Humor, plezier en avontuur

Meer humor en plezier, dat wens ik mezelf en iedereen het komende jaar en alle jaren die volgen. Je zal zien, dat lost een heleboel op. Lach eens wat vaker om wat er allemaal gebeurt en zie de humor ervan in. Neem het allemaal niet al te serieus, want daar word je helemaal niet gelukkig van.

Paul Witteman maakte gisteravond de balans op van z’n zoektocht naar geluk, waarin hij een beetje kennis had gemaakt met yoga, mindfulness, je samen ergens vrijwillig voor inzetten, een vrolijke kerk en ‘iets nieuws doen’. Dat laatste voeg ik trouwens even toe aan mijn wens: meer avontuur! Witteman had het niet echt gevonden, maar hij stelde een goeie vraag aan de dames en heren aan tafel, die gespecialiseerd waren in de relativiteit van geluk (vooral psychologen): “Elvis zei ooit: ‘Als er zoveel van mijn platen verkocht worden, zal ik wel iets goed doen,’ dus als de ‘geluksindustrie’ zo booming is en zoveel mensen tegenwoordig aan mindfulness doen, dan zal er toch wel wat in te vinden moeten zijn?” Sommigen noemen het een hype, waar je juist helemaal niet gelukkig van wordt, want het suggereert dat je er zelf iets aan kan doen en als dat dan niet lukt… bovendien wordt het geluk dan een prestatie. Een van de psychologen vond dat het er om ging dat de mens leerde lijden – zo’n psycholoog wens ik niemand toe –  en een ander benoemde het als ‘accepteren  wat je niet kan veranderen’. Gelukkig zat er ook iemand aan tafel die aanhaalde dat het zoeken naar geluk van alle tijden is. De oudste schrijvers behandelden dat thema al. Inderdaad. De zoektocht van de mens is zo oud als de mens zelf en misschien ben je pas gelukkig als je niet meer zoekt.  Misschien is het zoeken ‘naar geluk’ niet de goeie term, want ‘geluk’ heeft – ik citeer hier White Bull – een metgezel:  ongelukkigheid. “Het fundament voor alle vormen van welzijn is Vrede en daar kan blijvende vreugde uit voortvloeien. Vrede wordt gevonden door binnen te treden in de onveranderlijke atmosfeer van jouw diepste wezen.” (pag. 84 van Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder).

Dus ja, toch naar binnen keren Paul Witteman en tafelgenoten. Het punt is natuurlijk dat je hierover helemaal geen rationele discussie kan voeren en je die ervaring ook niet kan delen, ook al proberen alle schrijvers van de wereld dat al eeuwen en zijn sommigen daar ook heel behoorlijk in geslaagd. Natuurlijk kan je het makkelijk belachelijk maken, erover oordelen en het afwijzen, zeggen dat er geen bewijzen voor zijn, net zoals God niet bewezen kan worden. Ik heb overigens genoeg bewijzen, maar die zullen door ‘ongelovigen’ al snel ‘toeval’ of ‘geluk’ genoemd worden, hoewel geloof ik wel is aangetoond dat gelovige mensen over het algemeen gelukkiger zijn. Net als mensen die sporten. God is een term, evenmin te beschrijven en te beoordelen als die innerlijke Vrede, wellicht omdat het hetzelfde is. Het is een persoonlijke ervaring, het is zoals je denkt dat het is. Wat niet wil zeggen dat je gelijk hebt ten opzichte van anderen, want iedereen heeft gelijk. Daarom kan je maar beter blijven zoeken naar nieuwe antwoorden die je meer dienen, zolang je de voldoening van die innerlijke Vrede nog niet hebt gevonden. Een ding kan ik je wel vertellen: Je comfort-zone helpt daar niet bij.

Ik ben geen wetenschapper, geen psycholoog, ik noem mezelf ook zeker geen ‘objectieve’ journalist, (omdat objectiviteit niet bestaat), maar ik heb wel uitgebreid onderzoek gedaan. Meer dan 10 jaar, misschien wel mijn hele leven. Zoals iedereen z’n leven lang misschien wel zoekt en ook van alles kan concluderen als hij of zij zijn/haar eigen leven onder de loep neemt. Ik had graag daar aan tafel gezeten om mijn bevindingen te vertellen, niet zozeer om erover te discussiëren, maar vooral om anderen een handreiking te bieden in hun zoektocht: Je goed voelen, laten we het zo noemen, is het allerbelangrijkste en beïnvloedt ook alles. Dus daar kan je zeker veel aan hebben en daar kan je ook zelf iets aan doen – door het prioriteit te maken. Zoek het in jezelf in plaats van buiten jezelf, ja. Buiten jezelf vind je het niet. Leer je gedachten waar te nemen, dan kan je ze ook gaan besturen of wat minder serieus gaan nemen. Dan kan je er misschien ook wel om lachen. Geef jezelf meer vrijheid, ga eens iets nieuws doen, wijk af van je vaste patronen, breng er wat meer beweging in. Letterlijk en figuurlijk. Minimaal een half uur bewegen per dag, dat doet ieder mens goed. Wijs niets af, vooral jezelf niet, accepteren dus. Maar ondertussen hoef je je er niet afhankelijk van te maken. Bijvoorbeeld: je neemt je angst waar, accepteert het (dus je gaat er niet mee in gevecht), maar je laat je er ook niet door weerhouden. Maak problemen niet groter door je er zorgen over te maken. Neem niet alles persoonlijk. Laat je leven niet afhangen van een ander. Probeer te ontdekken dat alles projectie is en dat jij dus wel degelijk invloed hebt op wat je meemaakt en beleeft, want het zijn jouw projecties. En zo kan ik nog wel even doorgaan… Maar het voornaamste en het simpelste – voor iedereen toepasbaar – is dat je altijd twee kanten op kan en dat je dus kan kiezen: Creëer je meer ruimte, vrijheid, beweging en avontuur… door de gebaande paden te verlaten (juist ook die van de ingesleten gedachtepatronen) of zet je alles klem? Die keuze kan je op elk moment maken. Het is een kleine stap: Kijk je de ene kant op of de andere kant op?

Toen was er die film van de honderdjarige die uit het raam klom. Wat heb ik gelachen! Geweldig, dat verhaal. Het is ook een boek, misschien ken je het wel. Als je toch 100 ben, wat maakt het dan nog uit? Dan klim je gewoon uit het raam en je gaat avonturen beleven. Waarom zou je in je bejaardenhuiskamertje blijven zitten wachten tot het afgelopen is? Ik neem aan dat jij geen 100 bent, ik ook niet, maar wat hebben wij te verliezen? We leven NU en we weten niet of we de 100 wel halen.

 

Mocht je nog aan het zoeken zijn, raad ik je het boek van White Bull aan. Ik bladerde het net even door op zoek naar die quote en het staat vol met antwoorden. Het is ook geruststellend, relativerend, herkenbaar en zelfs humoristisch. Ik geloof dat ik het maar eens naar Paul Witteman ga sturen, want ook al waren zijn vragen oprecht, het antwoord heeft hij nog niet gevonden…     

Ongelimiteerd

Het einde van het jaar nadert en ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar van alle kanten word je om de oren geslagen met lijstjes: 10 tips, 5 vragen, 20 foto’s, 7 tekenen van …, 12 signalen dat…, enz.. enz…  Misschien wordt het in bepaalde marketingcusussen wel gepropageerd, dat je vooral met lijstjes geloofwaardig overkomt, wie weet. Het zal wellicht een menselijke behoefte zijn om alles te vangen in overzichtelijke rijtjes, het suggereert een soort orde, maar het is natuurlijk volkomen kunstmatig. Laat je niet misleiden, maak je eigen lijstjes 😉

Bijvoorbeeld: Schrijf zoveel mogelijk dingen, gebeurtenissen, belevenissen, avonturen, verrassingen, mooie momenten op als je maar kunt bedenken, die je in 2016 meegemaakt hebt. Schrijf eens op waar je allemaal dankbaar voor bent. En maak de lijst zolang mogelijk… 🙂

Mochten je dingen te binnen schieten, die je liever niet nog eens meemaakt of herhaalt in het nieuwe jaar, schrijf die dan op een ander blad, een kladpapiertje. En ja, ook dat mag zoveel mogelijk zijn, maar wel met de intentie dat je dat achter je laat. Alles wat je niet mee wilt nemen naar het nieuwe jaar bedank je ook. Voor de lessen, de ervaringen, omdat je nu heel goed weet wat je niet meer wilt, omdat het je heel duidelijk heeft gemaakt waar je genoeg van hebt.

Wat je dan vervolgens doet is kijken wat je daaruit om kan schrijven. Dat wat je niet meer wilt, vertelt je namelijk heel duidelijk wat je wel wilt. Schrijf dat op een mooi blad. Het tegenovergestelde dus van wat er op je kladblad staat. ‘Ik ben het zat om niet te weten wat ik eigenlijk wil’ wordt bijvoorbeeld: “In 2017 weet ik precies wat ik wil en daar kies ik voor en ik ga ervoor.” Nog mooier is als je dat nog wat kan specificeren natuurlijk: “Ik geef mezelf de vrijheid en de ruimte om gehoor te geven aan mijn creatieve behoeften…” bijvoorbeeld. En misschien weet je ook wel te benoemen welke creatieve behoeften dat dan zijn. Maak het voor jezelf zo duidelijk mogelijk en luister naar je innerlijke wensen, bagatelliseer ze niet, spreek met jezelf af dat je ze het komende jaar heel serieus neemt en er met heel veel plezier mee aan de slag gaat. Maak gerust een lange lijst 😉 Hoe meer geïnspireerd je raakt, hoe beter. Don’t hold back… leef je uit.

Het kladpapier, daar ga je op een heel speciaal moment ritueel afscheid van te nemen. Bijvoorbeeld op oudejaarsavond, maar mocht je er al eerder aan toe zijn, kan dat natuurlijk ook. Je neemt echt een beslissing, het is een duidelijke keuze: Je bent daar klaar mee. Dan maak je er een prop van en die gooi je bijvoorbeeld in het vuur (als dat voorhanden is) of je steekt ‘m in de fik op een veilige plek.  Ook kan je hem in 1000 snippers scheuren, wat je wil. En let eens op wat een gevoel van bevrijding dat geeft.

Dan heb je nog een lijst met alles waar je dankbaar voor bent en alles wat je wenst over. Klopt het? Komt het overeen? Wijst het je de weg? Laat het op je inwerken, vul het aan, maak het nog mooier en droom er alvast van. Stel het je voor, geef jezelf er toestemming voor, gun het jezelf, wees ertoe bereid ervoor te gaan, gooi al je twijfels overboord (als je dat nog niet gedaan had) en focus er op.

Weet je wat nou het mooie is van dit lijstje? Je kunt hem aanvullen en bijwerken en vernieuwen zoveel je maar wilt! Er is geen limiet.

Daarom: Ik wens jullie een eindeloos 2017, de ongelimiteerde mogelijkheden wachten op je! Laat je niet beperken. Maak er wat van. Maak er van wat je wilt!  Het is aan jou!

Wij maken de verhalen…

Wat is het mooie van kerst? Al die lichtjes overal? Al die vredeswensen? Al die mensen die iets voor de medemens doen, het beste van zichzelf laten zien? De boodschap van het licht, dat we zelf het licht zijn in het donker?
Het mooiste zijn de verhalen. Al die sentimentele verhalen, waarin alles uiteindelijk goed afloopt. Als het nog niet goed is, is het nog niet afgelopen… Daar geloof ik in, dat alles bedoeld is om goed af te lopen.

Wij maken de verhalen. Het is een kleine moeite, een vriendelijk gebaar, wat het verschil maakt. Aandacht en begrip voor elkaar, even een momentje stilstaan, een liefdevolle wens, een beetje meer waardering, dankbaarheid voor alles wat er is….

Heeft niet iedereen hetzelfde nodig? Zijn wij niet allen één? Mocht je iets missen, geef het dan. Want wat je een ander geeft, geef je ook jezelf. De vreugde vind je in het delen, in het er zijn voor elkaar. Maak geen onderscheid, vier de verbondenheid.Laten we niet meer bang zijn voor elkaar. Het is niet nodig als je beseft dat er eenheid is. Een ander voldoet perfect aan jouw verwachtingen, dus wat wil je in hem of haar zien? Kies maar…

Willen we niet allemaal vrede? Juist nu, in deze tijd? Het begint in ons, echt waar. Want hoe jij naar de ander kijkt, bepaalt wat je ziet.
Dat vraagt wat meer vertrouwen. In jezelf vooral. Wees niet bang voor je eigen licht, je eigen Goddelijkheid. Want dit is de essentie van elk kerstverhaal: Hoe donkerder het is, hoe mooier de lichtjes….

 

 

 

Bepaal het zelf…

Druk, druk, druk… kerststress? Of juist de kerstblues? Word je er sentimenteel van, verheug je je er op of zie je er juist tegenop? Wat het ook is, ik heb hier een goeie tip voor je: Je krijgt het zoals je het verwacht… maar… je kunt jezelf wel even bijsturen. Neem even een momentje de tijd om met jezelf ‘in gesprek’ te gaan. Vraag jezelf wat je verwacht, hoe je het je voorstelt en vooral ook hoe je het zou wensen. Wat zou je het liefst willen? Je kunt het ook even opschrijven, gebruik hiervoor gerust de ‘Herschrijf-methode’: Van “Ik zie op tegen….” maak je: “Ik verheug me op….” en “Het lijkt me geweldig als…”

Op deze manier kan je zelf sturen en richting geven. Dat geldt natuurlijk voor alles waar je tegenaan hikt, niet alleen voor feestdagen. Haal de stress eruit, maak het lekker relaxed en ga voor jezelf eens duidelijk neerzetten waar je van geniet.

En als je dan met Kerst gemerkt hebt dat het echt werkt, dat je inderdaad zelf invloed hebt op hoe het is, dat het alles te maken heeft met jouw beleving en dat waar je je op afstemt, kan je daarna mooi doorgaan met oud & nieuw. De laatste dagen van het jaar zijn het ultieme moment om je te richten op wat je voor het nieuwe jaar wenst, hoe jouw nieuwe jaar er idealiter uitziet, om je doelen te bepalen en je er alvast op te verheugen.

Ik heb persoonlijk altijd een beetje moeite met hoe het zou moeten deze dagen, maar juist daarom is het zo belangrijk om je eigen keuzes daarin te maken. En om dan vervolgens achter die keuzes te gaan staan. Laat je niet gek maken, niets of niemand bepaalt uiteindelijk hoe het zou moeten zijn, alleen jijzelf….

Wat kunnen we doen?

Er is niks mis met vragen stellen of zeggen dat je het even niet weet. Laten we toch vooral niet doen alsof we het allemaal wel weten. Als ik me iets afvraag en het even niet weet, dan weet ik een ding wel: het antwoord komt vanzelf. Inzichten komen vanzelf.

Nu herinner ik me weer de woorden van White Bull over hoe we elke dag weer verleid worden de macht buiten onszelf plaatsen en daarmee gemakkelijk vervallen in de slachtofferrol in plaats van in onze eigen kracht aanwezig te blijven, de enige ware kracht. Ik lees het artikel nog een keer – je vindt het hier – en het is nog steeds (of alweer) actueel. Mensen wijzen graag een schuldige aan, daardoor voelen ze zich beter, maar het is altijd een verzwakking om iets buiten jezelf te plaatsen, het is een ontkenning van je eigen kracht/macht (power). Je geeft iets macht. Je geeft je eigen macht weg.

Dus: dat doen we net zo goed als we ons grote zorgen maken over de reacties van anderen en met z’n allen roepen dat ‘het’ steeds erger wordt. Dat doen we ook als we ons zorgen maken over hele andere zaken. We doen het ook als we hele ‘verhalen’ maken en daar bevestiging van anderen voor zoeken, wat voor een verhalen dan ook. We plaatsen macht buiten onszelf.

Sommige zichzelf ‘spiritueel’ noemende personen hebben het over ‘niet-oordelen’ alsof dat betekent dat je niets hoeft te doen. Dat is wat White Bull bedoelt met de spirituele luiheid of zelfgenoegzaamheid, lijkt me: Vanuit je luie stoel de wereld bekijken en zeggen dat het allemaal volgens plan verloopt en dat het erbij hoort, dat mensen hun eigen karma hebben… Dat is net zo goed oordelen en niet echt wat van ons gevraagd wordt: Onze verantwoordelijkheid nemen en Liefde zijn. Niet je distantiëren en denken dat je beter bent. Een oprecht gebed is als David die Goliath weet te verslaan met een kiezelsteentje, zei White Bull. Dat is een hele andere houding, nietwaar?
Anderen voeren er weer hele discussies over, hoe schandalig het is dat er zo gereageerd wordt door mensen die denken ‘verlicht’ te zijn, maar… ook dat is nog steeds iets buiten jezelf plaatsen. Het is nog steeds een gevecht. Tweedeling. Oordelen. Projectie ook. We projecteren graag onze onmacht op iets in de buitenwereld. Ik stelde – ergens in deze discussie – de vraag: ‘En wat doen wij, wat kunnen we doen?’ Het is te makkelijk om te vervallen in allerlei oordelen of om elkaar te gaan vertellen wat we zouden moeten doen, hoe er gereageerd moet worden. Want… ook daarmee plaatsen we het buiten onszelf. Dat doen we in feite met elk oordeel, want oordelen doen we met de mind, niet met het hart. Vanuit het hart is er verbinding, de mind maakt onderscheid en dat leidt tot afgescheidenheid. Terwijl juist de afgescheidenheid de grootste illusie is.

De uitdaging in deze tijd is om ons niet tegen elkaar te laten uitspelen, ons niet door angst te laten leiden, ons af te vragen: Wat vraagt dit van ons? En het antwoord leidt ons naar meer Liefde, naar de Eenheid – die er al is, maar die we juist nu kunnen leren begrijpen. De ander ben je ook, ontdek jezelf in de ander. Zodra je het ziet, kan je oordeel oplossen en kunnen er puzzelstukjes in elkaar vallen.

Alle angst komt voort uit onze vermeende afgescheidenheid van het Goddelijke. Dat betekent dat we ook een zijn met elkaar. Dat wij invloed hebben op de wereld die we waarnemen, dat we Eenheid bewerkstelligen door in Liefde aanwezig te zijn. De Liefde is je bescherming, je hoeft niet meer bang te zijn. Kies voor die Liefde, groei in die Liefde. Richt je op de Liefde. Dat is de keuze die we kunnen maken. De enige die ergens toe leidt.

Make Peace

Gisteren begon ik een bericht te schrijven: ‘Het voelt wat ongemakkelijk, hebben jullie dat nou ook? Kerst… maar ondertussen…’
Ik ging niet verder, want ik wist het verder even niet. Vandaag is het nog urgenter. ‘In wat voor een film zijn we beland?’ vroeg iemand zich gisteravond af op FB, die de nieuwsheadlines had gezien. Ja, inderdaad. Wat is dit voor een film? We hebben de ene aanslag nog niet gehad of de volgende dient zich alweer aan. We hebben vrede nodig. VREDE!

Waar ik nog het meest van schrok en beroerd van werd, waren de reacties op het nieuws van de aanslag in Berlijn. In de trant van ‘Heb je nou je zin, Merkel’ of nog erger. Ik heb bewondering voor Angela Merkel, ik steun haar lef en menselijkheid, haar poging om vanuit het hart te regeren, wat geen gemakkelijke opgave is, maar o zo nodig in deze tijd.

Veel mensen beseffen niet dat de manier waarop zij reageren, vol onterecht gerichte woede, haat en onverdraagzaamheid jegens anderen, die hier helemaal niks mee te maken hebben, net zo goed een vorm van geweld is, olie op het vuur en zeker geen vrede bevorderend. Het heeft helemaal niks met elitair te maken als je dat begrijpt, maar alles met wijsheid.

Het enige antwoord is Liefde. Maar het moet vooral geen cliché worden, daarom zoek ik steeds opnieuw naar woorden en antwoorden. Wat kunnen we doen? We hebben niets aan al die oordelen, ook niet aan het oordelen over elkaar, ook niet aan het oordelen over de houding die anderen kiezen. We moeten ons niet tegen elkaar uit laten spelen, we moeten niet meedoen, we staan allemaal voor de uitdaging om de juiste houding te vinden en het antwoord is net zo simpel als moeilijk toepasbaar: Liefde. Vrede. Ook in onszelf, in de eerste plaats in onszelf.

Wat er energetisch gebeurt is dat ‘het’ voelbaar is. Als ik per ongeluk die reacties tot me neem, voel ik een hele nare energie en per ongeluk komt die lading in mijn systeem terecht. Natuurlijk begrijp ik de schok, de angst en de ontsteltenis van mensen, maar laat het in hemelsnaam een gewoonte worden om des te meer Liefde te voelen, om juist in ons hart aanwezig te blijven. Dat is onze kracht, onze macht, de enige weg die naar vrede leidt.

“Drop bombs of light all over Mother Earth. Especially target any place you know to be in need of peace.”

Hoe lang geleden is het dat John Lennon met Yoko Ono die campagne ‘War is over – if you want it’ begon? Het is actueler dan ooit, tijdloos. Ik zag vanmorgen dit filmpje en ja, hij heeft nog steeds gelijk: ‘We are the government’ – hoezo de schuld geven aan de regeringen en aan anderen? Wij hebben de macht. Laten we die eens goed gebruiken. In onszelf kan vrede wakker worden, in ons allemaal. Natuurlijk hebben we zelf ook nog wat te doen, zolang het nog geen vrede is in de wereld. Laten we onze verantwoordelijkheid nemen. Want hoe cliché het ook klinkt, het is zo: De vrede begint in ons. En Liefde is het enige antwoord. Daarin kunnen we blijven groeien… er kan nooit genoeg van zijn.

Als we dan niet weten wat we kunnen doen, laten we dan vooral doen wat wel binnen ons bereik ligt. Zoek het dichtbij. Make peace… in jezelf. In je omgeving. Met je verleden. Met je toekomst. Met jezelf. Want de wereld, dat zijn wij….

Wat wil je echt?

‘Wat wil je echt?’ Die vraag hoorde ik mezelf laatst op een dag in drie verschillende situaties stellen. Dat komt omdat mensen soms wel een heleboel benoemen wat ze niet willen, wat er tegenzit, wat er moeilijk is, wat niet lukt, waar het aan ligt, maar wat ik me afvroeg in bepaalde situaties, was: Wil je het wel? Wat wil je eigenlijk? Wat wil je echt?

Het is makkelijk om in een hoekje te blijven zitten en te klagen, maar je schiet er niks mee op. Het is echt een excuus, waar je jezelf niet mee helpt. Natuurlijk is niet iedereen blij met die confrontatie, hoewel ik moet zeggen dat ik er wel veel mensen mee op een idee breng om eens de andere kant op te kijken. Net wat ze nodig hebben…

Wat me ook overkwam laatst, ook drie keer op een dag, is dat (andere) mensen me vertelden dat ze niet reageerden of geen antwoord gaven, omdat ze mij niet wilden opzadelen met hun klaagverhaal. Interessant. Ze weten het dus zelf al. Ik vind het prima, want ik hoor veel liever wat er wel goed gaat en wat er wel leuk is. Toch vraag ik me natuurlijk wel eens af: Hoe kan je mensen helpen die er niet uitkomen? Hoe kan ik ze opbeuren, een ander perspectief laten zien?

Dat blijft een uitdaging. Tot op zekere hoogte heb ik heus wel begrip, aandacht en medeleven. Maar het moet geen manier worden om aandacht te krijgen, ik wil ook vooral niet bevestigen dat het allemaal zo’n ellende is, zo zwaar is en zo moeilijk, ik weet dat het soms een heel proces is, maar tegelijkertijd is het eigenlijk maar een kleine stap. Laten we het niet moeilijker maken dan het is: Wat wil je? Wat wil je echt?

Als je dat duidelijk formuleert voor jezelf, geeft dat energie, je kunt in beweging komen, je kunt een stapje zetten, een klein stapje leidt al tot verandering en de volgende stap dient zich aan. Dan ben ik de eerste om je aan te moedigen en te motiveren. Natuurlijk hebben veel mensen heel veel te overwinnen, vooral zichzelf. Gedachten over zichzelf. Maar zodra je ziet dat die gedachten ook opzij gezet kunnen worden en vervangen kunnen worden door andere gedachten, die je veel meer dienen, die je voeden, kan je je ook beter gaan voelen. Dat wil je toch? Of niet soms?

Het is niet zo moeilijk, het is een kleine stap. Een keuze. Een beslissing die je neemt. Een intentie die vanzelf aan het werk gaat als jij je duidelijk uitspreekt. Wat wil je echt?

En ja, het vraagt wel discipline, het is even wennen, het is verantwoordelijkheid nemen, maar het is ook leuk. Het is de stap van slachtofferschap naar meesterschap. Dat is het echt. Als ik af en toe eens even ergens per ongeluk van baal, vraag ik mezelf tegenwoordig ook: ‘Waarvan voel je je slachtoffer?’ En ik weet al dat het onzin is om je slachtoffer te voelen. Het is meer een aloude gewoonte, ook iets waarin we elkaar maar voeden, iets wat ons gevangen houdt.

Ik snap het heus wel, dat bepaalde omstandigheden niet makkelijk zijn om jezelf overeind te hijsen en goed te voelen, maar je zal wel moeten. Voor heel veel mensen geldt dat ze de omstandigheden, de buitenwereld werkelijk ervaren als het probleem, de oorzaak en dus onmogelijkheid om zich te redden. Maar is het dan niet juist de moeite waard om eens te kijken of het werkt als je een klein stapje zet buiten het bekende pad? Doe elke dag eens iets nieuws, iets anders, ga bewegen, dan komt het in beweging. Het is een beweging die de andere kant op ‘moet’, wil je je situatie veranderen.

Want waar je ook bent in de wereld, in welke situatie je je ook bevindt, het verandert niet als jij niet open staat voor de verandering en bereid bent in jezelf, in je eigen houding, gedachten en overtuigingen een verandering aan te brengen. Die bereidheid heb je nodig. Wanneer is een beter moment dan wanneer je je in het nauw gedreven voelt?

Die ommekeer ìs dus maar een klein stapje, een besluit, een gevoel, nu is het genoeg. Die keuze, dat besluit, die kracht heb je nodig. En ja, het kan zijn dat je dan wat stimulans en aanmoediging nodig hebt voordat je het helemaal zelf kan. Maar die ene kleine stap, die zal iedereen zelf moeten zetten. Al die mitsen en maren zijn weerstand. Weerstand tegen jezelf in feite. Soms keert die weerstand zich dan tegen mij. In die zin zou ik misschien juist wel moeten bevestigen hoe erg alles is. Misschien komt men daar dan tegen in verzet. 😉

Ondertussen is de videocursus ‘Verwerf Meesterschap’ compleet. Ik heb een compilatie gemaakt, waarin je kleine stukjes uit elk hoofdstuk ziet. Het geeft een beetje een idee, wat je in elke aflevering kunt verwachten. 

It takes One to see One

In de sauna overkwam het me dat iemand mij ging vertellen hoe het allemaal in elkaar zat. We gingen terug in de tijd. “O ja?” Ze noemde allerlei boeken die ik gelezen moest hebben en begon over Aquarius en Lemurië en nu gingen we terug naar het moment waarop het was mis gegaan, om nu een andere keuze te maken.

Ik vroeg of ze toevallig Freek Vonk had gezien met zijn college over de evolutie, omdat daaruit zo duidelijk bleek dat als je de hele geschiedenis van miljarden jaren van de aarde in een uur zou weergeven, wij mensen pas in de laatste minuut om de hoek kwamen kijken. Volgens haar was Lemurië nog eerder. Okee.

Dat we teruggaan in de tijd, dat geloof ik niet, want wat is tijd? Ik heb er een ander beeld bij tegenwoordig. Tijd is niet zo lineair als wij het altijd ervaren hebben. Maar dat we dezelfde soort ervaringen meemaken om er nu een andere keuze in te maken, ja, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Maar we leven NU en in het NU aanwezig zijn is de grote uitdaging. Net zoals bij jezelf blijven.

De grootste boosdoener was volgens haar, nee, ik bedoel in een van de boeken die ze had gelezen, de kerk. Die had ons monddood gemaakt en we mochten vooral niet in onszelf geloven. Ook pas van de laatste 2000 jaar, maar okee. “Ik zie dat als onze les,” zei ik, want ik vind dat we eens op zouden moeten houden ons als ‘slachtoffer’ te gedragen en de schuld aan van alles en nog wat te geven.  Simpelweg omdat we dan nog steeds onze eigen verantwoordelijkheid niet nemen. We zoeken steeds een excuus.

En ja, we kunnen nu andere keuzes maken. We hoeven niet vast te blijven houden aan wat ons niet bevalt. We kunnen ons bewust gaan worden van onze eigen kracht en mogelijkheden. We kunnen ook kijken en bedenken hoe we het wel zouden wensen en stappen zetten.

Regelmatig zijn er mensen die mij ervan proberen te overtuigen dat het allemaal niet zo simpel is. Ook deze dame natuurlijk. “Mensen kunnen dat niet, want ze hebben trauma’s,” zei ze bijvoorbeeld. Allereerst vergeet je dan te kijken naar de Ware Zelf van mensen en bovendien zet je ze in een hoek met je oordeel. Hoe je naar de wereld kijkt, bepaalt wat je ziet. Zo simpel is het. Dus als je zegt dat het moeilijk is, dan is het moeilijk.

In elk geval zouden de mensen die zichzelf ‘spiritueel’ noemen beter moeten weten en in plaats van oordelen over de rest van de mensheid en het beter weten voor anderen in de spiegel kunnen gaan kijken: It takes One to see One.

Discipline

Stel je hebt een klas vol kinderen, die je lezen, schrijven en rekenen leert. Alle kinderen zijn lekker bezig, alleen eentje maakt er een potje van, is lastig, vervelend en verstoort de boel. Wat doe je dan? Natuurlijk kijk je wat er aan de hand is, wat is de reden voor z’n gedrag? Is het eenmalig, ach… Is het structureel, hoe komt dat dan?
’t Zou kunnen dat er thuis iets aan de hand is, als goeie juf of meester zou je je daarin kunnen verdiepen, een gesprek met het kind en met de ouders kunnen voeren. Maar… aandacht geven aan het gedrag in klasverband zou er toe kunnen leiden dat het zich juist voortzet. Het loont. Is het niet de kunst om juist te letten op de andere kinderen, om niet altijd degene die het eerst met z’n vinger omhoog zit de beurt te geven, maar juist degene die bescheiden is en wat onzeker misschien? Om iedereen erbij te betrekken?

Stel je hebt een heleboel gedachten op een dag. Een aantal daarvan zijn vervelend, halen je onderuit, belemmeren, saboteren, verpesten je goede gemoed. Wat doe je dan? Geef je die alle aandacht? Vergeet je de rest, de meerderheid van je gedachten, die wel constructief en nieuwsgierig, leergierig en enthousiast zijn? Het punt is dat je die vergeet, als je ze naar de achtergrond schuift om je aandacht te richten op de lastpak. En de lastpak krijgt z’n zin, het is hem gelukt jouw aandacht te krijgen. Dus gaat hij nog even door. Het werkt. En zo stimuleer je het gedrag van de lastpak. Hij heeft je er mooi mee te pakken.

Stel je hebt een krant en je plaats vele mooie, fijne, blije, positieve berichten over ontwikkelingen in de samenleving, die moed en hoop en perspectief bieden, die bijdragen aan een mooiere wereld. Maar dan gebeurt er iets vervelends, een verstoring van de orde, een incident, een uit de hand gelopen discussie, die ontaardt in grof geweld. Met shockerende foto’s en al plaats je dat op de voorpagina en opeens verkoop je tien keer zoveel kranten. Hee, dat werkt. Weet je wat, we zoeken morgen weer zo’n sensationeel verhaal, dat willen de mensen graag. En als het niet sensationeel genoeg is wat er gebeurt, dan maken we het toch wat sensationeler? En zo verdwijnt het goede nieuws naar de achtergrond, het verkoopt veel minder goed.

En dan herinner ik in al deze situaties even aan de formule: Waar je aandacht aan besteedt, groeit. Dat wat we voeden, daar krijgen we dus meer van. Een kleine lastpak kan een reus worden, kennelijk ‘smult’ men ervan in de krant. Maar waarom? Waarom zijn we meer geneigd aandacht te schenken aan de ordeverstoringen, zowel in een klaslokaal als in onze gedachten als in het nieuws van alledag? Dat moet de angst zijn, die ertoe leidt dat dat onze aandacht trekt. Een hele natuurlijke reactie misschien, maar het is zeker geen meesterschap.

Meesterschap is dat je je realiseert dat jij de sturende factor bent, die bepaalt waar de aandacht naar uitgaat, die bepaalt wat er gevoed wordt, welke kant het opgaat. Die keuzes maakt – want een meester is bewust en weet dat zijn keuzes uitmaken, richting bepalend zijn en daarmee creërend. Een meester heeft discipline en is zich elk moment bewust van zijn meesterschap.

Op het moment dat je het kind dat de boel op stelten zet alle aandacht geeft en de hele les laat verstoren, krijgen alle anderen de boodschap dat het loont om lastig te zijn. Maar als je die lastpak straft of een 1 geeft, maak je alle anderen bang. Het kan zijn dat je je macht wil laten gelden en strenger gaat optreden, waardoor elk kind z’n individualiteit verliest, want aanpassen en onder de duim houden geeft geen ruimte voor eigenheid. Wat betreft onze eigen gedachten: hoeveel ruimte en vrijheid hebben ze om te komen en te gaan? Hoeveel ruimte bied je goeie ideeën en ingevingen, enthousiaste plannen en impulsen? Of worden ze al snel de kop ingedrukt en moeten ze zich vooral koest houden?

Wat betreft het nieuws: Het is een afspiegeling, evenals de politiek,  net zo goed als wat er in de winkels te koop is. Als wij het niet zouden kopen, zou het er niet liggen. Als wij allemaal zouden kiezen voor goed nieuws, voor eerlijke producten, voor banken die het welzijn dienen, alleen aandacht zouden geven aan wat we wel willen en ons niet zo druk zouden maken om die dingen die we niet willen, omdat onze aandacht (of strijd) ze juist voedt en bestaansrecht geeft, dan zou de wereld er heel anders uitzien. En ja, daar zijn we naartoe op weg. Omdat we ons er steeds bewuster van worden en het aan het leren zijn.

Je begrijpt, dit is een follow-up van het verhaal van gisteren. Waarbij het niet alleen de vraag is ‘Waar schenk je aandacht aan, wat voed je?’ maar ook en vooral: ‘Zoek je ‘het’ buiten jezelf of zoek je het in jezelf?’ En ‘het’ is dan de vrede, de oplossing, maar ook erkenning, respect, vertrouwen, plezier, welzijn, voldoening, noem maar op….

We hoeven niet naar elkaar te wijzen, de ‘schuld’ ligt niet buiten onszelf, het gaat niet om ‘schuld’, maar over het bewust worden van welke verantwoordelijkheid we zelf kunnen nemen en om het lef hebben in de spiegel te kijken.

In onszelf vinden we de sleutel. De sleutel van slachtofferschap naar meesterschap. Want met alles wat we van buitenaf verwachten of wat we vinden dat er zou moeten veranderen, wat anderen ons zouden moeten bieden, wat er in onze ogen niet deugt of ontbreekt, maken we onszelf afhankelijk, terwijl we dat in wezen niet zijn. We gedragen ons dan als slachtoffers, terwijl we in werkelijkheid meesters zijn.

Meesterschap vraagt discipline: Waar richt je de aandacht op, wat voed je, wat geef je bestaansrecht, wat creëer je? Stel ‘het’ je voor zoals je het zou willen hebben en laat je niet afleiden. Focus daarop. Dat is de uitdaging. Want we worden aan alle kanten juist uitgedaagd om sterker te gaan staan in ons meesterschap.

Hier vind je de videocursus Verwerf Meesterschap

Pleidooi voor de (v)rede

Ik wil Vrede, dus ik ga geen bommen gooien.
Ik wil respect, dus ik beledig niet.
Ik wil samen, dus ik sluit niet uit.
Ik wil gelijkwaardigheid, dus geen macht.
Ik wil veiligheid, dus geen geweld.
Ik wil gehoord worden, dus ik luister.
Ik wil gezien worden, dus ik kijk.
Ik wil begrip, dus ik sta open.
Ik wil vertrouwen, dus ….
Ik ga uit van het beste in jou en elk ander.

Maar als ik niet schreeuw, niet met bommen gooi en niemand beledig, waarom word ik dan niet gehoord en niet gezien? Waarom word ik dan niet serieus genomen, staan de kranten niet bol van mijn genuanceerde mening? Als ik een goed idee heb, de wereld help en anderen dien, dan sleept men mij niet voor de rechter, dat telt niet mee.

Alleen als ik ga gillen, mijn frustratie bot vier op jou, snode plannen smeed om de macht te grijpen en mijn mening opdring met geweld,  dan zal de wereld aandacht hebben, bang worden voor mij en gaan denken: O jee, wat is er aan de hand? Hoe lossen we dat op?  Gaan we het bestraffen, beteugelen, de kop indrukken of moeten we wat meebewegen?

Wat een aandacht opeens! Ik word gehoord, gezien en serieus genomen. Wildvreemden sluiten zich aan en schreeuwen mee. Ik ga lekker door, het bevalt me wel. Ik roep wat over rechten en over wat ons is aangedaan. En verrek, men roept mij na. We zijn overal tegen, alles is bedrog.

Alleen…  wat nu? Er is geen weg meer terug. Mijn idealen ben ik vergeten, verloren onderweg. Een eindpunt is er niet, ik weet heel goed: deze weg loopt dood. En des te harder ga ik schreeuwen: Dood aan alles wat niet deugt! Wegwezen allemaal, opzij. Wie niet voor mij is, is tegen. En zal het duur bekopen.

Maar wat ik wil? Gelukkig, niemand vraagt me dat. Want dat weet ik niet meer. En God bestaat ook niet, want ik schreeuw harder, dus ik ben de baas.

Pleidooi voor de rede, de vredelievende mens. Wij zijn de meerderheid.