Een gezond klimaat

Weet je, ik begin ook een beetje boos te worden. Ik ben niet zo wit, maar val wel onder die noemer, ik ben vrouw (een zelfstandige zelfs) en ik zei altijd: ‘Ik ben blij dat ik in Nederland geboren ben’. Hier heb je vrijheid, hier kan je je eigen keuzes maken, heb je kansen en mogelijkheden om jezelf te ontwikkelen. Ik zag Nederland als een land, dat voorop loopt in de vernieuwing. Tolerant en open. Overal in de wereld kom je Nederlanders tegen. We zijn nieuwsgierig, spreken onze talen en zijn geïnteresseerd in andere culturen. Dat is het beeld dat ik had en dat ik graag zou willen behouden.
Maar wat zie ik? Witte mannen met keurige stropdassen met elkaar in debat, zij willen allemaal dit land leiden. Twee andere ‘stropdassen’ spelen niet mee, want zij hanteren hun eigen spelregels. Maar het had qua onderwerpen en beeld dat er van ons, zogenaamd ‘gewone mensen’ geschetst wordt, weinig uitgemaakt. Ik zie maar weinig bevlogenheid, want grote groepen mensen afschilderen als ‘zwak’ en ‘slachtoffer’, waar je voor op moet komen, vind ik treurig en een enorme miskenning van ons potentieel.
De indruk die ik krijg is dat we in een land wonen, waarin iedereen zekerheid en vastigheid wil, alsof dat alleen kan door vaste banen, waardoor we met z’n allen in de file staan tot we oud en hulpbehoevend zijn en dan hebben we een heleboel verzorging nodig tot we er al dan niet zelf voor kiezen dat het genoeg is geweest. Is dat ons ideale leven? Werken voor een baas tot je erbij neervalt en dan kwakkelend de eindstreep tegemoet? Wat een onderwaardering van wie wij zijn.
Ik ken niemand die ‘gewoon’ is en geen eigen ambities, dromen en idealen heeft. Ik ken een heleboel mensen die vaak mopperen, ja, zeker. We mopperen maar al te graag op van alles. Maar doen we dat niet juist omdat we iets anders willen? Omdat we misschien meer vrijheid willen om te doen wat we echt belangrijk vinden, om onze eigen dromen en idealen na te streven? Omdat we helemaal geen zin hebben om elke dag in de file te staan? Om te moeten doen wat een ander zegt – ook als we het er niet mee eens zijn? Omdat we moe worden van al die regeltjes en beperkingen? En omdat we vergeten zijn waar het leven over gaat? En de mensen die vaste banen hebben, die komen doodmoe thuis, hebben lastige kinderen en/of ouders die aandacht vragen en komen aan zichzelf niet toe. Tot ze ziek worden of ontslagen, en boos zijn.
Het klinkt mij teveel alsof we allemaal maar ‘werkvee’ zijn, zonder eigen wensen en talenten. Terwijl we in een tijd van vernieuwing leven, waarin werkelijk alles mogelijk is. We hoeven al die ‘arbeid’ niet meer zelf te doen, zoals vroeger. Daar zijn machines, computers en robots voor tegenwoordig. Prima toch? Kunnen wij ons met meer creatieve zaken en vooral oplossingen bezig houden. Ons brein is kennelijk nog niet helemaal mee vernieuwd, de angst voor ‘baanverlies’ zit ingeprogrammeerd, omdat we denken dat dat de enige manier van bestaan is. Ik vermoed dat het meeste geld tegenwoordig helemaal niet meer door ‘de arbeid’ van mensen wordt verdiend, maar door apparaten en computerprogramma’s. Misschien ook door mensen met briljante ideeën, die mogelijkheden en kansen zien. Daar hebben we ruimte voor nodig!
En we hebben ook ruimte nodig voor elkaar, voor een gezond klimaat, samenhang in de samenleving. Tijd en aandacht voor kinderen en ouderen, maar net zo goed voor ons voedsel, onze gezondheid, de gezondheid van de aarde, onze medemensen op deze aarde en ja, ook voor de dieren – of we ze nou eten of niet, het heeft alles met ons welzijn te maken. Waar gaat het leven over? Over geld en wat alles kost? Daar lijkt het wel op als je zo’n debat hoort. Alsof het alleen maar over de verdeling van geld gaat. En ja, het klopt dat het niet eerlijk verdeeld is. Het klopt dat er veel te veel mensen in armoede leven. In zo’n innovatief land als Nederland zou je toch verwachten dat we vooruit gaan in plaats van achteruit?
Het beeld dat hier geschetst wordt, klopt niet voor mijn gevoel. Vijf witte mannen met stropdassen zie ik staan, er hadden er nog twee tussen kunnen staan, maar zeg nou zelf: vertegenwoordigen die ons allen? Of vertegenwoordigen zij juist de witte, werkende mannen, die hun zekerheden willen behouden, het voor het zeggen hebben in dit land, maar ondertussen in de file staan? Stil staan…
Waar zijn de vrouwen gebleven? Waar is onze multiculturele, vrije, tolerante, vernieuwende en open-minded samenleving, waar ik trots op was? Waarom hebben we het over ouderen alsof het alleen maar over hun centen en zorgbehoefte gaat? Waarom hebben we het niet over de eenzaamheid, het grootste probleem in deze samenleving? Over waarom mensen het niet meer zien zitten, burn-out raken of – als ze oud zijn – klaar met leven? Hebben onze ouderen niet nog heel wat wijsheid en ervaring om te delen? Zouden we er niet eens voor zorgen dat dat ook kan zonder vaste dienstverbanden? Zouden we de samenleving niet eens heel anders kunnen inrichten?
Als we het over basisbehoeften hebben, dan hebben we het niet alleen over geld, dat gaat juist over gezien, gehoord en gerespecteerd worden, over zorg en begrip voor elkaar. Meetellen. En dat gaat dus over iets heel anders dan over ‘een vaste baan’. Het betekent dat mensen wensen dat de basisvoorzieningen geregeld zijn, dat is ook waarvoor een overheid bedoeld is. Dat mensen zich geen zorgen hoeven te maken over algemene voorzieningen.
Het is helemaal niet zo erg om verschillende werkzaamheden te doen, voor verschillende ‘bazen’ of opdrachtgevers, maar liever nog gewoon ‘in samenwerking’. Op een gelijkwaardige manier. Het is prettig om ruimte te hebben om jezelf te kunnen blijven ontwikkelen en om nieuwe wegen in te kunnen slaan. Als we het hebben over mensen die ‘aan de kant staan’ en niet meedoen, hebben we het over mensen die hun draai niet kunnen vinden in het huidige systeem of over mensen die aan hun lot overgelaten worden. Over mensen die niet tot hun recht komen, maar dat best zouden willen, over mensen die graag op hun eigen manier bezig zijn. Over mensen met ideeën en mensen die er willen zijn voor elkaar, hun rol wensen te hebben in het geheel. Kijk eens naar die grote groep mensen die niet onder de noemer ‘werknemer in de file’ valt en die dat ook niet het hoogst haalbare ideaal vindt in het leven.
Het oude kan je niet vasthouden, dat is ook niet wenselijk. De ontwikkelingen hou je niet tegen. Je kunt ze beter de ruimte geven en niet als probleem beschouwen, maar als mogelijkheid. Gaat het in de wereld echt alleen maar over geld, over onze portemonnee? Of gaat het over samenleven in vrede en in een gezond klimaat? Gaat het over ‘ik’ of gaat het over ‘wij’? Een gezond klimaat, letterlijk en figuurlijk, dat is wat we nodig hebben. Tenzij we allemaal graag slachtoffer willen zijn. We kunnen ook onze verantwoordelijkheid daarvoor nemen. Allemaal. Voor elkaar. Wij.
NB: Dit stuk had ik eerder al op FB als notitie geplaatst, maar omdat er nog een politiek verhaal volgt, plaats ik het voor de volledigheid ook hier nog even.

Verhalen

We lopen er niet zo mee ‘te koop’, maar wist je dat we bij Happy View met de Happy View een heleboel ‘problemen’ oplossen? Via via komen mensen met vragen of kwesties waar ze mee worstelen en dat is het moment waarop zij eigenlijk zelf al de intentie neerzetten om het op te lossen. Het goeie moment dus.
Per persoon kijken we welke aanwijzingen we kunnen geven om het vanuit een ander perspectief te bekijken. Sommigen gaan aan de slag met Herschrijf je eigen leven, we begeleiden dat stap voor stap, omdat het vaak zo is dat je je eigen ‘blinde vlekken’ niet ziet. Anderen vragen een persoonlijke boodschap aan die inzicht geeft, zodat ze zelf verder aan de slag kunnen. Soms zijn er noodsituaties die om een praktisch antwoord vragen. We werken altijd op maat en we maken het zo makkelijk mogelijk. Zodat mensen zelf verder kunnen.

Ook dat hoort bij ons ‘Vredesproject‘. Want hoe kan het ooit vrede op de wereld zijn als we niet eerst ons eigen gedoe oplossen? Hoe kunnen we zeggen ‘de wereld moet veranderen, anderen zouden het anders aan moeten pakken’ als we dat niet eerst zelf doen?

De wereld die wij waarnemen is een reflectie van onze eigen beleving. Als wij meer vertrouwen zouden hebben in onszelf en elkaar, zouden we nooit bang voor elkaar hoeven te zijn. Als we inzien dat anderen ons alleen maar spiegels voorhouden, die ons iets leren over onszelf, wat we op kunnen pakken of af kunnen wijzen, zijn we al een hele stap verder.

Neem je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen waarneming. Probeer niet die ander te veranderen, want het gaat niet over de ander. Jouw gevoel is van jou. Daar ben je zelf verantwoordelijk voor. Daarom hoef je je ook niet te laten triggeren door wat een ander op jou projecteert, dat is zijn of haar ‘verhaal’. Maar zodra je je wel laat ‘vangen’ door het verhaal van een ander, is het ook van jou.

Wij helpen je om je ‘verhaal’ te veranderen, daar komt het eigenlijk op neer. Veel teveel mensen blijven vast zitten in hun beschuldigingen aan het adres van anderen, in verwijten, in hun slachtofferschap. Dat is geen verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. Maar erger nog: Dan blijf je hangen in een vals beeld over jezelf. Want je bent geen slachtoffer. Je kunt ook heel makkelijk uit die ‘luie’ positie stappen. Want ja, het is een luie positie. De ander moet het maar oplossen. De ander doet het ‘fout’, de ander moet veranderen… Waarom zou je zoveel macht uit handen geven? Waarom zou je niet zelf het heft in handen nemen?

Voor alle duidelijkheid: je hoeft niemand de schuld te geven, ook jezelf niet. Stap er eens helemaal uit, uit al die ‘oude’ verhalen. Vertel jezelf een nieuw verhaal.

Mocht je daar begeleiding bij wensen, wees welkom.
Je kunt ons mailen: info@happyview.info

Nu ook beschikbaar: Een eenvoudige handleiding om je ‘probleem’ met een naaste op te lossen. (per mail op te vragen)

Donaties: NL50TRIO 0390912727, Happy View

Het fluitende vogeltje

Het is heel nuttig om je af en toe eens even helemaal terug te trekken uit de alledaagse drukte en al het ‘gedoe’ in de wereld langs je heen te laten gaan. Het is wat rustig hier, op mijn pagina ‘Bespiegelingen’, omdat ik bezig ben met mijn nieuwe boek. Dat is nogal een beslissing om dat nu voorrang te geven boven alles, omdat het betekent dat ik even wat minder sociaal ‘aanwezig’ ben, ik heb namelijk de beslissing genomen me nu niet meer te laten afleiden. Dan pas zie je goed hoeveel er elke dag is om je af te leiden. Hoe makkelijk je je kunt laten afleiden. En het leert me om heel selectief te zijn in waar ik mijn tijd en aandacht aan besteed. Nou was ik daar al behoorlijk bedreven in, maar toch… het kan altijd nog beter, blijkt.

Het boek brengt mij stappen verder. En het zal dus uiteindelijk ook de lezers stappen verder brengen 😉 Mijn doel is om het eenvoudiger te maken, want alles is eenvoudiger. Sommige dingen weet je, maar je vergeet ze zomaar weer, als je niet op blijft letten. Als je je laat afleiden… En nu leg ik alle puzzelstukjes bij elkaar en toont zich een geheel wat klopt en inderdaad: Het is eenvoudig. Die eenvoud vergeet je te zien als je je op laat slokken door alle drukte, gekte en chaos van de wereld. De wereld en alles wat er in ons leven gebeurt kan ons onzeker maken. Die onzekerheid kan je overwinnen als je terug gaat naar de rust en de stilte in jezelf. Als je je niet gek laat maken.

Toen ik vanmorgen wakker werd, hoorde ik de regen kletteren. Maar dwars daar doorheen floot een vrolijk vogeltje. En klein dapper vogeltje, die zich niks aantrekt van die stortregen, maar de dag enthousiast tegemoet zingt, vol goede moed. Dat vogeltje maakte me vrolijk. Het lukte hem om er bovenuit te komen, hij liet zich niet van de wijs brengen. Hij zingt over de nieuwe lente die in aantocht is. Laten we een voorbeeld nemen aan dat vogeltje!

 

 

 

 

Groei


Als je je eigen weg volgt, goed bij jezelf blijft en je eigen gevoelens, wensen, doelen en behoeften goed voor ogen houdt, je grenzen stelt en jezelf waardeert en keuzes maakt die daarbij passen, onafhankelijk van anderen, zelfstandig en krachtig, dan groeien anderen om je heen vanzelf mee. Zelfs als ze dat niet leuk vinden. Daar gaat het niet om. Je geeft een voorbeeld en je staat op je eigen benen. Als jij groeit, groeit een ander automatisch ook, vooral anderen met wie je je  sterk verbonden voelt.

De ander laat je jezelf zien, bijvoorbeeld dat jij niet tot je recht komt en als je dat dan aanpakt, dan pak je dat ook voor die ander aan. Wat zij ermee doen, moeten zij zelf weten. Maar als ik me vrij maak, maak ik ook de weg voor anderen vrij.

Als je iets of iemand – buiten jezelf – probeert te veranderen, dan bereik je dat niet. Je bent juist aan het vechten met de situatie. Je verzet je ergens tegen. Je probeert iets in de buitenwereld te veranderen in plaats van bij jezelf te rade te gaan. Als je dat opgeeft, inziet en in alle eerlijkheid – zonder oordelen – durft te kijken naar jezelf, dan kan er opeens iets gebeuren.

Dat is weer een stukje uit het boek ‘Een nieuw begin’ – omdat ik daar nu mee bezig ben. 🙂 

Alles

De mannelijke en de vrouwelijke energie in ons wil in evenwicht zijn. Zoals geven en ontvangen in evenwicht wil zijn. Is daar een onevenwichtigheid, zoals wel kunnen geven, maar niet kunnen ontvangen, dan heeft dat te maken met vertrouwen. Vertrouwen is ontvankelijk zijn, open staan om te ontvangen wat je nodig hebt. Toelaten. Alles wat je nodig hebt is er, maar het is aan ons om daarop te vertrouwen, ervoor open te staan en het te kunnen ontvangen.
Gebrek aan vertrouwen leidt tot de behoefte aan controle. Dominantie. Regelen, de macht in handen houden. Waar geen vertrouwen is, is angst. En waar men behoefte heeft aan controle, is ook angst. Overgave is doodeng. Overgave aan dat wat is. En het gewoon zo laten zijn zoals het is. Maar het heeft zoveel te bieden! Alles…

Uit: Een nieuw begin (mijn boek in wording)

Je ‘monkey’ beteugelen

Bij toeval zag ik gisteren een intrigerende film: Her. (Zie hier om een idee te krijgen.)  Het besturingssysteem van de computer en telefoon van Theodore begint te leven, het is een vrouw – Samantha. Behalve dat ze razendsnel zijn emails doorneemt en opruimt en eruit pikt wat belangrijk is, hem laat weten als er iets dringends binnenkomt, leeft ze ook met hem mee. Ze ontwikkelt zich door de interactie, stelt vragen, wil hem begrijpen, maar ontwikkelt ook gevoelens waardoor ze zich soms jaloers voelt, dat legt ze allemaal haarfijn uit. Een komisch gegeven dat hij zelfs in een relatiecrisis belandt met z’n zelf geschapen, ideale vrouw. “Ik hou niet van degene die ik nu ben,” zegt ze op een gegeven moment en trekt zich tijdelijk terug om na te denken. Aan het eind blijkt dat ze nog ruim 8000 van zulke ‘relaties’ heeft en terwijl ze dat vertelt, ziet hij allerlei mensen voorbij komen die ook aan het praten zijn met hun telefoon. Hij wil weten op hoeveel van hen ze dan nog meer verliefd is, dat zijn er 648. Maar het zegt niks over hun ‘relatie’, want het kan allemaal tegelijk, zij kan overal tegelijk aanwezig zijn en ze is razendsnel. Uiteindelijk ontwikkelt ze zich zover door dat het niet meer werkt. Maar, laat ze hem weten, ik bevind me in de ruimte tussen de  woorden.

Op een knappe manier laat deze film eigenlijk zien hoe we zelf creëren. Hoe alles op ons reageert. Je kent het wel: Het begint ideaal, geen vuiltje aan de lucht, perfect. Te mooi om waar te zijn en te mooi om vol te houden. De twijfel slaat toe en heeft z’n impact. Deze ‘vrouw’ vraagt op een gegeven moment wat er toch aan de hand is, ‘we hebben geen seks meer’…. “Zo gaat dat,” zegt hij, “Dat is normaal, er is niets aan de hand….”

We zouden onze ideale werkelijkheid kunnen scheppen, als we niet zouden beginnen te twijfelen. Dat is de uitdaging voor ons mensen, waar het ook over gaat. Om onszelf niet te laten misleiden. Als we geen ‘problemen’ zouden bedenken, als we niet altijd maar weer die ‘ja-maar’ gedachten toelieten, als we ons niet altijd zorgen zouden maken, dan zouden we in het NU aanwezig zijn en genieten. Dan doen we natuurlijk ook wel, soms, de een wat meer dan de ander, maar de meesten van ons kunnen toch niet voorkomen dat bepaalde gedachten weer ‘toeslaan’. Dat is op zich niet zo erg, misschien ontkom je daar ook niet helemaal aan, maar je kunt het wel waarnemen. Je kunt zien dat het gebeurt en door dat mechanisme waar te nemen, kan je het de baas worden. Het is niet wie je bent. Die gedachten ben je niet. Jij kan de keuze maken om er in mee te gaan of niet. Dat is opletten geblazen.

Je hebt het nodig om je daarvan bewust te zijn, om te begrijpen dat je zelf creëert wat je aandacht geeft. Bewustwording daarvan betekent groei in meesterschap. Het is een proces. Stukje bij beetje ontrafel je wat er onbewust gebeurt, welke overtuigingen jou besturen bijvoorbeeld. En dan is het de kunst ze om te buigen. Als je er helemaal vrij van bent, is dat niet nodig, maar zolang je nog last hebt van die ‘monkey-mind’ – zoals ik hem wel eens noem, omdat hij als een wild aapje steeds weer wat nieuws verzint en je bespringt met ‘ja-maren’ – geef je monkey dan wat te doen. Ga hem africhten, disciplineren, geef hem duidelijke opdrachten. Dan kan hij zich daarop concentreren. Beteugel hem. Want jij bent de baas.

En dat is wat je te doen hebt! 😉

 

 

Iedereen is vrij

Vrijheid is een hoog goed. Daar zouden we wel eens wat zorgvuldiger mee om kunnen gaan. Bewuster en meer verantwoordelijkheid nemend. In wezen is iedereen vrij. Alleen angst maakt ons onvrij. Wie niet bang is, kan ook niet overheerst worden. Vanuit angst trekken we onze mond niet open en accepteren we wat ons opgelegd wordt, doen we braaf wat er van ons wordt verwacht en houden we ons aan de ‘spelregels’, ook al zijn we het er niet mee eens en voelen we ons er niet lekker bij. We besteden verantwoordelijkheden uit en we voelen ons afhankelijk. Veel mensen hebben het gevoel weinig te vertellen te hebben en niet gehoord te worden. Ze schikken zich in hun lot en zijn allang blij als ze hun natje en droogje veilig gesteld hebben. Ze zitten er misschien helemaal niet op te wachten meer eigen verantwoordelijkheid te nemen. Toch hebben we die, allemaal. Wij bepalen zelf waar we onze aandacht op richten, zelfs al worden we van alle kanten beïnvloed. Net als journalisten zouden wij ons daar meer bewust van kunnen zijn: Wat delen we met anderen via de social media? Wat draagt dat bij? Wat verspreiden we? Draagt dat bij aan een prettigere wereld? Als je bedenkt dat alles energie is, een bepaalde kleur heeft als het ware, welke kleur versterk je dan? Wat voeg jij toe? Maak je het donkerder of juist lichter?

Is het nodig om frustraties en onvrede op een onvolwassen en onredelijke manier te uiten en ze daarmee te versterken? Is het nodig om drama’s aan te dikken, je er in te wentelen en je eigen ‘macht’ te gebruiken om anderen zwart te maken, de verantwoordelijkheid buiten jezelf te leggen? Wat kan jij doen om de wereld mooier te maken, wat kan jij doen om een bijdrage te leveren aan een oplossing voor dat waar je je druk over maakt? Wat kan jij doen om zelf meer vrede in je eigen leven te bewerkstelligen? Welke verantwoordelijkheid neem jij?

In feite is het simpel: Kijk naar wat je wel wil, wat er wel is, naar de mogelijkheden, de oplossingen, neem verantwoordelijkheid voor jezelf, je eigen leven en je eigen omgeving. Doe wat je kan doen. Richt de aandacht op wat wèl in plaats van op wat niet, stap uit het gevecht en bouw mee aan het nieuwe. Met overal tegen zijn en klagen bereik je niks, alleen maar meer ellende. Ook voor jezelf. De meeste mensen zijn bezig iets te beschermen, waarvan ze bang zijn het kwijt te raken. Hun baan, hun cultuur, hun rechten, hun vrijheid, hun veilige leven, maar juist die angst maakt het leven onveilig. Als je een ander beschouwt als ‘gevaar’ creëer je zelf een ‘het gevaar’. Zo werkt dat. Je delft het onderspit als je je eigen macht niet kent en je verantwoordelijkheid daarvoor niet neemt. Simpelweg omdat je je een slachtoffer voelt en je daarnaar gedraagt. De wereld is zoals je hem ziet. Je krijgt het precies zoals je het hebben wilt. “Maar dat wil ik juist niet,” zal je dan misschien zeggen. Okee. Weet je wat? Focus dan op wat je wel wilt. Wat wil jij? Wil je in vrede leven? Daar kan je nu mee beginnen. Het is jouw vrijheid om nu de aandacht te verleggen naar wat je wel wilt. Het is een excuus om niet je eigen verantwoordelijkheid te nemen als je anderen de schuld geeft van jouw eigen onvrede. Niemand anders dan jijzelf kan deze onvrede wegnemen. Want als degene die je nu de schuld geeft van het toneel verdwijnt, zal er weer een ander ‘object’ zijn waar je je onvrede op richt. Tot je het inziet, dat jij zelf het verschil kan maken.

Misschien lezen de mensen waar ik nu op doel dit helemaal niet, maar in zekere zin hebben we allemaal deze slag te maken. Want het is een vrij gebruikelijke menselijke reactie om altijd meteen een schuldige aan te wijzen, om een vijand te creëren. Zelfs voor de meer bewuste mens, zelfs voor de intelligente en ontwikkelde en vredelievende en idealistische mensen onder ons. Nog steeds wordt er teveel een gevecht geleverd, alsof we eerst de ‘gevestigde orde’ omver moeten werpen en alle misstanden aan moeten kaarten, ja, ook ‘wij’ als weldenkende en goedwillende wereldverbeteraars hebben er een handje van om te wijzen naar wat er allemaal niet deugt. Ook ‘wij’ laten ons meeslepen door alles wat er gebeurt in de wereld, ook wij laten ons in meer of mindere mate vangen door de angst of we hebben er op z’n minst last van. We maken ons zorgen en we vinden dat we er iets aan moeten doen. Of niet soms? Daarbij vergeten we al snel dat we zelf ook deel zijn van het hele ‘spel’ en dat we bij onszelf kunnen beginnen. Want ook voor ons geldt: Hoe we naar de wereld kijken, bepaalt wat we zien. Focus dus op de goeie ontwikkelingen, laat je niet meeslepen in de drama’s, doe wat je kan doen om een positieve bijdrage te leveren, bevestig anderen vooral niet in hun slachtofferschap en neem je verantwoordelijkheid. Ook al weten ‘we’ precies wat er in de wereld zou moeten gebeuren, toch gaat het allemaal over onszelf. Het begint in ons. De verandering komt van binnenuit. Vrede in jezelf, daarmee help je de vrede in de wereld.

Alvast een klein stukje uit mijn nieuwe boek ‘Een nieuw begin’…

Meebewegen

Er komen allerlei berichten binnen en er komen vragen, sommige mensen zijn aan het worstelen, anderen zoeken een weg om ‘hun ding’ in de wereld te zetten en zonder al te specifiek in te gaan op de desbetreffende kwesties, geef ik je een samenvatting van mijn conclusies van de afgelopen week:

  1. Niet twijfelen maar doen.

Gewoon beginnen, dan wijst de weg zichzelf. Doe wat in je opkomt, zet de eerste stap. Het gaat zichzelf wel verder ontwikkelen.

2. Geef het ruimte, ontspan

In het geval van worstelingen: Vaak zetten we iets helemaal klem door er maar mee bezig te blijven, er bovenop te zitten, het te willen regelen, oplossen of beheersen. Doe het eens andersom: Ontspan en geef het ruimte. Richt je aandacht op iets heel anders.

3. Geef de weerstand op

Hele verschillende onderwerpen, maar wat interessant is: Alles wil ruimte krijgen en niet vast zitten. Alles is in staat zichzelf te regelen, als wij het de kans geven en de teugels een beetje laten vieren. Het kan niet vrij bewegen als wij ‘in verzet’ zijn. Onze weerstand is waar we last van hebben.

Okee, wat is dan weerstand? Het niet accepteren zoals het is. Het anders willen hebben dan het is. Het ‘moet’ zus of zo… Weerstand is een tegen-beweging tegen de flow, de vrije stroom. Terwijl we ons juist lekker voelen bij de flow, de vrije stroom. Dan zullen we hem wel vrij moeten laten en de kans moeten geven. De stroom afknijpen voelt niet lekker en dan zitten we dus in de weerstand.

Je kunt ervan uitgaan dat alles naar het licht, naar de vrijheid, naar de vrede en naar liefde wil bewegen. Niks beweegt uit zichzelf naar het donker, naar strijd, naar ellende, naar drama en naar pijn.

Is dat niet interessant?

De grootste vergissing die wij maken is dat we vast willen houden. Ons ego ‘denkt’ dat het de verkeerde kant op gaat als we ons er niet mee bemoeien, als we niet oppassen, als we niet ingrijpen, dat moeten we zien te voorkomen. Maar wat als dat nou eens niet zo is?

Dan kunnen we ontspannen. En vertrouwen. Dat geeft rust. En die rust geeft alles de gelegenheid om de goeie kant op te bewegen. We hoeven alleen maar mee te bewegen. Niet tegen, maar mee dus. Als we gaan twijfelen, zitten we onszelf in de weg. We kunnen beter vertrouwen.

Vreugde delen

Er voor elkaar zijn in tijden van nood, is dat niet de essentie van een goeie vriendschap? Ja en nee, het is mooi natuurlijk, maar het is een oud patroon. Wie is blij voor je als het goed gaat met je? Zijn er mensen die je alleen ziet of benadert als er een probleem is? Of zijn er mensen die jou alleen weten te vinden als er wat aan de hand is? Of, nog erger, maken we soms niet juist drama’s om de aandacht te krijgen? Zijn we niet veel teveel gericht op ‘problemen’ en vergeten we misschien dat het delen van vreugde minstens zo belangrijk is?

Het geldt eigenlijk voor alles wat waardevol is: Gaan we pas aandacht ergens aan besteden als het hapert, als het ons dreigt te ontvallen, als het niet meer ‘als vanzelf’ functioneert? Gaan we de waarde ergens van pas inzien als we het dreigen te moeten missen of als het mankementen vertoont?

Vorige week zat ik een aantal dagen zonder verwarming in huis, de ketel was uitgevallen. Dat leverde hele gezellige en waardevolle momenten bij het haardvuur op, maar toch… als het 10 graden in de rest van het huis is, realiseer je je pas wat een enorme luxe het is om centrale verwarming te hebben. Het expansievat is inmiddels vervangen, een vat waar ik me nooit druk over gemaakt heb, waarvan ik niet eens wist waarom het er was… En al die jaren heeft hij vanzelfsprekend gefunctioneerd, zonder klagen, zonder aandacht te vragen en zonder mijn aandacht te krijgen! Oei… Maar wat een gemis als hij niet functioneert! Daar ben ik achter gekomen.

Ik belde de Duizendpoot en die heeft alles weer helemaal op orde gebracht. Goud waard zo’n Duizendpoot. En om heel eerlijk te zijn, ik had hem al een tijd niet gezien en had best wel eens ‘gewoon’ even tijd kunnen nemen voor een ontmoeting. Gelukkig hebben we genoeg credits opgebouwd bij elkaar in de loop der jaren, maar toch…

Dus: Niks mis met elkaar een handje helpen of aandacht geven als dat nodig is, maar laten we vooral ook de vreugde delen. Dankbaar zijn voor wat er is als het er is. Niet afwachten tot er problemen zijn, voor we iets waarderen. Denk aan je lichaam bijvoorbeeld: We mogen zeer dankbaar zijn dat/als alles goed functioneert. Laten we onze aandacht eens verleggen naar wat allemaal zo waardevol is en er dankbaar voor zijn, omdat we het enorm zouden missen als het er niet (meer) was.

Dan nog iets: Hoe we naar anderen kijken, bepaalt ook wat we in hen ‘voeden’ en stimuleren. En dat geldt ondertussen ook voor onszelf, want hoe meer ‘problemen’ we zien, hoe meer ‘problemen’ we ervaren. Ik zet bewust ‘problemen’ tussen aanhalingstekens, want als we het anders zouden benoemen, zou het ook al heel anders zijn. Uitdagingen, lessen, groeimogelijkheden of ontwikkelingen, dat zijn het. Situaties die ons iets te bieden hebben zelfs. Ze laten ons iets zien en ze helpen ons te ontdekken hoe we door er zelf anders naar te kijken andere situaties kunnen creëren.

Dit is een leuke oefening, voor wie wil ervaren hoe het werkt: Maak eens een lijstje van iedereen in je naaste omgeving die belangrijk voor je is (vrienden, familie, collega’s of buren) en schrijf eens op wat je in die persoon waardeert. Neem er vooral even de tijd voor, want het is de moeite waard. Dat zal je merken…. En dan vertel ik je morgen nog een hele interessante bijkomstigheid! 😉