De spiraal van vertrouwen

We worden flink uitgedaagd en getest in het leven. En soms – net als je denkt dat wel gehad te hebben – nog eens een keer. Dat is niet bedoeld om ons te plagen, maar juist om ons vertrouwen verder te versterken. Het zal vast en zeker geen toeval zijn dat dit het afgelopen weekend bij allerlei mensen gebeurde. Kennelijk wilde er weer een sprongetje gemaakt worden. Want dat is uiteindelijk wat er gebeurt als je er naar kijkt. Laat je je van de wijs brengen en uit je evenwicht halen of ga je meer vertrouwen op en geloven in jezelf en de beste uitkomst, die op je wacht? Als je daarop vertrouwt en deze kans grijpt om daar juist nog meer op te vertrouwen. Er is steeds minder ruimte voor twijfel, alle twijfel wil opgeruimd worden!

Wat er getest wordt is ons vertrouwen. Wat ons gespiegeld wordt zijn onze eigen dieper liggende angsten en twijfels. Uit verwachte of juist onverwachte hoek worden ze je nog eens voorgeschoteld als dat nodig is om de volgende stap te zetten.

Het leven en ons bewustzijn zijn als een spiraal, we komen dezelfde thema’s steeds weer tegen in nieuwe hoedanigheden en vormen, met steeds meer ruimte en steeds meer bevrijding van wat knelt. Denk je bijvoorbeeld net een deel afgerond te hebben met iemand, komt er weer een ander, die hetzelfde onderwerp spiegelt in een iets andere vorm. Vergeet niet dat het maar spiegels zijn, dat we allemaal spiegels zijn voor elkaar en dat wat je tegenkomt delen van jezelf zijn die nog gezien willen worden. Delen die nog getransformeerd willen worden van angst naar vertrouwen.

Als het je lukt om in volledig vertrouwen aanwezig te blijven, heb je nergens last van. Zo niet, ook geen ramp, kijk ernaar en geef ‘het’ de opdracht om naar vertrouwen toe te bewegen. Laat het vooral niet in je dode hoek van de angst gedijen, want het wenst gezien te worden. Kijk in die hoek en zie wat gezien wil worden. Bevrijd het.

Het zijn gedachten ergens over die het ingewikkeld maken. Vanuit die angsthoek aangestuurd en in het wilde weg op je afgevuurd. Kijk de oorzaak aan en geloof niet al die verhalen, die daaromheen gebouwd worden. Waarom zou je? Je kunt net zo goed iets anders denken. En als je iets anders denkt, vanuit de ruimte die vertrouwen biedt, dan voel je je beter. En weet je waarom dat beter voelt? Omdat het beter klopt. Wat niet goed voelt, klopt niet met wie je bent. De waarheid wil gezien worden. Laat je niet misleiden.

Al die gedachten zijn niet wie je bent. Welke bouwwerken ze ook vormen, hoezeer je ook vast zit in die structuren, jij bent het niet. Het beperkt alleen maar wie je bent als je dat gelooft. Je bent vrij als je je er niet aan vastklampt.

Wie ervoor kiest om te vertrouwen, zal zien dat vertrouwen de ruimte biedt die je nodig hebt en alles een stuk makkelijker maakt. Het maakt de weg vrij voor oplossingen, verrassingen, genieten. Voor de stroom van het leven, die alles verder zelf wel weet te regelen. Daar kun je gerust op vertrouwen.

 

Hondjes

Het eerste hondje zit me midden op het pad op te wachten en trekt zich niks aan van de baas die hem tracht te bewegen om verder te wandelen. Als ik hem aai, draait hij op z’n rug om te spelen. Het is een jonkie, voor het eerst in het bos. Hij moet het allemaal nog leren, vertelt de baas. Alles is nieuw, alles is interessant. Of de zandverstuiving hier in de buurt is. ‘Ja, vlakbij. Dat is leuk, ik zie er altijd heel veel honden spelen.’ Andere honden, o, dat is ook nog wat…. Daar komt er net één aan, een hele grote. ’t Jonkie duikt weg, maar dat helpt niet. De baas bespreekt het met de mensen van de grote hond, die de kleine ondertussen leert hoe dat gaat, besnuffelen. Ik wandel verder.

Een heel eind verderop zit me alweer een hond op te wachten. Ook die wil spelen. Met een tennisbal. Het baasje kan roepen wat ie wil, maar het is de bedoeling dat ìk de bal gooi. Okee, waarom niet? ‘Dat heeft ie nou nog nooit gedaan, ik weet niet wat er met hem is,’ zegt het baasje. ‘Misschien komt het omdat ik net gehoord heb dat ik zwanger ben,’ denkt het meisje op het bankje, zijn vriendin. ‘Ja, hij gedraagt zich echt anders. Hij voelt dat natuurlijk,’ beaamt het baasje. En weer mag ik de bal gooien. ‘Gefeliciteerd,’ zeg ik. ‘Wat spannend!’ Ja, ze zijn hier om even aan het idee te wennen. Het dringt allemaal nog niet helemaal door. Terwijl ik keer op keer de bal blijf gooien, vertelt het meisje hoe emotioneel ze is, hoe spannend ze het allemaal vindt en bereidt het baasje zich samen met de hond voor op z’n nieuwe rol. ‘Nou, wie weet, zie ik jullie hier volgend jaar wel met een kleintje erbij,’ opper ik na het hele verhaal over de hond en de aanstaande baby gehoord te hebben. ‘Nou, dat weet ik niet, we komen uit Vlaardingen,’ zegt het baasje en het hondje gaat er maar eens rustig bij liggen. ‘Ik wist dat hier een bos was…’

Een eindje verderop spreekt een man me aan. Zijn hondje voelt er meer voor om door te lopen. Maar hij wil wat vertellen. Dat hij 67 is. Dat zou je niet zeggen. ‘Als je 50 had gezegd, zou ik het zo geloven.’ Hij wandelt nu een uur per dag, z’n conditie gaat vooruit. Maar 5 maanden geleden bleek hij opeens last van z’n hart te hebben. Allerlei technische details waar ik niet zo in thuis ben, maar waar hij behoorlijk depressief van was geraakt. ‘Maar nu gaat het goed?’ Ja, het gaat stukken beter. ‘Ik heb goed nieuws,’ zeg ik tegen hem. Daar heeft hij wel oren naar. ‘Beweging helpt om te verjongen.’ Hij klaart helemaal op en vooral het hondje is het ermee eens. Hèhè, eindelijk weer lekker verder lopen.

Ik bedoel maar, die hondjes….

Het leven is voor jou, niets is tegen jou

Het is nodig om ‘streng’ te zijn. Om duidelijk onderscheid te maken in waar je wel en niet aandacht aan geeft, om duidelijke keuzes te maken en om rigoureus af te wijzen wat onwenselijk is om aan informatie tot je te nemen en te verspreiden.
Klagen, aanklagen en veroordelen draagt niet bij aan verbetering. Integendeel, het versterkt de dualiteit en de ongewenste ontwikkelingen of de situaties die juist opgelost willen worden en zich ook aan het oplossen zijn. Kijk goed, kijk beter en zie wat er allemaal oplost momenteel. Onwaarheden die boven komen drijven, willen vertrekken, niet in stand gehouden worden. Ga er niet het gevecht mee aan, dan verdwijnen ze vanzelf uit onze ‘waarneming’. Want ja, het is onze waarneming. Alles is onze waarneming. Maak je waarneming schoon, maak de spiegel schoon.

Dat wat niet strookt met wat ‘Waarheid’ is, nog niet ‘heel’ is in onze ogen, dat kunnen kleine of grote zaken zijn, dat vraagt ons om anders te kijken. Laat ik duidelijk zijn: De oproepen om zogenaamd ‘wakker te worden’, die gebaseerd zijn op het erkennen van weet ik wat voor een ‘foute’ krachten of ‘foute’ systemen, hebben helemaal niks met ‘wakker worden’ te maken. Dat is ‘macht’ buiten jezelf plaatsen. Wakker worden is iets heel anders. Dat is beseffen dat JIJ ZELF anders kan kijken en dat de manier waarop je naar de wereld kijkt, naar jezelf en anderen, bepalend is voor wat je ziet en wat je kracht geeft. We hebben veel meer kracht dan we denken.

Iedereen weet toch dat het de mind, onze eigen mind, is die verdeling en onvrede zaait, naar buiten wijst en gevaren en misstanden ziet? In je eigen leven vertaalt dat zich naar van alles wat niet goed is, niet goed genoeg is, anders ‘moet’ en (zelf)kritiek bijvoorbeeld, maar het enige wat anders kan en veel meer vrede en eenheid zal brengen, is aanwezig zijn vanuit het hart. Het hart verbindt, weet wat Waar is en wat niet, kent z’n eigen kracht en weet de weg… Het zoekt de vreugde en deelt de schoonheid van het leven.

Geloof je werkelijk dat je de wereld en jezelf helpt door tweespalt te voeden en anderen ervan te overtuigen dat er van alles niet deugt? Of zou het misschien zo zijn dat er in jouzelf nog een idee leeft van ‘een vijand’? Reken af met de tweespalt in jezelf… Leer je eigen kracht kennen en focus op wat je wel wilt, wat je wenst, waar je blij van wordt, waar je van geniet. Laat je niet van de wijs brengen. Het zonnetje schijnt, het leven wil gevierd worden, je hart wil opbloeien en stralen en de wereld verwarmen met haar aanwezigheid. Kom tevoorschijn en durf te zijn wie je werkelijk bent, zonder al die verhalen…

Het leven is voor jou, niets is tegen jou.
Ontdek het!

Grace

Tja… het goede nieuws…

Het goede nieuws is dat we ons niet gek laten maken, niet bang laten maken, niet uit laten spelen tegen elkaar. Het goede nieuws is dat de roep om Vrede alleen maar groter en sterker wordt. Dat is een krachtige wens, wereldwijd gedragen, door mensen uit alle landen, culturen, welke religie of geen religie ook. Er worden bruggen geslagen. Toevallig zie ik op FB hoe mensen uit Turkije de mensen in Londen een warm hart toedragen en met hen meeleven, benadrukkend dat geweld niets met religie te maken heeft en ons allemaal treft, ‘we leven met jullie mee’ en omgekeerd wordt daar weer hartverwarmend op gereageerd vanuit Londen met woorden van dank. Dan lees ik een artikel in de Correspondent over hoe persoonlijk contact tussen Nederlanders en vluchtelingen het beste medicijn bleek tegen vooroordelen en wantrouwen. Het helpt de ander als individu te zien en diens achtergrond te snappen.

Angst overwinnen, het lijkt wel alsof alles daar over gaat. Misschien is dat ook wel zo. Maak persoonlijk kennis met… en je angst verdwijnt. Dat gold ook voor de imker, die zijn angst voor bijen overwon en nu tips geeft over waar de bijen blij van worden. Je leest het hier.

Waar Liefde is kan angst niet meer bestaan. Op elk front worden we uitgenodigd een keuze te maken voor de Liefde. Zelfs als we elkaar niet begrijpen, kunnen we toch voor de Vrede kiezen en dan zullen de oplossingen zich aandienen.

Namasté brothers and sisters around the world, laten we ‘Ja’ zeggen tegen de Vrede en ons hart openen voor alles en iedereen in deze wereld  en – zoals Mooji hier zo mooi verwoordt – Grace zal haar intrede doen, omdat wij haar verwelkomen. Genade… Het kan wonderen verrichten. En dat is onze kracht.

Het verschil

Het goede nieuws is…. dat ik hier vanaf nu alleen nog maar goed nieuws ga delen! Dat deed ik natuurlijk al zoveel mogelijk, maar nog duidelijker. Het eerste goede nieuws is dat ik meteen nadat ik die beslissing (nog maar weer eens heel duidelijk) genomen had, ook allemaal leuke berichten kreeg. Zomaar. Niet als reactie op mijn bespiegeling van gisteren, maar gewoon. Alsof er ‘in the air’ een seintje was gegeven: ‘Kom maar op met enthousiaste, fijne en blije berichten.’ Geweldig toch hoe dat werkt? Dat gaat vanzelf!

Wandelend en genietend van de zon, realiseerde ik me dat er nu één heel groot verschil is met voorheen en dat zal ik vast met jullie delen (hoewel het een belangrijke conclusie is in mijn nieuwe boek, maar okee, dat bevat nog veel meer interessante ontwikkelingen en informatie): Ik heb de angel eruit weten te halen door te ontdekken dat het mijn eigen onbewuste verwachting was dat er altijd wel weer iets zou opdoemen om mij ‘eruit’ te halen. Als je met die verwachting leeft, blijf je aan de gang. Je zet een stap en je bent er per ongeluk op bedacht dat er toch weer een kink in de kabel komt, dat er iets gebeurt of iemand verschijnt, waardoor je weer uit je evenwicht gehaald wordt of waardoor je vrede verstoord wordt. Dat hoeft dus niet zo te zijn.

Hoe je je voelt, of je geniet, wat je doet en of je ergens zin in hebt, heeft helemaal niks met anderen te maken en zelfs niks met de omstandigheden. Dat is een ‘oude’ gewoonte geweest om dat te denken. Een gewoonte waar je maar beter afscheid van kan nemen. Iets om te ontdekken in jezelf, iets om naar te kijken. Iets om te zien.

Okee, nog een klein voorbeeldje wat ik voor deze gelegenheid even uit mijn eigen boek ‘pik’: Ik kocht een kadootje voor iemand en twijfelde of hij het wel leuk zou vinden. Tot dan toe had hij altijd een beetje lauw gereageerd op kadootjes. Ik betrapte mezelf op die gedachte en maakte er meteen een wens van: ‘Ik hoop dat hij het leuk vindt! Laat ik er eens van uitgaan dat hij het wel leuk vindt! Natuurlijk vindt hij het leuk!’ En wat denk je? Het werd deze keer heel enthousiast ontvangen en tot mijn grote verwondering kreeg ik zelfs complimentjes voor alle eerdere kadootjes! Het werkte nog beter dan ik zelf had kunnen vermoeden.

Ik schrijf daar vervolgens over: “Dat roept de interessante vraag op: gaat het dan over hem of over mij? Kennelijk gaat het over mijn verwachting. Mijn ‘wens’ manifesteert zich, of dat nou een onbewuste wens is of een bewuste. ‘Wat zou je willen?’ is dan ook een hele goeie vraag om te stellen. Je verlegt meteen de aandacht naar een wenselijke uitkomst en zet het nog kracht bij ook.”

Die vraag ‘Wat zou je willen?’ kan je aan jezelf stellen, maar ook aan anderen, als je even niet weet hoe je ermee om moet gaan als er een verhaal komt, waar niemand blij van wordt. Maar beter nog kan je dus vooraf wensen dat je fijne, positieve verhalen hoort en daar van tevoren zelf al de keus voor maken. Alles wat je tot je neemt, komt ook in jouw energieveld terecht. Maar jij bepaalt wat je erin wilt hebben. Wees selectief, dat mag. Weet waar je je mee voedt.

Het wonderbaarlijke is dat ik zelfs op tv (waar je vooral ook selectief naar moet kijken natuurlijk) een paar prachtige, hoopgevende verhalen zag, waaronder deze: Het verhaal van  Mohamed El Bachiri uit Molenbeek, die zijn vrouw verloor bij de aanslagen vorig jaar in Brussel. Het leven van hem en zijn kinderen staat sindsdien op z’n kop, maar met het boekje ‘Jihad van Liefde’ geeft hij een liefdevolle boodschap door. “Omdat ik met haat niet verder kan leven,” hoorde ik hem zeggen. Als hij het kan, zouden we dat toch allemaal moeten kunnen. In diezelfde uitzending zaten nog meer mooie voorbeelden: Die ‘straatvlogger’, die heel Nederland over zich heen kreeg, heeft een ommezwaai gemaakt – met behulp van Ali B. – en beseft dat hij een voorbeeldfunctie heeft voor een grote groep ‘lastige jongeren’ en hij heeft groot succes met zijn nieuwe koers. Mensen maken het verschil. Wij maken allemaal zelf het verschil.

By the way: Als jij goed nieuws hebt, kom maar op! Vreugde wil gedeeld worden.

Hou toch op…

Ik heb een besluit genomen. Ik ga er niet meer op in als mensen mij proberen te overtuigen van iets waar ik niet blij van wordt, wat niet prettig voelt, wat ‘verhalen’ zijn waar we niet wijzer van worden en wat allemaal steeds weer gaat over anderen die iets verkeerd doen, hebben gedaan, ‘fout’ zijn en ‘het probleem’ zijn. Ik word er moe van en het heeft weinig zin, want er komen alleen maar meer verhalen die dan moeten bewijzen dat het echt zo is. Waarom zou ik daar naar moeten luisteren en dat allemaal serieus moeten gaan weerleggen of betwisten?

Ik wil best luisteren naar mensen en horen wat ze werkelijk bezielt. Ik wil best meedenken over oplossingen als ze ergens mee zitten. Ik wil best goeie ideeën, plannen en initiatieven bemoedigen, stimuleren en toejuichen, geen probleem. Kom maar op.

Het gaat niet alleen over anderen, het gaat vooral over mijn ‘eigen’ mind. Die ‘mind’ ben ik al een tijd aan het heropvoeden. ‘Hij’ heeft de neiging altijd roet in het eten te gooien, het is nooit goed genoeg, er is altijd weer wat, ‘hij’ is nooit tevreden, probeert me te overtuigen van problemen die er zijn, die toch echt opgelost moeten worden. ‘Hij’ bemoeit zich overal mee, heeft altijd maar overal commentaar op, maar ook met ‘hem’ ga ik niet meer in discussie.

Die ‘mind’, die is niet van jou of van mij, hij hoeft niet zoveel macht te hebben. Als we hem gewoon die macht niet meer geven, is het klaar. Hij veroorzaakt alleen maar vervuiling, hij maakt problemen, hij doet z’n best anderen daarvan te overtuigen, ‘zo zit het in elkaar’ en daarmee verspreidt hij dan nog meer vervuiling. Stop it!

“Het brein zal opnieuw getraind moeten worden om de waarheid van het leven te begrijpen. Nu is het getraind in de onwaarheid dat je niet goed genoeg bent, schuldig of wat dan ook. Dat zijn allemaal leugens, maar de hele mindstructuur is er op gebaseerd en heeft een leven gecreëerd op basis van angst, afscheiding en pijn. De waarheid is dat je een Goddelijk wezen bent en helpt de aarde te verheffen tot haar Goddelijke status en de mensheid helpt te ontwikkelen.” Divine Mother

De mind zal getraind moeten worden, okee, dat kost misschien wat tijd. Maar het vraagt vooral een radicale beslissing. Het vraagt  oplettendheid. Het vraagt je de baas te zijn en hem hem de kans niet te geven om je steeds weer uit je plezier, optimisme en tevredenheid te halen. Hou toch op anderen ervan te overtuigen wat er mis is, wat er niet deugt en hoe erg het allemaal is. Het zijn geen anderen die dat doen, het maakt ook niet uit of het je eigen mind is of die van een ander. We moeten hem gewoon die kans niet geven. En dat is aan ons. Wij zelf bepalen of we dat toestaan of niet. Dat is de uitdaging.

En toen zag ik Mooji. Laten we al die rommel eens opruimen, het is vervuiling. Je hebt er niks aan. Het is niks. ‘Probeer het eens een dag,’ zegt hij en kijk eens wat er gebeurt:

Emancipatie

In grote lijnen zie ik achter alle taferelen emancipatie. Mensen die tevoorschijn komen, sommigen vooral boos en gefrustreerd, anderen juist positief en opbouwend. Je hebt optimisten en je hebt pessimisten, maar ik denk dat ons vertrouwen in de medemens en in de wereld vooral te maken heeft met hoeveel vertrouwen we in onszelf hebben. Het is een bekend verschijnsel dat mensen zich sterker voelen door ‘vijanden’ aan te wijzen. We kennen allemaal die ‘verdelende’ (vervelende) mind, die dat doet. Het aanwijzen van ‘vijanden’ is echt niet voorbehouden aan een aantal onredelijke lieden, al zijn die wat minder subtiel en schamen ze zich daar ook niet voor.

“Het leven is een grote soap-opera, kan je zeggen. Het is belangrijk om te begrijpen dat niet iedereen een even sterk karakter heeft of genoeg zelfcontrole of wijsheid en dat diegenen juist aangetrokken worden tot deze ‘dark forces’ (ik gebruik deze term maar even om ze aan te duiden) omdat hen dat de gelegenheid biedt om zich te ontladen van hun eigen persoonlijke pijn, woede en frustratie. Degenen die dat doen, handelen ook vanuit collectieve verwondingen uit de geschiedenis, van hun stam of voorouders.”

Dat zei White Bull naar aanleiding van de terroristische aanslagen en wat betreft die ‘dark forces’, daar hadden we het over omdat ik wilde weten hoe het zat met dat zogenaamde ‘kwaad’ in de wereld (waar ik zelf altijd heel moe van word, omdat het nog steeds een zeer dualistisch – en dus onbewust – aspect is, wat je ook ziet bij veel zogenaamd ‘wakkere’ mensen. Met beschuldigen en het voeden van bepaalde theorieën en het complotdenken leg je simpelweg veel te veel macht buiten jezelf). Volgens White Bull begon het met de gevallen engel Lucifer, die een taak op zich nam, namelijk het contrast vertegenwoordigen om de keuze helder te maken: ‘Wat is de keuze waar we voor staan? Waartoe worden we uitgedaagd?’

Ik heb het interview met White Bull er nog eens op na gelezen (je vindt het hier) en waar hij op wijst is dat wij – door dat denken in ‘vijanden’ juist onze eigen ‘power’ weggeven. Het is slachtofferschap en angst voor onze eigen kracht of macht, juist omdat we aan ‘macht’ zo’n negatief beeld op hebben gehangen:

“Het is de angst om de eigen kracht te accepteren. Mensen zijn bang voor die kracht. Ze hebben een verkeerd idee van dat begrip. ‘Power’ is een negatief woord geworden omdat er zoveel misbruik van macht wordt gemaakt, dus mensen zijn bang dat als ze werkelijk de kracht omarmen van wie ze zijn, het ego ermee op de loop gaat, of dat ze gestraft worden of wat dan ook. Maar de kracht die er is, is Liefde. Dat is alles. In je kracht staan is in Liefde zijn. De Liefde vertegenwoordigen. En daar zijn mensen bang voor. Dat is een bizarre houding van mensen: dat wat ze het liefst willen, daar zijn ze bang voor.”

Wat ik dus zie als emancipatie is dat er kennelijk eerst protest en opstand nodig is, dat veel mensen nog allerlei opgekropte frustraties te ontladen hebben en hun boosheid uiten. Dat is allemaal nog op weg naar de werkelijke emancipatie. De werkelijke emancipatie is meedoen, deelnemen, samenwerken, verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en voor het algemene belang en je rol vervullen in het geheel. Ik ben ervan overtuigd dat we allemaal een positieve rol te vervullen hebben, dat we allemaal iets moois bij te dragen hebben. Dat wordt nu uitgenodigd. Wat kunnen we zelf bijdragen, welke talenten in onszelf willen verder ontplooid worden, welke bijdrage kunnen we leveren?

Daar hebben we nog veel meer moed voor nodig, om naar buiten te komen in wie we werkelijk zijn. Daar hebben we de angst en al dat protest niet voor nodig. Misschien creëert het wel wat ruimte, wie weet. Maar we hoeven ons niet te verschuilen achter allerlei excuses of theorieën, we kunnen ons beter richten op het positieve in onszelf dat tevoorschijn wil komen. Zoals we de wereld zien, zo staan we er in. Zie je het als een bedreiging of als een veld vol mogelijkheden? Zie het beste in jezelf en in de ander, benoem dat, moedig dat aan. Durf te leven vanuit je hart, durf aanwezig te zijn en deel te nemen, kom uit je zetel, van waaruit je makkelijk commentaar hebt op van alles en doe iets. Zet je eigen stappen, kom tevoorschijn.

Is dat niet waar we veel meer behoefte aan hebben? Samen een leukere wereld creëren, eens ophouden met al die aandacht maar richten op al die problemen, waardoor ze alleen maar groter worden? Laten we de andere kant opkijken: Wat is er mogelijk? Wat kunnen we doen om het leuker te maken? Om er te zijn met en voor elkaar?

Daarom kwam ik op het idee om het aanbod om filmpjes te maken, waarin mensen zichzelf voorstellen en laten zien wat zij doen, weer eens onder de aandacht te brengen. Ik ga dat nog verder ontwikkelen, want het lijkt me mooi om daar meer mee te doen: Wie ben jij? Laat je zelf zien. En dan een mooie serie maken bijvoorbeeld. Wie zijn we echt, in al onze diversiteit en kracht?

Wordt vervolgd… hopelijk met heel veel leuke filmpjes! 
Zie hier de pagina met het aanbod ‘Wie ben jij?’

Alles klopt

Alles klopt. Alles klopt als je het bekijkt vanuit het weten dat ‘De Nieuwe Wereld’ in aantocht is. Het Watermantijdperk is aangebroken. Dat betekent meer gelijkwaardigheid, meer samen, minder hiërarchie, meer zeggenschap voor iedereen en meer verantwoordelijkheid nemen voor gezamenlijke belangen op de wereld.

Het klopt dat verandering angst veroorzaakt en dat dat juist tot meer conservatisme leidt in bepaalde kringen. De oude gevestigde orde is niet meer automatisch zeker van zijn autoritaire positie, de oude ‘werkgever-werknemer-verhoudingen’ zijn uit de tijd, letterlijk en figuurlijk zijn er meer zelfstandigen en tekent zich een flexibele generatie af. Daar kan je ook op inspelen in plaats van het proberen tegen te houden. Opmerkelijk is dat de jongeren die verandering dragen, het belang van het milieu beter voor ogen hebben en ook kiezen voor samen. Minstens zo opmerkelijk is dat ook positiviteit beloond is.

Hoe dan ook zal er breed samengewerkt moeten worden en dat is goed. De veelkleurigheid die we zien betekent dat er allerlei deelbelangen en algemene belangen vertegenwoordigd zijn. Het is logisch dat veranderingen tijd nodig hebben. Het is een beweging. En we kunnen mee bewegen of tegen bewegen, maar de verandering is onontkoombaar.  Wie denkt dat dat van de ene op de andere dag kan, vergist zich. Het is een proces. Een proces van eerst protest en dan het besef dat constructief meebewegen en bouwen aan het nieuwe gewenst is. Het geldt voor alles.

Misschien lijkt het op bepaalde punten een beetje onvoorstelbaar, toch spiegelt ook deze verkiezingsuitslag onszelf. Kennen we niet allemaal innerlijk verzet bij verandering?

Samen bergen verzetten

“Mensen weten niet beter, je kunt het ze niet kwalijk nemen… ,” zei een mevrouw op het stembureau toen we het over de opkomst hadden. Die was vroeg in de ochtend al vrij hoog, dus wat dat betreft was ze optimistisch. Ook gisteren zei iemand zoiets toen het ging over de koran en de foutieve informatie die verspreid wordt over moslims, waarmee ‘we’ tegen elkaar uitgespeeld worden – als we dat laten gebeuren.

Ik neem het mensen niet zozeer kwalijk, maar je kunt wel beter weten. Je kunt alles weten, als je je erin verdiept. Misschien is het ook best een goed idee om je eerst ergens in te verdiepen voordat je het afwijst. Met ‘Wir haben es nicht gewusst’ kunnen we toch niet meer aankomen in deze tijd?

Dat geldt ook voor het milieu: We weten toch dat het ‘meer-meer-meer’ en ‘groter-groter-groter’ in economisch opzicht ten koste is gegaan van het respect voor de aarde, de natuur, de dieren en de mens? Schoon water, frisse lucht, ons voedsel, de geneeskracht van de natuur, het klimaat, dat is onze werkelijke rijkdom. En het vraagt een gezamenlijke aanpak om daar zorg voor te dragen.

Mensen weten niet beter, is geen goed argument. Er is misschien meer bewustzijn nodig, meer informatie, meer begrip, maar misschien ook wel wat meer verantwoordelijkheidsgevoel. Onwetendheid is het terrein dat open ligt en wat nog te winnen is. Zoals Rumi zei: “There is a field, beyond right-doing and wrong-doing, I’ll meet you there.”

Waar ontmoeten we elkaar? Daar waar we uit onze hokjes komen, de verbinding zoeken met elkaar en het veld betreden waar we zijn uitgestegen boven de verschillen, maar overeenkomsten ontdekken. Daar waar we ons eigen belang niet voorop zetten, maar het algemeen belang. Daar waar we begrijpen dat het gaat over ‘WIJ” in plaats van over ‘ik’.

Er zijn af en toe mensen die zich afvragen waarom ik me zo bezig hou met de politieke ontwikkelingen. Dat heb ik mezelf ook afgevraagd. Ik voelde mij geroepen. Omdat we nu stappen kunnen zetten, omdat we het wel SAMEN te doen hebben op deze wereld, omdat de verandering nu in volle gang is, zelfs al lijkt het soms op het tegendeel.

Juist die grootschalige onverdraagzaamheid roept ons op om onze verantwoordelijkheid te nemen en ons hart te laten spreken. Zoals oorlog ons bewust maakt van het belang van vrede. Zoals onvrijheid ons de weg naar vrijheid wijst. Natuurlijk, ik ben de eerste die zegt dat de vrede en de vrijheid in jezelf begint, dat is ook zo. Het gaat om onze eigen verdraagzaamheid, onze eigen vrijheid, de vrede in onszelf. Maar voor mij betekent dat ook: In de praktijk brengen, je durven uit te spreken, ergens voor staan, een bijdrage leveren, aanwezig zijn, stappen zetten.

Dat hoeft geen strijd te zijn, zeker niet. Ik ben geen activist, want ik geloof niet in ergens tegen vechten, dat werkt averechts. Maar waar ik wel in geloof is dat we het voorbeeld kunnen zijn, dat we het verschil kunnen maken. Dat we kunnen kiezen voor SAMEN en voor verandering. En juist die bewustwording zie ik nu ook op grote schaal en dat stemt mij positief. Het een roept het ander op, mensen worden wakker en beseffen dat we het niet zomaar allemaal hoeven te laten gebeuren. Dat we er ook iets tegenover kunnen stellen.

Hoe mooi onze dromen en idealen ook zijn, een mooiere en schonere en vredelievender wereld vraagt ons om stappen te zetten in die richting. Zo werkt het met manifesteren: Je wenst iets en stelt het je voor, vervolgens worden je de mogelijkheden getoond om actie te ondernemen. En vanuit het hart, vanuit het eenheidsbesef en vanuit idealisme is dat altijd een stap op weg naar meer Eenheid. Dat kan nooit iemand benadelen. Alleen samen kunnen we bergen verzetten. Samen zijn we de verandering, die we zo graag willen zien in de wereld. Laten we daarop focussen en dat vooral zichtbaar maken.

Meer of minder vrijheid?

Niet iedereen op de wereld heeft gelijke kansen en mogelijkheden. In India heb ik de zogenaamd ‘onaanraakbaren’ gezien. Gelukkig zijn er ook mensen die voor hen opkomen, gelukkig zijn er mensen die rechtvaardigheid nastreven en niet alleen aan hun eigen belangen denken. Daardoor kan er iets verbeteren in hun situatie.
Dichterbij, Turkije. Ik heb het niet meer over de politiek met mijn vrienden daar. Ik wil mensen namelijk niet in gevaar brengen. De helft van de mensen heeft het zwaar, omdat zij niet bevoordeeld worden en geen vrijheid hebben, zich niet uit mogen spreken en op moeten passen. Dat is geen fijne omgeving om jezelf te kunnen zijn en je te ontplooien. Het drukt enorm op mensen als ze geen vrijheid hebben, wij kunnen ons dat hier niet eens voorstellen.
Ik ben ooit in Roemenië geweest toen Ceausescu daar nog aan de macht was. Mensen durfden zich niet uit te spreken, we werden achtervolgd en gecontroleerd. Er was grote armoede en wantrouwen, zelfs binnen families kon men elkaar niet vertrouwen. Toen ik thuis kwam had ik nog een week lang het gevoel dat ik over mijn schouder moest kijken en op moest passen. En dat is allemaal slechts een fractie van wat mensen in sommige delen van de wereld meemaken.

Wij leven in een vrij land. Beseffen we dat wel? We hebben geen idee wat het waard is dat we hier mogen zeggen en schrijven wat we willen, dat iedereen zijn eigen partij op kan richten, dat je hier ook kan overleven als je niet ‘meedoet’, je wordt hier niet uitgestoten of gevangen gezet. Je kunt hier je eigen keuzes maken. Natuurlijk is ook hier niet alles ideaal, maar wij kunnen wel protesteren als we het ergens niet mee eens zijn, we kunnen bezwaar maken als we ons benadeeld voelen, we kunnen zelf beslissen waar we wel of niet aan meedoen. En we kunnen zelfs kiezen voor verandering. Die veranderingen kunnen ook nog invloed hebben op andere landen. We kunnen het voorbeeld zijn. We kunnen mensen die vluchten voor oorlog of onrecht en in eigen land hun leven niet zeker zijn hier helpen en veiligheid bieden. We kunnen zelfs een keuze maken voor een beter bestaan voor dieren, die nu massaal in stallen – aan het oog van de buitenwereld onttrokken – gefokt worden voor de consumptie en daar zwaar onder lijden. We kiezen niet alleen voor onszelf, we kiezen een richting. Willen we meer vrijheid of minder?

Dat is nogal een keuze. En natuurlijk maakt het uit. We gaan straks ofwel de ene kant op, ofwel de andere kant. Meer of minder vrijheid? Meer of minder sociaal beleid? Meer of minder verharding en bangmakerij? Meer of minder compassie met de medemens, waar ook ter wereld? Meer of minder dierenleed? Meer of minder zorg voor de aarde, de natuur, het klimaat?

Dat is wat we te kiezen hebben. Een richting. En dat doen we niet alleen voor onszelf. Ik stem omdat ik die vrijheid heb en weet wat het waard is.