Parels op de bodem

Op de bodem vind je de parels… En ze geven licht!
Hoe donker het ook is daar, hoe diep je ook hebt moeten afdalen.
Zo nu en dan moeten we diepzeeduiken om onze parels terug te vinden.
Om te herontdekken wie we zijn, echt zijn.

Dat oude jasje past ons niet meer, het zit te krap, het knelt.
We willen ons vrij kunnen bewegen. Meer ruimte ervaren.
En wat we dan soms doen is juist het tegenovergestelde.
We bijten ons ergens in vast, tegen beter weten in.

“Vul niet voor mij in,” lijk ik de laatste tijd steeds vaker te ‘moeten’ zeggen tegen sommige mensen en ik vraag me af waarom. Valt het me nu pas op hoeveel mensen invullen, denken te weten, zich denken te ‘mogen’ bemoeien met mijn zaken of denken te begrijpen? Of maak ik me er van los, van al die invloeden? Heb ik het veel teveel ruimte gegeven? Heb ik zelf veel teveel rekening gehouden met meningen, gevoelens, toestanden van anderen? Kan allemaal best, in elk geval heb ik nu behoefte aan nog meer vrije ruimte en volledige afstemming op mezelf, zonder dat dat steeds verstoord en beïnvloed wordt. Van daaruit kan je gelijkwaardige situaties creëren, met respect voor elkaars eigenheid en eigen ruimte.

‘Pas op, stap niet in drama’s,’ hou ik mezelf ook goed voor ogen. Wat zijn drama’s? Uit de hand gelopen verhalen, waar mensen in zijn gaan geloven of waarin zij anderen betrekken. Het is een drama als je in het drama van een ander terecht komt. Daar kan je dus beter niet zo gevoelig voor zijn. Wanneer ben je daar gevoelig voor? Als je je verantwoordelijk voelt. Als je je snel schuldig of verplicht voelt om iets te doen, je ermee te bemoeien, te helpen, het op te lossen. En wanneer heb je dat? Als je niet goed genoeg naar jezelf luistert, als je je snel laat afleiden door de meningen en verhalen en drama’s om je heen, mee laat slepen door emoties en niet op jezelf vertrouwt. Als je niet uitgaat van ‘het grote weten’ in jezelf, maar twijfelt en de stem van ‘de wereld’ jouw eigen innerlijke wijsheid laat overstemmen. Je hebt rust nodig om je eigen stem te horen en lef om erop te vertrouwen en naar te handelen. Hoe groot de druk van buitenaf ook is. Stem je af op jezelf en ga achter jezelf staan. Als je als het ware samenvalt met jezelf, sta je in je kracht. Dan ben je het met jezelf eens, je twijfelt niet.

De wereld hangt van drama’s aan elkaar. Het grootste drama is onze vermeende afhankelijkheid. Juist door die vermeende afhankelijkheid gaan we twijfelen en daarmee vallen we onszelf af. Het wil niet zeggen dat je elk moment vast moet houden aan een eerdere mening of beslissing van jezelf en die met hand en tand moet verdedigen. Nee, afgestemd zijn op jezelf betekent luisteren naar wat je gevoel zegt op dat moment. Je niet onder druk laten zetten. Beslissingen nemen vanuit je eigen rust en vrede. Je terugtrekken op het moment dat het nodig is om de zaken weer helder te krijgen, te weten wat je wil. En je daar dan op te focussen.

Reken vooral af met je eigen drama’s, met je gevoel van slachtofferschap. Het klopt niet. Evenmin als schuldgevoel. Het zijn allemaal verhalen, die ons in de drama’s gevangen houden en ons het zicht ontnemen op wie we werkelijk zijn. De parels vind je op de bodem. Als je er achter komt dat je je kracht hebt weggeven aan van alles buiten jezelf, maar hem in jezelf weer terug kan vinden. De parels liggen op je te wachten. Temidden van alles waar je in vast lijkt te zitten, niet aan lijkt te kunnen ontsnappen.

Het donker is de angst, dat is wat conflicten oplevert en alle dualiteit veroorzaakt. Je ziet het niet helder, je zit vast in bepaalde denkpatronen, overtuigingen, emoties. Kijk eens verder, duik eens dieper. Neem de tijd, zoek de Stilte op. Laat stukje bij beetje al die gedachten los, kom tot rust. En dan opeens kan je ontdekken dat het een beperkte waarneming is. Dat er helemaal geen enkel verhaal waar is. Dat je al die verhalen kan loslaten. Dat ze door jouw eigen vasthouden eraan zo knellend zijn geworden.

Dan kan het opeens gebeuren dat je je parels in handen hebt en al het donker van je afglijdt. Met die parels in de hand voel je je licht en onaantastbaar. Niets of niemand kan jou omver blazen, als jij beseft dat er niets is om bang voor te zijn. Je mag ‘nee’ zeggen tegen wat je niet bevalt. Je mag je eigen ruimte opeisen. En je kunt op jezelf vertrouwen. Je hebt een ander niet nodig om je goed te voelen. En een ander heeft jou niet nodig om zich goed te voelen. Het is onze eigen taak en onze eigen verantwoordelijkheid. Zoek je parels, vind je eigen kracht terug. Temidden van waarin je ze bent kwijtgeraakt.

De Liefde laat zich niet vangen

Liefde laat zich niet altijd vangen in een vorm. Eigenlijk helemaal niet zelfs. En dat maakt het soms best ingewikkeld. Zo ingewikkeld dat we helemaal vergeten waar het over gaat. Niet om de structuur, de regels en de afspraken, de beperkingen, verwachtingen, eisen of verschijningsvorm. We beperken onszelf en elkaar enorm met al die pogingen het aan banden te leggen en in beheersbare vormen te gieten.

Er was iemand die mij ging vertellen wat ik voelde, moest voelen en hoe dat vormgegeven moest worden. Zelf hield-ie er een bepaald idee op na, de ene liefde was zus en de andere liefde was zo en kennelijk was dat voor hem duidelijk en behapbaar. Dat kan natuurlijk, maar dat heeft meer te maken met overtuigingen en verwachtingen, de vorm waar je het in wenst te gieten. Maar zijn die vormen niet altijd kunstmatig, een manier om het duidelijk af te bakenen?

Soms kom je iemand tegen, die in jou iets heel sterks oproept. Dat gaat dan over jou en het is van jou. Die andere persoon kan het wakker roepen, dat zal allicht een functie hebben. Een deel van jou wil gezien, erkend en ontwikkeld worden. Je ziet altijd delen van jezelf, vaak worden juist de ondergeschoven kindjes tevoorschijn geroepen door een ander. Ze willen ontwikkeld worden. De vergissing die we dan kunnen maken is dat we dat afhankelijk laten zijn van die ander. We denken dat we die ander daarvoor nodig hebben, maar het gaat om onze eigen ontwikkeling.

Veel te vaak denken mensen dat als ze iemand tegenkomen die hen raakt, ze daar dan iets mee moeten en klampen ze zich vast aan die ander. Dat is niet waar het om gaat. Het gaat erom dat je zelf heel wordt. De uitwisseling met de ander kan je daarbij helpen, maar je zal altijd zelf die verantwoordelijkheid moeten nemen. En daarom doet de vorm niet zo ter zake. Alles is waardevol. Iedereen is waardevol. En met de een heb je wat meer uit te wisselen dan met de ander. Mensen zijn geen bezit van elkaar.

Soms is het pijnlijk wat we tegenkomen, de ander raakt precies onze onderontwikkelde delen aan, dat wat we verstopt hadden liggen en door de afhankelijkheid die dan ontstaat – de ander moet dat deel aanvullen – voelen we die pijn des te meer. En toch is dat een geschenk. Want wat je van de ander verwacht, heb je zelf in je. En dat kan je jezelf ook geven. Dat is de bedoeling. Aandacht, koestering, vrolijkheid, noem maar op. De liefde is in jou. Van jou. Niet zozeer in de ander, het komt niet van buitenaf. Natuurlijk is het heel mooi om liefde te kunnen delen, liefde wil zich ook verspreiden, wil in alles aanwezig zijn wat je doet, zeker, maar het wil ook vrij zijn.

Niet vastzitten, niet opgeëist worden, niet in een hokje, afgemeten en gedefinieerd. Het kan vele vormen aannemen, je kunt ervan genieten, het beleven, maar het hoeft niet altijd benoemd en iets te zijn. Het is namelijk altijd waardevol als je liefde voelt. Liefde wil graag bevrijd worden van al die definities en beperkingen. Laat het gewoon zijn zoals het is. Dan eens dit, dan weer dat, altijd overal in aanwezig. Maar vooral in jezelf. En voor jezelf. Laat je licht niet dimmen, laat het stralen. Onafhankelijk van wat een ander ermee doet of wil. Dat is niet aan jou. En je bent er niet afhankelijk van. Hooguit maak je je er afhankelijk van.

Het besef dat alles wat je tegenkomt delen van jou weerspiegelt, zal je helpen. Iemand die geen keuzes maakt? Niet voor jou kiest? Tijd om voor jezelf te kiezen, achter jezelf te gaan staan, jezelf de liefde te gunnen. Ontzeg jezelf de liefde niet. Het is Divine Love, die er altijd is en die in ieders leven wil stromen. Laten we die toe, dan erkennen we onszelf. Het is niet iets om bang voor te zijn, niet iets wat je kwijt kan raken. Het is niet afhankelijk van anderen. Maar als je dat jezelf toestaat, maak je jezelf wel toegankelijk voor de liefde en vind je ook genoeg liefde op je pad, in welke vorm dan ook.

Veel mensen zijn behoorlijk ongelukkig omdat ze ‘het’ niet krijgen of vinden in de vorm die ze verwacht hadden, droomden of zoals het in sprookjes of films gaat. En dan heb ik het over mensen met en zonder ‘vaste’ relaties, want dat maakt niet zoveel uit. Iedereen heeft relaties, in diverse vormen. En het gaat niet om de vorm. Het gaat zelfs niet over de ander. Het gaat alleen over wat je tegenkomt in jezelf. Wat de ander jou spiegelt. En zolang je ‘het’ blijft verwachten van de ander, kan je ‘het’ in jezelf niet ontdekken.

Als ik over een ander zeg ‘hij is bang voor dit of dat’, zeg ik dat eigenlijk over mezelf. Onderzoek altijd je eigen angsten. Want de angst maakt dat we teveel vastzitten. Ons vastpinnen op bepaalde uitkomsten, vormen, waardoor we de essentie missen. En dat komt omdat de uitdaging is om in het hier en nu te zijn. Niet bij morgen, niet volgend jaar of ‘eerst zeker weten of het de rest van mijn leven…’ dat kan niet. Wees aanwezig in het moment, in jezelf. Waar je ook bent, met wie je ook bent en zonder alles te willen rationaliseren en analyseren, zeker te weten. Zonder weg te vluchten voor de Liefde zelf, die in jou is en in anderen is en overal is. De Liefde is er altijd, wij zijn alleen niet altijd vrij en wij zijn degenen die het eng vinden om het vrij te laten. En daarmee beperken we onszelf en elkaar. Kijk eens naar dieren, die kunnen het goed: Helemaal in de liefde aanwezig zijn en het laten zijn zoals het is.

Liefde is onsterfelijk en is er altijd. Wat wij er ook van verhalen over maken, hoe wij het ook wegredeneren of denken het kwijt te zijn geraakt, vinden dat het ons ontzegd is of dat ons tekort is gedaan. Je hoeft het niet vast te grijpen of na te jagen. Want het is er al. In alle volledigheid aanwezig in jou. Laat al die verhalen eens los en voel het. Laat het stromen en vul jezelf, je huis, je omgeving ermee. Blijf aanwezig in je hart en voel hoeveel Divine Love er is. Dat maakt je vrij. Vrij om te delen en te ontvangen, vrij om de liefde te zijn die je bent. En verder hoeft er niks… Het is onafhankelijk van wie of wat dan ook. Geniet ervan.

PS: Blijf niet in oude verhalen hangen, anders creëer je die steeds opnieuw. Bitterheid uit het verleden ‘vasthouden’, herhalen en blijven ‘opzoeken’ met je gedachten, is een excuus om niet verder te gaan met leven. Durf het los te laten en maak alles wat ooit als ‘bitter’ werd ervaren ‘zoet’…

Stuur ‘het’ weg

Soms maak je jezelf per ongeluk ‘onvrij’ door ergens aan vast te houden. Een bepaald idee, iets wat je probeert af te dwingen (zij het niet zo bewust), of juist door afwachtendheid, wat afhankelijkheid betekent, het idee dat je iets met of voor iets of iemand moet doen of alleen met de support van een ander kan. Of dat het alleen kan als… En dat is allemaal niet zo. Dat mag vrij zijn.

Laat ik het zo zeggen: Er is een energievorm, die een vrij dwingend karakter heeft. Dat is niet wie wij in werkelijkheid zijn, maar die kan post vatten en ons beheersen (bij tijd en wijle). Het is zaak om die te betrappen en weg te sturen. Hij is controlerend, dominant, kritisch, wantrouwend en dwangmatig van aard. Hij kan niet loslaten en zit er bovenop. Soms paniekerig, soms gefrustreerd, een beetje vechtend en nooit tevreden. Niet in vrede. Niet in het nu. Altijd analyserend en van alles moetend. Doodvermoeiend.

Ik kom hem soms tegen, soms springt-ie ongemerkt in ‘mijn veld’ en daar heb ik dan een heel gevecht mee, in mezelf. Maar Godzijdank is er een manier om hem snel weer weg te krijgen: Wegsturen. Eerst herkennen en dan wegsturen. Het is namelijk niet fijn om erin gevangen te zitten. Ik geef tegenwoordig vooral ‘opdrachten’. Dat is iets om te weten, dat dat kan en werkt. Als ik zeg ‘wegwezen’ of ‘show me the truth’ of als ik ‘innerlijke vrede’ bestel en ‘bevrijding’, dan gebeurt dat ook. Misschien moet je het weten dat JIJ de baas bent en de opdrachten geeft om daar goed mee om te kunnen gaan. Probeer het maar eens. Je kunt alles ‘bestellen’ als het ware en als het in lijn is met je eigen hogere doelen, het beste in jezelf en voor jezelf (en voor anderen!), gebeurt het meteen. Dat wat die ‘dwingende entiteit’ wil, gebeurt niet, dat krijgt juist tegenwerking, omdat het op (vaak onzichtbare) angst, onwaarheid of frustratie, is gebaseerd. Dat levert alleen maar meer geduw en getrek op. Het is het verzet in feite, verzet dat we op mogen geven.

Loslaten is een kunst en als je er teveel de aandacht op richt wordt dat ook weer een heel gevecht, dan werkt het juist averechts. De aandacht verleggen, dat is eigenlijk de kunst. De goeie wensen uiten, ofwel ‘opdrachten geven’ en het dan vrij laten. Gaan slapen met bepaalde intenties en bevrijd wakker worden, dat is nog het makkelijkste. En dat kan elke dag.

Ik weet dat er veel mensen zijn die juist elke ochtend wakker worden met de zorgen of angsten van de dag ervoor. Dat hoeft niet. Formuleer krachtig en overtuigd je intenties – wat je wil dat ’s nachts verdwijnt, waar je mee wakker wil worden, hoe je je wilt voelen, maar in elk geval dat alle energie(en) die niet bij jou horen vertrekken. Onmiddellijk. Ga er ook vanuit dat dat gebeurt, want dan heeft het pas echt kracht. Ik weet wel dat je het eerst moet ontdekken, dat het zo werkt, voor je er echt vertrouwen in hebt, maar wat je dan kan doen is vragen of al je twijfel vertrekt, vragen om meer vertrouwen. Want dat is het: Je hebt het vertrouwen nodig om de twijfel te verslaan. Vraag inzicht, vraag meer ruimte, wees creatief. Je wordt altijd gesteund, je krijgt er hulp bij.

Het is nodig om elke dag opnieuw weer even de boel op te schonen en jezelf te bevrijden. Je pikt van alles ongemerkt op overdag en onderweg, zelfs als je niet de deur uitgaat. Ook via de televisie, via social-media of zelfs van de buren. Energieën zijn als wolken, maar soms blijven we er per ongeluk in hangen. Gedachtenvormen wordt het ook wel genoemd. Het is niet van jou. Maar het kan zo lijken. En soms gaan ze veel te lang met ons mee, omdat ze zelfs nog van onze voorouders zijn bijvoorbeeld. Maar het is ons eigen ‘attachment’ dat er aan vasthoudt, erin gelooft en ze bekrachtigt. Dat hoeft niet meer. Het verzwakt ons namelijk. Stuur ze weg, want de bevrijding is echt veel fijner! Vraag om alignment met je ware zelf. Met de waarheid in jezelf. Om de kracht in jezelf. De intentie om ‘onwaarheden’ over jezelf (of anderen) los te laten is genoeg. Gun jezelf de bevrijding. Geef je Ware zelf toestemming om het over te nemen. Die is namelijk altijd sterker en heeft je veel meer te bieden. Waarom zou je dat niet willen?

Laat de Liefde vrij

Amma is weer in het land. Gisteren ben ik even gaan kijken. Het is prachtig wat ze doet. Ze herstelt de yin-yang balans in mensen en in de wereld. Precies wat we nodig hebben.

De diepste wond van de mensheid is onze vermeende afgescheidenheid van God, het Goddelijke. Ik zat me gisteren af te vragen hoe dat zat. Het is namelijk niet direct wat we ervaren als ‘pijn’ of als ‘wond’, maar het uit zich op een andere manier. We ervaren bijvoorbeeld een tekort aan liefde, warmte, geborgenheid, veiligheid, overvloed, vertrouwen, kracht of erkenning. Dat gaan we dan zoeken of najagen, in de buitenwereld, met als gevolg dat dat zich des te pijnlijker aftekent, want het lijkt er misschien soms even te zijn in de buitenwereld, maar het kan nooit onze innerlijke ‘gaten’ vullen.  Dat kan alleen als we ervaren dat we een zijn met God, het Goddelijke. Als het van binnenuit ‘gevuld’ wordt. En dan is het er ook in de buitenwereld. Niet omgekeerd.

In het Goddelijke bewustzijn is alles er al, in overvloed. En als dat is wie wij werkelijk zijn, wat velen niet makkelijk zullen geloven, betekent dat dat we helemaal niks nodig hebben. En als we niks nodig hebben, is alles is. Zolang we denken dat we iets nodig hebben, erop jagen of ernaar zoeken, kan het er niet zijn, omdat wij het zelf per ongeluk niet toelaten. Juist doordat we het als tekort ervaren is het er niet. Daarom is het naar binnen keren zo belangrijk, om te ontdekken wat daar aan schatten ligt te wachten. Veel mensen zijn daar bang voor, maar er is helemaal niets om bang voor te zijn. De schellen kunnen je van de ogen vallen en dat is bevrijdend.

Wat ik zelf altijd heb ervaren als ‘de grootste pijn’ – ook in vorige levens vermoed ik, is ‘de afgewezen liefde’, afgewezen worden in je liefde, mensen die niet ontvankelijk zijn en de liefde weigeren toe te laten, de liefde die beperkt wordt, niet vrij mag zijn, vrij mag bewegen, blij en veilig mag worden geuit, speels en ongevaarlijk, open en stromend. Dat die stroom ‘moet’ worden ingeperkt. Dat mensen zich niet durven uiten of er verwrongen vormen van maken: dwingend, onzuiver, behoeftig, controlerend, afgebakend, gestructureerd, je op de vingers tikkend, corrigerend, limiterend, afwijzend, kwetsend. Ik heb me erdoor af laten schrikken.

Als ik dan Amma zie, zie ik iemand die zich nergens door af laat schrikken. Die onvoorwaardelijk geeft en niks nodig heeft. Iedereen is haar kind, iedereen kan haar liefde en warmte en koestering krijgen. Het is natuurlijk geheel vrijwillig, het maakt haar niet uit wie er wel of niet komt. Maar ze is er wel. Zij zal zich nooit of te nimmer afgewezen voelen. Als wij ons wel afgewezen voelen, wat betekent dat dan? In de kern? Dat vond ik wel een goeie vraag. Het antwoord is – denk ik – dat wij – ook als we veel liefde te geven hebben – nog wel een tekort kunnen ervaren. Dat is die oude wond van het vergeten zijn dat we een zijn met God en dus nergens bang voor hoeven zijn en ook nergens afhankelijk van hoeven te zijn.

Als we een zijn met God, zijn we ook een met elkaar. Hoe kunnen we ons dan afgewezen voelen? Dat kan alleen als we het zo ervaren. Het wil niet zeggen dat het ook zo is. Het gaat nooit over anderen, het gaat over onszelf. We hebben onszelf afgewezen in onze Goddelijkheid. In het al ‘goed-genoeg’ zijn. We hoeven in feite helemaal geen moeite te doen om onze liefde te delen, om liefde te ervaren. Dat gaat vanzelf als je de weg open houdt, afgestemd bent en blijft op je Goddelijke zelf. Dus er is alleen angst om afgewezen te worden en die angst bewerkstelligt zich dan, vertoont zich in de praktijk om ons heen. Dat is de oude wond van de mensheid. Dat is de innerlijke pijn, die de mensheid in z’n geheel heeft. We voelen hem, nemen hem waar van elkaar, willen hem opvullen en dat kunnen we ook. Dat is ook onze taak nu. We hoeven het alleen niet zo actief te doen, het is meer een kwestie van toelaten, toestaan, het door jezelf heen laten stromen en daar niet bang voor zijn. We hoeven het niet te meten aan hoe de buitenwereld op ons reageert.

Dat is het. Soms willen we teveel, willen we van alles veranderen, bijdragen, doen, allerlei zaken buiten onszelf aanpakken en helpen. Dat is naar buiten toe gericht. Misschien willen we onszelf bewijzen, tonen wat we waard zijn, bevestiging krijgen, allemaal heel menselijk natuurlijk. Maar niet Goddelijk. Je kunt ook geen God zijn door het af te dwingen. Je kunt alleen maar zijn wie je bent door jezelf toe te staan te zijn wie je bent. Met jouw rol in het geheel. Als je de pijn van een ander waarneemt, onderzoek dan je eigen pijn. Oordeel niet, denk ook niet dat je beter bent en ‘moet’ helpen, maar ga terug naar jezelf en ontdek wat het in jou is dat geheeld wil worden. En geef het toestemming om te helen. Daarmee wordt het proces in gang gezet. En daarmee heel je ook anderen. Zie de ander niet als ‘gewond’ of ‘in need’, ook jezelf niet, zie de heelheid in de ander. Zie de heelheid in jezelf. En zie dat we als mens  een ingewikkeld spel spelen om erachter te komen dat we in wezen Goddelijk zijn. Geef dat toestemming om er te zijn. In jezelf en in de ander.

Stukje bij beetje wordt het mysterie ontrafelt. Met zo’n omhelzing van Amma vallen er lagen weg bij mensen, blokkades lossen op. Blokkades die je het zicht ontnemen op wie je werkelijk bent. Al die lagen – ook wel sluiers genoemd – verhinderen ons om vrij te zijn in de Liefde, in de Liefde die wij zijn. En die wij dus niet hoeven te zoeken buiten onszelf. Maar wel kunnen delen, want natuurlijk wil de Liefde zich verspreiden, verspreidt zich ook, vanzelf, het is een expansieve beweging, de liefde. Je kunt hem vrij laten bewegen, z’n eigen gang laten gaan. Je hoeft niet zoveel te ‘doen’, behalve het toelaten in jezelf. Ook voor jezelf. Het hele idee dat we er iets voor moeten doen, het zouden moeten verdienen, bewijzen dat we het waard zijn, dat is het grote misverstand. We zijn het al. Pas als we dat werkelijk zo ervaren, dat Goddelijke, met z’n immense transformerende kracht,  zijn we vrij. Dan is de liefde onvoorwaardelijk. Laat de Liefde vrij. Zijn. En bewegen. Door jou heen.

 

 

 

Waarheid en onwaarheid

Soms willen mensen ‘de Waarheid’ niet horen of niet zien. Ik kom het regelmatig tegen en het is een uitdaging om daarmee om te gaan. Je kunt je natuurlijk afvragen of ‘mijn’ waarheid wel ‘de’ waarheid is, want iedereen leeft in z’n eigen waarheid en dat mag ook. Maar er worden zoveel ‘onwaarheden’ geloofd. Waarom willen mensen daar toch aan vasthouden? Terwijl het pijn, ontevredenheid en onvrede oplevert?

Want dat is ‘mijn’ waarheid: Dat kan de Waarheid niet zijn, dat betekent dat je een onwaarheid gelooft, dat veroorzaakt pijn, verdriet, frustratie, woede, onvrede, soms zelfs ziekte. De mens heeft over het algemeen een verkeerd beeld van zichzelf. Hij of zij denkt dat hij niet goed genoeg is, iets niet kan, het niet waard is, alles hem of haar altijd tegenzit of tegenwerkt, hij of zij moet vechten, veel moeite moet doen, dat anderen niet te vertrouwen zijn. Ook anderen worden natuurlijk voortdurend bekritiseert, want als je jezelf niet ziet als ‘goed genoeg’, zie je dat ook in anderen niet.

It takes one to see one.

Maar waarom willen mensen toch niet van dat beeld afstappen? Waarom willen ze zichzelf liever zien als ‘niet goed genoeg’, ‘niet in staat tot’, waarom willen ze liever klein en zwak blijven en zich als slachtoffer blijven gedragen? Wat is er mis met de Waarheid dat je goed genoeg bent, dat je ‘het’ wel kunt, als je er in wilt geloven, in jezelf durft te geloven, vertrouwen hebt en duidelijke keuzes maakt? Stel je voor: Jij bepaalt alles zelf. Jij bent degene die ‘opdrachten’ geeft in jouw leven, die de keuzes maakt: Dit wel en dat niet. Stel je voor dat je alles precies krijgt zoals je het hebben ‘wilt’, inclusief al je twijfels ergens over en je misvattingen, je negatieve verwachtingen en je angsten. Zou je er dan niet eens werk van gaan maken om opruiming te houden in je denkpatroon? Zou je dan niet meer sturing en meesterschap willen verwerven over je gedachten en verwachtingen? Mensen verwachten vaak – onbewust- al dat iets tegenzit, niet goed zal gaan, moeilijk zal worden, onmogelijk is, tegenvalt, maar omdat die verwachting er zit, bewerkstelligt dat zichzelf. En dan hebben ze dus gelijk. Dan hebben ze een ‘waarheid’…

Wat is er zo eng aan positieve verwachtingen? Dat het tegen kan vallen? Ja, dat zit erachter. Dat is de angst waarschijnlijk. En kennelijk is het dan veiliger om in de angst te blijven geloven. Bekend terrein. Voel je je daar echt lekker bij? Is het fijn om in die ‘gevangenis’ te zitten? Kennelijk, want sommigen verdedigen hem met hand en tand. En willen daar bijval voor. Begrip. Steun. Een aai over hun bol, omdat ze zo ‘zielig’ zijn. Aandacht voor hun slachtofferschap, bevestiging daarvan.

Ik kan dat niet en ik doe het niet en dat levert soms heftige confrontaties op. Ik doe het ook niet bij mezelf. Ik accepteer dat soort gedrag ook niet van mezelf, omdat ik weet dat het niet waar is, dat het een excuus is. Bovendien, de keren dat ik het wel heb gedaan, wordt mijn zogenaamde ‘zieligheid’ zo ruimschoots omarmd door anderen, er nog eens dubbel en dwars ingewreven, (niet door iedereen hoor, gelukkig) dat ik er al snel genoeg van had. Ik wil helemaal geen aandacht voor mijn zwakheden, mijn misvattingen over wat mij zou zijn aangedaan, ik wil helemaal niet in die hoek terecht komen. Want dat is het punt, hoe meer je daar de aandacht op vestigt, hoe meer aandacht je daarvoor vraagt en krijgt, hoe erger het wordt! Je bevestigt het en versterkt het en hoe kom je in hemelsnaam nog uit die positie als je al die verhalen gelooft?

Het heeft mij misschien wat radicaal gemaakt. Maar denk eens na: waarom zou je onwaarheden, leugens en grote vergissingen gaan bevestigen, voeden en koesteren? Dat voelt niet goed. Ik probeer natuurlijk wel op liefdevolle wijze een ander perspectief te laten zien, waar mensen vaak wel blij mee zijn, zich beter en sterker door voelen. Maar het kan ook gebeuren dat er dan een gevecht ontstaat in zichzelf, waar ik dan voor op moet passen, want het is makkelijker om dat gevecht met mij te voeren en zelf lekker in die ‘ja-maar’ positie te blijven hangen. Dat heeft tenslotte ogenschijnlijk al veel opgeleverd. Soms is die aandacht zelfs verslavend. Is dat echt fijn, een aai over je bol krijgen, omdat je je zwakker voordoet dan je bent? Of pak je de hand aan, die je overeind trekt en zegt: Kom maar, sta op en wandel, je kan het.

Als ik in iemand geloof – en waarom zou ik dat niet doen, ik geloof in iedereen – sta ik te juichen bij elke stap, moedig ik hem graag aan verder te gaan, te ontdekken hoeveel ruimte en plezier er valt te beleven als je uit je hoekje durft te komen, vier ik elk succes graag mee, mag hij best zeggen hoe spannend het is en hoe eng misschien, maar ik ga hem niet bevestigen in z’n negatieve verwachtingen en angsten of onmacht. Daar help ik iemand niet mee. Daar help ik mezelf ook niet mee. Misschien moet je wel zo radicaal zijn als je dat inziet.

Over het algemeen zijn we bang voor onze eigen grootsheid. Wat als alles lukt? Wat als het zo makkelijk is? Wat als het allemaal goed gaat? Als het kan? Wat als we die strijd helemaal niet hoeven te voeren, als we simpelweg mogen geloven in onszelf en erop kunnen vertrouwen dat alles goed komt en vanzelf de goede kant opgaat als wij het gewoon laten om ‘het’ tegen te werken?  Het zijn allemaal oude patronen, waarin je vastgeroest kan zitten. Overtuigingen over onszelf en het leven, die niet kloppen. Waarom zou je je niet goed willen voelen, waarom zou je jezelf niet mogen bevestigen in je eigen kracht, in je eigen grootsheid? Je eigen mogelijkheden en je eigen meesterschap?

Het is niet van jou, al die overtuigingen zijn je wijsgemaakt of je hebt het jezelf wijs gemaakt, je bent het gaan geloven, maar dat is wat niet lekker voelt. Begin er eens mee om positief over jezelf te denken. Jezelf te vertellen dat je al goed bent. Dat je je niet hoeft te bewijzen, stop met jezelf bekritiseren en afvallen, stop ermee jezelf verhalen te vertellen die je klein en afhankelijk maken. Je hebt het in je om een ander beeld van jezelf en je leven te formuleren, durf te kiezen wat je echt wil geloven. De Waarheid voelt goed. En dat is het enige wat echt goed voelt. “Show me the Truth,” zeg ik wel eens in verwarrende situaties. En dat kan confrontaties opleveren, maar dat is niet iets om echt bang voor te zijn. Want de Truth is altijd prettiger en dient je veel meer dan de chaos van de ‘untruth’.

Zet jezelf opzij

’t Is wel weer eens tijd voor een  verhaaltje… Volgens White Bull ben ik een verhalenverteller. Dat klopt wel. Het mooiste is als je bepaalde boodschappen of wijsheden in verhaaltjes kan ‘verpakken’ vind ik. Dan kan iedereen er zelf uithalen wat ie wil. Niemand hoeft zich persoonlijk aangesproken te voelen, je kunt ermee doen wat je wilt. Bovendien: Het leven zit vol met mooie verhalen, ik kom ze voortdurend tegen. Ik kom, waar ik ook ga, hoofdpersonen tegen voor verhalen of films. Ik zeg wel eens ‘Had ik maar acht armen’, als ik bijvoorbeeld aan het filmen ben. Dat zou handig zijn. Zo zou ik ook wel acht dagen in een dag willen hebben, om alles te doen wat in me opkomt, wat me aangereikt wordt door het leven. Al die verhalen… Ik stap er graag in, word er deel van, beleef ze en dan doe ik er meestal iets mee. Het is het mooiste wat er is, dat je je eigen avonturen kunt gaan beleven, dat je in je eigen verhalen terecht komt. Dat je verhalen zich voor je ogen gaan afspelen, verrassender dan je ooit had bedacht. Want, dat moet gezegd: Het leven heeft spectaculaire verhalen in petto, mooier dan we zelf kunnen verzinnen. Vaak denk ik: Wie is die regisseur?

Gisteren interviewde ik iemand die nog nooit eerder gefilmd was, omdat ik het belangrijk vond dat hij z’n verhaal goed uitlegde. Tot mijn grote verbazing deed hij dat ook, beter dan ik had kunnen vermoeden, ik stond versteld en gaf hem een compliment. ‘Het ging vanzelf,’ zei hij. Dat hoor ik vaker. Dat is die regisseur volgens mij, die dat op een of andere manier regelt. Hij voelde zich ondersteund, gedragen, bijna alsof er door hem heen gesproken werd. Wouw!

Dat is dus wat ik tegenkom en wat ik mag doen, iets tevoorschijn roepen in mensen waarmee ze zichzelf overstijgen. Nu snap ik ook waarom mijn goede vriend in Turkije sterker overkomt als ik hem film dan wanneer iemand anders hem filmt. Ook als hij zingt trouwens. Dat is geen opschepperij, het is iets om in te zien voor mij, om te zien en te erkennen dat daarin de kracht ligt. Dat is niet zozeer een persoonlijke verdienste, hoewel het natuurlijk wel te maken heeft met vertrouwen en aanwezig zijn en in afstemming leven en werken, maar ik zet juist mezelf opzij en stel me dienstbaar op aan dat wat ‘wil’ gebeuren, gezegd wil worden, verspreid wil worden. Ik laat me leiden. Ook een hele kunst, daar niet van. Maar eigenlijk veel makkelijker dan hoe ik vroeger werkte, wat ik me nu niet meer zo goed voor de geest kan halen. Wel weet ik dat de mooiste momenten die ik gefilmd heb ‘vanzelf’ gebeurden, ze waren niet bedacht of voorbereid, althans, niet door mij.

In feite zet je juist jezelf opzij. Dat is iets om te onthouden trouwens. Ik zei het laatst tegen iemand anders, die muziek maakt en zich afvraagt hoe en wat hij dat verder zal ontwikkelen: ‘Haal je ego ertussenuit, dat helpt.’ Wie zijn wij om ons eigen talent te betwijfelen? Waar halen we het lef vandaan om het beter te weten? Om er moeilijk over te doen? Om het in te perken en niet tot z’n recht te laten komen? Het leven biedt ons voortdurend geschenken aan, kansen en mogelijkheden, verhalen om in te stappen, liederen om te zingen. Plezier om te beleven. Vrijheid om te genieten. Zoals de appelbomen meer appels leveren dan wij mensen op kunnen eten… zo rijk is het leven.

Okee, dit was nog geen ‘echt’ verhaaltje. Dat komt nog. Volgende keer misschien. Een opmaatje. Laten we het zo dan maar noemen.

De zetel van vertrouwen

Angst geeft macht aan iets buiten jezelf. Je verliest kracht door ergens bang voor te zijn. Als je je angsten herkent, maar er niet in meegaat, als je ze waar kunt nemen, kun je ze ook laten gaan. In het waarnemen zelf kan het oplossen. En dan verdwijnt dat waar je bang voor bent vanzelf. Als je je geen zorgen meer maakt, verdwijnt dat waar je je zorgen over maakte. Dus alles waar je bang voor bent, kan vertrekken zodra je er niet meer bang voor bent. Het is de angst die ons gevangen houdt. Zodra we de angst loslaten, kunnen we weer bewegen, is er meer ruimte, kan alles weer gaan bewegen. Als er meer ruimte is, voelen we ons beter. En als we ons goed voelen, gaat alles makkelijker.  We hoeven ons er niet zo mee te bemoeien, het gewoon ruimte geven is genoeg. Alles beweegt vanzelf in de goeie richting. Laat het gewoon gebeuren.

Met angst en twijfel bouw je zelf blokkades op. Soms vraagt het leven ons om nieuwe stappen te zetten, om keuzes te maken of om in het diepe te springen. Het is een heel logisch mechanisme dat (een deel van) de mind daarvoor terugdeinst. Je kunt – bij wijze van spreken – op twee stoelen gaan zitten: De mindstoel, die alles probeert te regelen, alles vantevoren wil uitdokteren, overzicht wil hebben, alle mitsen en maren in kaart wil brengen, controle wil hebben, rekening houdend met onverwachte wendingen en… je voelt het, dat is vrij onrustig en gebaseerd op weinig vertrouwen.
Die andere stoel zit veel lekkerder, je kunt er wat meer in achterover leunen, je kunt rustig adem halen. Je hebt meer overzicht. Je bent meer de toeschouwer en je vermaakt je met alles wat er zoal opduikt in je beleving. Je zetel is vertrouwen, rust, de zekerheid dat het allemaal goed is zoals het is en je aanschouwt verheugd hoe alles zichzelf regelt. Op de juiste momenten weet je wat je te doen staat. Een impuls van binnenuit. Je twijfelt niet, je luistert naar die duidelijke aanwijzingen.

Iedereen heeft die zetel ergens in zich, maar niet iedereen gaat er rustig op zitten. In die relaxte positie ben je veel meer een ontvanger. Als je overal achteraan rent, jaag je het juist bij je vandaan. Je ziet niet dat het al onderweg was naar je toe. Omdat je daar niet op vertrouwde. Probeer maar eens, al is het maar 5 minuten per dag, om op die stoel te gaan zitten. Laat alle touwtjes los, laat alles vrij bewegen en voel hoeveel ruimte dat geeft. En kijk dan wat er gebeurt…

Innerlijke bescherming

Er kwam een vraag nav het artikel in Spiegelbeeld (oktober) ‘Maak een keuze. Wil je leven in angst of in vertrouwen?’ gebaseerd op het interview met  White Bull:

“Er wordt aangegeven dat als je op je innerlijke stem vertrouwt je op de juiste plaats bent en niet in bedreigende situaties komt. Hoe zit dat met de mensen die wel zijn overleden tijdens de tsunami, een aanslag… Ik dacht dat dit vooraf vast stond, dat je voor je naar aarde komt op zielsniveau een keuze maakt en je altijd overlijdt op het juiste tijdstip, vooraf bepaald ? Hoe wordt dit gezien? En bij het stukje dat als je in afstemming leeft met de Waarheid ben je veilig, want de kracht van die aanwezigheid verdrijft alles wat zou kunnen schaden. Het is een vorm van bescherming. Gandhi en Jezus kwamen bij mij op. Zij zijn toch ook vermoord? Waren zij niet beschermd of was dit een hoger doel, het ‘juiste’ moment vanuit een zielskeuze?”

Goeie vraag. Omdat het misschien meer mensen bezig houdt, hier mijn antwoord: “Allereerst is het zo dat ‘de dood’ vanuit mensen vaak bekeken wordt als iets rampzaligs. Vanuit het Goddelijk perspectief is dat het niet. Ik geloof ook, net als jij, dat je niet gaat voor het je tijd is. Het is meer een zielsbeslissing dan een ego-keuze. En het dient ook vaak een doel. Zeker bij Gandhi en Jezus gebeurde dat niet ‘per ongeluk’ – het had een functie, net zoals ‘het kwaad’ een functie heeft.
Wat ik zelf merk – en dat herken je misschien wel – is dat als je ‘in de flow’ zit, goed in je eigen kracht bent en blijft, alles makkelijker verloopt. Dat licht beschermt je niet alleen, dat maakt alles makkelijker. Alles loopt soepeler, als vanzelf. Dan nog kan er wel eens iets gebeuren, maar dat heeft dan duidelijk een functie.
Terwijl mensen die in angst leven en minder goed de innerlijke sturing automatisch volgen, meer gedoe, lastige situaties en problemen tegenkomen. Het is niet zo dat je nou een ramp aantrekt, een tsunami of aardbeving… Het kan inderdaad net je tijd zijn. Maar wie in angst leeft heeft meer last van van alles. En de gezamenlijke angst creëert ook nogal wat reactie.
Leven in vertrouwen is een vorm van overgave, waardoor je leven geleid wordt en waarin je duidelijk begeleid wordt. Vertrouwen is een kracht. En een vorm van samenwerking met ‘het hogere’ – in afstemming met jezelf en met het Goddelijke geheel.”

Koers houden

‘Koers houden,’ hoor ik mezelf tegenwoordig steeds zeggen tegen mensen. Als je weet wat je wilt of wat je nodig hebt, blijf daar dan op gefocust. Laat je niet zo afleiden door van alles ‘onderweg’. Als het even tegenzit of je begint te twijfelen, is het weer een vorm van angst die erin sluipt. Sta dat gewoon niet toe, want het maakt je zwakker. Je geeft iets buiten jezelf macht, onderzoek het maar.

Iemand vertelde mij over een managementgoeroe die een bepaalde visie had over marketing, hoe je ermee om moest gaan als je tegenwerking tegenkwam, namelijk je plan bijstellen of aanpassen.  Ik denk daar heel anders over. Dat wat je tegenkomt is iets wat iets in jou reflecteert. Bijvoorbeeld dat je je afhankelijk voelt van bepaalde instanties. Daarmee geef je iets buiten jezelf macht en je twijfelt omdat je denkt dat het jou kan blokkeren in je plannen. Dat kan niet als je dat niet zoveel macht geeft, als je er niet bang voor bent. Volg je eigen koers. Laat je leiden van binnenuit, niet door zaken van buitenaf. (Welkom bij mijn cursus 😉 )

Ik citeer uit een – nog niet gepubliceerd – artikel dat ik schreef nav een interview met White Bull: “Wil je leven in angst of wil je leven in vertrouwen? Dat is de vraag die je jezelf steeds opnieuw kan stellen. Wil je je machteloos voelen, wil je je slachtoffer voelen? Wil je echt geloven dat de macht over jouw gezondheid en welzijn buiten jezelf ligt? Wil je echt geloven dat je leven op elk niveau gerund wordt door zogenaamde ‘illuminati’? Je maakt jezelf klein als je zo denkt. “Wat hier voornamelijk aan de orde is, is de gewoonte van mensen om hun macht weg te willen geven, om slachtoffer te willen zijn eigenlijk,” laat White Bull ons inzien. “Het gaat over het terugvinden van je eigen kracht. Laat je niet bang maken, geloof niet alles wat je verteld wordt. Stem af op DE Waarheid. Die vind je in jezelf. “

“Er is Waarheid met een hoofdletter en er is een heleboel ‘waarheid’ met een kleine letter, dat is de ‘waarheid’ die wij mensen ervan maken, die wij geloven. Onwaarheid eigenlijk, maar omdat we het geloven is het waar in onze beleving en manifesteert het zich zoals we het zien. Hoe kan je de Waarheid herkennen? Het overstijgt de dualiteit. Het heeft niks te maken met de mind, met geloof of met overtuiging. Het resoneert in je lichaam en je kunt het voelen. Elke cel danst als het ware mee op de toon van de Liefde, want dat is de Waarheid.”

Dat creërende aspect (van hoe we denken, wat we geloven en wat we tegen onszelf zeggen, waar we op afstemmen) is dus echt iets wat we moeten leren begrijpen als mens, want we creëren de hele wereld ermee.

“Ja. Inderdaad. ‘As within, so without,’ hoe vaak ik dat al niet gezegd heb! Maar eerst zouden mensen in moeten zien dat ze niet bang hoeven te zijn voor hun eigen Goddelijke natuur, hun eigen kracht. Vaak denken mensen dat dat ego is, maar dat is het niet. Het is je eigen kracht, die je terug op kunt eisen. Het is de kracht van de Liefde.”

Ik heb dit artikel (in twee delen) geschreven omdat ik het gevoel had dat het belangrijk was voor mensen die al vergevorderd denken te zijn op spiritueel niveau, om te beseffen dat ze met het veroordelen van de zogenaamde MSM (Main stream media), met ‘complottheorieën’ (die zij zo niet noemen) over chemtrails, illuminati  en de medische wereld bijvoorbeeld, een vergissing maken: Ze blijven hangen in de dualiteit en versterken de tegenstander.  “De mens heeft altijd een vijand nodig,” zegt White Bull daarover. “Dat is een excuus om geen eigen verantwoordelijkheid te nemen, maar je geeft je kracht ermee weg.”

Helaas wordt het tweede deel niet gepubliceerd in het blad waarvoor ik het geschreven had. Men was het er niet mee eens. Ik ben aan het bekijken waar het wel gepubliceerd kan worden en ik zal het in elk geval op deze website plaatsen. Maar dit is de kern van het verhaal: Ken je ‘tegenstanders’ niet zoveel macht toe, tenzij je jezelf wilt verzwakken. Herken je excuses om niet volledig in je eigen kracht te gaan staan. En maak een andere keus, als je werkelijk een bijdrage wilt leveren aan een mooiere en betere wereld. De wereld is een reflectie: so within, so without. Hou koers dus.

 

De Ware Meester

‘Je kunt geen twee meesters tegelijk dienen.’

Weet je wat dat betekent? Dat je vastberadenheid nodig hebt als je iets wilt. Focus.  Op het moment dat je begint te twijfelen, aan jezelf of aan de omstandigheden, mogelijkheden of haalbaarheid, dien je in feite die andere meester. Die van ‘disempowerment’, de valse meester, die je uit je kracht haalt.

Je kent het wel, het ge-‘ja-maar’, het ‘ja-maar’ haalt onderuit wat je wenst, wat je bezig bent te manifesteren, het verzwakt. Als je iets wilt, wees dan duidelijk en eenduidig. Wees sterk en gedisciplineerd. Geef die ‘ja-maar’ geen kans.

Die ‘ja-maar’, de twijfel is altijd angst. We bouwen alvast een voorbehoud in, voor de zekerheid. Stel dat het tegenvalt, dan hebben we dat alvast ingecalculeerd. Een vorm van controle.

Soms zijn mensen voor 90 % zeker ergens van en twijfelen ze voor 10%, maar ondertussen groeit die 10 procent, als daar de aandacht op gevestigd wordt. Als je in de ‘ja-maren’ blijft hangen. Je wordt afgeleid, afgeleid van je doel, je droom, omdat je denkt dat het niet mag, niet kan, het niet zo makkelijk kan gaan, jij het niet waard bent, omdat je er niet 100% in durft te geloven. Zo maken we onze eigen ‘maren’ dominant en zo creëren we blokkades.

You need to be sure. Je zult duidelijke keuzes moeten maken, geen halfbakken, want dan krijg je ook halfbakken resultaten. Je maakt duidelijke keuzes en dan laat je los. Het is niet aan ons om het helemaal te bedenken ‘hoe’, het gebeurt. Het toont zichzelf. Het regelt zichzelf. Dat hoeven wij niet te doen. Het enige wat wij te doen hebben is gefocust blijven op het optimale resultaat. Het niet in de weg staan zichzelf te manifesteren. Ons er alvast op verheugen en er klaar voor zijn.

Hou die angst in de gaten, want het is een valse meester. Luister niet naar hem. Kies ervoor die ware meester te dienen. Die totale toewijding eist, vertrouwen, overgave, geen controle, maar wel discipline. Die ware meester zal je alles geven, alles wat je wenst en nodig hebt en meer dan dat. Je hoeft het niet zelf in te vullen. Laat je verrassen. De ware meester weet beter wat je nodig hebt dan je ego. Dat ego kan bijvoorbeeld een huis of een auto wensen, de ware meester weet dat het niet zozeer om die auto of dat huis gaat, maar om je vrijheid, je plezier, je gemak, je veiligheid, je gevoel van welzijn. Vrijheid is Welzijn, want vrijheid betekent: Vrij van zorgen, vrij van ongemakken, vrij van angst, vrij van twijfels, vrij van zware lasten, vrij van problemen, vrij van negatieve ideeën over jezelf, vrij van vastgeroeste overtuigingen, vrij van tegenslagen, vrij van alles wat je ervan weerhoudt plezierig en genietend te leven en jezelf te zijn. Maak jezelf vrij door die vrijheid te wensen, hou je angsten niet langer in stand, ze dienen je niet. Kies voor de ware meester, die in jezelf woont en je zult alles ontvangen wat je nodig hebt en wat je gelukkig maakt.