Contrast en creatie

Contrast heb je nodig om te bepalen wat je wilt, volgens Abraham (Esther Hicks). Contrast, dat wil zeggen, iets te zien krijgen wat lijnrecht staat op wat je wenst, lanceert sterke verlangens naar het tegendeel. En dat is het begin van de creatie. De ‘stap 1’ die je nodig hebt. Stap 2 gebeurt dus onmiddellijk ook: het verlangen tekent zich duidelijk af. Hoe sterker de onvrede, hoe sterker de ‘raket’ die je lanceert naar het universum met wat je wel wil. En de kracht die daarachter zit helpt. Dus, wees dankbaar voor het contrast, het heeft een functie en is zelfs enorm dienstbaar in het hele creatieproces.

Dan moeten we alleen niet de vergissing maken het onwenselijke vast te houden door net te doen alsof het zo is en blijft en onveranderlijk is. Het wil juist geen bevestiging, erkenning en aandacht, accepteer het niet als ‘realiteit’, maak van je wens ‘realiteit. “Ask and it is given,” is de spelregel van het universum. Daar zal je wel in ‘moeten’ geloven en op ‘moeten’ vertrouwen, niet omdat het anders niet zo werkt, maar omdat je ander ‘het verkeerde’ bestelt! Als je twijfelt, bestel je een twijfelachtig resultaat. In die zin bepalen wij dus zelf de uitkomst.

De volgende stap is dat het universum aan het werk gaat en mogelijkheden zoekt om ‘het’ af te leveren, bij wijze van spreken. Dat betekent dat wij ons helemaal niet bezig hoeven te houden met het ‘hoe’. Simpelweg vertrouwen dat er aan gewerkt wordt en dat het onderweg is. En dan komt de meest cruciale stap en dat is wel aan ons:  Er klaar voor zijn, het ontvangen. Open staan om het te ontvangen. Je kunt ook vragen: Breng het me op de makkelijkste manier, de manier die ik het best herken en kan ontvangen (om jezelf een handje te helpen.)

Zo, nu begrijp je waarom het zaak is de aandacht te verleggen naar wat je WEL wilt en vooral niet met je aandacht moet blijven voeden wat je niet wilt. Dat vraagt sturing van je gedachten, het vraagt oplettendheid, bewustheid, focus. En duidelijkheid. Wees duidelijk en vastberaden. En wees ervan overtuigd dat het in aantocht is. Er wordt aan gewerkt. Het universum maakt geen fouten. Dat bezorgt je precies waar je om vraagt. Wij maken wel ‘fouten’ in wat we wensen en vooral in het ‘zien’ hoe we op onze wenken bediend worden. Het is voor ons soms een hele kunst om bij te sturen, om onze aandacht te verleggen en om er blindelings op te vertrouwen dat we het krijgen zoals we het wensen. Want, ja, volgens de spelregels van het universum krijg je ook wat je niet wenst, als dat is waar je je mee bezig houdt. Ben je bang dat…. dan vraag je om dat waar je bang voor bent. Per ongeluk natuurlijk. Maar toch…

Ook zullen we geduld moeten hebben, want als we ons er mee bezig houden dat ‘het’ er nog niet is, geven we opnieuw aandacht aan wat er mist. Zodra we in staat zijn ons gevoel te veranderen – omdat we zeker weten dat het er al is en zich zal vertonen en er klaar voor zijn – kan het afgeleverd worden. Het sluit dus aan op ons gevoel. Niet op onze gedachten. Maar we sturen zelf ons gevoel ergens over met onze gedachten. Of met onze overtuigingen. “We zullen een vibrationele match moeten zijn” in de woorden van Abraham. Want zolang we bijvoorbeeld leven met een voortdurend gevoel van ‘tekort’, kan de overvloed er niet in. Dat klopt helemaal nietwaar? Wat hierbij helpt is ‘het jezelf toestaan’ en ‘bereid zijn’ om ‘het’ te ontvangen. En het je alvast voorstellen natuurlijk.

Wat nu als het over gezamenlijk creëren gaat? Zeer boeiend wat er nu allemaal gebeurt op de wereld wat dat betreft. Daarvoor geldt hetzelfde. Gezamenlijke kracht versterkt. Maar wie dit proces begrijpt is in het voordeel. En hoe meer mensen zich gezamenlijk afstemmen op wat we wel willen – bijvoorbeeld vrede, verdraagzaamheid, saamhorigheid en een schone, liefdevolle wereld, waarin we met plezier samen kunnen leven – hoe meer kracht dat heeft. Dat is het bewustwordingsproces dat nu sterk op gang wordt gebracht, waar we nog veel sterker in mogen gaan geloven en wat we nu kunnen gaan begrijpen.

Bij deze dus (nogmaals) een oproep om je niet van de wijs te laten brengen door wat je waarneemt, maar het te gebruiken om je wensen duidelijk te formuleren en de kracht daarvan te versterken door je te focussen op wat je wel wil, samen met anderen.

Oja, een ding moet je je realiseren: Alles komt terug bij jezelf. Dus wens vooral liefde, inzicht en healing voor degenen die dat heel hard nodig hebben. Wens nooit iemand iets hatelijks toe, want dat is ook niet goed voor jezelf. De Liefde overwint alles. Want dat is de sterkste kracht. Het verbindt. Jou met anderen, jou met jezelf en jou met alles wat je wenst. Dat vraagt ruimte, geduld en vertrouwen.

Kiezen voor saamhorigheid

Het vraagt ons om kleur te bekennen, om ons solidair te verklaren met elke medemens, van welke kleur, nationaliteit, cultuur, religie of geslacht dan ook. Het wordt nu wel heel duidelijk waar het om gaat. Laten we ons tegen elkaar uitspelen of kiezen we voor de saamhorigheid? Zetten we hier iets tegenover wat veel en veel sterker is? Ja, daar leidt het uiteindelijk toe.

Natuurlijk zijn het onwenselijke en onmenselijke ontwikkelingen, die zich aftekenen, aangevoerd door een zelfingenomen malloot met een rode stropdas, die als een dolle stier tekeer gaat. ‘Wat zou er gebeuren als we hem eens 24 uur lang dood zouden zwijgen in de (social) media?’ vroeg iemand in Indonesië zich af en deed een oproep daartoe. ‘Of nog langer? Na een week zou hij imploderen. Want hij geniet van alle aandacht.’ Ik denk dat deze persoon gelijk heeft. Energetisch gezien is het heel onverstandig om hem al die aandacht te geven, om ons te laten triggeren en om in alle hevigheid te protesteren. Het wordt er alleen maar erger van. Olie op het vuur.
Tegelijkertijd schudt het de wereld ook wakker en staan mensen op om een ander geluid te laten horen. Het leidt dus ook tot saamhorigheid en bundeling van de krachten.

De kunst is om het vooral geen ‘tegen’-beweging te laten zijn, want ‘tegen’ werkt altijd averechts. Dat versterkt waar je tegen vecht. De blik richten op wat wel, dat heeft kracht.

In de nieuwe boodschap die ‘WIJ’ doorkregen, wordt benadrukt hoe belangrijk het is om gefocust te blijven op de ideale wereld die we wensen. Dit roept een sterk verlangen in ons op, nietwaar? Een verlangen naar een vredige wereld, waarin we gelijkwaardig zijn en waarin iedereen met respect behandeld wordt, niet alleen mensen, ook dieren. Eerbied voor de aarde, de natuur, haar bewoners, haar grootsheid en haar schoonheid.

Hoe bouwen we iets nieuws op? Heel eenvoudig: Door ons te concentreren op wat we wel wensen. “In de eerste plaats begin bij jezelf en je directe omgeving. Kom samen met een vredelievend hart, laat je ego thuis en probeer te leven alsof je reeds in deze ideale wereld leeft waar zorgen voorgoed verleden tijd zijn. Proef ervan en geef dit gevoel door op allerlei manieren. Zo wordt een sterke basis gelegd om vanuit het volk een liefdevolle stem uitdrukking te geven. Vergeet niet dat leiders gekozen worden door het volk en het is aan het volk om de vonk van vrede door te geven.”

Dit vraagt een omslag en daarvan worden we ons meer en meer bewust. We hoeven het niet af te laten hangen van ‘onze’ leiders, we kunnen zelf krachtige stappen zetten, samenkomen, bewegingen in gang zetten, elkaar versterken en NU alvast beginnen met leven op de manier waarop we zouden willen leven. Want vergeet niet: Waar je de aandacht op richt groeit. En alles wat ons raakt, triggert, kwetst, schokt of uit balans brengt vraagt om een ferme wens: Wat willen we wel? Dan focussen we daarop. Laten we vooral niet meedoen aan het versterken van het drama, de tweespalt en de angst.

‘Vergeef hen, want ze weten niet beter,’ zei Jezus toch? Vergeven leidt tot vrede. Vergeven werkt oplossend. Daarmee zeg je nog niet dat je bepaalde daden goedkeurt, maar je brengt meer vrede, je bevrijdt jezelf. Die kracht van vrede hebben we in ons. En door ons te verbinden, kunnen we ervaren dat we in deze gezamenlijke kracht iets nieuws van de grond kunnen krijgen. Een wereld zoals we dat wel wensen.

Happy View zal je op de hoogte houden van activiteiten, waar je je bij aan kan sluiten. Mocht je zelf iets organiseren, laat het ons weten. Laten we vooral de krachten bundelen. Want ook al zullen we vast en zeker nog wel wat geduld moeten hebben, het is wel aan ons om ons in te zetten om die mooiere wereld te manifesteren. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. En hoe meer kracht.

Vergeven is de sleutel tot Vrede

Vervolg boodschap Vrede, gechanneld door Inge De Smedt op 24 januari 2017 (zie ook de oproep tot vrede van 2 januari 2017)

We vragen ons nu af: Wat is de volgende stap? Hoe kunnen we het samen doen? Welke stappen kunnen we zetten? Hoeveel (meer) kracht heeft het als we ons verbinden?

Geliefde broeders en zusters,

We horen jullie smeekbeden. We horen hoe iedereen hoopt op een betere wereld. Wat kunnen jullie doen om echte vrede te creëren op Aarde? Weet dat alles begint vanuit een verlangen voor verbetering, en dat verlangen groeit met de dag. Iedere ziel ziet zijn gouden toekomst voor zich of leeft in hoop op betere tijden. Als gemeenschap is het belangrijk om stappen te ondernemen zodat het doel tot vrede gemanifesteerd kan worden.

In de eerste plaats begin bij jezelf en je directe omgeving. Kom samen met een vredelievend hart, laat je ego thuis en probeer te leven alsof je reeds in deze ideale wereld leeft waar zorgen voorgoed verleden tijd zijn. Proef ervan en geef dit gevoel door op allerlei manieren. Zo wordt een sterke basis gelegd om vanuit het volk een liefdevolle stem uitdrukking te geven. Vergeet niet dat leiders gekozen worden door het volk en het is aan het volk om de vonk van vrede door te geven. De fundamenten zullen uiteindelijk gesterkt worden door de kracht van allen. Zo zal beetje bij beetje een nieuwe samenleving opgebouwd worden. Echter dit vergt tijd en geduld. Er zijn verschillende gebieden waar de wereld op instorten staat of is ingestort, maar ook dat mag de aandacht niet afleiden van het uiteindelijke doel.

Blijf gefocust. Leef of jullie reeds in totale vrede leven en vergeet vooral niet dat wat jullie doen van levensbelang is. Help waar men jullie hulp nodig heeft, reik jullie handen uit. Het is niet langer het individu dat belangrijk is, maar Wij. Vanuit Wij vormen jullie samen één geheel en is er een constante bewuste verbinding. Deze stroom zal uiteindelijk de levensdraad vormen van waaruit verschillende projecten  gecreëerd zullen worden in diverse domeinen en dit zal ten goede aan iedere ziel op aarde.

Onderschat de kracht niet van het verbinden met elkaar. Hoe meer men zich verbindt, hoe sterker het signaal is. Weet dat de vrede in ieders hart aanwezig is en dat in wezen iedereen dit beoogt. Met deze gedachte voor ogen, kan je communiceren met elkaar en vooral luisteren. Luister naar wat de ander je te vertellen heeft. Velen lopen met niet uitgesproken trauma’s rond en vinden geen gehoor of willen niet gehoord worden. Maar als jullie zouden observeren, kijken naar die mens die voor je staat, zonder enig oordeel maar in alle liefde volheid dan wacht er jullie een mooie toekomst en is jullie hart eindelijk geopend. Van daaruit kan je vergeven want dat is de sleutel tot VREDE.

Vergeef jezelf

Vergeef je naasten

Vergeef diegene die je niet begreep

Vergeef hen die anderen slecht bejegenen

Vergeef de wereld voor alles wat niet pluis is

Dat is de Kracht, dat zal de verbinding zijn. Een grote stroom…

De Gouden Tijd breekt aan op ieder moment dat jullie beslissen. Het is aan jullie, de mensheid om te tonen dat jullie dit kunnen. Dat de wil er is om de verandering in te zetten.

Wij staan jullie altijd bij. En samen vormen wij één geheel in deze verbinding. Niet één ziel zal vergeten worden.

Wij houden van jullie…

Wij

NB: Houd de activiteiten en bijeenkomsten op deze website in de gaten. We zullen je daar op de hoogte houden van wat er zoal wordt georganiseerd en bijdraagt aan de Vrede (in onszelf). Mocht je ook een activiteit op het programma hebben staan die hierbij aansluit, laat het ons weten. De vredeskaravaan bestaat uit een reeks initiatieven en als we de krachten bundelen, versterken we elkaar.

Van ‘ik’ naar ‘wij’

Laten we het nog even hebben over het helpen. Want ook in het helpen mag een omslag worden gemaakt. ‘Hoe bereik ik mijn doelgroep?’ vragen veel mensen zich af. En dan doen ze veel moeite om de onbekende doelgroep te bereiken. Maar teveel moeite doen werkt averechts. Waar je op ‘jaagt’, duw je van je af.

Het gaat vanzelf. Het bouwt zich vanzelf op. Wees zelf het voorbeeld en laat het ‘moeten’ los. Laat ook je oordelen los, want die vertellen je meer over jezelf dan over de ander. Je kunt ervan uitgaan dat op elk moment precies op jouw pad komt wat er past bij jou. Het is nooit eenrichtingsverkeer. De ander heeft jou ook iets te leren of te laten zien.

Het ‘oude’ is gebaseerd op het onderscheid, daarmee bestond ook hiërarchie, de een is belangrijker dan de ander, staat boven de ander, weet het beter dan de ander, is afhankelijk van de ander of maakt een ander afhankelijk. We zijn op weg naar gelijkwaardigheid. De een is hier goed in, de ander bekwaam in dat en samen heeft dat een meerwaarde. Het is een grote puzzel, waarvan we allemaal een stukje vertegenwoordigen en waarin we allemaal evenveel waard zijn en elkaar aanvullen en elkaar nodig hebben.

Als je een ander wilt helpen, zie hem of haar dan als mens, als gelijke en niet als ‘probleemgeval’ of als ‘hulpbehoevend’ of als ‘slachtoffer’. We helpen elkaar. En we helpen elkaar beter als we in de ander onze gelijke zien. Natuurlijk is het prima als je weet wat je te bieden hebt en dat ook biedt, erken jezelf, je eigen talent, je eigen vermogen en deel het vooral. Wees niet bang voor goed- of afkeuring. Doe wat je hart je ingeeft en voel je daar vrij in.

En dat kunnen we ook voor elkaar doen: respecteer de ander, in z’n keuzes, zie z’n talent, eer het vermogen van de ander om het op z’n eigen manier te doen, neem ook je eigen goed- of afkeuring ten aanzien van anderen onder de loep, laat de ander ook vrij. Een gelijkwaardiger samenleving ontstaat als we onszelf en elkaar respecteren en waarderen. Daar groeien we van. En dat stimuleert iedereen het beste van zichzelf te laten zien en zich vrij te voelen.

Stel je wilt een vluchteling helpen. Natuurlijk heeft hij eerst de basisbehoeften nodig en natuurlijk hadden wij mensen allang alle vluchtelingen kunnen helpen aan onderdak, warme dekens en voedsel. Als we hen als gelijkwaardig, een gelijke van ons, hadden gezien, was dat natuurlijk ook allang gebeurd. Wat ons tegenhoudt is angst, angst voor de ander, angst voor tekort en angst dat wij er last van hebben. Wat een vreemde mentaliteit eigenlijk als je bedenkt dat we allemaal mensen zijn met dezelfde basisbehoeften. Misschien willen we liever niet geconfronteerd worden met de basisproblemen, omdat we ons niet willen voorstellen hoe het is als je dat overkomt. Met een zekere hardheid hou je het buiten de deur.

Vanuit het hart wordt er gedeeld en geholpen op een manier die niet oordelend is, geen verwijten maakt en ook niet bang is. Vanuit het hart ben je er gewoon en doe je wat op dat moment in je vermogen ligt. Je bent er. We hoeven niet ver te zoeken, in onze nabije omgeving is er ook altijd genoeg om mee aan de slag te gaan. Mildheid in al je handelingen, in het omgaan met anderen, met jezelf. Mildheid in het denken, in het spreken, zoek de ruimte, de zachtheid. Verzachten van al die harde oordelen, dat kunnen we. En met minder oordelen helpen we elkaar al een heel eind op weg, want daarmee geven we ruimte. Uiteindelijk betekent helpen misschien wel de omslag maken van het denken in ‘ik’ naar het denken in ‘wij’.

 

 

 

 

Laten we goed omgaan met onze eigen macht

Wat je een ander geeft, geef je ook jezelf.

Toen ik dat voor het eerst hoorde of las, begreep ik het nog niet echt. Dat wil zeggen: Niet met mijn hoofd. Maar ergens wist ik dat het klopte. Dat is het diepere weten, meer een gevoel. Ken je dat? Dat je voelt dat iets waar is? Het resoneert, zeggen we dan vaak.  Dat wil overigens niet zeggen dat als het niet resoneert, het dan per definitie niet waar is, want het kan natuurlijk ook sterk verzet (angst) in jezelf zijn dat juist getriggerd wordt. (Ik denk dan aan bepaalde personen die bijvoorbeeld Deepak Chopra een charlatan noemen en met hem in gevecht gaan, terwijl ik ondertussen voel dat het klopt wat hij zegt.)

Gisteren kwam er een mooie reactie op ‘help elkaar’: “We kunnen onszelf en anderen altijd zien als mensen die of liefde verspreiden, of een beroep doen op liefde.” Ja, dat is de kern, omdat alles om meer liefde vraagt. Elk probleem, elke onvrede, elke onenigheid, elk tekort. Toch hoeven we ook daarin niet een onderscheid te maken, alsof de een liefde te geven heeft en de ander het nodig heeft. We kunnen het allemaal geven en ontvangen het daarmee tegelijkertijd. Want wat je jezelf geeft, geef je ook een ander en wat je een ander geeft, geef je ook jezelf. En hoe je naar de ander kijkt, heeft invloed op de ander. Als je jezelf van alles kwalijk neemt, doe je dat wellicht ook bij anderen en vice versa. “Zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten,” je kent het wel die uitspraak. Het gaat nog verder, want de waard die z’n gasten vertrouwen geeft, zal minder problemen met z’n gasten hebben. Gasten die hem belazeren hebben uiteindelijk zichzelf daarmee.

Gek genoeg heb ik de afgelopen week nou al een stuk of tien voorbeelden gehoord van mensen die meer dan genoeg hebben, maar het niet willen delen. Veel hebben is dus niet zo goed voor je karakter kennelijk, bevordert kennelijk het gevoel van ‘ik’ en ‘beter’ en ‘pas op dat je het niet kwijt raakt’. Het schijnt zo te zijn dat mensen die zo rijk zijn als Trump bijvoorbeeld dat nooit eerlijk voor elkaar hebben gekregen, omdat ze zichzelf beter vinden en anderen uitbuiten. Macht dus. Of dat altijd zo is, weet ik niet, dat durf ik ook niet te zeggen, want het klopt eigenlijk niet met die energetische wet: Wat je geeft, geef je ook aan jezelf. Maar op langere termijn zou hij er dus zelf de dupe van moeten worden, volgens deze logica. En dat zie ik wel gebeuren. Want wie zoveel haat verspreidt, roept ook veel haat over zichzelf af en haat zichzelf kennelijk ook. Wie geen liefde kent of voelt, kan het ook niet geven. Vervolgens kan je je afvragen of het zo zou zijn dat als de hele wereld hem wel liefde zou geven, hij zou veranderen. In principe zou het zo moeten werken. Dus als we wat minder bang voor hem of voor andere machtswellustelingen zouden zijn, zouden we zelf meer macht hebben en minder te vrezen hebben. In die zin maken we dus onze eigen vijanden. Door ze macht te geven.

Iets wil gezien en geleerd worden en dat is de vertaalslag op persoonlijk vlak. Ik geef een voorbeeld: iemand heeft geld geleend van een bank, maar z’n zaak komt niet van de grond. Hij leent geld van anderen, hij krijgt hulp, maar ondertussen moet hij maar terug blijven betalen. Steeds meer. Met rente. Ook zijn helpers komen in de problemen en gaan hem onder druk zetten. Want ook zijzelf worden onder druk gezet. Zo gaan mensen elkaar bevechten. En zo zit men dan allemaal gevangen in het zelfde systeem. Terwijl het geld gecreëerd is als schuld, op papier, we zitten er allemaal in gevangen. En we laten ons tegen elkaar uitspelen als we onder druk gezet worden. Geld is macht en creëert angst en angst zet mensen tegen elkaar op. Angst veroorzaakt de verdeeldheid. Maar waarom zijn we niet net zo goed een met die macht? Omdat we het voelen als machtsfactor, die ons in de greep heeft. Pas als we niet meer bang zijn, zijn we er vrij van. Wat dat betreft mag geld van mij afgeschaft worden, het zou een enorme doorbraak zijn. Het is ook de reden dat ik voorstander ben van een basisinkomen en basisvoorzieningen als zorg en scholing, omdat we dan uit het oude onderdrukkende systeem kunnen ontsnappen.

Maar de volgende stap is dus dat we ons er niets van aantrekken en ons niet bang laten maken, niet onder druk laten zetten en ons niet tegen elkaar laten uitspelen. Het oude systeem is een systeem van verdeeldheid, gebaseerd op angst en tekort. Als je niet bang bent, heeft niets of niemand macht over je. Dan heb je zelf macht. En daarin worden we nu dus precies uitgedaagd: laat je niet bang maken. Onderzoek je angsten en los te op. Hoe? Door ze te zien en er doorheen te kijken. Als het anders voelt, is het anders. Dat kunnen we nu gaan ontdekken. Op allerlei vlakken. Dat is wat veel mensen nog niet weten en waarom het zo belangrijk is dat te ontdekken. Denk aan Emoto: Als je met liefde en dankbaarheid leeft, creëer je liefde en dankbaarheid. In jezelf en om je heen. Het heeft een effect op je lichaam, maar ook op wat je doet en wat je verspreidt. Het is je veiligheid. Want in jouw veld kan geen schade meer aangericht worden, als jouw veld vol is van liefde en dankbaarheid. Dat is onze macht, onze eigen kracht. Zo werkt het. Het werkt energetisch. Dat waar je bang voor bent, blijft in je systeem aanwezig en vertoont zich steeds opnieuw. Als je dat kunt neutraliseren, verander je zelf iets. We wisten niet dat we die macht hadden, maar dat zijn we nu aan het ontdekken.

Daarom begint alles bij jezelf en in jezelf. Daarom gaat het niet over anderen, maar over onszelf. Hoe wij kijken naar de wereld, bepaalt wat we zien. En hoe we ons voelen. Als we die ongelijkheid, zoals ik die hierboven heb geschetst nu eens anders gaan bekijken: Waar ligt de werkelijke rijkdom dan? Bij hen die dit begrijpen. Wij hebben – zeker gezamenlijk – veel meer kracht en macht. Daarom, let niet teveel op wat je ziet aan chaos en misstanden, geef er niet teveel energie en aandacht aan, behoed jezelf. Kijk er doorheen en gebruik het om je eigen kracht te versterken. Om de Waarheid in jezelf te ontdekken, dat diepere weten in je, dat veel beter voelt en veel meer kracht heeft dan je denkt. Laat je niet van de wijs brengen. Door niets… Focus op dat wat je wel wilt, wenselijk is, de beste uitkomst. Geef dat al je energie en aandacht. Laten wij eens goed omgaan met onze eigen macht!

In dit filmpje legt Amrit Desai heel helder uit hoe onze gedachten invloed hebben op onszelf. Heel behulpzaam:

 

Help elkaar

Iets moet me van het hart. De weg wordt ons gewezen… We zijn SAMEN op deze wereld. We kunnen allemaal onze mond wel vol hebben over verbinding en oordelen over wat er allemaal mis is en misgegaan is, maar dit is de sleutel: SAMEN.

Als er zoveel mensen buiten ‘de boot’ vallen (je weet, letterlijk en figuurlijk), moeten we vooral onze ogen niet sluiten, het met oordelen ver van ons bed plaatsen, maar ons geroepen voelen elkaar te helpen. Dat is nodig en dat is waar de wereld nu om roept. Ja, er is een tweedeling, misschien nog wel meer deling, verdeeldheid dus. Tussen arm en rijk, tussen de elite en de ‘gewone man’ (wie dat ook moge zijn), die voor het gemak afgewenteld wordt op andere nationaliteiten, moslims en vluchtelingen bijvoorbeeld. Maar wat er aan de hand is, is dat we elkaar niet begrijpen en niet zien als mens. Dat we niet luisteren naar elkaar en veel te snel met onze oordelen klaar staan.

“Er moet wel een prikkel zijn om te werken,” zei iemand gisteren tegen me, het was zijn argument tegen het basisinkomenidee. Daar hadden we het toevallig over omdat aan de andere kant naast me iemand zat die voor het basisinkomen pleit. Op zich een hele aardige meneer, die het zelf goed voor elkaar had en in z’n leven de wind mee had gehad. We zaten in een bioscoopzaal om naar de film ‘I, Daniel Blake’ te gaan kijken, op uitnodiging van De Unie, die al haar leden en connecties had uitgenodigd. Na afloop van de film dacht hij er anders over. Omdat de film duidelijk liet zien dat Daniel Blake niet onwillig was om te werken, maar verstrikt raakte in de bureaucratie van de instanties, hoewel hij z’n best deed om aan alle onzinnige regeltjes te voldoen om z’n uitkering te behouden, wel als ‘onwillig’ bestempeld werd. Mensonterend, het systeem. Omdat er zo makkelijk geoordeeld wordt. Daniel Blake mocht niet werken van de dokter, hij had een hartaanval gehad. Hij wilde wel. De wirwar waar hij in verzeild raakte was slechter voor z’n hart dan wanneer hij weer gewoon z’n eigen werk was gaan doen.

Hoe we met elkaar omgaan, daar gaat het over. Laten we mensen als mens beschouwen en eens goed naar elkaar luisteren en ons afvragen: Wat kan ik doen, hoe kan ik helpen? Niet alleen instanties, ook wij allemaal oordelen te snel en te makkelijk, het zit in ons denksysteem om onder te verdelen en te oordelen. Maar de tijden veranderen en de problemen worden groter. Een steeds grotere groep valt buiten de boot, omdat ook mensen die altijd dachten zeker te zijn van hun baan nu ontslagen worden. De middengroepen verliezen nu hun baan. Misschien wel de mensen die ook altijd een hard oordeel hadden over anderen en wie weet hebben ze dat nog steeds. Uiteindelijk zitten we samen in hetzelfde schuitje en zullen we samen oplossingen moeten vinden. En dat gaat helemaal niet eens over geld, maar over elkaar serieus nemen, naar elkaar luisteren, elkaar de hand reiken. Niet de ene mens als meer waard dan de ander beschouwen.

We kunnen elkaar allemaal helpen. Dat was ook het mooie aan deze film: Je zag hoe Daniel Blake een bijstandsmoeder met twee kinderen te hulp schoot. Je zag hoeveel waarde mensen voor elkaar kunnen hebben. En wat ik van iemand hoorde was dat bleek dat mensen in barre omstandigheden meer geneigd zijn elkaar te helpen dan mensen die het goed hebben en rijk zijn. De rijken worden (over het algemeen) steeds rijker, omdat ze hun rijkdom beschermen. Omdat ze zichzelf beter vinden. Wat is de ware rijkdom? Dat is helder: Die vind je in je hart.

Ik hou er persoonlijk helemaal niet van om mensen als ‘zielig’ af te schilderen, in welke omstandigheid ze zich ook bevinden. Dat zijn ze ook niet, ‘zielig’, het zijn mensen met waarde. Laten we elkaar waarderen en in elkaars waarde laten. De tweedeling of de verdeling vindt plaats in ons hoofd, in onze gedachten, in ons oordelen.

Luister met je hart naar elkaar. Dat kunnen we allemaal doen. Elke dag. Open staan voor de ander. Kijken wat we voor elkaar kunnen doen. En laten we dan ook eens ophouden met dat zoeken naar ‘gelijkgestemden’, want daarmee veroordelen we net zo goed grote groepen. Als je je niet begrepen voelt, is het dan geen uitdaging om de ander te gaan proberen te begrijpen? Daar word je rijker van. Want als de ander zich gehoord voelt, zal hij ook meer z’n best doen jou te begrijpen. Als we elkaar allemaal zouden helpen, zouden we dan nog problemen hebben op de wereld? Volgens mij niet.

“Voor je geluk heb je steeds minder nodig”

“Voor je geluk heb je steeds minder nodig,” hoorde ik Martin Simek gisteren zeggen (in het programma van Ivo Niehe, waarin zijn leven in een rustig Italiaans dorpje was gefilmd). ‘Als ik daar zou wonen, in die prachtige natuur, aan zee, in dat lekkere klimaat, zou ik ook weinig meer nodig hebben…’, dacht ik. Maar het sloeg wel de spijker op z’n kop. Alleen al het feit dat we denken zoveel nodig te hebben, van alles te moeten en te moeten bereiken, maakt ons ongelukkig. Want dan zijn we nooit tevreden. En als je tevreden bent met wat er is, ben je gelukkig. Wat heb je daar nou helemaal voor nodig?

Jezelf.

Het geluk vind je alleen in jezelf. Daar zei Simek ook iets interessants over trouwens. Omdat hij geboren en opgegroeid was onder een communistisch regiem, dacht hij dat vrijheid aan de omstandigheden lag. Toen hij zijn geboorteland ontvluchtte en naar het Westen kwam, ontdekte hij dat dat niet waar was. Hij  had gedacht de vrijheid tegemoet te gaan, maar zo simpel was het niet. “Vrijheid vind je alleen in jezelf.”

Is vrijheid dan hetzelfde als geluk? Ik denk het wel. Natuurlijk kan je je afvragen wat vrijheid is. Wat is vrijheid voor jou? Vrij zijn om te doen en te laten wat je wenst? Je vrij voelen om je te uiten, zoals je wilt? Je vrij voelen om je impulsen te volgen, om jezelf te zijn? Wat is jezelf zijn, kan je je dan weer afvragen. Ik denk dat je jezelf bent als je je vrij voelt. Want als je je niet vrij voelt, gedraag je je op een bepaalde manier, denk je dat er van alles moet. En moeten is niet vrij natuurlijk.

Wat moeten we toch van alles? Moeten we ons zorgen maken? Moeten we van alles om een ander te behagen? Moeten we ons aanpassen? Moeten we zorgen dat alles geregeld is en moeten we doen wat anderen van ons verwachten? Moeten we ons iets aantrekken van alles wat moet? Nee. Dat moet niet…

We denken zelfs dat we gelukkig moeten zijn en we denken dat we daar van alles voor nodig hebben. Dat het nog niet genoeg is of dat we nog niet goed genoeg zijn. Maar stel dat het nou zo simpel is, dat je gewoon tevreden bent met wat er is? Dat je blij bent met elke dag, dat je jezelf vrij geeft van al dat moeten, dan is het al goed. Wat een rust, wat een vrijheid, wat een geluk!

Dus: Mens, maak je niet zo druk. Geniet. Want wat heb je daar nou helemaal voor nodig? Helemaal niks.

Geef de angst geen macht

Het is een groot verschil of je de wereld beschouwt als een geheel of als losse individuen, volken of culturen. Een levensgroot verschil. Het verschil tussen dualiteit en eenheid. Kun je mensen die dualistisch denken bewegen naar het zien van de Eenheid? Ik denk het wel. Ik denk dat het te leren is, als men wil. Maar vaak willen mensen dat niet. Ze wijzen liever naar anderen als de boosdoener.

Trump vertegenwoordigt dat dualistische denken en wakkert het flink aan, hoewel hij het over eenheid heeft, ‘een volk, wij Amerikanen, Amerika eerst… ‘ Dat is geen eenheid, want het impliceert een vijand. ‘Ons is iets aangedaan, iets afgepakt en anderen hebben dat gedaan, dus nu vormen we een vuist.’ Dat is meer oorlogstaal. Dat is zogenaamde kracht, vanuit slachtofferschap opstaan en zeggen: ‘We gaan het terugpakken.’
En zo maakt hij een herkenbaar patroon heel zichtbaar. In die zin vertegenwoordigt hij inderdaad ‘de schaduw’ van onszelf. We kunnen allemaal bekijken hoe het bij onszelf werkt. Als er iets gebeurt, hoe klein of groot ook, heb je dan ook de neiging er iets of iemand de schuld van te geven? Is dat niet een automatisme van de menselijke mind? Heb je een vijand nodig om je zelf sterker te voelen?

Een van de opmerkelijkste zaken, vind ik, is dat mensen het hun goed recht vinden om te zeggen dat ze gekwetst zijn, dat ze voor hun recht mogen opkomen, dat ze het recht opeisen bang, bezorgd, verwond, beledigd, geraakt of iets aangedaan te zijn door anderen. Ja, ook mensen die zeggen heel bewust te zijn. En dat is Trumpgedrag. Natuurlijk mag je voelen wat je voelt, maar wat je voelt is van jou. Het gaat niet over de ander. Er je ‘recht’ van maken om ergens slachtoffer van te zijn, lost niks op, maar houdt iets in stand en maakt het alleen maar erger.

De wereld van verschil is dus als je het vanuit ‘Eenheid’ kunt bekijken. Dan begrijp je dat helemaal niks over een ander gaat. Maar dat zich iets vertoont, aan jou, door die ander, waar jij zelf een slag in kan maken. Waarom geef je een ander zoveel macht? Waarom geloof je al die verhalen? Waarom ken je het waarheid toe? Wordt mij iets aangedaan als een ander mij beledigt? Dat hangt ervan af of ik dat persoonlijk opneem. Als ik wijs ben doe ik dat niet. Het zegt namelijk meer over de ander dan over mij. Alles wat je tegen een ander zegt, zegt iets over jezelf, zeg je misschien wel tegen jezelf. Dat wat je niet bevalt aan een ander, wat je woedend maakt, koppel dat eens terug naar jezelf: Wat wordt er geraakt in jou, wat wil je niet zien, waarom geef je het zoveel macht?

Natuurlijk worden we elke dag weer getriggerd, natuurlijk is het nog steeds onze eerste reactie om een ander ergens op aan te kijken. Maar neem de volgende stap ook: Kijk naar jezelf. Stop met oordelen. Want met oordelen hou je het buiten de deur en hou je het in stand. Dit is het punt waarop het nodig is om meesterschap te ontwikkelen. Zie wat er getriggerd wordt in jou, maar los het op. Het is niet bedoeld om te blijven, het biedt je de gelegenheid om te groeien, vooruit te komen, jezelf ergens van te bevrijden. “Ligt het dan aan hem of ligt het aan mij?” vroeg iemand me gisteren. Hoezo moet iemand ergens de schuld van krijgen? Het is altijd een wisselwerking. Als je dat ziet, ben je al een stap verder. Je verwacht bijvoorbeeld bepaald gedrag van een bepaald persoon. En dan krijg je dat ook. Zodra je het ziet, kan je ook eens anders kijken en denken: ‘Het zou fijn zijn als …. ‘  en de kans is groot dat als je je blik richt op wat je wel fijn zou vinden (in plaats van te blijven hangen in wat je vervelend vindt en dat te benadrukken) het ook die kant op beweegt. Probeer het eens uit. Ik merk dagelijks dat het zo werkt, dus dat moet iedereen kunnen. Zo moeilijk is het niet. Begin met kleine dingen, waar weinig lading op zit, dan kan je ervaren hoe makkelijk het is.

‘Hoe kunnen wij zelf iets doen, wat kunnen wij doen?” ook dat wordt me regelmatig gevraagd (in verband met Trump of met wat er in Nederland gebeurt, wat er een beetje op lijkt). Dit dus. Kijk naar je eigen denken, je vijanddenken, je per-ongelukke beschuldigingen, waardoor voel je je aangevallen, wat ervaar je als kwetsend, onwenselijk en bedreigend? Wat buiten jouzelf geef je zoveel macht?

Natuurlijk gaat dit over het ego, dat zich altijd bedreigd voelt en z’n bestaansrecht opeist. De vraag is of we het wel zoveel bestaansrecht moeten geven. Maar het ego verliest stukje bij beetje terrein als je het waarneemt, als je je er niet mee identificeert. Dat is een weg, een proces, steeds opnieuw kom je ‘onware’ stukjes tegen, die op willen lossen. Het ego wil het helemaal niet oplossen, die houdt heel graag aan al die excuses vast die hem bestaansrecht geven. Daarom ziet het eruit als een farce als ik zo’n man zie spreken, in welke film zijn we beland? Hoe serieus moeten we dat nemen? Hoe gevaarlijk is hij?

In mijn logica graaft Trump, evenals elk ego, z’n eigen graf, want er zullen altijd weer nieuwe vijanden zijn en het ego voelt zich altijd bedreigd, het bouwt dikke muren om zich te verdedigen, maar verantwoordelijkheid nemen kan hij niet. In feite creëert hij voortdurend tegenstanders. Ego’s vechten met elkaar. Het ego van de een triggert graag het ego van een ander.

Daar kunnen we dus alert op zijn in het klein, in onze eigen omgeving, in ons eigen leven. Dat is wat wij kunnen doen. Want wat in het klein gebeurt, gebeurt ook in het groot. Maar… we maken ook zelf ‘de vijand’ groot door er bang voor te zijn. Misschien is het wel genoeg om naar onze angsten te kijken en te zien wat onze mind vanuit angst allemaal voor een verhalen verzint en die verhalen niet langer meer te geloven. Waarnemen is genoeg om al die verhalen te laten gaan.

“Ja het klopt dat ik veel angsten heb,” zei iemand laatst tegen me. Ik probeerde uit te leggen dat die angsten zichzelf steeds bewerkstelligen, een kracht zijn, die ondermijnend werkt en op een onbewust niveau negatieve verwachtingen waarmaakt. Okee, stap 1 is die angsten erkennen, maar je hoeft ze toch niet in stand te houden? Je hoeft ze toch niet te verdedigen of in ere te houden? Elke oplossing die je vanuit angst zoekt, lost niks op, omdat de motivatie ‘angst’ is en je die angst dus als ‘waarheid’ beschouwt. Waarom is angst geen waarheid? Dat is de grote vraag natuurlijk. Omdat het niet is wie je bent, omdat het je schaduw is, waardoor je jezelf niet ziet, omdat het een ontkenning is van je eigen kracht en mogelijkheden, omdat angst je blik beperkt.

Als je begrijpt dat alles een eenheid is, waarom is er dan angst nodig? Dan begrijp je dat je zelf invloed hebt op elke situatie. Dat het dualisme alleen bestaat bij de gratie van angst. De afgescheidenheid is kunstmatig. Angst verdeelt en beperkt je zicht op de eenheid. Stel je bent bang voor de toekomst, je bent bang voor tekort, voor ziekte, voor eenzaamheid. En je laat je door die angst leiden. Dan vergeet je naar heel veel andere mogelijkheden te kijken. Dan wordt ook je ‘nu’ waarschijnlijk al gekleurd door die gedachten. Dan heb je een heel terrein te winnen, want het kan wel anders. Het vraagt je je gedachten te richten op wat je wel wenst. Het is of de ene kant op of de andere kant op. Die keuze kan je maken. En ja, dat vraagt discipline en oplettendheid. Maar waarom zou je angsten in stand willen houden? Wat heb je er aan? Wat win je daarmee? Geef de angst geen macht. Ontmantel hem. Laat hem niet over jou regeren.

Dat is het belangrijkste werk wat we nu te doen hebben. Allemaal.

Mocht je er hulp bij nodig hebben, welkom. Ik raad je ‘Herschrijf je eigen leven‘ aan of de videocursus ‘Verwerf Meesterschap‘ omdat je daarmee leert hoe je elke situatie zelf aan kan pakken en de baas kunt zijn.

 

 

 

 

Groeien naar meer vertrouwen

Het leven geeft je op elk moment precies wat je nodig hebt: De volgende stap, de volgende uitdaging. Wat het ook is, het vraagt je altijd meer vertrouwen. Het laat je steeds weer een aspect zien, waarin je kunt groeien. Groeien naar meer vertrouwen en meer vrijheid. Het laat je vaak zien waarin je nog vast zit. Meestal eerst op een vriendelijke manier, als je goed oplet kan je vrij snel bijsturen. Als je bij jezelf ergens weerstand tegen bespeurt, kan je meteen aan de slag.

Opnieuw kan je dan gebruik maken van het ‘opdracht geven’ (ik heb het er hier al vaker over gehad, wij sturen, wij geven de opdracht en dan gaat het in werking): Show me… geef me inzicht, laat me zien hoe het in elkaar zit, los dit op, hef de weerstand op, transformeer…
We hebben altijd last van iets waar we weerstand tegen voelen. Ontdek de weerstand. Waar ben je bang voor? Welke gedachte heeft bezit van je genomen? Wat geeft je een bepaald gevoel van onbehagen? Onderzoek die gedachte, zou Byron Katie zeggen. Wat als je die gedachte niet gelooft? Wat als je het anders bekijkt? Als iets zich vast blijft zetten, heeft dat altijd met angst te maken en dat wil in beweging komen. Inzicht helpt. Bewegen helpt. Letterlijk en figuurlijk. Het anders bekijken helpt. Kiezen voor meer vertrouwen helpt. En dan mag je er vervolgens op vertrouwen dat kiezen voor meer vertrouwen ook daadwerkelijk uitpakt in meer vertrouwen. Vanuit meer vertrouwen is minder angst nodig en kan iets meer in beweging komen. Zo’n weerstand ergens tegen voelen gebeurt bijna automatisch, maar het is de kunst dat automatisme toch te gaan zien. Het is een oud patroon.

Ik betrapte mezelf op een interessante, die wellicht herkenbaar is voor velen: Altijd als het goed gaat, als ik me prima voel, er niks aan de hand is, ik gewoon lekker bezig ben, gebeurt er vroeg of laat iets waardoor ik er weer uit gesleurd wordt. Alsof het op de loer ligt. Het is te makkelijk om anderen daarvan de schuld te geven, al doen we dat graag. Dus het vraagt me/je om verder te kijken. Is het een verwachting, die zichzelf waar maakt? Ja, een beetje wel misschien. Opletten dus! Maar het is ook het leven wat je weer de volgende stap laat zien, waarin je iets te overwinnen hebt, waarin je verder kan groeien. Naar nog meer vertrouwen…

Iemand legt opeens z’n probleem bij me neer, bijvoorbeeld. Natuurlijk betekent dat niet dat ik er ‘mijn’ probleem van moet maken, maar ik voel het en er ontstaat weerstand in mij. Waarom? Ik voel meteen de lading en de stress van een ander. Maar waarom denk ik dat ik het moet oplossen? Omdat ik onder druk word gezet om te helpen? Ik word helemaal niet onder druk gezet, maar als ik dat zo ervaar, is dat van mij. Dan ben ik daar kennelijk bang voor. Dat heeft ermee te maken dat ik het wel zou willen oplossen, liefst alles. En dat heeft ook te maken met de angst dat dat niet lukt, dat ik dat niet kan. Machteloosheid. Het heeft ook te maken met een te groot verantwoordelijkheidsgevoel en misschien nog ergens een schuldgevoel – alsof ik er iets aan kan doen. Maar het wordt helemaal niet van mij gevraagd. Ik kan ook gewoon luisteren, meedenken en wat vertrouwen bieden – bijvoorbeeld door te benoemen waar iemand zelf heel goed in is, waar hij z’n kracht vindt, wat z’n angst is en waar hij meer vertrouwen in mag hebben, ik kan me laten leiden door wat ik ingegeven krijg op dat moment. Dat vraagt mij om vertrouwen te hebben, want zolang de weerstand in de weg zit, komt het niet door.

En zo werd het een goed gesprek, waarin de ander zich gesteund voelde, gehoord en bemoedigd. En dat is genoeg. We zien meestal onze eigen kracht niet, ons eigen talent niet en helpt als we elkaar helpen dat te zien en te benoemen. Ik heb iets overwonnen door hier heel tevreden mee te zijn. Als ik de ander vertrouwen geef, kan een ander dat voelen en daardoor groeien. Ondertussen ben ik zelf ook verder gegroeid in mijn vertrouwen. Omdat ik de angst opzij had gezet dat ik onder druk gezet werd (wat vroeger wel eens gebeurde en waardoor de weerstand uitmondde in een soort strijd, waarin we elkaars angsten dus niet hoorden, maar onszelf verdedigden) – omdat ik besefte dat niets of niemand mij onder druk kan zetten als ik dat niet laat gebeuren… En zo heb ik weer wat bevrijd. En wat terrein gewonnen. Het gevaar komt nooit van buitenaf. Er mogen dat hele ladingen zijn, die voelbaar zijn voor gevoelige mensen, maar het is dus de kunst daar niet bang voor te zijn. Dat is de uitdaging.  Meebewegen, niet tegen. Vertrouwen, op jezelf. En als je dat vertrouwen verruimt, help je daar ook een ander mee.

We hoeven dus niet mee te stappen in de ladingen van anderen, we hoeven er niet bang voor te zijn. Als we er niet meer bang voor zijn, zijn we zelfs in staat ze te transformeren. Dat geeft ruimte. En zo ruimen we steeds meer op. Het is dus helemaal niet erg dat er altijd weer wat is, dat er steeds nieuwe uitdagingen zijn. Dat is waar we niet bang voor hoeven te zijn. Besef dat het allemaal mogelijkheden zijn om verder te groeien. Zo kunnen we gezamenlijk groeien in meer en meer vertrouwen. En misschien zijn we wel nooit klaar, maar het zijn ook de uitdagingen die willen, die we nodig hebben om te groeien…

Mijn wereld mag een sprookje zijn

De wereld leidt ons af. Alles wat we zien, horen, wat anderen roepen en vinden, alles wat er gebeurt en onze aandacht trekt, het kan ons aan het twijfelen brengen, het kan onze plannen verstoren, het kan ons ontmoedigen. Natuurlijk kunnen we net zo goed kijken naar al het prachtigs, wonderbaarlijke, de overweldigende schoonheid van de natuur; zeeën, bossen en uitzichten, die elke dag weer anders zijn, we kunnen genieten van zowel de zon, als de regen of de sneeuw. Het is maar hoe we kijken en wat we willen zien… Willen we ons laten betoveren of uit het veld laten slaan?

Het voornaamste om te ontdekken in het leven is dat wat je gaandeweg leert, wat niemand je vertelt en als men het je wel vertelt, dan nog… begrijp je het niet tot je het zelf ervaart: De wereld is zoals wij hem zien, onze blik kleurt wat we waarnemen en dat gaat zelfs nog een stap verder: dat wat we waarnemen is al gecreëerd, dus dat is verleden tijd. Wij creëren. Elk moment. De waarheid is niet ‘de realiteit’ zoals we hem waarnemen, maar wat daar achter ligt, dat van waaruit wij creëren. Dat van waaruit alles mogelijk is, de bron zogezegd, die wij juist niet waarnemen, maar die wel in ons aanwezig is. In de bron is alles aanwezig, de bron is Liefde, zonder voorwaarden, zonder beperkingen, het grote mysterie achter alles….

Voortdurend vergissen we ons door te letten op wat er om ons heen is, gebeurt en te zien is. We zijn gefocust op beperkingen, maar al die beperkingen zijn slechts mogelijkheden, delen van de waarheid, delen van het geheel. Ze zijn alleen beperkt als wij niet ontdekken dat wij de begrenzing ervan bepalen. Wij bepalen de doorstroom. We kunnen vernauwen of verruimen. We zijn net een camera, maar de sluitertijd is per persoon verschillend. Stukje bij beetje kan je de sluitertijd verder openen en des te meer licht en meer bereik heb je. Het waargenomene hangt helemaal af van jouw blik, die zich kan vernauwen of verruimen. Van jouw hart dat zich ook kan vernauwen of verruimen. Er zijn twee bewegingen mogelijk, hoewel ze elkaar ook kunnen afwisselen, maar in principe groeien we naar steeds meer licht. Dat is wat ons kan beangstigen en dan houden we de kleppen dicht. Dat is wat pijn veroorzaakt en ons verwrongen beelden geeft. Als we de waarheid echt zouden zien, zouden we niet lijden. Dus… laat je niet zo afleiden.

Ik ben blij met elke nieuwe morgen, omdat die weer fris begint. Een lege bladzij, aan mij om hem te vullen. Met mooie kleuren of met donkere wolken, met schone teksten of met gescheld. Ik heb mijn keuze al gemaakt, mijn wereld mag een sprookje zijn. De Waarheid mag mijn dagen kleuren. Ik heb ontdekt dat zelfs als het soms even niet zo lijkt, het toch mijn keuze is wat ik toelaat. Want ook op dat moment – dat het even donker lijkt – ben ik het die mijn intentie plaatst en dus de opdracht geeft. Ik kan de keuze maken. Maar jij ook. Je keuze, jouw wens, jouw intentie gaat aan het werk voor jou, omdat jij de opdracht geeft.

En daarom: Geef het geen bestaansrecht, al die ellende, alle pijn, je angst, je persoonlijke lijden of je gemis. Het is niet wie je bent, je bent niet die donkere wolk die even voorbij drijft. Laat hem gaan, laat hem los. Bevrijd je zelf. Want wat je werkelijk wilt is wat je nog niet kent. Ruimte, licht, vrolijkheid, het komt niet van buitenaf. Maar het is er wel. Liefde, vrede, harmonie, allemaal binnen je bereik. Je hoeft alleen maar ‘JA’ te zeggen en het zal zich tonen. Laat je niet afleiden door wat je ziet, want het is al verleden tijd.

Duidelijker heb ik het misschien nog nooit omschreven. Maar het is niet aan mij om jou te overtuigen. Het is aan jou om het zelf uit te vinden. De weg wijst zichzelf, als je die keuze maakt. Ik hoef het niet voor een ander te doen, maar hoe ik naar de ander kijk, wat ik wens te zien, vormt mijn beeld en kan jou voeden. Ik zet je in het licht als ik dat wil, maar of jij dat ziet, bepaal je zelf. En dat – ontdekte ik zojuist – maakt mij niet uit. Want ik laat me niet meer misleiden.