkelijker we het kunnen maken, hoe beter, nietwaar?

We hebben er allemaal mee te maken, vaak ongemerkt. En juist als we het op kunnen merken, zijn we al de andere kant op aan het bewegen. Vandaar… Hoe makkelijk sluipt er niet een oordeel binnen ergens over, waar we conclusies aan verbinden? Door aan die ongemerkte conclusies of overtuigingen vast te houden kaderen we iets in. Zonder dat we het in de gaten hebben, sluiten we ons vaak al af.

Zo zijn er bijvoorbeeld mensen die altijd onmiddellijk afhaken als het over geld gaat, als iets geld kost of als anderen veel geld verdienen bijvoorbeeld. Geld is een mooi voorbeeld omdat er veel lading op zit, veel meningen en oordelen over bestaan en veel angst rondom heen hangt. Het verdeelt mensen. Het is bij uitstek een onderwerp om al onze meningen en  afwijzingen eens over onder de loep te nemen, omdat er nog veel ‘oud denken’ aan vast zit, wat die verdeling in stand houdt. Wat is er mis met geld? In principe niks. Het is energie, die ook kan stromen of stil kan staan, al naar gelang onze oordelen erover en de kleur die we er aan geven, onze gedachten en ideeën erover en de oordelen en angsten die we eraan gekoppeld hebben.

Als we het ‘voedsel’ zouden noemen, zou het meteen een heel ander verhaal zijn. Iedereen geeft elkaar met het grootste gemak iets te eten, deelt wat hij in huis heeft als er onverwacht bezoek komt, maakt met liefde iets lekkers klaar voor gasten en geniet ervan als anderen genieten. Ja toch? Het geeft veel plezier en verbindt mensen.

Op dit punt aanbeland wil ik je de wijsheid van St. Franciscus, een (eenvoudige, maar doeltreffende) verhalenverteller bij uitstek, even meegeven: “Het genoegen van de ander dient ook als voedsel voor u als u open bent en gericht op de verbondenheid.”  Hij vertelt (ook via Gwendoline): “Toen we niets te eten hadden en een vriend een stuk brood aangereikt kreeg, was dat voor mij net alsof ik zelf ook voedsel kreeg. Mijn genoegen dat mijn vriend zich kon voeden was zo groot, dat ik evengoed als hij gevoed was, werkelijk lichamelijk. Dat is een normale, natuurlijke gang van zaken. Toen een vriend van mij vertelde, dat hij een warme slaapplaats had gekregen bij een gezin, kon ik mijn eigen koude, natte afgelopen nacht meteen vergeten, alsof die niet had bestaan, omdat ik zo gelukkig was dat hij een warme slaapplaats had genoten, werkelijk, alsof het fysiek voor mij ook zo geweest was. Dat is de natuurlijke gang van het bestaan.” Dat wisten we niet hè, dat dat de natuurlijke gang van zaken was?

“If you are happy, I am happy,” zeiden ze – tot mijn grote verbazing trouwens – in India steeds tegen me. Ik heb er vaak aan teruggedacht. Stel je toch eens voor dat we zo zouden denken allemaal! En het mooiste is: Het is zo. Het is waar. Zoals Franciscus zegt: “Hij die leeft met het hart gericht op de verbondenheid tussen mensen, deelt in vreugde, deelt in het gevoed worden, deelt in het verrijkt worden door inzicht, want dit alles hangt in de lucht. Jouw geluk is niet van jou. Je proeft ervan en jouw ervaring vergroot het geluk en maakt dat een ander er ook beter kan van proeven.”

Zoals ik al zei: het geldt voor alles. En dit is iets waar wij alleen maar zelf keuzes in kunnen maken. Misschien moet je het eerst weten, maar nu weet je het: je kunt kiezen. Je kunt ervoor kiezen om je af te stemmen op dat zwarte puntje of op die grote lichte ruimte. Je kunt je afstemmen op plezier, op verbondenheid, je kunt zelf overal licht en ruimte in aanbrengen.

Franciscus: “Hoe meer je je laat inspireren door je te richten op dit verbonden zijn, hoe meer je in staat bent om voedsel tot jou te nemen, het voedsel dat zomaar in de lucht hangt en voor iedereen beschikbaar is.”

De afgescheidenheid is slechts een mentaal concept, want we zijn één. Het is aan onszelf om dat te beseffen. Het is aan onszelf om ervoor te kiezen om ons eenzaam en afgescheiden op te stellen of om open en ontvankelijk te zijn. Leg dat niet bij een ander neer. Want zelfs al doet een ander niet mee, dan nog hoef jij je daardoor niet te laten beperken. Het vraagt je alleen maar nog meer verantwoordelijkheid te nemen en je er vooral niet door af te laten schrikken. Blijf aanwezig in onvoorwaardelijkheid, kijk door die houding heen, leg het naast je neer en blijf open, toegankelijk en geniet ervan. Want alles hangt in de lucht!

PS: Wil je ervan verzekerd zijn alle bespiegelingen steeds te mogen proeven? Vul dan linksonder je emailadres in, dan ontvang je ze persoonlijk in je mailbox.

Meerzaamheid

Er gebeuren bijzondere dingen! Er gebeuren natuurlijk altijd bijzondere dingen… het punt is alleen: We zien het niet altijd. Dat is jammer, want daardoor missen we veel. Laat ik een voorbeeld noemen: Laatst begon er spontaan een boodschap van Inge – van 3 jaar geleden! – af te spelen op mijn computer, die precies aansloot op waar ik op dat moment mee bezig was en dat als het ware toejuichte.  Wat een stimulans!

Gisteren was ik iets heel anders aan het doen, maar opeens kon ik mijn documenten niet meer opslaan. Een ander document kwam steeds naar voren. Het was een tekst van Babaji die ik nog zou bewerken van een van de sessies van Gwendoline. Ze had het me toegestuurd naar aanleiding van de vredesmissie (zie elders op de website) en hij ging over “Eenzaamheid en Meerzaamheid”. Je zou het misschien niet zeggen, maar dat heeft alles te maken met Vrede. Ik was net bezig om iets te organiseren als vervolg. Maar eerst moest ik dus mijn computer even herstarten. Alles was snel weer op orde, maar nog steeds kwam deze tekst naar voren. ‘Laat ik die nu eerst eens gaan bewerken,’ bedacht ik me dus. En dat heb ik nu gedaan. Het wonderbaarlijke is dat hij ook precies aansluit op de vorige bespiegeling. Iedereen kan er veel aan hebben, omdat het mechanisme zo eenvoudig duidelijk wordt gemaakt.

Laat ik het even kort samenvatten: Je kunt je afsluiten of je kunt open zijn…  Afsluiten gebeurt ongemerkt, door een oordeel en daarin te blijven hangen. Terwijl openheid verbinding geeft, meer mogelijk maakt en ook prettiger situaties aantrekt. De afgeslotenheid maakt ons eenzaam en somber en beperkt ons. Afgeslotenheid is eenzaam, maar niet nodig. Op het moment dat er een emotie is, kunnen we daar oordelen aan verbinden en zo bouwen we muurtjes op. Daar is moeilijk doorheen te komen voor anderen. We sluiten ons als het ware op. Het is heel normaal om zo’n emotie te hebben, zegt Babaji, zelfs om oordelen te vellen, neem het jezelf niet kwalijk, maar sluit je niet op.

Eenzaamheid is een positie van gevangenschap, een zelf aangenomen gevangenschap die ten allen tijde te doorbreken is. Daar is het inzicht voor nodig dat je stoplichten had neergepoot in de sfeer van je eigen beleving. Herken daarom elk spontaan geuit oordeel en zet dat licht op groen.”

Hetzelfde gebeurt wanneer mensen zeggen: “Ik moet mij afschermen, ik moet mij beschermen ten opzichte van mensen die het niet goed voor hebben met mij…” Dat idee ‘Ik moet mij beschermen’, heeft hetzelfde effect als het bouwen van een mentale burcht om je heen, waarbinnen je kwaadheid, frustratie en menselijke emotie gevangen houdt. Als iemand zegt: “Ik voel mij angstig in een situatie, ik moet mij beschermen,” dan wint de angst het van die persoon. In plaats van ‘Ik moet mij afschermen’, kan die persoon beter zeggen: “Ik straal mijn wezen uit.” Zoals de stralen van de zon naar buiten stralen en niet verhinderd kunnen worden door een beetje donkerte. Het werkt helemaal op dezelfde manier, de dynamiek van het doorbreken van eenzaamheid.”

“Alles wat er gebeurt en menselijk leed veroorzaakt, kan alleen maar gebeuren vanuit hen die eenzaam zijn,” zegt Babaji. In wezen zijn wij allen één en als we ons richten op wat ons bindt, kunnen we de ‘meerzaamheid’ ervaren.”

“Richt je je focus op dat waarin allen gelijk zijn en dat wat mensen verbindt, dan kan het vuur branden en zich vermeerderen. En dan mag je misschien op je eentje ergens op een eilandje zitten, het gaat er om hoe je je mentaal met het geheel verbindt. Sta open, wees ontvankelijk. Kijk liever naar de gelijkenissen dan naar de verschillen. Zoek niet naar wat er beter moet, maar kijk naar wat er goed is en doe daar meer mee. Haal daar meer uit. Spreek bevestigend, ondersteunend, stimulerend, zowel naar jezelf toe als naar alles en iedereen, die je omringt. Leef in meerzaamheid!”

Met dank aan Gwendoline Remmerie. Het hele artikel kan je hier lezen, evenals een mooie aanvulling van Franciscus hierop.  

 

Voel wat je voelt. Punt.

Voel wat je voelt. Punt. Maak er geen verhaal van, keur het niet af, ervaar het gewoon, neem het waar en laat het weer gaan. Zelfs met het benoemen, (ik ben boos, ik voel me zus of zo) maak je al een verhaal en zet je het klem. Laat het komen en weer gaan. Voel… in plaats van naar je hoofd te schieten en er op die manier juist bij weg te gaan, ermee in strijd te gaan of het te onderdrukken.

 

Over het algemeen zijn we veel teveel aan het analyseren en juist omdat we ons mee laten slepen door alle gedachten rondom een bepaald gevoel, wordt het een heel verhaal, een heel ‘probleem’.

Omdat ik een paar van die ‘verhalen’ achter elkaar te horen (lezen) kreeg, viel het me op. De eerste persoon vond eigenlijk dat ze iets niet mocht voelen zoals ze het voelde en keurde zichzelf daarvoor af. Het werd een heel verhaal geprojecteerd op een ander, terwijl het in wezen nooit over die ander gaat. Bovendien kom je dan in een gevecht met die ander terecht, al is het op afstand en niet hardop, het werkt wel door. Misschien is er iets wat je onzeker maakt, okee. Dat mag. Misschien is er iets wat een beetje pijn doet, okee, dat mag. Erken het voor jezelf en durf het even helemaal te voelen. Neem het gevoel waar. Zie het. Dat is genoeg. Als je het jezelf niet toestaat, heb je er veel meer en veel langer last van. Als het er mag zijn, is dat een opluchting. Het kan dan ook zo weer vertrekken. Klaar.

De tweede persoon kwam met een oud verhaal, iets wat al ‘klaar’ was. Weet dat het de ‘mind’ eigen is, steeds weer terug te grijpen naar ‘oude verhalen’. Hij is als een addertje onder het gras, dat kijkt waar hij jou nog mee te pakken kan krijgen. Hij herhaalt bepaalde zaken keer op keer, blaast ze nieuw leven in en vergroot ze nog eens uit. Dat doet de ‘mind’ als je niet oplet. Ben je er op tijd bij, dan kan je de leiding nemen en zeggen: ‘Genoeg, dat verhaal hebben we nu wel gehad.’ Zie de verhalen, zie ook eens hoe onlogisch al die verhalen zijn. De ene keer is het dit, de andere keer weer dat, er is altijd wel wat. Je gevoel wordt beïnvloed door al die verhalen. En vooral als je niet oplet. Op het moment dat je de verhalen waar kan nemen, het mechanisme kunt zien, kan je jezelf ook een ander verhaal vertellen. Vertel jezelf heel bewust een verhaal, waar je je beter bij voelt.

Het punt is dat je steeds op moet ruimen, hou je ruimte schoon en fris. Laat je geest niet bewonen door allerlei hersenspinsels. Het zijn namelijk allemaal maar verhalen en je kunt ze opblazen of niet. Let wel: Ik zeg niet dat je ermee in gevecht moet gaan, zeker niet. Want dat verergert het juist. Iets onderdrukken versterkt. Gewoon laten komen en gaan en probeer het eens: De positie van de waarnemer. Dat geeft veel rust. Je wordt niet meer overal in meegesleurd.

Denk ook niet dat het ‘van jou’ is, want je bent je gedachten niet. Ook gedachten komen en gaan weer. En je bepaalt zelf hoeveel ‘waarheid’ je ze toekent. Je bepaalt zelf of je je erdoor mee laat slepen en of je je ermee vereenzelvigt. Wat dus niet nodig is. Je hoeft het ook helemaal niet goed of af te keuren, ook nergens voor nodig. Zo wordt het een stuk makkelijker!

De derde persoon ga ik straks nog even uitgebreid antwoord geven. Zij is helemaal verzand geraakt in de wirwar. Het is voor mij – van een afstandje – zo makkelijk om dat even te helpen ontrafelen. Het geeft ook helemaal niet dat dat soms gebeurt, we hoeven het onszelf ook helemaal niet kwalijk te nemen, want dan komen we weer in de afkeuring terecht. We zijn nu eenmaal niet perfect en het is een weg, die we afleggen, waarbij we onszelf terugvinden, zonder al die ballast. Deze derde persoon heeft al grote stappen gezet, door zich niet meer voortdurend op anderen te richten en op te houden anderen te willen sturen en ‘helpen’ en veranderen… Het is logisch dat je dan opeens in een soort niemandsland terecht komt: Wat nu?

Wat is de reden geweest om je zo op anderen te richten? Misschien een manier om jezelf te ontwijken? Als je dan vervolgens ‘bij jezelf blijft’, wat tref je dan aan? Helaas is dat vaak veel afkeuring en ook veel pogingen om het allemaal maar zo goed mogelijk te doen. ‘Ben ik aan het wegmoffelen of is dit een vorm van acceptatie?’ vraagt ze. ‘Heeft het te maken met iets van vroeger, bij mijn geboorte?’ Ja, daar is de ‘mind’ ook heel goed in, het rechtvaardigen en uitvergroten en je vertellen dat het ‘iets’ is waar je niets aan kan doen of juist wel wat aan kan doen, maar dat het in elk geval niet goed is zoals het is. ‘Wat wil dit me duidelijk maken, wat heeft het te betekenen?’ en zo drijven we steeds verder weg…

Wat ik ga doen, is het mechanisme doorprikken, zodat ze het zelf kan zien en zodat ze het voortaan zelf in de gaten kan houden. Natuurlijk is dat een kwestie van jezelf steeds opnieuw elke dag in de gaten houden en ‘opruimen’. Onbewust sluipt er steeds weer iets nieuws naar binnen, bewust kan je dat de baas worden. Het is een proces, maar het vraagt wel discipline. We kunnen onszelf vrij houden van al die ballast, het is zelfs het belangrijkste om te doen. Maar we hoeven het niet zo ingewikkeld te maken.

Vertel jezelf een ander verhaal. Richt je aandacht op wat er wel leuk is en goed gaat. Durf jezelf eens gewoon, zonder enige reden, goed te voelen en goed te keuren. Kijk eens wat er allemaal is om dankbaar voor te zijn. Hou je focus op wat je wel wilt, stel je eens voor dat alles makkelijk, soepel en vanzelf gaat. Hoe voelt dat? Onwennig misschien? Dat is het… we zijn teveel gewend aan steeds weer wat. Maar het hoeft niet! Maak jezelf lekker vrij….

‘Herschrijf je eigen leven’ is een manier om dat te doen. Dan help ik je een handje om jezelf een veel leuker en mooier verhaal te vertellen! Ik geef je richtlijnen om het zelf te doen, in welke situatie je ook zit, het kan! Je bent het waard om te genieten van het leven en van jezelf.  

 

Elkaar versterken en verbinden

Soms zijn bepaalde dingen zo vanzelfsprekend dat ik ze wel eens vergeet te benoemen. Misschien voor jullie ook, misschien niet, of misschien iets om nog eens te laten doordringen… Wie weet is het ook wel tijd om een breder publiek aan te boren met al die vanzelfsprekendheden, so…. be my guest!

Want daar wilde ik het over hebben: Hoe we elkaar kunnen versterken door elkaar te ondersteunen, elkaars positieve initiatieven te delen, elkaars werk in het zonnetje te zetten, elkaar te bemoedigen of te ‘liken’ zo je wilt 😉

Deze tijd van steeds grotere polarisatie aan de oppervlakte vraagt ons om op een dieper niveau de krachten te bundelen, om ons vooral niet tegen elkaar uit te laten spelen en om juist de verbinding te zoeken. Om iedereen die dat nodig heeft een hart onder de riem te steken en om te kijken waar we iets kunnen doen om de ‘spirit’ hoog te houden, zeker daar waar hij onder druk staat.

Deze tijd vraagt ons ook om onze eigen belangen opzij te schuiven, om nog wat meer uit onze eigen hoekjes tevoorschijn te komen, er is namelijk een groot algemeen belang te dienen: Vrede, broeder- en zusterschap, vrijheid en gelijkwaardigheid, menswaardigheid en ook dierwaardigheid. Eigenbelang als motivatie werkt al snel ‘tegen’ het algemene belang, kijk maar naar het wereldnieuws. Het sluit af en verscherpt de tegenstellingen, het versterkt het vijanddenken en daarmee ook de onveiligheid in de wereld. Wie niet bang is, ziet elk ander zoals hij werkelijk is, begrijpt dat we in wezen allemaal hetzelfde wensen. Elke gespannen situatie vraagt ons om anders te kijken, om er dwars doorheen te kijken en om te gaan staan voor onze idealen: Vrede, vrijheid, vreugde, bijvoorbeeld.

Veiligheid ook? Ik denk dat we die in onszelf kunnen vinden, als we ons niet gek laten maken en als we blijven vertrouwen en geloven in het beste. Als we ophouden anderen te veroordelen en ervoor kiezen het beste in elkaar te zien en dat te stimuleren. Het is de angst in onszelf die we te overwinnen hebben.

Daarom dus: Delen, elkaar steunen, versterken en motiveren. Aandacht geven aan dat wat de wereld mooier en warmer maakt en wat ons allen kan verzachten. Onze aandacht is het sterkste instrument dat we in handen hebben. Gecombineerd met vertrouwen is dat een wereld-transformerende kracht.

Het ‘ik-denken’ is vanuit angst, angst voor tekort. Tekort is per definitie een angst-concept. Het is het oude denken. Het nieuwe ‘denken’ weet. Weet dat er genoeg is voor iedereen, weet dat we een geheel zijn en dat we ook de ander zijn. Als we goed voor elkaar zorgen, zorgen we ook goed voor onszelf. Concurrentie is dus niet nodig, samenwerking wordt gevraagd. Geen ‘wij’ tegen een gezamenlijke vijand, maar ‘WIJ’ als geheel, dat is de uitdaging.

Begin dit jaar lanceerden we een vredesinitiatief. Nu mag dat een netwerk worden. Een overkoepelend lichtnetwerk, de verschillen overstijgend. Zonder grenzen, zonder hokjes, zonder regels of structuren, maar wel zichzelf versterkend en meer zichtbaar. Iedereen is welkom, de formule is: Delen, gezamenlijkheid, verbondenheid, vreugde en kracht. Het zal zichzelf wel regelen. We hoeven geen statuten vast te leggen. Zet je ego opzij en kom erbij 😉

Graag verwijs ik jullie naar de pagina activiteiten en ik nodig je uit ook je eigen activiteiten aan te melden als ze hier passen.

Kijk ook eens wat we aanbieden op Happy You, zoals een energetische schoonmaakbeurt voor je huis of je zaak (op afstand) van Petra Joekie Boogaard.

En last but not least (voor nu althans), geniet mee van de verhaaltjes over de meester en zijn leerlingen, waarbij met ‘de meester’ ons eigen wijze zelf bedoeld wordt:

Voor de ontvangers via de mail: Filmpje staat op de websitepagina Bespiegelingen. Voor anderen: Je kunt je ook abonneren op deze bespiegelingen, zie linksonder op de website.

Vier het leven!

Daar juicht een toon, daar klinkt een stem…

Dat is de essentie van Pasen. Het is een vrolijk feest. Ik herinner het me van vroeger, dat het de overwinning juicht en spreekt van bevrijding.

‘Ik ben de opstanding en het leven,’ zei Jezus. Begrijpen we daar de betekenis wel van? We hoeven niet meer te lijden, we hoeven niet aan de gang te blijven met al dat lijden maar te blijven benadrukken. Dat was nou net niet de bedoeling.

Soms vraag ik me af: Waarom neemt de mens toch geheel vrijwillig, keer op keer opnieuw, dat zware kruis weer op zijn schouders? Is hij er zo aan gehecht? Durft hij soms niet zonder? Is hij bang dat hij zal opstijgen? En dan? Zou dat geen plezier zijn, vrij rondvliegen als een vogel?

Waarom houdt de mens zo van zijn lijden? Krijgt hij er nooit eens genoeg van? Denken we nou echt dat Jezus de geschiedenis in wilde gaan, hangend aan dat kruis? Zou hij niet juist bedoeld hebben dat het kruis niks te zeggen heeft, dat het niet uitmaakt, dat hij en wij ook dat allemaal kunnen overleven en achter ons kunnen laten?

Maak je niet druk om de verhalen, ga je eigen weg. Welke obstakels je ook tegen komt, je kunt ze overwinnen. Er is niets wat je kan weerhouden als je zelf je doel maar voor ogen houdt en je niet laat intimideren, door welke kracht dan ook. Wij zijn sterker dan dat, het was de bedoeling dat we dat gingen ontdekken. En dat dat ons vreugde zou brengen. Dat we zouden genieten, een feest van het leven zouden maken.

Maar het is nog niet te laat. Want alweer juicht die toon en klinkt die stem. En alweer krijgen we de kans te ontsnappen. Grijp je kans… En vier het leven!

Appeltaart

Zomaar opeens sta ik appeltaart te maken. Het vierde appeltje dat ik schil heeft een ‘plekje’… Het is niet bepaald het mooiste appeltje dat ik hier aan het schillen ben….

“Kan die appel er wat aan doen?” spreek ik mijzelf toe. “Waag het niet hem af te keuren!” Het is waar, ook deze appel heeft zijn best gedaan om te groeien, hij is perfect zoals hij is. Dat hij een plekje heeft, doet daar niets aan af. Dat hij wat deukjes en beurse plekken heeft opgelopen maakt hem echt niet minder appel. Net zo goed als alle andere appeltjes heeft deze appel het recht om in de taart terecht te komen. Zorgvuldig schil ik het appeltje en koos hem lief, nog meer dan alle andere gave appeltjes.

Een ‘blessing in disguise’, noemen ze dat. Als je iets meemaakt wat op het eerste gezicht een ‘ramp’ lijkt, maar bij nader inzien een groot cadeau. Alles in het hele leven is een blessing, ook al lijkt het soms ‘in disguise’.

Wat moeten we dan met de rotte appels? Eén rotte appel kan toch alle andere appels aansteken, is het niet? Ja, maar waarom zou de appel moeten rotten? Hebben wij hem dan niet op tijd geplukt? Hebben we hem te lang laten hangen, of hebben we hem te lang laten liggen? Hebben wij geen acht op hem geslapen? Hebben we hem weg laten rotten? Hebben wij niet op tijd van de appel gehouden en van z’n schoonheid genoten? Hebben we de kans misgelopen hem te proeven, toen hij op z’n hoogtepunt was?

En dan nog, ook de rotte appel zal weer voedsel zijn, ofwel voor de bodem, wellicht voor bepaalde dieren en wat dacht je van z’n pitjes? Daar kunnen toch weer prachtige nieuwe appelbomen uit voortkomen, met mooie, nieuwe, gave appels? Of misschien met hier en daar wat gehavende appeltjes? Nou en? Ook dat zijn appeltjes. Elk appeltje is uniek.

Het is alleen maar ons oordeel over wat iets waard is, of het iets waard is of niet. En laat ik u dit zeggen: Alles heeft z’n waarde. Er is geen reden om meer van de ene appel te houden dan van de andere.

Wie weet maakt dit appeltje wel net de hele taart zoet en smeuïg, wie zal het zeggen? Het is aan mij om elk appeltje met zoveel liefde, aandacht en respect te schillen en in mooie partjes te snijden, dat deze appeltaart zalig wordt. Met hele eenvoudige ingrediënten, niks bijzonders, kan het ofwel smaken of niet. Het is aan mij om er de smaak aan te geven, om er de lekkerste appeltaart van de wereld van te maken. En het is aan mij en aan een ieder die de taart mag proeven, om dat te ervaren. En zelfs als je het niet proeft, dan nog zal de appeltaart je goed doen, omdat hij met liefde is gemaakt. En een ieder bepaalt zelf of hij een hap neemt of niet…. of hij het zich laat smaken of niet…

Het meest wonderbaarlijke is dat de geur van de appeltaart mijn hele huis al vult voor ik hem in de oven heb geschoven…

De belofte hangt in de lucht! 🙂